•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ฮิโตริคุงงงงง

นกเป็นพ่อสื่อ โฮวกกก พ่อแม่ลูกโฮวกกกกกกก

มันจะมีเรทมั้ย??

ว่าแต่เหมือนเห็นอะไรส่อแววเศร้า โฮวกกกก มันคงไม่จบเศร้าใช่มั้ยลูกเสือออออออออออ

รอลูกเสือมาต่อตอนต่อไป

สอบคะแนนน้อยไม่ต้องใส่ใจลูก จะประสบความสำเร็จในชีวิตไม่ได้ขึ้นกับคะแนนสอบอย่างเดียวนะลูกรัก จ๊วบบ พยายามเข้าจ๊ะ

ฮิโตริคุงงงงง

นกเป็นพ่อสื่อ โฮวกกก พ่อแม่ลูกโฮวกกกกกกก

มันจะมีเรทมั้ย??

ว่าแต่เหมือนเห็นอะไรส่อแววเศร้า โฮวกกกก มันคงไม่จบเศร้าใช่มั้ยลูกเสือออออออออออ

รอลูกเสือมาต่อตอนต่อไป

สอบคะแนนน้อยไม่ต้องใส่ใจลูก จะประสบความสำเร็จในชีวิตไม่ได้ขึ้นกับคะแนนสอบอย่างเดียวนะลูกรัก จ๊วบบ พยายามเข้าจ๊ะ

ฮือออออออออT^T มันเป็นลางร้ายยยยยยชัดๆ ฮิโตริคุงอย่าพูดแบบนั้นสิค้า

มันเศร้าน้า ม่ายจิงอ่า ฮิโตริคุงต้องไม่หายไปไหนน้า คนแต่งจ้าอย่าพรากฮิโตริไปเลยน้า

โฮววววชอบเรื่องนี้อ่า น่าร้ากกกกกก ครอบครัวสุขสันต์

เฮ้อ เห็นแววของการลาจากมารำไรแล้ว แต่ก่อนไปก็ต้องสร้างความทรงจำดีๆกับคนที่ตัวเองรักตามที่สึนะบอกนะจ๊ะ
หุหุหุ อยากรู้จังว่าจะเป็นอะไร

กร๊าซซซซซซซซซซซซ~~~!!!

เพิ่งได้มาเม้นเพราะเพิ่งเห็น ขอโทษคร้าบเฮียยยยยยย!!!!! TT[]TT

คึๆๆๆๆๆ คุณพ่อฮิซึนเดเร่ กร๊ากๆๆๆๆๆๆ **โดนฟาลอยมาโบกหัว**

เอาอีกแล้ว ท่านคุณฮิปากแข็ง มาให้ตบปากดีมั้ยห๊า!? ตอบคำถามลูกฮิโตริซักคำมันจะตายมั้ย!!? ให้ตรงกับใจหน่อยสิพ่อฮิ สงสารลูกนกบ้าง!!!!! >[]<

อ้างงงส์~~~ แม่ทูน่า น่ารักจังเลย ดูแลฮิโตริคุงดีมากกกก เยี่ยม!

อิจฉาฮิโตริคุง มีแม่แบบทูน่าดีโคตรรร

เปรียบเทียบดาวดีจังเลยนะลูกฮิโตคุง ดาวรีดไถเอย ดาวนายพรานล่าสัตว์กินพืชเอย กร๊ากๆๆๆ ไม่เป้นไร คุณพ่อฮิยังให้อภัยหนูนะ

ตอนดูดาว พ่อแม่ลูกสุขสันต์ อ้างงส์ จิ้นตามแล้วโคตรมีความสุข คุณพ่อซึนเดเร่ ก็ปากไม่ตรงกับการกระทำอีกล่ะ รักเมีย รักลูกก็บอกมาเหอะๆ หึๆๆๆ

อ้างงงส์ น่ารักเกินห้ามใจ อาเฮียมาต่อไวๆโล้ดดดดดดด

(-v-) อ่า~ เห็นลาง พ่อแม่ลูกจะพรากกันพิกล (ชักเริ่มเศร้าแฮะ)

ท่านฮินะท่านฮิ อยากกระโดดไปง้างปากเสียจริง ลูกชาย (?) กำลังจะหายไปอีกไม่นานแล้วนา

ทั้งทีก็ตะหงิดใจไม่น้อยกับคำพูดของฮิโตริแท้ๆ ยังพูดจาเย็นชายังงั้นอีก (--)

ปล. ทำไมฮิโตริ พูดคล้ายกับว่า กำลังจะตาย มากกว่า กำลังจะกลับไปเป็นนก เลยล่ะคะ (ชักแปลกๆ)

__________________________________________________

ตอนนี้ คึ...ต้องอ่านเอง ถ้าสปอยก็ไม่สนุกสิคร้าบ คึหึหึหึหึ ช่วงนี้การบ้านน้อย พ่อปั่นโลดให้ลืมโลกเลยย ฮือออ (มันบ้าครับ)

ลืมบอก เหตุการณ์แรกคือคุณฮิเจอหนูฮิโตริตอนเย็นวันศุกร์ พาไปเที่ยวในวันเสาร์ แล้วตอนนี้คือวันอาทิตย์ครับผม

[seventh miracle...ถ้าหากใครสักคนหายไป...จะมีใครจะเสียใจหรือ?]

นี่ก็ดึกแล้วสำหรับค่ำคืนนี้ เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลหลับอย่างมีความสุขบนฟูกนอนที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากเตียงที่สองร่างได้หลับใหล ท่ามกลางความมืด เด็กน้อยยังคงลืมตา ครุ่นคิดถึงหลายเรื่องที่ได้รับรู้

/ “อย่าลืมสัญญานะ”

“ไม่ลืมหรอก...”/

“ปาฏิหาริย์...มันมีเงื่อนไขเสมอ....” ถึงจะไม่มั่นใจว่าจะทำได้หรือเปล่า อาจจะหายไปอย่างที่คิดเอาไว้ หรือจะยังคงอยู่....หนุ่มน้อยหลับตาลง แล้วลืมขึ้นอีกคราเพื่อมองใบหน้านิทราของเด็กหนุ่มผมสีนิล

“ฮิบาริ....” นัยน์ตาสั่นระริก เก็บงำความลับเอาไว้เพียงลำพัง ขยับเข้าซุกใบหน้าเข้ากับร่างโปร่งสูง รับรู้ได้ว่าตัวเองถึงคราที่ต้องเป็นฝ่ายเจ็บเสียเอง ที่ถลำลึกไปมากกว่านี้....


“ฮิบาริ ...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น....ยกโทษให้ด้วยนะ...” กล่าวเบาๆด้วยน้ำเสียงเจือจาง ข่มเนตรกลมโตให้หลับลง พร้อมกับห้วงความคิดที่ยากจะรับรู้ได้


“อืม”

แม้จะเป็นคำพูดสั้นๆ แม้อาจจะเป็นแค่การละเมอ หนุ่มน้อยก็เริ่มมีกำลังใจขึ้น หอมแก้มราตรีสวัสดิ์แล้วหลับไปอย่างเหนื่อยล้า...


