•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

กรี้ดดดดดดดดด

ขอโหวต 1P ด้วยคนค่ะ

ท่านฮิ กับทูน่า น่ารักได้ใจหลาย

ยิ่งมีฮิเบิดร์กับ ฟินิกซ์ มาเป็นกามเทพให้แล้วนิ

ในที่สุดก็็๋เข้าใจ ตัวเอง ซะทีนะท่านฮิ


“อย่าคิดจะหนีไปจากฉัน....เจ้าสัตว์กินพืช”...


คำสารภาพ ของพี่ท่าน มาหวานเอาตอนท้ายนะเนี่ย

“คนที่เป็นฝ่ายต้องพูดคือผมตะหากล่ะ?”

โอ้โห ทูน่านี้ก็พูดแบบไม่กลัวตายเลยน้า - - "

“ก็ท้องฟ้ามันอยู่ที่เดิม...แต่เมฆชอบไปๆมาๆตลอดเวลา....ใครกันนะที่เป็นฝ่ายหนี....”

ใช่ค่ะ เล่นเอาท่านฮิ อึ้งไปเลย ยังไง ท้องฟ้าก็ยังอยู่ที่เดิม คอยมองดูเมฆลอยไปลอยมาเสมอนั่นแหละน้า

ทนเสียงเรียกร้องต่อไปไม่ไหวคร้าบผมม เอาล่ะได้เวลามาต่อฟิคกันเต๊อะ ฮิ้ววววว

สมควรเป็นตอนต่อสินะครับ คึหึหึหึ ขอบคุณที่ติดตามมานะครับ

ปาฏิหาริย์มันทำให้คนแต่งฮึด ก๊ากกก กรั่กๆๆ



[Ninth miracle...หวนคืนสู่อ้อมแขน....]


ก็คงเป็นเช้าที่ปกติเช่นทุกวันที่เด็กหนุ่มนามซาวาดะ สึนะโยชิลุกขึ้นจากที่นอนด้วยความงัวเงีย ระเบียงทางเดินเดิมๆที่ก้าวผ่านแม้จากอดีตที่ยังเป็นเพียงหนุ่มน้อยร่างเล็ก กระทั่งบัดนี้ก็ได้กลายเป็นเด็กหนุ่มที่ส่วนสูงเพิ่มขึ้นกว่าเดิม ใบหน้าเรียวสวยบ่งบอกถึงวัย17ออกมาได้ชัดเจน คว้าผ้าขนหนูแล้วลงไปชำระร่างกายภายในห้องน้ำชั้นล่าง

เสร็จกิจวัตรก็ออกไปยังห้องรับประทานอาหาร กลิ่นหอมตลบอบอวนชวนให้น้ำลายไหล เส้นผมสีน้ำตาลนุ่มฟูฟ่องโดดเด่นที่เพียงแว่บเดียว เสียงขานใสของคุณแม่ก็ดังขึ้นเมื่อมองเห็นร่างโปร่งบางไม่ไกลจากห้องอาหาร

“ซือคุง มาทานข้าวได้แล้วลูก!”

“ครับคุณแม่!” กล่าวร่าเริง ผูกเนคไทแล้วลงมารับประทานอาหาร ถึงเวลาที่ผ่านมาคือช่วงที่บางทีก็ถูกรีบอร์นจับมาฝึกให้เป็นบอสที่ดี หรือจะต้องไปอิตาลีบ้าง แต่กระนั้นก็คงเป็นสึนะโยชิคนเดิมที่ตอนเช้าต้องหาใครมาปลุก ตอนนี้เป็นช่วงเจ็ดโมงเช้า พอดีถูกปลุกด้วยสายโทรเข้าภายในโทรศัพท์มือถือ ก็จำเป็นต้องลุกขึ้นมา

“วันนี้ม๊าทำข้าวต้มกับซุปมิโสะนะจ๊ะ” ว่าแล้วก็เสิร์ฟอาหารให้แก่หนุ่มน้อย เนตรกลมโตมองปริบๆเมื่อเห็นอาหารในจานมีเพียงซุปมิโสะอย่างเดียว

“ข้าวต้มล่ะครับ?” กำลังกังวลว่าคุณแม่จะแกล้งอะไรหรือเปล่า แต่พอเห็นพวกอี้ผิงกับแรมโบ้ที่นั่งทานข้างไม่ห่าง เหลือบไปมองเข้าอี้ที่อยู่ข้างๆที่มีถาดวางอยู่ คิ้วเรียวก็ขมวดขึ้น

“วันนี้เบียงกี้มาทานข้าวด้วยหรือเปล่าครับ?”

“อ๋อ วันนี้ไม่เห็นนี่จ๊ะ มีอะไรเหรอ?ซือคุง”

“แล้วถาดนั้นล่ะฮะ?” เอียงคอถาม ซาวาดะ นานะหัวเราะแล้วยิ้มร่าเริง

“แหม ทำไมต้องถามม๊าด้วยล่ะจ๊ะ ยังไงก็ลูกชายคนหนึ่งของม๊าเหมือนกัน”

“คุณแม่....” หรี่เนตรลงแล้วนั่งรออาหารมื้อเช้า


[align=center]แต่ที่เปลี่ยนไปคือสมาชิกใหม่ของครอบครัว.....

ก็ไม่เคยคิดหรอกนะว่าจะมีอยู่.....คนที่คุณแม่เห็นเป็นลูกชายอีกคน....[/align]


.............
..
..

“รู้สึกเหนื่อยยังไงไม่รู้” บ่นอุบอิบในลำคอ นึกลำบากใจกับสมาชิกใหม่อยู่บ้าง....


และแล้วข้าวต้มชามโตหอมกรุ่นก็ถูกเสิร์ฟยังถาดสีนิล ใบหน้าร่าเริงหยักยิ้ม ก่อนจะสบตากับคนมาเสิร์ฟให้ สมาชิกใหม่ที่ไม่คิดว่าจะได้มา....

.
.
.
.
..
.
.
.
.
.
.
.
.
.


“ถ้าคิดไปโรงเรียนสาย....จะขย้ำให้ตาย....”


