•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

โฮร้วววววววววววววววววว~~~~!!!

เปิดเรื่องมา ทูน่าได้ดราม่าโคตรรรรรรรร~~~~!!!!!

น่าสงสารทูน่า เดินตากฝนหาที่พัก TwT

แต่สุดท้ายพระเอกขึ่มาดำ(?)ก็ต้องมาช่วยสิน๊า คึๆๆๆ

ฮิโตริคุงสุดยอดดดด เถียงคุณพ่อฮิไม่ตกฟากเลย เหอๆ แต่คุณพ่อก็ท่าทางจะยอมหนูเสมอนะ

ฮิโตริคุง เยี่ยมไปเลยลูกพ่ออออ!!!!! >[]<

ลูกคิดได้ดีจริงๆ พ่อแม่ลูก คึๆๆๆ

ตื่นเช้ามา ม๊าทูน่าทำกับข้าว เตรียมอาหาร พ่อกับลูกไปแปรงฟัน แล้วก่อนไปทำงานก็หอมแก้มคนล่ะที กร๊าซซซซซซซ!!!!

มันยอดไปเลย จอร์จจจจจจจ!!!!!

คึๆๆๆ คุณฮิบุกเข้ามานอนหนูทูน่าอาบน้ำอยู่ เหอๆๆๆๆ **หัวเราะชั่วร้าย**

ชะตาชีวิตทูน่าจะเป็นยังไงต่อไป โปรดติดตามชมเด้อออ!!!

ปล.อาเฮียที่ร้ากมาต่อไวๆๆๆ ใจจะขาดแหล่ว!!!

หุหุ...ทูน่าตกลงได้ถูกตำแหน่งมากๆ เยี่ยม!! เอ่อ.......จะมีระบบป้องกันความปลอดภัยไปทำไม! ในเมื่อมีมันจะช่วยทำให้บ้านถูกทำลายแทนที่จะช่วยป้องกัน !! ฮิโตริ เถียงกับคุณพ่.....เอ๊ย! ฮิบาริ แล้วน่าร้ากกกกกกกกกก อ่านแล้วจิ้นสลับ 27H 18H 1827 ไปมาเลยอิอิ ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา พ่อ แม่ ลูก แล้ว
หนูฮิโตริไปเอาความคิด(ดีดี)นั่นมาจากไหน ใครบอกให้ฟังกันดูสิทำเอาทูน่าเขินทำก๊อกน้ำพังเลย จะตายไหมเนี่ยยยยยยยยยยย

กะริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

อ่านไปนั่งกริ๊ดไป ^^

หุหุ ทูน่าเอ้ย~~ อะไรมันจะดวงซวยขนาดนั้น จะออกจาบ้านดันลืมเอากุญแจออกมา เลยเข้าบ้านไม่ได้...แถมคุณท่านฮิบาริก็...นะ € จะงัดบ้าน หรือจะทำลายบ้านล่ะค่ะท่าน -- --"

ฮิโตริคุงน่าร๊ากกกกกกกกก เถียงหัวชนฝากับฮิบาริเลย

...ที่คนต้องสุมหัวก็เพราะตัวเองอ่อนแอ...เลยต้องมีคนมาคอยช่วย...เพื่อที่ซักวันตัวเองจะได้แข็งแกร่งขึ้น...
...ถ้าหากว่าคนๆนั้นแข็งแกร่ง...เขาจะต้องการการวมกลุ่มไปเพื่ออะไร...
...เมื่อไม่ว่าอะไรตัวเองก็ทำได้...ไม่ว่าเกิดเรื่องอะไรตัวเองก็จัดการได้หมด...

...แต่สำหรับคนอ่อนแอ...เขาไม่สามารถทำอะไรเพียงลำพังได้...เลยต้องรวมตัวกันเพื่อที่จะทำสิ่งๆนั้นให้สำเร็จ...
...ช่วนกันคนละมือ...ช่วยกันคนละนิด...มันก็เป็นความแข็งแกร่งแบบนึงไม่ใช่เหรอ...
...แล้วคนอ่อนแอ...ที่คิดถึงคนอื่นก่อนตัวเอง...นั่น...ไม่แข็งแกร่งกว่าคนเหล่านี้อีกรึไง...