[align=center]ช่วงเวลาที่ควรจดจำมันสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด....[/align]


+-+-+-+-+-+

เช้านี้ก็เป็นอีกเช้าที่แสนสดใส สึนะที่งัวเงียก็ถูกปลุกด้วยทอนฟาเบาๆไป1ที ยอมไปอาบน้ำโดยดี โดยช่วยชำระร่างกายให้หนุ่มน้อยผมสีทองที่อืดอาดไม่ยอมสระผม แล้วมื้อเช้าก็เริ่มต้นขึ้นไม่นานนัก

อาหารเช้าหอมกรุ่นแบบญี่ปุ่นหากแต่แฝงความหรูหราไว้ตามแบบฉบับบ้านคนมีเงิน สึนะชักเริ่มจะเกรงใจขึ้นมา จึงจัดสินใจเป็นฝ่ายบอกลาเพื่อไปสำรวจบ้านต่อ คราวนี้แหละที่เขาจะไปพังบ้านตัวเองเพื่อเอากุญแจเปิดหน้าบ้านให้จงได้

“นี่ แล้วไม่พาไปด้วยเหรอ?” ฮิโตริถามขึ้น หนุ่มน้อยชุดสเวตเตอร์สีเทาฮู๊ทมีขนเฟอร์ติดกับกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลเดินเตาะแตะมาหาแล้วออดอ้อนด้วยใบหน้าร่าเริง

“ไม่ได้หรอกน่า รบกวนเปล่าๆ” ถ้าพาเจ้าหนูน้อยไปด้วย คุณฮิบาริตามไปแหงๆ แล้วสงสัยว่าท่านพี่โหดคงตามไปพังบ้านช่วยเขาให้มันเละเกินคาด

“ปล่อยมันไปซะ”

“ไม่เอา จะไปด้วย!” ฮิบาริชักมีน้ำโห ไม่ชอบจริงๆพวกชอบขัดคำสั่ง “ไม่ได้”

“ฮิบาริไม่มีสิทธิ์สั่ง!” หนุ่มน้อยแลบลิ้นใส่ แล้วเดินกอดแขนสึนะแทน คุณเจ้าของบ้านกะเอาทอนฟาไปสั่งสอน แต่ลืมไปว่าวันนี้ต้องจัดการเอกสารพวกเดนตายและร้านที่ต้องไปเก็บค่าคุ้มครองต่ออีก

“งั้นผมไปก่อนนะครับ คุณฮิบาริ ขอบคุณสำหรับอาหารและที่พักครับ” ลืมบอกว่าชุดด้วย ถึงจะเป็นเชิ้ตขาวกางเกงดำตัวเมื่อวานที่แม่บ้านรีบซักรีดให้ก็ตาม ร่างบางเดินจูงมือหนุ่มน้อยที่มีความสูงแค่ระดับเองของตนแล้วพาไปยังบ้านของตน


“เฮ้ออ ใจร้ายจัง ไม่ค่อยพูดเลยนะคุณฮิบาริเนี่ย!”

“ใช่ๆพูดน้อยแต่ปากเสีย ฮิบาริ โหดร้าย!”

“พูดได้ถูกใจมากฮิโตริคุง” คิดแล้วอยากโผกอดเจ้านกน้อยเสียจริง พูดได้ถูกใจคนที่มักถูกรังแกอย่างยิ่ง

“แถมชอบรีดไถ ซ้อมคนอื่นเหมือนกระสอบทราย!” หนุ่มน้อยเผาคนผมสีดำที่ตอนนี้ขึ้นไปปั่นงานสายฟ้าแลบต่อ ทายาทแห่งซาวาดะตัวจ้อยเริ่มรู้สึกว่าเขามีพันธมิตรเผาพี่ท่านลับหลังก็ทำท่าเหมือนถูกใจแบบม็อปประท้วงที่ฟังคุณผู้นำเผาไม่กลัวความตายลับหลัง

“ใช่ๆ”

“ไหนจะทำหน้าบึ้ง ยิ้มก็กับผมคนเดียว แล้วมันทำไมอ่ะ ใจดีกว่านี้ก็น่าจะมีแฟนแล้วอ่ะ!”

“ใช่ๆ”

“แต่ก็นะ ทำแบบนี้คงไม่มีคนโง่ที่ไหนหลงรักหรอกใช่ไหมล่ะ!?”

“อื้มๆ”

อ๊ากกก เจ็บกระดองใจจิ๊ดดดด หนูหาว่าพี่โง่เหรอ (???) พี่เจ็บปวดดนะน้องงงงงง (แสดงว่ายอมรับ?)

ตั้งศาลฎีกาอุทธรณ์เองภายในใจ หนุ่มผมสีน้ำตาลเดินต่อไปเรื่อยๆ บ้านไม่ได้ใกล้ไกลเกินเอื้อมหรอก แค่ตะวันยังไม่แรงเจิดจ้า ก็มาหยุดที่หน้าบ้านตัวเองแล้ว

“เอ๋? จดหมาย” คนที่บ้านไม่มีใครรับเลยเห็นจดหมายอยู่ในตู้ ซองสีขาวที่แลบออกมาจากช่องใส่สีแดง สึนะโยชิหยิบออกมาแล้วพิจารณา มันคือของรีบอร์น?? อ้าว? ส่งมาทำไมกัน?

/“ถึงสึนะ....ลืมบอกไปว่าลืมเอากุญแจให้ คิดว่าแกคงเปิดจดหมายนี้ตอนที่แกกลับมาถึงบ้านพอดี ของกินอยู่ครบหมดแล้ว ขอให้สนุกกับการอยู่คนเดียวนะ เจ้าห่วย....จากรีบอร์น...”/

“ว๊ากกกกกกกกกกกก แล้วทำไมฉันไม่เห็นมันล่ะ !ฮือออ เสียรู้ให้อีกแล้ววววววววววว”

โวยวายหน้าบ้านตัวเอง เจ็บใจยิ่งที่มองไม่เห็นจนต้องเดินตากฝนเป็นนางเอกละครน้ำเน่า แถมยังทำก็อกบ้านคนอื่นพังอีก สมจริงๆ สมกับที่เป็นเจ้าห่วย และในขณะที่สึนะกำลังลงไปกองกับพื้นเพื่อคิดถึงความอนาถของตน ฮิโตริก็นั่งยองๆแล้วปลอยใจด้วยการลูบหลังเบาๆ

“โอ๋ๆ สึนะไม่เห็นไม่ได้แปลว่าโง่นะ!” หลอกด่ากันเหรอฮิโตริคุง! แบบนี้ติดนิสัยคุณฮิบาริชัดๆอ่ะ!

“ฮึ....เข้าบ้านดีกว่า เดี๋ยวโทรหาคุณฮิบาริให้มารับนะ” หนุ่มผมฟูฟ่องสะบัดหน้าหนีงอน แล้วปึงปังไปเปิดประตูบ้าน ตอนแรกกะจะพังซักหน่อย แต่ถ้าได้กุญแจแล้วก็โล่งหลายเปราะ

ภายในบ้านก็ไม่ต่างอะไรมากกับวันเสาร์เช้าที่อยู่กับครบ เด็กหนุ่มเปิดดูตู้เย็นที่อาหารพร้อม เดินไปยังห้องตัวเองแล้วโดดลงเตียงกลิ้งไปมาอย่างคิดถึง ถึงฟูกที่บ้านคุณฮิบาริจะนุ่ม แต่เตียงของตัวเองนั้นนอนแล้วสบายใจกว่าเยอะ กำลังกลิ้งไปอีกทาง ก็เจอฮิโตรินั่งมองด้วยรอยยิ้ม

“สึนะ ท่าทางร่าเริงจัง”

“ก็กลับเข้าบ้านแล้วก็ดีใจน่ะ”

“ทำไมล่ะ? หรือเกลียดผมแล้ว?” ใบหน้าหวานทำท่าทางเศร้า เล่นเอาทูน่าน้อยอึ้งเหวอ ทำกระดิ๊กระด๊าไม่สนเลยว่าทำให้คนที่ขอให้อยู่ด้วยจะเศร้าเพราะต่อจากนี้ไปคงไม่ได้ไปค้างด้วยเหมือนคืนวาน

“ปะ เปล่านะๆๆ! !” ลุกขึ้นโบกมือพัลวัน ส่ายหน้าไปมา ฮิโตริทำแก้มพอง เห็นแล้วยิ่งกระวนกระวายใจเพิ่มเข้าปีก

“มะ....ไม่ได้เกลียดนะ !อย่าคิดมากสิ ฉันก็แค่เกรงใจคุณฮิบาริน่ะ!”