“คร้าบๆ แล้วคุณฮิบาริก็ช่วยนั่งอย่างสงบสุขได้แล้วนะฮะ!”


“......” คนตรงหน้าถอดผ้ากันเปื้อนสีขาวออก แล้วไปนั่งสมทบ

“วันนี้มาทานข้าวด้วยนี่ ผมล่ะตกใจแย่”

“ช่างสิ ยังไงฉันก็ต้องมาบ่อยๆแล้ว นายมันพวกตื่นสาย เสียชื่อโรงเรียนหมด”

“คุณก็รีบไปตรวจตราโรงเรียนด้วยนะครับ”

“นายก็รีบๆกินซะ”

คุณพี่ท่านที่นั่งข้างๆลงมือรับประทานอาหารอย่างรวดเร็ว เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลไหม้อยากเถียง แต่กระนั้นการไปโรงเรียนสายเพราะรอใครสักคนสำหรับฮิบาริแล้วนับว่าเป็นเรื่องไร้สาระและเขาคงต้องถึงเวลาที่จะได้อำลาหน้าไร้รอยแผลกันสักที...

“อิ่มแล้วคร้าบ!”

สึนะลุกขึ้นแล้ววิ่งไปเก็บข้าวของลงมา พอกลับมาอีกที โต๊ะก็สะอาดเอี่ยมโดยมีสองเด็กบ้าที่มาป่วนบ้านบ่อยๆกำลังเล่นอะไรสักอย่างอยู่กับพื้น

“วันนี้หนวกหูชะมัด”

“มันทุกวันแหละครับ คุณฮิบาริ” หรี่เนตร ท้าวสะเอวบ่งบอกว่าไม่ใช่ความผิดที่ว่าบ้านของเขาจะมีเสียงดังแต่เป็นเพราะคนตรงหน้าอยากหาเรื่องเสียเองมากกว่า

“ขึ้นรถซะ” สั่งแล้วโยนหมวกกันน๊อคให้ เด็กหนุ่มยิ้มโล่งใจที่ได้หมวกกันน็อคแทนทอนฟา สะพายกระเป๋านักเรียนแล้วควบซ้อนคุณพี่จอมโหด


เรื่องมันผ่านมาก็สองปีแล้วสำหรับปาฏิหาริย์เล็กๆ แต่ก็รู้สึกได้ว่ามันเป็นจุดเล็กๆที่จุดประกายให้วันไม่ธรรมดาก่อเกิด ตั้งแต่วันนั้น....ก็มีใครสักคนเคียงข้างใกล้ชิด

บางครา คนเย็นชาที่มีแต่จะชวนหาเรื่องก็มารับส่งบ่อยๆ แต่บางคราก็เป็นเขาเองที่อยู่เฝ้าภายในห้องกรรมการนักเรียน สายสัมพันธ์ของผู้พิทักษ์ก็เป็นไปด้วยดี แม้บางทีจะเห็นโกคุเดระบ่นโวยวายกับความน่ากลัวของฮิบาริ เคียวยะ และไหนจะบางอย่างที่สนิทสนมกันเกินไปหน่อยจนเห็นรังสีอาฆาตจากผู้พิทักษ์คนอื่นๆ


[align=center]ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เราต่างก็เป็น ครอบครัวเดียวกัน...

แต่ก็สุขใจ ที่ได้อยู่ร่วมกัน...[/align]




แล้วในที่สุดเช้าอันสดใสสองร่างก็มายังโรงเรียนโดยไม่มีเรื่องอะไรข้างทาง คนทั้งโรงเรียนเขารู้กันตั้งนานแล้วโจษจันกันว่าอย่าได้แตะต้องซาวาดะ สึนะโยชิ ไม่เช่นนั้นจะถูกทอนฟาฆ่าตายได้ บางทีก็เห็นกลับด้วยกัน มาด้วยกัน ซะจนพูดให้สนุกปากว่าเป็นคู่แต่งงานใหม่ของนามิโมริกันเลยทีเดียว

ไม่ค่อยมีใครอยากจดจ้องมองสักเท่าไหร่กับภาพหนุ่มผมสีน้ำตาลฟูฟ่องที่เดินเคียงข้างหนุ่มรุ่นพี่ดีกรีหัวหน้าคณะกรรมการนักเรียน คงเพราะรังสีอำมหิตที่ปกคลุมไปทั่วร่างก็เรียกให้เหล่าคนที่เดินผ่านแทบอยากละลายเป็นอากาศไปทันใด

“ผมไปก่อนนะครับ คุณฮิบาริ!” เมื่อเห็นเพื่อนสนิทผมสีเงินก็โบกมือลาเด็กหนุ่มรุ่นพี่

“เออ...” ตอบสั้นๆแล้วแยกย้ายไปยังห้องกรรมการนักเรียน เตรียมงามช่วงเช้าก่อนที่พิธีเปิดเรียนจะเริ่มขึ้น



เห็นเหล่าเด็กใหม่ที่เดินเข้ามาก็ชวนให้ใบหน้าน่ารักยิ้มแย้ม สึนะเดินไปตามแถวของเหล่านักเรียนห้องเดียวกัน ก็เหมือนกับทุกปีที่ผ่านมาคือทุกคนต้องมาเข้าแถวรวมกันเพื่อต้อนรับการเปิดเทอมใหม่ แน่นอนว่าไม่นานนัก นักเรียนทั้งโรงเรียนก็มาสมทบกันเป็นระเบียบเรียบร้อย

ผู้อำนวยการภายใต้รูปลักษณ์ชายแก่ร่างสูงผมสีอ่อน ดวงหน้าจริงจังชวนให้เกรงขาม กล่าวทักทายและกล่าวสุนทรพจน์ให้แก่นักเรียนทั้งหลาย

พอเสร็จพิธีของผู้อำนวยการก็ต่อด้วยหัวหน้ากรรมการนักเรียน รวมไปถึงฮิบาริ เคียวยะที่ขึ้นเวทีกล่าวเล็กๆน้อยเป็นเชิงเตือนพวกที่ริอาจจะแหกกฎสำหรับพวกเด็กใหม่