...เพราะแม้ตัวเองจะไม่มีพลังอะไร...แม้จะไม่ได้เก่งกาจ...และไม่ได้มีผู้คนรายล้อม...
...แต่เขาก็แกล้า...ที่จะพูด...และทำในสิ่งที่ตัวเองคิด...โดยไม่คิดถึงความคิดส่วนตัว...
...ไม่สนใจ...ว่าตนเองจะทำได้หรือไม่ได้...ไม่สนใจ...ว่าสิ่งที่กำลังเจอนั้นมันเกินกำลังตนหรือไม่...
...แต่หากช่วยได้...ก็ยินดี...

กริ๊ดดดดดดดดด ตอนนี้เซอร์วิสคู่ 1827 จริง ^^ ฮุ ฮุ มีคุณฮิออกมารับภริยา (เปรี้ยง!! ทอนฟาลอยเฉี่ยวหัว -- --") อ่า...รับหนูซือ กับฮิโตริคุงลูกชาย (ฟุ่บ!! ทอนฟาลอยรอบ 2 -- --")

เหอๆ...(เริ่มเหล่ซ้ายเหล่ขวา หาต้นตอคนขว้างทอนฟา -- --") โอ้~~ ท่านฮิบะเอาเสื้อคลุมให้หนูซือเพราะมันเห็นไปถึงไหนต่อไหนสินะ (กลัวตัวเองจะจับหนูซือกดตรงนั้นล่ะสิ เลยอดใจตัวเองไว้ก่อน ^^)

(ฟู่บ!!! ตุบ!!! พลัก!!!) โดนท่านฮิขย้ำตายคาพื้น -- --"

โอ้!!! หนูซืออายขนาดทำก๊อกน้ำบ้านท่านฮิพัง เหอๆ โดนจ่ายค่าชดใช้แน่หนูซือเอ๋ย -- --"

ว่าแล้วก็นั่งรอตอนต่อไป ว่ามันจะเป็นอย่างไรต่อ ^^

พ่อ แม่ ลูก กรี๊ด น่ารักกกกกกก

โฮกกกกกกกกก สุดๆอ่ะคร้าบบบบบพี่น้อง แต่งยาวๆก้อได้นะจ๊ะ

สนุกดีอ่า ฮิโตริคุงกล้าหาญมากมาย เถียงคำไม่ตกฟากเลยนะนู๋

ว่าแต่ตอนต่อไปทูน่าจะรอดมั้ยเนี่ย ไปฉีดน้ำใส่คุณฮิแบบนั้นอ่ะ

หุหุหุ ว่าแล้วก้อพยายามโน้มน้าวคนแต่งต่อไป อย่าให้ฮิโตริกลับเป็นนกเลยนะค้า (ทำตาปิ๊งๆด้วยเอ้า)

กร้ากกกกกกกน่ารักเกินไปเเล้ว >< รักหนูฮิทั้งสอง ทูน่า

ก้สุดยอด อร้ากกกกกก

ป๊ะป๊า หม่าม๊า คุณลูกชาย... *ทุบโต๊ะ*
ครอบครัวสุข (??) สันต์

อยากเห็นคุณฮิเปียกน้ำค่า~~~!!!!!!!!!!!!!!
//เลือดกำเดากระฉูด -.,-
ต่อให้โดนขย้ำให้ตายก็ยอมเค่อะ~

ชอบฉากที่คุณฮิเถียงกับน้องฮิอีกคน
เถียงคำไม่ตกฟากทั้งคู่เลย (??)

จะไปเป็นสึนะ~ จะไปยืนฟังคุณฮิเถียงกับฮิเบิร์ด
จะไปยืนดูคุณฮิเปียกน้ำ >///< สลบ~

=[]=ทูน่าน้อยอายจนบิดก๊อกน้ำหักเลยเหรอตัวเอง!!!