“งั้น..ว่างๆก็อยู่ด้วยกันอีกนะ...”

“อ่ะ ได้”

“ห้ามโกหกนะ” เด็กน้อยขยับเข้าใกล้ ทำตาเป็นประกายจนร้อยทั้งร้อยก็ปฏิเสธไม่ได้ ต่อให้ต้องเสี่ยงกับการถูกขย้ำก็ตาม

“อื้ม สัญญา!” ยื่นนิ้วก้อยให้เด็กน้อย ฮิโตริเลิกคิ้วแล้วถามต่ออีกที

“งั้นให้ตัดนิ้วก้อยเหรอ?”

“ไม่ช่ายยยย” ส่ายหัวไปมาแทบหัวหลุด ดูเหมือนคนร่างเล็กจะมีนิสัยคล้ายกับคนเลี้ยงซะน่ากลัวเหลือเกิน

“ล้อเล่นน่า” แลบลิ้นน่ารักแล้วเกี่ยวนิ้วก้อยเข้าหา “งั้นถ้าผิดสัญญาขอให้สอบตกทุกวิชาเลย”

“อ๊ะ คร้าบผมมมม ได้...” เหมือนว่าถูกจี้จุดซะตรงประเด็น เหมือนว่าถ้าคำพูดเหล่านั้นคืออาวุธ ป่านนี้หัวใจของเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลไหม้คงพรุนเป็นที่เรียบร้อย

“สึนะเนี่ย ใจดีไม่เหมือนกับฮิบาริเลยแฮะ” ยิ้มแป้น เหมือนกับว่าที่งอนนั่นเป็นแค่ละคร “ให้รางวัลละกัน”

หอมแก้มอ่อนนุ่มของร่างบางไปฟอดหนึ่ง เอียงคอแล้วทำท่าทางน่ารักให้คนตรงหน้าอยากเก็บไปเลี้ยงเอาไว้คนเดียว

“ก็คุณฮิบาริเขาทำเพื่อโรงเรียนนี่นา ก็ต้องโหดเพื่อให้ดูมีอำนาจน่ะ” ชี้แจงเหมือนกลบเกลื่อนความชั่วร้าย หรืออันที่จริงไม่ต้องการให้เขาถูกเอาไปเปรียบเทียบกับฮิบาริ จริงที่ว่าสึนะมีเด็กที่ต้องดูแลอย่างแรมโบ้กับอี้ผิงรวมถึงฟูตะ แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าเขาใจดีขนาดนั้น แค่...ปอดแหกกลัวรีบอร์นเทศนาเท่านั้นเองถึงได้ใจอ่อน


[align=center]แต่เพราะความอ่อนโยนของนายไง ฮิโตริ ฉันถึงได้ใจดีกับนายแบบนี้....[/align]


“นี่ๆ เข้าบ้านแล้วแต่งตัว แล้วเราไปเที่ยวกัน”

“เอ๋ ไปกันสองคนเหรอ?” ร่างบางถามอย่างไม่เข้าใจ เขากลัวคุณหัวหน้ากรรมการนักเรียนจะจับมาฆ่าทำปุ๋ยชีวภาพอยู่เนี่ยข้อหาลักพาตัวคนสำคัญไปเที่ยว

“ถ้าบอกว่าสามคนล่ะ จะว่าไง?”

“เห กับใครเหรอฮิโตริคุง”

“ฉันไง ซาวาดะ”


“คุณฮิบาริ~~~~~!” พูดไม่ออกบอกไม่ถูก พี่ท่านมาได้เหนือเมฆมากมาย ไม่คิดจะเคาะประตู แต่ปีนมาหน้าตาเฉย บ้านผมไม่ใช่สถานที่ซ้อมตีนแมวนะพี่คร้าบบบ

“แล้วคิดว่าสัตว์กินพืชตัวไหน?” มองด้วยความเย็นชาเหมือนปกติ มองสารรูปสึนะที่ลงไปกองกับพื้นด้วยความตกใจ

“ใช่แล้วล่ะ วันนี้ไปเที่ยวในเมืองกันเถอะ” ทำท่าร่าเริงเหมือนกับว่าจะไปให้จงได้ สึนะยิ้มแหยๆแล้วก้มหัวขอขมา

“อ๊ะ! งั้นผมไปแต่งตัวละกันนะฮะ” คว้าเสื้อผ้าตัวเองเท่าที่คิดว่าสภาพดี แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำ ทิ้งให้สองร่างนั่งอยู่ด้านนอก

“นี่ แล้วงานล่ะ?” หนุ่มน้อยเอ่ยถาม คำตอบที่ได้ก็แค่คนปากหนักที่นั่งทำหน้าเฉยสนิท

“เดี่ยวค่อยทำ” เอาไว้วันจันทร์ค่อยไปสะสาง เดี๋ยวว่าจะออกไปเที่ยวแล้วเก็บค่าคุ้มครองด้วยดีกว่า ถึงจะไม่ใช่รูปลักษณ์ของหัวหน้ากรรมการนักเรียนอย่างที่เห็นอยู่บ่อยๆตามช่วงเวลาที่ได้รับการทวงค้าคุ้มครอง

“นี่ๆ ถามหน่อย ถ้าเกิดไปทวงร้านที่เขาไม่จ่ายให้ล่ะ? ฮิบาริจะทำร้ายทุกร้านเลยเหรอ?” ด้วยความสงสัยจึงเอ่ยถาม ในหลายครั้งที่ตนไม่ได้มีโอกาสตามไปสอดแนมด้วย บางครั้งก็มองจากที่ไกลๆเพราะถูกไล่ไม่ให้อยู่ด้วย


“แล้วแต่ร้าน ถ้าพวกหัวดื้อธุรกิจดี แต่ไม่ยอมจ่ายก็ต้องใช้อำนาจจัดการ ถ้าร้านไหนมันซอมซ่อมากๆขนาดขายไม่ออกค่อยว่ากันอีกที”

อันที่จริงแล้วก็เหลือความใจดีเหมือนกันนะ...


“ทำไป..เพื่ออะไรเหรอ?” ดวงตากลมโตสบมอง แววตาเจือความเศร้าเอาไว้ “ทำให้คนอื่นเดือดร้อน สนุกมากเหรอ ฮิบาริ?”

“หืม?” ไม่นึกเลยว่าจะถูกถามแบบนี้ เด็กหนุ่มพ่นลมหายใจ เป็นคำถามที่ยากจนไม่อยากตอบ

“สักวันเธอจะรู้เอง” ตัดบทไปเพราะเจ้าสัตว์กินพืชเจ้าของบ้านเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดสเวตเตอร์สีฟ้าสกรีนลาย27สีแดงที่ด้านหลังกับกางเกงยีนต์สีน้ำตาลเข้ม

“ไปกันได้แล้วเนอะ” ฮิโตริเปลี่ยนกิริยา วิ่งออกไปจากห้องแล้วเดินนำหน้าสองร่าง

“อื้ม!” พอเห็นคนตรงหน้าร่าเริงสึนะก็ยิ้มไม่หุบ แต่พอหันไปสบมองเนตรสีนิลก็หุบลงทันทีทันใด ไม่นานหลังจากปิดประตูบ้านแล้วเอากุญแจเก็บไว้กับตัวมิดชิด เสียงรถมอเตอร์ไซด์ก็ดังขึ้น และจากไปอย่างรวดเร็ว...