“เกลียดการสุมหัว แต่เพื่อโรงเรียนจะเว้นไว้สักวัน....เตือนสำหรับพวกอยากลองดี ถ้าไม่อยากตายก็ทำตามกฎในคู่มือนักเรียนซะ....” กล่าวด้วยวาจาขนลุกขนพอง ขนาดคนที่อยู่มานานก็ยังขนลุกไม่หาย ทันทีที่เด็กหนุ่มปีสุดท้ายลงจากเวที พิธีกรของงานก็เข้ามาครองไมค์แล้วกล่าวอะไรยืดยาว




“ปีนี้เด็กใหม่เห็นมีเด็กลูกครึ่งด้วยนะเธอ น่าร้ากจังนะ!” ได้ยินเสียงของฮานะ เพื่อนสนิทผมหยักศกของเคียวโกะก็เรียกให้เด็กหนุ่มนามสึนะถอนหายใจ เชื่อได้เลยว่าเธอชอบพวกคนต่างชาติเสียจริง แต่มันก็ชวนให้คิดถึงใครบางคนที่อยู่ไกลแสนไกล

“หมายถึงน้องปี1คนนั้นเหรอจ๊ะ คนในชั้นก็บอกว่าน่ารักนะ เห็นแล้วอยากได้เป็นน้องชายจัง!”


[align=center]อา...น้องชายอย่างนั้นเหรอ.....[/align]


“นี่ก็เที่ยงแล้วนี่นา จริงสิ ไปทานข้าวดีกว่า” เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลกล่าว เดินมาหาเพื่อนผมสีเงินและผมสีนิลสั้นที่นั่งพูดคุยกับแฟมิลี่ของตนอยู่

“ฉันไปทานข้าวก่อนนะ!”

“ให้ผมไปด้วยดีไหมครับ?” โกคุเดระ ฮายาโตะกล่าวถาม กำลังสงสัยว่าต้องหนีไปทานข้าวกัน “เจ้านั่น” เป็นแน่

“เอ่อ.....”

“ฮ่ะๆๆ สึนะเขาจะไปทานข้าวกับแฟนก็อย่าไปกวนเลยน่า!”

“ยามาโมโตะ! พูดบ้าอะไรอ่ะ! ! !” โวยวายลั่น ใบหน้าแดงก่ำอย่างเขินอาย คนหวงรุ่นที่สิบปานไข่ในหินก็ฉุนกึกมาทันที

“ไอ้บ้าเบสบอล พูดมากพ่อระเบิดหัวเละซะเลยเอาไหมวะ? !” ชักระเบิดขึ้นมาชวนให้หน้าเหวอ สึนะรีบไปไกล่เกลี่ยโดยด่วนก่อนจะเจอสงครามขนาดย่อม

“ใจเย็นๆน่า โกคุเดระ ฉันไม่ได้เอาหัวไปให้กิโยตินสับซะหน่อย” ใบหน้าหวานพองแก้ม “ไม่เชื่อใจกันบ้างเหรอ?”

เจอมุขอ้อนแบบนี้มีหรือที่โกคุเดระจะเลิกแข็งกร้าว กลายเป็นลูกหมาหูตกหางลู่แล้วชวนให้ยามาโมโตะหัวเราะเบาๆแล้วเกือบถูกอุดปากด้วยไดนาไมต์

“ก็..ไม่ได้เชื่อใจครับ แค่เป็นห่วง”

“ฉันจะดูแลตัวเองน่า อ๊ะ! ฉันไปก่อนนะ” คว้ากล่องเข้าแล้วสบตาสีมรกตด้วยแววตาอ่อนโยน

“คุณฮิบาริเขาไม่เอาฉันไปซ้อมทำกระสอบทรายหรอกน่า ฮ่ะๆๆ!” แล้วก็วิ่งจากไปทิ้งให้ผู้พิทักษ์ทั้งสองนั่งด้วยอารมณ์ที่ต่างกัน


บางคราก็เลือกจะมารับประทานอาหารกับคนเอาใจยากที่ห้องคณะกรรมการนักเรียน แต่เหมือนวันนี้จะแปลกๆไปเสียหน่อย เมื่อเห็นร่างหนาลูกน้องของฮิบาริกำลังพูดคุยโต้เถียงกับใครบางคนที่มองไม่เห็นเพราะได้เหล่ากรรมการนักเรียนหลายคนที่ยืนมุงอยู่ด้วย


“ไม่ได้ครับ !ห้องนี้เข้าได้เฉพาะกับคณะกรรมนักเรียน!” ท่าทีอ่อนโยนบ้างแสดงว่าคงคุยกับคนอายุน้อยกว่า

“ไม่เอาอ่ะ! ก็จะไปหาคุณฮิบารินี่น่า!”

“แต่คุณเคียวไม่ได้บอกพวกผมว่าจะมีใครมาหา?”

“ไม่ได้นัดอ่ะ!”

“งั้นก็ให้เข้าไปไม่ได้ครับ ถึงแค่เข้าไปรอก็ใม่ได้!”

“ไม่เอา ผมจะเข้าไป ไม่รู้เหรอว่าผมคือใคร?”


นี่เราหูฝาดไปไหม? ใครบ้าที่คิดจะพบกับคุณฮิบาริ ญาติกันหรือเปล่านะ

“นี่ มีเรื่องอะไรกันเหรอครับ?”

แตะมือเรียวยังบ่าของคุซาคาเบะ ร่างหนาหันมาสบมองแล้วโค้งคำนับ

“มีรุ่นน้องปี1แผนกม.ต้นอยากพบคุณเคียวน่ะครับ แต่ว่าคงให้พบไม่ได้”

“เอ แล้วทำไมไม่ถามว่าทำไมถึงอยากพบล่ะครับ? ผมว่ามันอาจมีเรื่องไม่ชอบมาพากลนะฮะ”

“...คือ.....” พูดให้ถูกคือตอนนี้คุณเคียวของพวกเขากำลังเคร่งเครียดกลับมาจากการไปซัดพวกนักเรียนอัดแท่งมะเร็งเข้าปากจนเข้าโรงพยาบาล จนป่านนี้ก็เข้าห้องน้ำไปล้างเลือดของพวกนักเรียนเลวๆ ไม่รู้กลับมาเจอสภาพแบบนี้เขาคงได้ถูกทอนฟาตบหน้าด้วยความรักเป็นแน่แท้


“มามุงอะไรกันที่นี่?”