ทั่นฮิโดนสาดน้ำใส่เเบบนี้ทูน่ำจะโดนทุบมัยเนี่ย.....TTxTT

โฮกกกกกก ฮิเบิร์ดพูดดีมากลูก!!!!
เปรียบเทียบซะน่ากรี้ดเชียว ครอบครัวพ่อ เเม่ ลูก....คริๆๆๆๆๆ
น่ารักเฟ้ยยยยยยย

-/นั่งรอตอนต่อไป.......= =,,,

เม้นท์ดอง..อีกแล้ว....

เอาล่ะ ช่วงนี้กำลังอารมณ์ดี ต่อฟิคดีกว่าคร้าบ (ถึงแม้คะแนนสอบจะเน่าก็ตาม เฮ้ออ)

จะบอกว่ามันฟิคสั้น เดี๋ยวเดียวมันก็จบ ดังนั้นอีกไม่นานหรอกครับ มันถึงจะจบ เหอๆๆ

พล่ามมาเยอะแล้วฮะ เอาล่ะ มาอ่านกันได้เลย

[sixth miracle…เก็บเอาไว้..เก็บมันเอาไว้ในใจ]

สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตก็ถึงกับอึ้งเหวอ มองใบหน้าคนน่ากลัวที่มีทีท่าว่าตัวเขาเองกำลังจะกลายสภาพเป็นศพ รีบลนลานหมายจะจัดการกับก๊อกรั่ว แต่ไม่ทันได้ทำอะไรต่อก็โดนเด็กหนุ่มรุ่นพี่ซึ่งเส้นผมเปียกลู่จับแขนแล้วพาตัวมายังประตูห้องน้ำ

“ทำอะไรไม่ได้ก็ไม่ต้องทำเลย” ฮิบาริชักเคืองกับความบ้าของเด็กหนุ่มตรงหน้า ถ้าไม่หากอะไรมากั้นมันก็ไม่พุ่งออกมาไกล ตอนนี้ก๊อกน้ำที่เหลือเพียงท่อก็แค่มีน้ำพุ่งออกมาไม่แรงมาก เขาไม่ชอบให้บ้านเสียเงินเปล่า แต่ก็ไม่ต้องไปลนลานกับท่อน้ำแค่ท่อเดียวขนาดนั้น

“ขะ..ขอโทษจริงๆคร้าบบ” สึนะก้มหัวต่ำ คนตรงหน้ายืนเงียบแล้วโยนผ้าคลุมอาบน้ำขนาดใหญ่กว่าที่คนตัวเล็กจะใส้ได้ให้แก่สึนะ

“งั้นลงไปอาบข้างล่างก็ได้ จะเรียกคนใช้มาจัดการเอง” สบมองเนตรกลมโตของหนุ่มน้อยที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ ฮิโตริฉีกยิ้มให้กับความเซ่อของเจ้าสัตว์กินพืช แล้วเดินมากระตุกชายเสื้อคลุมอาบน้ำที่ถูกสวมบนตัวของเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลเบาๆเป็นเชิงชวน

“ไปกันเถอะ สึนะ” เจ้าสัตว์กินพืชพยักหน้าหงึกๆ ราวเป็นสัญญาณว่าให้ตายก็ไม่อยากอยู่นานหรอก น่ากลัววววว

“อ๊ะ สึนะ....ระ.....”

โครมมมม

เจ้าทูน่าสะดุดกับบันไดจนตกลงไปฟาดกับพื้นเต็มเหนี่ยว

“วัง...” พูดไม่จบก็เรียบร้อยเสียแล้ว ฮิโตริเดินเข้าไปดูเหตุการณ์ว่าซาวาดะ สึนะโยชิยังมีร่างกายปกติอยู่หรือเปล่า

“อูยย เจ็บ” สึนะลุกขึ้นมา พลางลูบสะโพกไปพลาง ดีที่ลงด้วยสะโพก ขืนลงไปด้วยหน้ามีหวังได้หน้าลายกว่าเดิมเป็นแน่

“ระวังหน่อยนะ สึนะเนี่ยซุ่มซามจัง” มีอารมณ์มาเหน็บแนม เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลถึงกับพูดไม่ออก ขนาดโดนนกด่าแล้วมันน่าไปพิจารณาว่าตัวเองมันห่วยแค่ไหนกันเชียว..