+-+-+-+-+-+

สำหรับการท่องเที่ยวก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการแวะร้านนั้นร้านโน้นที ถึงจะไม่มีลูกน้องแต่ก็ไม่น่าแปลกว่าทำไมพวกร้านใหญ่ๆถึงส่งค่าคุ้มครองให้โดยดี มันถือว่าเป็นธุรกิจก็ว่าได้ เพราะว่ากันว่าถ้าหากไม่จ่าย มีบางร้านที่ถูกอันธพาลต่างเมืองมาทำลายแม้จะต่อหน้าคนของกรรมการนักเรียนแห่งนามิโมริก็ไร้การช่วยเหลือใดๆ

[align=center]ตั้งแต่นั้นมาจึงต้องจ่ายเพื่อธุรกิจที่ยั่งยืนต่อไป แม้จะไม่แน่ใจว่ามันคือละครหรือเปล่า[/align]

วันนี้ทวงค่าคุ้มครองได้ไม่มากนัก เพราะไม่ต้องการทำลายบรรยากาศให้เสีย ถูกร่างเล็กจูงมือแบบนี้เหมือนกำลัง้เป็นผู้ปกครองที่มากกว่าหัวหน้าหรือเจ้านาย เหมือนกับว่าตัวเองมีครอบครัวใหม่เกิดขึ้น ซึ่งแน่นอนลูกคนเดียวของบ้านย่อมไม่คุ้นเคยกับการมีน้องชาย

วันนี้ถูกเจ้าตัวเล็กลากไปเล่นเกมเซ็นเตอร์ เลยต้องมาเล่นเกมต่อสู้กันสองคน ตอนแรกเจ้าฮิโตริก็พ่ายแพ้ให้กับสึนะ แต่สุดท้ายเล่นไปเล่นมาเหมือนจะเก่งกว่าซะอีก คนชอบเล่นเกมอย่างสึนะจึงตระหนักได้ว่าตัวเองห่วยขนาดนกยังเจ๋งกว่าอีก ท่าทางตอนแพ้นี่ดูไม่ได้เลยจนเคียวยะที่มองอยู่ไกลๆอดหัวเราะไม่ได้

“คุณฮิบาริก็มาเล่นด้วยกันสิครับ” คิดว่าคุณพี่ท่านที่เอาแต่สนใจเรื่องต่อยคนเป็นๆจะไม่เก่งเกมต่อสู้ตัวต่อตัวในจอ คนที่อยากกอบกู้หน้าก็เริ่มใจชื้น เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มชุดสเวตเตอร์สีดำจะเดินเข้ามาแล้วนั่งข้างๆ

“แล้วอย่าเสียใจล่ะ”


เริ่มได้ไม่กี่เกม สึนะก็รับรู้ว่าคนตรงหน้านี่เก่งไปซะทุกเรื่อง ไม่คิดเลยว่าจะแพ้กราวรูดแบบนี้ คุณฮิบาริที่น่ากลัวนั้นเล่นซัดตัวละครในเกมซะยับ โจมตีด้วยท่าหนักๆอย่างเฉียบขาด ชักสงสัยว่าคนในกรรมการนักเรียนต้องถูกบังคับให้มาเล่นด้วยแหงๆ เพราะไม่อย่างนั้นคงโดนกระทืบของจริงแทนตัวละครในเกม..


“ฮือ...แพ้จนได้!” แพ้ทุกนัด แบบนี้ชักหมดกำลังใจไปเคลียร์เกมที่บ้าน ฮิโตริตบไหล่ให้กำลังใจ แล้วยิ้มเหยาะ

“สึนะๆ อยากได้ไอ้นั่นอ่ะ” ชี้ไปที่ตู้ตุ๊กตาปลาทูน่า(?)สีน้ำตาล(??)ที่กำลังเป็นที่นิยมในหมู่คนชอบของน่ารัก เด็กหนุ่มมองเป็นเชิงว่าไว้ใจเขาได้หรือ แต่สิ่งที่ได้รับคือสายตาออดอ้อนแบบลูกหมา แบบนี้....ร้อยทั้งร้อย ไปไหนไม่รอดจริงๆ

“ไม่ได้อย่าเสียใจนะ” เด็กหนุ่มว่า แล้วหยอดเหรียญลงไป พอเล่นไปได้สักพักก็เชื่อเข้าไปใหญ่ว่าตัวเองห่วย ไม่แค่ห่วย แต่ห่วยที่สุดของความห่วงเลยทีเดียว

“ไม่ไหว !ทำไม่ได้อ่ะ! !” เสียเงินไปห้าเหรียญแล้วชักท้อ กำลังจะหยอดเหรียญที่หกไปเผื่อฟรุ๊ค รุ่นพี่หน้าโหดก็เดินมาสมทบแล้วทำท่าเป็นเชิงว่าให้ถอยออกมา

“นายนี่มันห่วยจริงๆ” ซ้ำเติมเข้าไปจนเด็กหนุ่มสะอึก คิดแล้วฉุนไม่ใช่น้อย รู้ว่าผมห่วยก็จะซ้ำเติมอีก

“ช่ายๆ ห่วยจังเลยเนอะ ฮิบาริ”

ซ้ำเติมคูณสองเหมือนโดนขอดเกล็ดเลยนะคร้าบบบ จะพูดทำม้ายยย ผมเสียใจ ฮือๆๆ

ยืนคอตกเป็นคนบ้า แต่ในขณะนั้น ตุ๊กตาที่เจ้าเด็กน้อยอยากได้มันก็หล่นลงมาจากช่องด้านล่าง เล่นเอาฮิโตริดีใจออกนอกหน้า

“เย้ ได้มาแล้ววววว” คว้าตุ๊กตามากอดเหมือนดีใจสุดๆ ร่างสูงมองอย่างไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ กับแค่ตุ๊กตาตัวเดียวก็ดีใจแล้วหรือ?

“ทำไมต้องดีใจขนาดนั้นล่ะ?”

“อ้าว! จะให้ผมไม่ดีใจได้ยังไง!” ยิ้มแป้น ดวงตาสวยส่องประกายมีความหวัง “ก็ของที่คนสำคัญของผมเอามาให้ด้วยหยาดเหงื่อนี่นา!”

คนสำคัญอย่างนั้นเหรอ

“เหรอออ” สึนะที่ออร่าแห่งความเศร้าปกคลุมไปทั่วผงกหัวไปสบมอง

“สึนะพยายามได้ดีนะ ถึงห่วยแต่ก็ใจสู้เนอะ” ใจชื้นเหมือนได้น้ำทิพท์ หนุ่มผมสีน้ำตาลถอนหายใจเฮือกใหญ่ คิดอยากลากทั้งสองออกนอกเกมเซนเตอร์ เพราะคนเริ่มเยอะทุกที

“ขอบใจนะ เอ้ออ ผมว่าเราเปลี่ยนที่เที่ยวกันนะครับ คุณฮิบาริ” ถ้าหากอยู่นานกว่านี้มีหวังได้โชว์ห่วยของจริงไม่อิงนิยาย

“ก็ดี” เขาไม่ชอบที่ๆคนมาสุมหัวเยอะน่ารำคาญ จับมือเด็กน้อยแล้วจูงพาออกไป แล้วใบหน้าก็เปื้อนยิ้มที่ไม่มีใครเห็นมาก่อน

ก็สำคัญมากสินะ สำคัญพอ...ถ้าหากหายไปแล้วอดกระวนกระวายใจไม่ได้...