[align=center]ตายหองงงงงงงงงงงงงงงง[/align]


“คือ.....คุณเคียว คือว่าผม...” ถึงกับเหงื่อแตกเลยทีเดียวสำหรับกรรมการนักเรียน ฮิบาริที่เดินมาถือทอนฟาสะอาดเอี่ยมมาด้วย เหมือนมีแววว่าคงต้องได้ล้างกันอีกที กลุ่มกรรมการนักเรียนเครื่องแบบสีดำก็สลายตัว แล้วสิ่งที่ทำให้สองเนตรเบิกโพลงคือ....................


.......
..
.
..
.
.
.

.

“ในที่สุดก็หาเจอซักที~~~~~~~!”




[align=center]อ้อมแขน....เสียงที่เคยโหยหา.......รอยยิ้มที่เคยได้มองเห็น........[/align]



“ผมกลับมาแล้วครับ.....” กอดเขาไว้แน่น ราวกับว่ากลัวการหายไป....


“แล้วก็จะอยู่ด้วยกันอีกปีหนึ่ง....นะ.....”

“หึ.....ยินดีต้อนรับกลับ ไอ้เด็กเวร.....”

ยิ้มให้กับร่างเล็กกว่าที่โผกอด ใบหน้าน่ารักซบยังแผ่นอก ขณะนั้นเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลก็ถึงกับกลั้นน้ำตาไม่อยู่

“คิดถึงมากๆเลยนะฮะ” ผละอ้อมแขนออกแล้ววิ่งเข้าหาเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่มองอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่เกิด


“ฉันก็คิดถึงเธอนะ ฟินิกซ์....”


[align=center]ไม่เคยคิดว่ามันจะมีวันนี้ได้อีก....อีกครั้ง.....ที่เราได้พบกันอีกครา....[/align]


“อย่าร้องไห้สิครับม๊าซือ! ผมอยู่กับม๊าแล้วก็ป๊าอีกนานเลย! คิกๆๆ” ว่าแล้วก็กระชับอ้อมแขน แม้นว่าสิ่งที่ได้ยินจะชวนขัดหูอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร กอดด้วยความอ่อนโยน และบางสิ่งที่โหยหาก็ได้รับการเติมเต็มอีกครา


“พูดแบบนี้หมายความว่าไง” เห็นหนุ่มน้อยนามฟินิกซ์ผละออกมาจากเด็กหนุ่มก็โล่งใจแปลกๆ

“ป๊าเคียวยะใจร้ายอ่ะ! ลืมลูกชายหัวแก้วหัวแหวนได้ยังไง!”


................................................................................
…….
..

.


[align=center]ข่าวใหญ่แห่งวงการ คุณเคียวมีลูกชาย! แม่เจ้า! ! พวกผมขอนอนตายยยยยยยยยยยยยยยยย[/align]


“นายนี่มัน” ทอนฟาในมือสั่นระริกประท้วงว่ามันอยากได้เลือดนก(?)อาบเหลือเกิน รังสีมาคุเชียว ไม่ใช่แค่ถูกเรียกด้วยสรรพนามน่าฆ่าเท่านั้น แต่การล้อเล่นต่อหน้าลูกน้อง คนภาพลักษณ์ดุดันก็มีอันต้องเสียภาพลักษณ์กันเลยทีเดียว

“อ๊ะ! ม๊าซือๆ ป๊าเคียวยะจะฆ่าผมอ่ะ!” ว่าแล้วก็หลับไปอยู่หลังสึนะด้วยใบหน้าตอแหลเต็มที่

“อ๊ะ คุณฮิบาริ ใจเย็นๆก่อนคร้าบบบบ”

“ช่ายยยย ยังไงผมก็ลูกชายป๊าเคียวยะนะ ถ้าเกิดฆ่าผมขึ้นมาใครจะสืบทอดตระกูลอ๊ะ!”


[align=center]วอนตายมากลูกชาย(?)ตู! ![/align]


สึนะกรีดร้องภายในใจ มองเห็นท่าทางโมโหของคุณพี่สุดโหดแล้วไม่กล้าเบรก แต่เอาไงดีล่ะ...


สู้ก็ตาย ไม่สู้ก็ตาย! ! ! !



“จะขย้ำให้ตาย....”


“ใจเย็นๆสิครับ แค่ฟินิกซ์คุงล้อเล่นนิดเดียวอย่าถึงขั้นลงไม้ลงมือกันเลยนะครับ!”

“หนวกหู”

“คุณฮิบาริ เลิกใจร้ายกับเด็กซะทีเถอะครับ!”

“หุบปากแล้วก็ออกมาซะ”


“คุณฮิบาริ พอซะทีเถอะครับ!”

“มีสิทธิ์อะไรมาสั่ง?”


“ถ้าคุณยังคิดจะทำอะไรฟินิกซ์จริงๆล่ะก็ ผมจะเลิกคบกับคุณทันที! !”



…………………………….
..
…………….
..
..
.
.