//*//*//*//*//*//*//

ใครจะรู้ว่าห้องน้ำที่ตั้งอยู่ชั้นล่างคือบ่ออาบน้ำร้อนรวม จะพูดให้ถูกคือมันไม่รวมหรอก มันคือห้องน้ำส่วนตัวของฮิบาริเวลาที่อยากอาบบ่อน้ำร้อนคนเดียว ดูเหมือนว่าพี่ท่านก็คงอยากอาบจริงๆเลยสั่งคนใช้ให้ไปเตรียมน้ำแร่ร้อนมาแน่แท้ ห้องกว้างๆซึ่งจัดเป็นบ่อน้ำร้อนแบบโบราณ ด้านบนคือหลังคากระจกที่จริงๆควรเปิดโล่ง แต่เนื่องจากพี่ท่านเป็นประเภทไม่ชอบให้หิมะมาเกาะห้องน้ำกลางแจ้ง แต่ก็ชอบดูบรรยากาศวิวสวยๆ รอบๆห้องจึงเป็นกระจกที่มองเห็นจากภายในเท่านั้นที่ติดเป็นระยะสำหรับดูวิวสวยๆที่หลังบ้านปลูกไม้นานาพันธุ์

สึนะมองสิ่งเหล่านั้นด้วยอาการทึ่ง ยิ่งเป็นช่วงกลางคืนที่ฝนหยุดตกแล้ว มันได้บรรยากาศโรแมนติกเสียจริง หย่อนกายเปลือยเปล่าลงยังอ่างอาบน้ำ น้ำอุ่นกำลังดีแล้วมีกลิ่นหอมๆชวนเคลิ้ม มองเจ้าฮิโตริที่ลงมาแช่น้ำด้วย หันสบมองแล้วยิ้มน่ารัก เล่นเอาคนชอบของน่ารัก(?)ใจเต้นอย่างบอกไม่ถูก

“น้ำอุ่นดีไหม?” เอียงคอถาม แล้วขยับมานั่งข้างๆ

“อ่ะ อื้ม ก็อุ่นดีนะ ว่าแต่เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าบ้านคุณฮิบาริจะหรูแบบนี้” คิดแล้วชวนฝัน ถ้าเขามีบ้านแบบนี้ก็คงจะดีสินะ

“อืมม ก็เห็นอยู่ทุกวัน แต่ไม่ค่อยได้เข้ามาที่นี่” ฮิโตริพ่นลมหายใจ “ตอนที่..ผมบินได้ก็ไม่ค่อย...ได้ติดตามฮิบาริเท่าไหร่”

“อืมมม คงงานยุ่งสินะ” เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลเอ่ย ลูบไล้ร่างกายนวลเนียนเพื่อชำระสิ่งสกปรก

“ก็มีส่วนนะ แต่ปกติผม ก็เกาะไหล่ฮิบาริเป็นประจำ แต่บางทีก็ไม่ได้ อยู่ด้วยกัน ผมไม่อยากกวนเขา” สีหน้าเศร้าของหนุ่มน้อยเรียกให้เนตรสีน้ำตาลไหม้สบมองอย่างใคร่รู้

“แต่ว่านะ ถ้าคุณฮิบาริเขาไม่ได้ไล่อะไร เธอก็อยู่กับเขาได้นี่นา” นึกไปคราที่เขาไม่ถูกเด็กหนุ่มรุ่นพี่สุดโหดทำร้ายตอนที่แอบบันทึกเหตุการณ์ประจำวันของคนๆนั้นจนเกือบถูกจับได้

“แต่ว่า....ได้ยินมาว่า ความจีรังยั่งยืนมันไม่มี” ร่างเล็กหลุบตาต่ำ “ผมอยากอยู่ที่นี่อีกนานๆ”

“ฮิโตริคุง...”