+-+-+-+-+-+

สุดท้ายก็เลยเดินเที่ยวจนเหนื่อย พาซ้อนท้ายไปส่งให้โดยดี เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลโบกมือลาอยู่หน้าบ้านโดยมีคนมาส่งโบกมือด้วยรอยยิ้ม

“พรุ่งนี้เจอกันนะ สึนะ!” โบกมือด้วยรอยยิ้ม สึนะสบมองเด็กน้อยที่ซ้อนท้ายและมองเนตรสีนิลที่หันสบมองโดยบังเอิญ

“อื้ม! เจอกันนะ คุณฮิบาริขับรถดีๆนะครับ”

“ฉันไม่ใช่นาย” เหน็บว่าถ้าหากเป็นเขาคงพาคนซ้อนไปลงข้างทางด้วยสินะ ร่างบางได้แต่เก็บซ่อนความเจ็บใจเอาไว้ โบกมือลาก่อนที่รถมอเตอร์ไซด์จะพาสองร่างกลับไปยังที่พำนัก

“พวกคุณฮิบารินี่ เหน็บกันเก่งชะมัด” บ่นด้วยความโกรธนิดๆ ก้าวเข้าไปยังห้องครัวแล้วคว้านมมาเทใส่แก้วใสอย่างคนหิวกระหาย

[align=center]แต่ทำไมกันนะ ถึงได้อ่อนโยนแบบนั้น

ทั้งๆที่คิดว่าเป็นคนน่ากลัว ไม่น่าเข้าใกล้แล้ว

แต่เขา....ก็ไม่ได้เป็นแบบที่คิด

ซ้ำร้าย....ยังทำให้เขา....เกิดความรู้สึกปลื้มไปด้วย[/align]

พอคิดถึงแล้วใบหน้ามันร้อนผ่าวอย่างบอกไม่ถูก นั่งอมยิ้มเป็นคนบ้าชั่วครู่ แล้วต้องสะบัดหัวหนีความจริง

“จะบ้ารึไง นายคิดอะไรบ้าๆเนี่ย!” ไม่ใช่ความรักหรือความชอบหรอก มันก็แค่ความชื่นชอบเท่านั้น

แต่....ปฏิกิริยาคล้ายกับการชอบใครสักคนหนึ่ง ที่มันมากกว่าเคารพและปลื้ม...

“เพราะฮิโตริคุงแท้ๆ ถึงได้เป็นแบบนี้นะ” ก็ถ้าไม่มีเจ้าหนูน้อยอยู่ด้วย คิดหรือว่าคนอย่างฮิบาริจะพาเดินเที่ยวไปไหนต่อไหน นมถูกดื่มอย่างเงียบๆ ความเย็นจากเครื่องดื่มเรียกให้ร่างเล็กสดชื่นขึ้น กระนั้นใบหน้าก็ยังแดงก่ำอยู่ ไม่ใช่เพราะพิษไข้เพราะอาการแบบนี้มันเรียกว่าเพ้อเอาการทีเดียว..

“แต่...ถ้าฮิโตริคุง....ตายไปล่ะก็...” ไม่เข้าใจว่าจู่ๆนกจะกลายเป็นคนได้ยังไง ถึงจะมีเรื่องเหลือเชื่ออย่างบาซูก้าทศวรรษหรืออย่างจำพวกอัลโกบัลเลโน่ก็เถอะ แต่แบบนี้มันจะปาฏิหาริย์ไปไหม?

“ถ้าหายไป.....คุณฮิบาริคงเสียใจแย่...” ก็เหมือนกับที่เราเป็นอยู่ เรารักและผูกพันราวกับพี่น้อง...ดังนั้น ถ้าหากหายไป...เราก็เสียใจด้วยเช่นกัน


“ขอร้องล่ะ...อย่าหายไปเลย...”


ราวกับว่าสิ่งที่คิดเอาไว้อาจจะเกิดขึ้นจึงทำได้เพียงอธิษฐานเท่านั้น.....

+-+-+-+-+-+

ช่วงเวลาเรียนก็รุมเร้าเขาจนได้ ไม่ค่อยมีเวลามาเจอฮิโตริคุงเท่าไหร่ แต่โชคดีที่พอกลับบ้านคุณฮิบาริก็ชวนกลับบ้านด้วยกันจนเขาลือกันให้ฉาวโฉ่ว่าเขามีหนี้จนต้องยอมเป็นกระสอบทรายให้ต่อยทุกเย็น ยามาโมโตะกับโกคุเดระไม่โผล่มาจากอิตาลีเลย เมื่อผ่านไปได้3วัน

และวันศุกร์ตอนเย็นก็ถูกฮิโตริลากไปเที่ยวที่สวนสาธารณะ โดยที่รุ่นพี่สุดโหดนั่งเช็คเอกสารไม่ไกลมากนัก เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขเสียจนอดไม่ได้ที่จะจดจำไปอีกนาน....


[align=center]ถึงแม้ว่าทุกสรรพสิ่งจะไม่จีรังยั่งยืน

กระนั้น.....การทำให้ความทรงจำมีความสุขสมก็ย่อมเป็นสิ่งที่ดี.....[/align]

+-+-+-+-+-+

คืนนี้หนุ่มน้อยผมสีทองนอนไม่หลับ มองร่างที่หลับใหลอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มพาดผ่านใบหน้าของตน ก่อนที่ความเงียบจะปกคลุมไปทั่วห้อง...โดยที่ไม่มีใครได้รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในยามเช้า….


เช่นกันที่เจ้าของร่างบางผมสีน้ำตาลที่นอนไม่หลับ ในความฝันที่ชวนให้ใจหาย ภาพที่คนสำคัญวิ่งจากไปพร้อมรอยยิ้ม ไม่อาจไขว่คว้าเอาไว้....

.......................
...
..
.

[align=center]หากมีราตรี ก็ย่อมมีอรุณรุ่ง….[/align]


เช้ามืดของวันเสาร์ที่อากาศเหน็บหนาว อุณหภูมิต่ำจนเกิดผลึกสีใสตกลงมายังพื้นดิน ร่างเล็กลืมตาขึ้นมองร่างนิทรา ในยามนี้ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมดูจะอ่อนโยนขึ้น ถึงแม้จะเหลือเค้าความดุดัน แต่ก็ไม่ได้สร้างความหวาดกลัวให้แก่ร่างเล็ก

“นี่...ฮิบาริ.....ฉันทำตามที่ฮิบาริทำเอาไว้แล้วนะ” รอยยิ้มน่ารักพาดผ่านใบหน้าน่ารัก นั่งมองคนที่หลับไม่รู้เรื่อง

“ฉันเคยบอกว่า....จะช่วยเท่าที่ช่วยได้ จำได้ไหมล่ะ?” หัวเราะเบาๆในลำคอ มือน้อยปัดผมที่ปรกใบหน้านิทราออกเล็กน้อย

“ได้ยินว่าอยากทำอะไรก็ต้องทำก่อนจะสายเกินไป...ฉันน่ะ...อยากทำแบบนี้มานานแล้วนะ”

แด่เจ้านาย..

แด่ผู้มีพระคุณ

แด่เจ้าชีวิต

แด่..ใครคนหนึ่งที่เป็นฮิบาริ เคียวยะ คนนี้...

“ฉันดีใจที่ได้พบนายนะ ฮิบาริ” เพราะว่าสนิทสนมจึงกล้าจะเรียกตัวเองด้วยสรรพนามที่เหมือนเพื่อนไปด้วย หยักยิ้มพร้อมกับก้มลงยังใบหน้าราวรูปสลัก

“ขอให้มีความสุขนะ...ยังไง....”


ก้มลงสัมผัสริมฝีปากเบาๆ จุมพิตบริสุทธิ์ บ่งบอกถึงความรู้สึกหลากหลายที่แยกแยะไม่ออก ดวงตาส่องประกายระยิบระยับ หากแต่ลึกๆแล้วเศร้ายิ่งนัก

“ยังไง....ฮิบาริก็คือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน....”

“รักมาก...” เนตรที่หลั่งรินน้ำตากระทบแก้มของผู้เป็นเจ้านาย “รักมากที่สุดเลย..”

[align=center]รักมาก จึงอยากให้มีความสุข

เคารพมาก จึงอยากดูแลรับใช้

ชื่นชมมาก จึงอยากอยู่ใกล้

ปลาบปลื้มมาก จึงอยากเป็นคนที่นายให้ความสนใจ[/align]


[align=center]“ลาก่อน......”[/align]

..........
..
..
.

...
..
..
.
.