“แกทำให้ฉันหมดอารมณ์จะขย้ำ....” มองด้วยสายตาไม่พึงพอใจ ทอนฟาที่ง้างขึ้นก็ถูกเก็บเอาไว้ที่เดิม เดินผ่านกรรมการนักเรียนมุงที่ทำท่าทางเหมือนเจอข่าวเด็ด สึนะล้มลงไปด้วยอาการเข่าอ่อน ถ้าไม่ขู่แบบนี้พี่ท่านก็ไม่เลิก ถึงไม่เข้าใจว่าทำไม แต่พอเห็นแบบนี้แล้วแอบใจชื้นที่คนโหดๆอย่างฮิบาริจะเห็นว่าการคบหาเขาเป็นเรื่องจริงจัง

“ป๊าเคียวยะใจร้ายจัง! เฮ้อออ”

“นายก็ผิดนะ รู้อยู่ว่าไปยั่วโมโหคุณฮิบาริแล้วจะเป็นยังไง!” ว่าแล้วก็จิ้มแก้มนุ่มๆของหนุ่มน้อยที่สูงกว่า2ปีที่แล้วลิบลับ เห็นแล้วอิจฉาพวกคนยุโรปเสียจริง สูงพรวดพราดจนร่างโปร่งบางจะสูงเท่าอกของเขาแล้ว

“ก็แหม ผมก็อยากเห็นหน้าตาตอนป๊าเคียวยะถูกเรียกแบบนี้อ่ะ!” ขยิบตาให้ “หรือม๊าซือไม่อยากเห็น?”

“มันก็อยากเหมือนกันนะ แต่เรียกแบบนั้นแล้วขนลุกนะ” เสียงหวานดูมืดมนขึ้น มีฉากหลังเป็นออร่าทะมึนแล้วชวนให้ฟินิกซ์หัวเราะ

“ไปทานข้าวกับป๊าเคียวยะเถอะนะม๊าซือ!”

“คุณฮิบาริยังไม่หายโกรธเลยนะ”

“ก็ช่างสิ! ม๊าก็เอาตัวเข้าแลกแล้วค่อยมาคุยกันอีกที! คิกๆๆ” เล่นเอาใบหน้าคนที่ถูกเรียกให้เป็นแม่แดงระเรื่อ

“นายนี่มันแก่แดดจัง เดี๋ยวจับตีก้นซะนี่!”

“แหมๆ ม๊าซือล่ะก็ คิดว่าผมจะยอมเหรอ แล้วผมก็เปลี่ยนชื่อเป็นภาษาญี่ปุ่นด้วยน๊า!”


เคาะประตูด้วยปลายเท้าเบาๆ(?) คนในห้องยอมมาเปิดให้ด้วยใบหน้าบึ้งตึง สบกับเนตรสีทองแล้วกะปิดประตูหนี แต่ได้มือเรียวของสึนะมากั้นไว้ ก็เลยไม่ปิด


“อย่าไปใส่ใจอะไรไม่เป็นเรื่องนะครับ คุณฮิบาริ มาทานข้าวให้ลืมเรื่องเครียดๆกันเถอะ”


“ใช่แล้วล่ะ ป๊าเคียวยะ!”

“เลิกเรียกแบบนั้นสักที”

“ทำไมอ่ะ?”

“น่ารำคาญ ลูกทรพีแบบนั้นคนอย่างฉันไม่ต้องการ” จริงที่ว่าคนอย่างฮิบาริพูดน้อย แต่ก็ดูมีอะไรขำๆอยู่ในนั้นด้วย สึนะโยชิก็เลยหัวเราะพรืดออกมา ฟินิกซ์พ่นลมหาย แล้ววางข้าวกล่องลงบนโต๊ะ

“ผมทรพีตรงไหนอ่ะ?”

“ตรงที่บังอาจทำให้ฉันเสียหน้าต่อหน้าลูกน้อง”

“ก็ช่างสิฮะ จะได้ประกาศให้รู้ไปเลยว่าป๊ากับม๊าเขาเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว!”


“ไอ้เด็กเวร!/ฟินิกซ์คุง!” ประสานเสียงเรียกแก้วหูสะเทือน หนุ่มน้อยรีบปิดหูด้วยใบหน้าเจื่อนๆ แล้วก็ส่งยิ้มเป็นต่อ

“แกมันกวนประสาทที่สุด”

“อย่าพูดแบบนั้นต่อหน้าคนอื่นนะครับ!” ไม่ใช่ว่าชอบ แต่ห้ามกันได้ง่ายๆคงทำไปแล้ว ก็เลยตีกรอบให้ป้องกันการเสียหน้ากะทันหัน

“ก็ได้ๆ ป๊ากับม๊าเนี่ยพร้อมใจกันจัง คิดแล้วอยากได้น้องเพิ่ม! คิกๆๆ”

“อยากตายมากใช่ไหม?” เสียงเรียบๆแต่เสียวสันหลังไปถึงทรวงใน ทอนฟาพร้อมจะฟาดฟันเต็มแรงเกิด หนุ่มน้อยยิ้มเหมือนไม่กลัวตายใดๆ

“ไม่หรอกน่า ถ้าป๊าคิดจะฆ่าผม ผมจะ.....” คว้ารูปขึ้นมาเรียกให้สองเนตรสีแตกต่างถึงกับเบิกโพลง

“มูลค่าพอๆกับแหวนหมั้นเลยนะฮะ คิกๆๆ”


มันก็คือรูปแอบถ่ายที่ทั้งคู่เดินกระหนุงกระหนิงไปเที่ยว


[align=center]มันไปสโตรกเกอร์ตั้งแต่เมื่อไหร่ฟะ! ! ! ! ![/align]


“ถ้าไม่อยากให้รูปแพร่ออกไป ก็ยอมเป็นป๊ากับม๊าซะดีๆนะคร้าบบบ”


[align=center]นี่แหละ รสชาติของความพ่ายแพ้.......จริงๆ.....[/align]


“เฮอะ !เห็นแก่ตำแหน่งกรรมการนักเรียน ไม่อยากให้ชื่อเสียงแปดเปื้อน จะยอมก็แล้วกัน” คว้ากล่องข้าวแล้วเปิดทานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สึนะที่นั่งเหงื่อตกยิ้มแหยๆ แต่ก็ลากเก้าอี้เพื่อหยิบกล่องข้าวมา

“เอ๊ะ! คุณฮิบาริ นั่นกล่องข้าวผม” กล่องในมือเขาคือกล่องของอีกฝ่าย เด็กหนุ่มรุ่นพี่มองแปลกๆ แต่ก็วางกล่องข้าวลง

“เรื่องมากก็ทานด้วยกันสิครับ” หนุ่มน้อยนั่งข้างๆ ว่าแล้ววางกล่องข้าวของตน “ไม่เห็นจะยากเลย”