ความรู้สึกนั้นฉันเข้าใจดีอยู่หรอกนะ....

ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่จะจีรังยั่งยืน

เธอเองก็คงเข้าใจมัน

แต่ว่านะ...

อย่าเศร้าไปเลย.....

“สึนะ ผมอยากอยู่กับฮิบาริ กับสึนะตลอดไป...” มองด้วยเนตรทอประกายเศร้า ไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ก็ไม่กล้าจะเอ่ยถาม

“ใครๆก็ต้องการจะอยู่กับคนที่เรารักตลอดไป แต่เธอเองก็บอกว่า..มันเป็นไปไม่ได้นี่นา”

“อื้ม...แต่มันอดไม่ได้ที่จะคิด..”

“ฮิโตริ แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...ฉันคิดว่า...” หลุบตาต่ำ “ขอให้ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันคือความสุขที่ตราตรึงตลอดไปดีกว่าไม่ใช่เหรอ? สักวันเราก็ต้องตาย....แต่ว่า..ถ้าใครตายไปแล้ว คนที่เหลืออยู่จะยังคง...เก็บคนๆนั้นเอาไว้ในใจนะ” น้ำเสียงและเนตรอันอ่อนโยนเรียกให้หนุ่มน้อยสบมองราวต้องมนต์

“คนๆนั้นไม่ได้ตายไปหรอก เขาจะยังคงอยู่ในหัวใจของเราต่อไป ดังนั้น..อย่าเศร้าไปเลยนะ” ยิ้มให้กำลังใจด้วยความสดใสที่แสนอ่อนโยน เนตรสีอำพันส่องประกายด้วยหลายอารมณ์ ก่อนจะเข้าโผกอดเด็กหนุ่มร่างบาง

“สึนะ....แล้วถ้าผมหายไป....ถ้าผมหายไป...สึนะจะคิดถึงไหม....”





“คิดถึงสิ...” ไม่เข้าใจว่าเจ้าตัวกำลังพูดอะไร แต่ว่าเขาพูดตามความจริง ถ้าคนตรงหน้าหายไปคงเสียใจ....และคิดถึง คิดถึงอย่างที่คนในครอบครัวคิดถึงกัน....


“สัญญานะ ถ้าผมหายไป คิดถึงผมด้วยนะ สึนะ”

“อื้ม สัญญา” ออดอ้อนราวกับลูกน้อยที่หวาดกลัวการถูกทอดทิ้ง เนตรกลมโตสีอ่อนสบมองด้วยแววตาออดอ้อน สึนะโยชิคลี่ยิ้มอ่อนโยน แล้วลูกเส้นผมสีทองเบาๆ

เนตรสีนิลมองภาพตรงหน้าด้วยความคิดบางสิ่ง หากแต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าควรพูดออกไปดีหรือเปล่า?

“อ๊ะ ฮิบาริ มาแล้วเหรอ?” พูดเหมือนกับว่าพี่ท่านจะลงมาแช่ด้วย ทายาทแห่งซาวาดะพ่นลมหายใจ คิดแล้วขำเป็นบ้า ถ้าหากพี่ท่านคิดจะแช่ด้วยกันจริงๆ มันเป็นไปไม่ได้....เป็นไปไม่ได้หรอก

คนเกลียดการสุมหัว จะมาแช่กับเขาเหรอ? ไม่หรอกน่า...


เด็กหนุ่มหัวเราะในลำคอ แล้วย่อกายลงให้ระดับน้ำอุ่นอยู่ในระดับคอของคน

จ๋อม.....

ร่างโปร่งสูงซึ่งใช้ผ้าขนหนูสีขาวตวัดรอบเอวตนเดินเข้ามาใกล้

“อิ๊~~~~~!” ไม่จริง มันไม่ใช่ มันเป็นไปไม่ด้ายยยยย คุณฮิบาริจะมาแช่น้ำสุมหัวกับเขา~~~~!