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าที่เสียงของเจ้าตัวเล็กเงียบลงทุกที ลุกขึ้นมาแล้วไม่เห็นร่างที่นอนข้างๆ

“นี่มัน?” รู้สึกถึงหยดน้ำที่เกาะใบหน้าตน ไม่ใช่น้ำตาจากตัวเขา หากแต่เป็นอะไรกันล่ะ?...


....
...
..
.
.
[align=center]“เธอ..................”.[/align]
.
...

..
.


.
กระวนกระวายใจจึงวิ่งมายังบ้านของรุ่นพี่ ตะโกนหาใครก็ไม่มีใครขานอะไร ความรู้สังหรณ์นี้มันคืออะไร สึนะโยชิจึงได้เพียงวิ่งไม่กลัวตายไปยังห้องนอนของเด็กหนุ่มเจ้าของบ้าน


!!!

แล้วจู่ๆเนตรสีน้ำตาลก็สั่นไหวด้วยความเจ็บปวด มองภาพตรงหน้าด้วยความเศร้าที่เอ่อท้นราวสายน้ำหลาก ร่างสูงชุดยูกาตะที่ยืนอยู่ โดยมี....










เจ้านกขนสีเหลืองที่วางอยู่บนกองเสื้อผ้าที่ยังอุ่นอยู่ แสงแดงยามอรุณรุ่งสาดส่องผ่านบานประตูระเบียงห้อง ไม่มีอะไรจะแย่ไปกว่านี้อีกแล้ว ความเงียบทำให้ห้องดูเยือกเย็น เจ้านกน้อยไม่ได้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วเช่นปกติ

“จิ๊บ จิ๊บ” มันเพียงเปล่งเสียงแบบที่นกทั่วไปจะร้องกัน กระพือปีกน้อยบินไปเกาะที่อื่น โดยที่ร่างสูงโปร่งทำได้แค่ยืนอึ้งพอๆกับเด็กหนุ่มผู้มาเยือน






“ฮึก...” สุดท้ายก็ร้องไห้ออกมาจนได้ น้ำตาหลั่งรินยังใบหน้าขาวของผู้มาเยือน ดวงตาคมกริบสีรัตติกาลมองด้วยความแปลกใจ

“นายเป็นอะไรไป?” น้ำเสียงแข็งกร้าวกว่าเดิม สึนะยืนไหล่สั่นไหว ก้าวเท้ามาด้วยอาการเสียใจอย่างไม่ปิดกั้น ฮิบารินั่งลงกับเตียงของตน ไม่ได้มีท่าทีโศกเศร้า แต่ก็ไม่มีท่าทีน่ากลัวอะไร

“ฮึก...เปล่าครับ” ยืนอยู่ตรงหน้า หวนคิดช่วงเวลาที่ฮิโตริยังคงอยู่ด้วยกัน ได้หัวเราะได้เที่ยวด้วยกันมันคือช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด

“แค่คิดว่า...” สะอื้นออกมาไม่กลัวอะไร กล้าที่จะนั่งข้างๆร่างโปร่งสูง “แค่คิดว่า...ต่อจากนี้ไป....ผมคงไม่ได้พาเค้าไปเล่นเกมด้วยกันเหมือนวันนั้นอีกแล้ว...”

ความน่ารัก สดใส และใจดีของเธอ ไม่มีวันลืมเลือน

มือปาดเช็ดน้ำตาของตน ร้องไห้หนักกว่าเก่าเมื่อคิดถึงความทรงจำครั้งแรกที่ได้พบกัน

“ฮึก....ฮึก...ฮือ...”

“จะร้องไปอีกนานไหม” เด็กหนุ่มถาม มองคนตรงหน้าที่ออกอาการมาชัดเจนว่าเสียใจ “เจ้านั่นไม่ได้ตายไปซะหน่อย”

“ก็..ก็.....ก็คิดว่า...พอไม่ได้ ฮึก...ไม่ได้อยู่ด้วยกันเหมือนเมื่อก่อน...มันก็อดเสียใจไม่ได้...”


เขาไม่ได้ใจดีขนาดปลอบใจคนร้องไห้ ฮิบาริเพียงนั่งฟังแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเสริมไปเท่าไหร่

“ก็ช่างสิ เจ้านั่นมันไม่ตายก็พอ.....แค่คิดว่า..”


[align=center]เคยคิดเหมือนกัน ถ้าเจ้านั่นเป็นคนได้ก็ดี...[/align]

“นกน่ะ อายุขัยมันสั้นกว่าคน...ฉันแค่คิดว่า..ถ้าเจ้านั่นเป็นคนได้ก็คงดี...”


[align=center]สักวัน มันก็ต้องตาย….

ฉันรู้ดี ว่าโลกนี้ไม่มีอะไรยั่งยืน

แต่เวลามันต่างเกินไป กระแสเวลามันไม่เท่ากันหรอก....[/align]


“ที่ตั้งชื่อว่า “ฮิโตริ” มันไม่ได้หมายถึงคนเดียวหรอกนะ” เพราะกำลังสับสนกระมัง จึงพล่ามอะไรน่ารำคาญออกไป “มันแปลว่า “นกไฟไง”

“คุณฮิบาริ...”

“ถ้าเจ้านั่นเป็นนกฟินิกซ์ที่ตายแล้วเกิดใหม่ได้คงดี....”

[align=center]ปักษาในตำนานที่ตายแล้วเกิดใหม่...

คือเจ้าปักษาผู้แข็งแกร่งและอายุยั่งยืน....[/align]

“ฮึก....ฮึก....สุดท้ายแล้ว....มันก็แค่ปาฏิหาริย์ชั่วครั้งคราวเท่านั้นเองใช่ไหมล่ะครับ...”

ตัวสั่นด้วยความเจ็บปวดหัวใจ เคยคิดว่ามันต้องเกิด เคยคิดว่าต้องทำใจได้ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้....



!!!

จะเพราะสมองเพี้ยนขึ้นหรืออะไรก็ตามแต่ที่ทำให้เจ้าของเรือนผมสีนิลดึงร่างบางเข้ามาโผกอด

“ฉันไม่ชอบให้ใครมาร้องไห้”

“ฮึก...” ยิ่งมีคนปลอบก็ยิ่งร้องไห้เข้าไปใหญ่....

“แต่ถ้าอยากร้องไห้...ก็เอาสิ” ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่าเอ่ยบอกแล้วกระชับอ้อมแขน

“ร้องเผื่อคนที่ไม่มีน้ำตาด้วย...ซาวาดะ...”



เพราะความรักทำให้คนเจ็บ

จึงได้แต่รังเกียจมัน

แต่เพราะใครบางคนที่ทำให้หัวใจกล้าเปิดรับ

ถึงแม้จะแค่ชั่วครั้งคราว

หากแต่กลับทำให้หัวใจชุ่มฉ่ำ

รักแม้มันเลวร้าย แต่ก็ใช่ว่าจะมีแต่เรื่องแย่ๆแบบนั้นเสมอไป

ต้องขอบใจเธอมากนะ...

ฟินิกซ์ที่ไม่มีอยู่จริงของฉัน....

เพราะมันคือ....

[align=center]「刻な奇跡 」

[Ikokuna kiseki]

ปาฏิหาริย์ชั่วขณะหนึ่ง.....[/align]

..........
...
..
..
..
..
.
.
.
.