“เอ่อ....งั้นก็ทานด้วยกันเลยนะฮะ วันนี้คุณแม่ทำกับข้าวสุดความสามารถเลย” สึนะกล่าวแล้วหยิบตะเกียบคีบไข่ยัดใส้ ฮิบาริได้แค่มองด้วยสายตาเย็นชาแล้วรับประทานอาหารต่อไป


“ม๊าซือๆ กินนี่หน่อยไหมฮะ? ผมทำเองด้วยล่ะ” ฟินิกซ์กล่าวแล้วคีบเนื้อทอดในกล่องข้าวตนป้อนเด็กหนุ่มผมสีอ่อน

“ขอบใจนะ” รับมาอย่างกลัวๆกล้าๆ แต่รสชาติก็อร่อยจนต้องยิ้มออกมา

“กินนี่สิ ไอ้สัตว์กินพืช” คนข้างๆไม่รู้เพราะอยากแกล้งหรืออยากป้อน ถึงได้คีบกุ้งเทมปุระให้ ก็เลยทานตามมารยาท

“อร่อยจังเลยครับ นี่ทำเองใช่ไหมฮะ”

“ใช่”

“ม๊าซือ ไก่ทอดนี่ก็อร่อยนะฮะ”

“กินมากไปเดี๋ยวมันก็อ้วนหรอก”

“ผมไม่ได้คุยกับป๊าเคียวยะไม่ต้องมาแทรกเลย” เส้นขมับกระตุก ตะเกียบแทบหักคามือ

“ฮ่ะๆ อย่าทะเลาะกันสิครับ เดี๋ยวหมดคาบเราก็อด”

“ใช่ นายนั่งกินข้าวเงียบๆไป”


“อ๊ะ ลืมไปเลย ล่าสุดเพิ่งไปถ่ายตอนป๊ากับม๊าแช่ออนเซ็นด้วยกัน เอ....เหมือนจะอัดเพิ่มกันเหนียวไว้เป็นคอเล็กชั่นนี่นา....”


[align=center]มัน.....มันแบล็กเมล์กันแบบนี้เลยเรอะ! ! ![/align]





“จะทำอะไรก็เชิญ” โดนแบบนี้ต่อให้เป็นฮิบาริก็ไม่ไหว ก็ปล่อยให้เด็ก-ปิ๊บ-มันเล่นอะไรต่อไปตามประสาคนขี้เล่น





“นี่ จะว่าไปฟินิกซ์คุงเปลี่ยนชื่อภาษาญี่ปุ่นแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“อ้อ ใช่แล้วฮะ อยากรู้ไหมล่ะว่าชื่ออะไร?” หลิ่วตาให้ ปิดฝากล่องอาหารจากนั้นจึงลุกขึ้นเหมือนจะเตรียมวิ่ง

“อะไรเหรอ?”


“ชื่อที่ป๊าเคียวตั้งให้ไง?”

“เอ๋?”



“ฮิโตริคร้าบผม ป๊าเคียวยะ ม๊าซือ คิกๆๆ”




ปัง!




พรวดดดดดดดด



น้ำที่ดื่มเข้าไปก็ทำให้หนุ่มผมสีน้ำตาลถึงกับสำลัก ฮิบาริที่ออกอาการอึ้งก็เกือบปัดข้าวของล้ม ไม่เคยคิด....

“กล้าเอาชื่อนั่นมาตั้ง.....ไอ้เด็กเวร ....”



[align=center]ไอ้เด็กเวรเอ้ยยยยยยย มาให้พ่อขย้ำให้ตายซะที! ! ! ![/align]


“สมน้ำหน้า สมน้ำหน้า” ฮิเบิร์ดที่บินมาเกาะไหล่ก็ดันไปพูดคำพูดที่อยากจะขย้ำทั้งนกทั้งคน(?)


“ฮ่ะๆๆ เป็นเด็กที่กวนจริงๆนะครับนั่น” หัวเราะกับความทะเล้นของร่างเล็ก นึกสงสัยว่าทำไมถึงได้ไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น



แต่ก็นะ.....ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว....


ครอบครัว......



“น่ารำคาญ”


“แต่น่ารำคาญก็ลูกชายของเรานี่นา!” ว่าแล้วก็ขยับเข้าหา “เขากลับมาแล้วล่ะครับ ครอบครัวของพวกเรา”


“อืม....จริงของแก”



ไม่มีอะไรจะพูดกับกันมากกว่ารอยยิ้มบางๆที่ปรากฏบนใบหน้า



ปาฏิหาริย์ มันเกิดขึ้นได้เสมอ.....


จนเราไม่ทันตั้งตัว....

จริงไหม?






+ติดตามตอนต่อไป+


โอ้ววววว โว้ววววว ตอนที่เก้ามันก็คลอดจนได้ ไม่กลายเป็นตอนพิเศษแล้วคร้าบ มันคือตอนต่อ เคี้ยกๆๆ

อ่านไปอ่านมาเกิดอาการอยากฟัดคน ก๊าก

ขอบคุณที่ติดตามเรื่อยมาครับผม

ตอบเม้นท์ย้อนหลังน้านนนนานนนนคร้าบผมม

เม้นท์ตอนที่7ครับผม



Ayafee

สครีมจนผมกลัวพี่เลยอ่ะนะ เคะๆ เรื่องเหน็บเก่งนี้เอาไว้แกล้งพ่อนกน่ะครับ

ansuz

เผางานกลิ่นฉุยเลยนะพ่อนะ โอ๋ๆๆๆ สู้ๆต่อไปนะฮะ ว่าแต่ประโยคนั้นก็ชวนป๊าโฮกแฮะ คึๆๆ ขอบคุณที่ชอบคร้าบป๊า

monnie
อ๊ะๆ แบบนี้เขายอมรับกันตรงๆไปนานแล้วนะครับ ไปขอพรอีกรอบพระเจ้าท่านอาจเห็นใจก็ได้นะครับนั่น ห้า ห้า ห้า