+To be continue+

วันนี้สงสัยได้ตายก็งานนี้(//หลบหลุม) เย็นใจได้นะครับว่ายังไม่จบ แต่ใกล้เข้ามาแล้วครับ คึหึหึหึ

ขอให้สนุกกับการอ่านฟิคครั้งหน้าคร้าบ

//เผ่นละก๊าบบบบ

ตอบเม้นท์ตอนที่5ครับ

manyworld

คึๆๆ ฟันธงมาก็ถูกแหละครับบบ แต่ก็อ่านต่อไปเลยนะฮะว่ามันมีลับลมคมในอะไรหรือเปล่า คึๆๆ

Ayafee

ยอมๆไปแม่ยกก็แฮ็ปปี้สินะครับ เหอๆๆ ก็นะมีลูกชายแบบนี้ผมร้ากตายเลยย (พูดหยั่งกะตัวเองเป็นคุณฮิ ไอ้คูนี่...) กร๊ากก สร้างเองจะสร้างไงละครับพี่ เอาดีเอ็นเอไปปลูกถ่ายดีมะฮะ กร๊าก555+ ซึนแต่คุณฮิเฮียก็มีข้อดีนะเนี่ย รักลูก รักเมียจึงได้ทำ กร๊ากก (หลบทอนฟา) โมเอะดื้อให้มันแดดิ้นตายกันทั้งทูน่าทั้งคนอ่าน คึๆๆ ก็แหมม อยากให้มีตัวตนจริงๆ พ่อจะฉกกลับบ้านน (แล้วมันก็จะโดนทอนฟาเพ่นกบาลตายแทน) ผมว่าเอากายพลีมีหวังได้เป็นภริยา เอ๊ยย ทาสให้ทอนฟาแหงๆ (อุ๊ๆ อย่าคิดลึก ให้ผมคิดลึกคนเดียวก็พอ55+)


Pao.~*
เพราะเขิน+คุณฮิใช้ก๊อกไม่ถนอม มันก็เลยมีสภาพแบบนั้นแหละครับท่าน ฮ่าๆๆ อ้อนปลาเอาไว้ให้แม่ปลายอมใจอ่อนแล้วกลายเป็นอาหาร เอ๊ยย คุณแม่ให้ไงฮะ (นกกินปลา?? เรอะ?? ฮิเบิร์ดเขาไม่ทำแบบนั้นเหมือนคุณพ่อร้อก กร๊าก) พ่อลูกเถียงกันมันน่ารักเนอะครับ ว่าไปคุณพ่อไม่โหดเท่าไหร่เนอะ คุณลูกก็กล้าเถียงได้ซะ.... ไม่กลัวเลยนะลูกฮิโตริ


Uni
ไม่ได้ตั้งใจจะทรยศคร้าบบบ พอดีเขียนตามอารมณ์ตัวเอง- -+ (โดนท่านยูนิกระทืบจมดิน) ผมขอโทษษษษ พอดีตอนนี้มันเซอร์วิส1827 แต่ว่ากันว่าท้องฟ้ามักปั่นป่วนได้เสมอ ก็เหมือนผมที่ไม่ค่อยหยุดนิ่งเหมือนเมฆาแหละคร้าบบ (หลบหม้อไห เอ็งจะแถเพื่อ????) ป๊าดด ชดใช้ด้วยร่างกายยย เอาทูน่าประเคนผมก็ตายดิคร้าบบ (งานนี้พ่อนกตามฆ่าแหงง) นั่นสิ เข้าหอโดยมีลูก แบบนั้นมันผิดกฎ แต่งโล้ดดด (หลบสายตาแม่ยกทั้งหลาย)

kokushiyoku
ถ้าเอากลับได้ ผมว่าติดระบบป้องกันแม่ยกด้วยนะฮะ 555+ กลายเป็นฮิเบิร์ดสองเจ็ดผมก็ว่างั้น แต่สงสัยได้โดนถีบออกนอกอาณาจักรวายแหงๆ เหอๆ คุณฮิท่านซึนอยู่แล้วฮะ น่าดีใจที่มีฮิโตริคุงเป็นพ่อสื่อให้ เหอๆๆ ไม่งั้นได้เป็นละครใบ้แหงๆ(?) สอบเสร็จแล้วฮะ แต่กลัวต่อไม่ไหว มัวแต่บ้าตอบเม้นท์ กร๊ากก (มันขาดความรับผิดชอบบบ)

Miharu_kan
ดราม่าเปลี่ยนบรรยากาศน่ะครับ ก็อยากเห็นฉากคุณฮิสุดท้ายก็หน้าด้าน(?)ไปช่วยจนได้ เหอะๆๆ แต่ก็ยังซึนไม่เปลี่ยนแปลง คิดได้เนอะ พระเอกขี่ม้าดำ กร๊ากก ผมว่าอิมเมจเหมือนซาตานมาช่วยถีบลงหลุม(รัก) เสียมากกว่า กร๊ากกกก อ้าว? ฮิโตริลูกมิจังเหรอ? พระเจ้าจ๊อตโต้ แมวมีลูกเป็นคน(นก) กร๊ากกก (โดนแมวข่วนหน้าลาย) ลูกชายคิดมาได้โมเอะเนอะ ครอบครัวในฝัน อะฮิ้วววว คิดแล้วเคลิ้มฝัน อย่าคิดมากน่า พ่อคุณฮิไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก(เอ็งนั่นแหละที่คิดมาก ไอ้คู)


monnie
เห็นด้วยเต็มประตูครับ มีระบบป้องกันภัยไว้ก็ไร้ประโยชน์ ห้า ห้า ห้า (ทุกวี่ทุกวันมันก็โดนทำลายแล้วแม่นางทูน่า โจรมันไม่กล้าปล้นบ้านลูกสาวหรอกน่า) กร๊ากกก เกิดสมการใหม่ แต่ว่านะฮิโตริคุงมันทั้งเสะ(?)ทั้งเคะนะเออ เพราะคนเลี้ยงพี่เสะ แต่คนมาช่วยเลี้ยงเคะไง (เอ๊ะ ชักแหม่งๆ) ทูน่าเขินแรงเนอะ แต่ผมว่าที่ก็อกมันหลุดเพราะเจ้าของบ้านเขาใช้ได้ถนอมมากล่ะครับ 55+ (ประชดนะเนี่ย)

selzere
ความซวยเป็นของคู่กันกับทูน่าครับ แต่ทำไมล่ะ?ก็เพราะผมชอบไง แกล้งทูน่าสนุกกก (โดนแม่ยกตามเอาอิโต้ฟัน) โอ้ววว กลอนได้ใจครับผม นั่นแหละแก่นเรื่องส่วนหนึ่ง คนเราจะอยู่ตัวคนเดียวไม่ได้เนอะ ผมคิดแบบนั้น แล้วที่เราอ่อนแอแล้วอยู่รวมกันแล้วก็เกิดความเข้มแข็งขึ้นนี่ครับ ชอบคำพูดที่ว่าคนอ่อนแอแต่คิดถึงคนอื่นนี่แหละแข็งแกร่งกว่า อิอ๊างส์ อ่านกลอนพี่แล้วซึ้งหลายยย

คุณป๋ามารับเพราะห่วงหา คุณลูกชายและคุณภริยาเลยมีปลื้ม คึๆๆ ซึนไม่ตลอดรอดฝั่งนะคุณป๋า กรั่กๆๆ (//เอาแป้นพิมพ์กันทอนฟา) ค่าชดใช้ต้องได้จ่ายแน่ครับ แต่มันคืออะไรก็อ่านกันต่อไป คึหึหึ

IiRis
ช่ายยย คุณพ่อ คุณแม่ คุณลูก มันช่างน่ารักอะไรอย่างนี้หนออออ (คิดภาพทั้งสามเดินไปเที่ยวด้วยกันแล้วอิอ๊างส์ซะเอง)

rosme
ถ้าแต่งยาวๆสงสัยมีการได้หามไอ้คูส่งโรงพยาวาย(?)แหงๆครับ 555+ จะพยายามคร้าบผม บางตอนเป็นการตัดจบเพื่อปิดปมที่ค่อยๆโผล่ คึหึหึ ถ้าจะว่าทำไมเถียงคำไม่ตกฟาก ผมคงบอกได้แค่ว่าผิดที่คนเลี้ยงเอง ฮ่าๆๆ พี่ท่านไม่ยอมใครคนอยู่ใกล้ได้อิทธิพล (หลบทอนฟาเกือบไม่ทัน) อ่านตอนที่6แล้วคงรู้ว่ารอด แต่หนี้ค่าก็อกครั้งนี้ก็ต้องมีจ่ายแหละครับ ด้วยอะไรก็อ่านกันต่อไปฮะ เอ..แล้วจะโน้มน้าวผมได้หรือเปล่าเนี่ย พล๊อตก็เปลี่ยนไม่ได้ด้วยสิครับ กรั่กๆ (พูดแบบนี้หมายความว่า???) อ๊ะๆ อย่าเดาๆ ฟิคผมมันตีลังกาพลิกได้เสมอ เพราะฉะนั้นอ่านต่อไปเถิดจะเกิดผลฮะ


rain_เม็ดฝน
สุขสันต์แต่อาจไม่สันติ มีการตีกันเล็กน้อยพอหอมปากหอมคอครับผม คึหึหึ
น่าเสียดายที่คุณฮิเฮียแกไม่ใส่เชิ้ตขาว ไม่เห็นหรอกครับนั่น555 ต่างก็ไม่ยอมกันแหละครับ นี่ล่ะพ่อลูกชัดๆ ผมเชื่อว่าทุกคนคงอยากเป็นทูน่า คึหึหึ ไปดูพี่ท่านแล้วมันคือความสุข 555+

sureo

ไม่ทุบหรอกน่าพี่ แต่ประทุษร้ายนี่ก็อีกเรื่อง คึๆๆ อายจนก๊อกหลุดก็ยังดีกว่าอายจนหัว(?)หลุด กร๊ากกก (ทูน่าไม่ใช่หุ่นนะว้อยคร้าบบบ) พ่อแม่ลูก เหอๆๆ ก็วอนท์อย่างนี้แหละฮะ ครอบครัวสุกขสันต์สบายสไตร์1827 55+
คราวนี้ไม่ต้องทวงให้เมื่อยตุ้ม มาอัพ3วันครั้ง เหอๆๆ (ถ้าฟิคจบสักอีกเรื่องมันก็จะไม่ต้องรอนาน)

ทุกเม้นท์คือกำลังใจ ดังนั้นเพื่อผู้อ่าน จะแต่งต่อไปคร้าบผมมม

Edit

โนวววววววววววววววววววววววว =[]=!!!! และแล้ววันนี้ก็มาถึง!!! ไอ้ที่คาดการณ์ไว้ก็มาถึง ม่ายยยยยยยย
กลับมา กลับม๊าาาา กลับมานะฮิโตริคุง!!! ไม่อาวววววววววววววววววววววววววว

ฉากไปเที่ยวก่อนหน้านั้น อ่านอย่างมีความสุข แฮปปี้ตามไปด้วย แต่หลังจากนั้น... แม่เจ้า!!! ไม่เจง!!!

TT[]TT!!! ให้ฟื้นมาจากความตายเลยนะ!! ไปอธิษฐานอีกรอบเลยนะ ทั้งพ่อแม่เลย!! ขอลูกกลับมาอีกครั้ง!!

ปล. ฮิโตริคุงเหน็บเก่งนะนั่น สมแล้วที่เป็นคน(นก)คุ้นเคย =A=...

ปาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ด้วย

กรี๊ซซซซซซ สรุปกลับไปเป็นนกใช่ม๊ายย

ดึกแล้วพ่อยังไม่ได้กลับบ้าฯ(ขณะนี้3ทุ่ม) เพิ่งกลับจากไซท์งาน แหง่บๆ ยังกลับไม่ด๊ายย โฮวกกก งานท๊าบบบบ เพราะงั้นขอสั้น พ่อหมดแรง TTwTT

ท่านฮิมีกอดปลอบ ไอ้ประโยคนั้น “ร้องเผื่อคนที่ไม่มีน้ำตาด้วย...ซาวาดะ...” มันโฮวกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

มาต่ออีกเร็วๆนะลูกกกกกกกกกก

นินทาท่านฮิอย่างไม่กลัวตาย...... ทูน่ายอมรับแล้วเหรอว่าหลงรักท่านฮิน่ะ ฮิโตรินี่พูดแทงใจดำคนอื่นเก่งจริงๆ ท่านฮิโผล่มาแบบปุบปับ ทำเอาทูน่า(และคนอ่าน)ตกใจหมดดดด ฮิโตริพูดจาอะไรเป็นลาง จะหายไปไหน.....ทำเอาใจหายไปเล็กน้อย ที่แท้ก็กลับไปเป็นฮิเบิร์ดนี่เอง อยากให้กลายเป็นฮิโตริอีก ไปขอพรอีกรอบเลยฮิเบิร์ด!

กร๊าซซซซซซซซ~~~!!!

เปิดเรื่องน่ารักจังเลยเฮียยย!!!

พ่อฮิ แม่ทูน่า ลูกฮิโตริ ไปเที่ยวกัน คึๆๆๆ

เอาแล้วไงพ่อฮิ ลูกฮิโตริติดแม่ทูน่ามากกว่าแล้วเห็นป่าว? เหอๆ ซึนดีนัก บุ่ย! =x= **ทอนฟากระแทกเศียร**

อ่านตอนกลางๆ ลูกฮิโตริ ทำไมพูดแบบน๊านนน!!!?? TT[]TT ฮึกๆๆๆ พูดอะไรเศร้าขนาดนั้น

ถึงหนูจะกลับเป้นนกเหมือนเดิม ก็ไม่ได้หมายความหนูจะตายหรือไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ของหนูนิ

(แอบทวง เอาฮิโตริคุงแบบคนคืนมาน๊า~~~!!! อยากได้พ่อแม่ลุกเหมือนเดิม แง้!!!!!!! TT[]TT)

มันเศร้านะ ทำเอาแมวเกือบร้องไห้ตาม

สุดท้ายก็แฮปปี้เนอะ คึๆๆๆๆ

พ่อฮิ สารภาพรักแม่ทูน่าซะทีเส่ะ!! แม่ทูน่าเค้ายอมรับแล้วนั้น(?)

โอร้วววว!! นอนรอตอนต่อไป อาเฮียมาต่อไวๆๆๆนะคร้าบบบบ

งี้ดๆๆๆ>w<,,,
3วันอัพครั้งสุดยอด!!!!
ร้ากคูกะจร๊าง~~~~~~~~

เช้าวันที่สามสดใสดด้วยทอนฟา=[]="""
โฮกกกกก ฮิโตริใส่ชุดน่ารักน่ากอด>w<,,, เเถมทำหน้าอดอ้อนอีก....เเล้วยังเเถมด้วยวาจาทิ่มเเทงอีก.....สุดยอดจิงนู๋ เหอะๆๆ

อืม....เค้าว่าสัตว์เลี้ยงจะเหมอืนคนเลี้ยงนี่นะ....เหมือนกันจิงๆ.....
โดยเฉพาะเรื่องเหน๊บเเนมเยนี่ย
เเต่เพราะน่ารักเลยให้อภัยคริๆๆๆ

ว่าเเต่ชุดทูน่าจังไงมันก็ต้องมีลาย27ทุกทีเลยเนาะ=w=a

ครอบครัวใหม่เนี่ยไม่ใช่น้องชายหรอกคร้าทั่นฮิเเต่เป็น"เเม่"กะ"ลูก"ต่างหากล่ะเครอะ คุๆๆๆ

.........ม่ายยยย กลับมาเป็นฮิเบิร์ดเเล้วเหรอ
งืดๆๆๆๆ
จาอาวฮิโตริคุงง่ะTT3TT
เเต่ก็ยังดีที่ไม่ตายล่ะนะ งือๆๆๆๆTTxTT
ทั่นฮิอ่อนโยนจัง....ตอนต่อไปฮิโตริคุงก็ไม่อยู่เเล้วจินะ.....เหลือเเค่ทั่นฮิเเละทูน่าน้อย......TT TT
สารภาพรักซะ!!!!!