Miharu_kan

ซึนนักมักได้เรื่องแหละมิจัง แต่ว่านะ ซึนคือเสน่ห์ของคุณท่านเขาแหละ พาไปเที่ยวก็ถือว่าพ่อนกเขาไม่ได้ซึนมากเท่าไหร่นะ 555 แม่ปลาเขายอมรับอย่างโจ่งแจ้งแล้วก็รอต่อไปว่าจะเลิกซึนได้หรือไม่ คึหึหึ

sureo
ฮิจังน่ารักอยู่แล้วล่ะคร้าบพี ยังมีหลายชุดที่อยาก(?)ให้ใส่จังเลย คึๆ เหน็บเข้าไปพ่อนกจะได้โมโหเล่น มันส์ดีนะครับผม เหอๆ ช่ายแล้วฮะ พ่อแม่ลูก เคี้ยกๆๆๆ ครอบครัวสุขสันต์

selzere

เหอๆๆ อีกไม่นานผมจะเฉลยค้าบว่าน้องหนูฮิโตริต้องการตอบแทนอะไรคุณฮิ กลอนไม่ห่วยนะครับนั่น ผมว่าสื่ออารมณ์ออกมาได้ดีทีเดียว ค่อยยังชั่วที่ผมทำบทซึ้งได้ออกมาดีพอสมควร(ตอนแรกคิดว่ามันไม่ซึ้งง่ะ) ขอบคุณที่ชอบคร้าบผม

Pao.~*

แฟนๆเพรียกหามาแต่ไกลเลยนะครับนั่น พระเจ้า(?หนักใจ เหอๆ ดีแล้วฮะที่ชอบให้เป็นนก ยังไงก็ดีกว่าให้ตายไปนะครับ

manyworld
ก๊ากกก ขืนงาบปลาผมก็โดนฆ่าทิ้งสิคร้าบ ขอบคุณที่อินขอรับกระผม ถ้าได้เป็นนกอมตะได้ก็ดีนะครับ คึๆๆ แต่อย่างไรทุกสิ่งไม่มีคำว่าอมตะ อา....คิดแล้วเศร้าใจ

Devilz79
=[]= น้ำตาตกเลยเหรอครับนั่น โฮกกก อ่านของตัวเองแล้วก็พยักหน้า จริงแฮะ คุณฮิน่าสงสาร โอ้ววว ขอบคุณจริงๆฮะที่อินกับฟิค //ก้มขอขมา


rosme

อา...พระเจ้าบัลลังค์สั่นคลอนซะแล้ว จะเอาคืนมาไหมนะครับนั่น แต่...ก็....คึหึหึหึหึ (ตอนต่อไปก็รู้แล้วสินะครับ เหอๆๆ)


ขอบคุณทุกคอมเม้นท์มากมายคร้าบผมม

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!
//หอบฮิโตริคุงกลับบ้าน ไม่กลัวป๊าเคียว ม๊าซือแล้ว


น่ารัก...เด็กแบบนี้มันน่าจับกด (??)
โอกกกกก ฮิโตริ...ไอ้รูปพวกนั้นขอซื้อต่อได้มั้ย?
(เก็บตังค์ไว้ซื้อเรือนหอให้ป๊ากับม๊าเธอก็ได้ 555+)


ในที่สุดทั้งป๊าเคียวกับม๊าซือก็ยอมรับใช่มั้ยล่ะ...
คึคึ...ครอบครัวสุขสันต์ ลัลลัลลา~

><

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!

ในที่สุด ในที่สุด.......

ป๊าฮิก็ซึนหลุด!!!!!!!!!!!!!!!!!!

(เวร! มันเกี่ยวกันเรอะ!? =[]=)

แหมๆๆๆๆ ในที่สุดครอบครัวสุขสันต์ก็กลับมาเจอกันอีกครั้ง โฮกกกก

แง๊วๆๆๆ หนูฟินิกซ์ ปล่อยให้ป๊าเคียวยะ กับม๊าซือสวีทหวานกันมา พอลูกชายโผล่มา ครอบครัวคงสุขสันต์กว่าเดิม (จริงเรอะเนี้ย?)

ป้าดดดดดดดดดด นังหนูฟินิกซ์ แม่เจ้า!!! ใจหนูทำด้วยอะไร๊!!? ใจกล้ามาเลยเจ้ามะฮ่ะ!!!! OwO จิกป๊าเคียวยะ อยากป๊าแถบจะกระอั่กเลือดอยู่แล้ว สุดยอดดดด

อ๊ากกกกกกกก ม๊าซือก็ใจกล้าจริงๆๆ ตกลงคบกับป๊าฮิจริงๆแล้วรึนี่? โฮกกกกกกกกกกกก 1827 ครอบครัวสุขสันต์หลั่นล้า~~~

นังหนูฮิโตริ อ่ะคึๆๆๆๆ ไปเรียนวิชาแบบนี้มาจากไหนคะ? แบล็คเมล์ แถมตามสโตรกเก่งซะอีก โฮ๊ะๆๆๆ แบบนี้ป๊าเคียวยะคงรักจนวันตายเลยล่ะค่ะ (เรอะ?)

โฮกกกกกกกกก ฟิคตอนนี้น่ารักจังเลยเฮียยย ฮิ้วๆๆๆๆๆ

ครอบครัวสมประกอบแล้ว ป๊าเคียวยะ ม๊าซือ ลูกฮิโตริ

เฮียมาต่อไวๆเน้คร้าบบบบบบบ

โอ้ว หนูฟินิกซ์กลับมาแล้ว

แอบไปสโตรกเกอร์ตอนป๊าเคียว ม๊าซือสวีทกันระวังจะกลายเป็นนกย่างนะ

(แต่ป๊าม๊าหลงลูกคงทำไม่ลงหรอก...เนอะ)

ในที่สุดก็กลายเป็นครอบครัวหรรษาสักที รอวันป๊าเคียวหน้าแตกอีกระรอก~

ครอบครัวหรรษา พาเพลินจิต..

คุณฮิน่ารักดีจัง..

ต่อนะคะ...

อ๊ากกกกก พลาดไป 2 ตอน พึ่งเริ่มทำงาน ยังยุ่งๆอยู่เลยค๊าา

มาตามอ่านช้าไปเยอะเลย ว่าแต่เปลี่ยนชื่อเรื่องก็เลยหาไม่เจอ ฮ่าฮ่า

ง่าสรุปแล้ว เด็กคนนั้นมีตัวตนจริงๆหรอเนี่ย ฟินิก กะ ฮิเบิร์ดรวมหัวกันแกล้งป๊ากะม๊าใช่มะเนี่ยย หุหุ

แหมแล้วสองคนนั้นเปิดตัว คู่รักหวานแหววมากเลยอ่า กลับมาเป็นครอบครัวสุขสันต์อีกครั้งแล้วว

ว่าแต่ฮิโตรินี่เป็นสโตรกเกอร์หรอเนี่ย ฮ่าฮ่า อยากดูรูปนั่นมั่งจัง อิอิ

แล้วจะมาตามอ่านตอนต่อไปค่าาา

ครอบครัวสุขสันต์กลับมาพร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง....ดูท่าหนูฟินิกซ์จะมาสร้างความป่วนให้กับม๊าซือ ป๊าเคียวยะ ให้ได้เหนื่อยกัน
แต่ว่านะหนูฟินิกซ์ แอบมาสโตรกเกอร์และแบล็คเมล์ 1827 อย่างนี้ ไม่กลัวท่านฮิขย้ำรึ หรือเพราะมีม๊าซือ ปกป้องอยู่เลยไม่กลัว

จึกๆๆ มันรู้สึกเหมือนมีมีดมาปักหลายเล่มเหลือเกิน =[]= รู้สึกว่าเราจะโดนเล่นงานทุกตอนเลยนะนี่ ทั้งเด็กปิ๊ป ทั้งสโตรกเกอร์ อ๊ากกก

และแล้วครอบครัวสุขสันต์ก็กลับมาเหมือนเดิม สึนะเหมือนคุณแม่ไปแล้วจริงๆ คุณฮิก็เหมือนคุณพ่อนักธุรกิจขี้บ่น ฟินิกส์คุงนี่น่ารักจริงๆเลยน๊า มันน่าเอาไปเจอกับซาเกะ (?) ความโมเอะแบบติดลบ ฮา

คุณฮิรีบ "ปั๊ม" คนที่สองด่วน!!!! (โดนทอนฟาตบตาย)

ล่าสุดเพิ่งไปถ่ายตอนป๊ากับม๊าแช่ออนเซ็นด้วยกัน << มีฉากอื่นที่ทำอะไรมากกว่านั้นมั้ย?

ชอบหนูฟีนิกซ์!!!!!!
หนูช่างกล้าที่จะแบล๊กเมล์ ท่านฮิ
แถมด้วยรูปออนเซ็น โฮ~ อยากเห็น

เพราะรู้ว่าเป็นที่รัก เลยกล้า
ช่างเป็นครอบครัวสุขสันต์ที่น่ารักจริง ๆ เลยค่ะ

ท่านฮิทีหลุดด้วยนะ ฮา

อากอ่านต่อ ๆ อยากเห้นท่านฮิหลุด + เสียรู้เด็ก 555

ปั้มคนที่2ซักทีซิคะคุณฮิ คนอ่านรออยู่!?!
(โดนทอนฟาฟาดตาย)

โฮกกกกกกก
นึกว่ามันจะจบไปเเล้ว กรี้ด มันอย่างไม่จบ!
ฮิโตริกลับมาเเล้วๆๆๆๆ
อั๊ง~~~
ปะป๊า มะม๊า เเละคุณลูก ครอบครัวสุขสันต์จงเจริญ!!!!

เเอบอึ้ง ทั่ง เเละตกใจ...เปิดมา...อาหารเช้า......ทั่นฮินั่งกินข้าวด้วย!!!=[]=
มาฝากตัวเป็นลูกชายอีกคตนเต็มตัวเเล้วสินะเคอะทั่นฮิ คริๆๆๆ

“แต่น่ารำคาญก็ลูกชายของเรานี่นา!” ว่าแล้วก็ขยับเข้าหา “เขากลับมาแล้วล่ะครับ ครอบครัวของพวกเรา”
ละ...ละ...ลูกขายของเรา!!!
อั๊ง หวาน...หวานเกินไปเเล้วทูน่า~~~~~
ทำตัวเป็นมะมี๊ที่ดีจังเลยตัวเอง>w<,,,,

เเอบฮาตอนที่ทูน่าห้ามพัพ.......พูดได้โดนใจเเละ.....
เห็นผลทันตาจริงๆ!

(^/////^) พูดจาน่ารักถูกใจจังเลยฮิโตริจ๋า (ยังงี้เอาขนมไปทานเลยค่ะ)

ว่าแต่ลูกคนที่สองของป๊าเคียวและม๊าซือจะเป็นลูกชายหรือลูกสาวกันน้า~ (^////^)

(ว่าแล้วก็รีบวิ่งเผ่นคนที่ถือทอนฟา ตรงรี่มาแต่ไกล)
______________________________________________________________________________________

อ้ากกกกกกก
ครอบครัวสุขสันต์ เหมือนพ่อแม่ลูกยังไงยังงั้นเลย
ท่านฮิมารับถีงบ้านบ่อย ๆ อย่างนี้ คุณแม่ก็รับเข้ามาเป็นลูกเขย ?? ที่บ้านอย่างเต็มตัวเลยสิค่ะ

หนูฟินิกซ์กลับมาแล้ว มาถึง ก็กวนโทโสปะป๊าเลยนะ สมเป็นลูกที่ดี จริง ๆ
มีการขู่จะแฉภาพสวีท อีกด้วยนะ (แอบหนีไปเที่ยวกันเมื่อไรฟ่ะ)
ไม่สิ นี่ไปตามถ่ายรูปได้ไง แต่ดูท่าจะมีอีกหลายช๊อต แฮะ

ทำเอาท่านฮิแทบกระอัก 55+
นาน ๆ ทีจะเห็นท่านฮิหลุดขนาดนี้ ชอบค่ะ