“มองหน้าหาเรื่องเรอะ? นี่มันบ้านฉัน ไม่ใช่บ้านนาย?” โดนตอกคำถามไปแบบนี้มีการได้เอ๋อไปขณะหนึ่ง แล้วร่างบางก็มองร่างคนตรงหน้า ไม่ถึงกับบึกบึน แต่ก็สมชายชาตรี เห็นแล้วมันน่าอิจฉายิ่งนักเพราะเขายังก้างขาดกล้ามเนื้อ มันชวนหดหู่สิ้นดี...

“สึนะ หน้าแดงทำไมเหรอ? ไม่สบายไหม?”

อ๊ากกก ทำไมต้องหน้าแดงด้วยฟะ ไอ้ทูน่า ตรงหน้าน่ะตัวผู้ด้วยกันนะเฮ้ยยยยยยยยย

“ป่ะเปล่าๆ ไม่มีอะไร” สะบัดหน้าหนีฮิโตริที่มองด้วยสายตาจ้องจับผิด

“นี่ ฮิบาริ สึนะเขินด้วยแหละ” พูดได้ถูกประเด็นจนปลาทูน่าในน้ำร้อนถึงกับหน้าแดงฉ่า

อย่าแถผมสิ ฮิโตริคุงงงงงง เสียวคอขาดอ๊ะ~~~~

“หืม?” เจ้าบ้านที่นั่งอีกฝั่งมองอย่างสงสัย ทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่ไม่รู้ว่าอาการหน้าแดงมันคืออะไรกันแน่

“อ๋อออ สงสัยคงกำลังเขิน ทั้งคู่” ฮิโตริพยักหน้าเองด้วยความที่ว่านกระดับตนมีไอคิวสูงไปหน่อย ขนาดรู้ว่าทั้งคู่กำลังเขินอยู่ แล้วแบบนี้จะวางตัวอย่างไรดี?

“ใช่ซะที่ไหน” เคียวยะมองด้วยตาขวางๆ แล้วหันไปอีกทาง “จะไปเขินเพศผู้ปวกเปียกแบบนั้นเพื่ออะไร?”

“อ๊ะ หยั่งกะผมจะเขินคุณนั่นแหละ ผมแค่คิดว่าน้ำบ้านคุณมันร้อนไปหน่อยเท่านั้นเอง” สึนะหาข้อแก้ตัว สะบัดหน้าหนีไม่กลัวหน้าอินทร์หน้าพรหม

“เฮ้อออ อาการแบบนี้ น่าห่วง น่าห่วง” หนุ่มน้อยนั่งลงตรงกลางศึกปากไม่ตรงกับใจ

เอ...ได้ยินพวกนักเรียนนามิโมริ...เขาบอกว่า...อาการแบบนี้มัน

“เป็นซึนเดเร่ชัดๆ” พึมพำเบาๆกับตัวเอง หันมองสองร่างด้วยเนตรไร้เดียงสา “นี่ แช่นานมากๆระวังหวัดกินนะฮะ”

ไม่รู้ว่าไปเรียนคำพูดเหล่านี้มาจากไหน ถ้าฮิโตริคืนร่างเดิมสงสัยงานนี้กลัวมีคนรู้แล้วจะถูกจับไปแสดงโชว์ละครสัตว์ สึนะได้แค่คิดในเพราะเดี๋ยวอาจโดนอะไรที่มากกว่าทอนฟาเป็นแน่ รู้สึกได้ว่าอุณหภูมิร่างกายเป็นปกติดีแล้วก็ลุกขึ้นพรวดโดยไม่สนเนตรคมที่สบมองพอดี

“ไปก่อนนะฮะ”

“เสื้อผ้าวางอยู่บนเตียงแล้ว วันนี้นายนอนพื้น” ก็ไม่ได้คิดจะได้อัญเชิญไปนอนเตียงตั้งแต่แรก สึนะคิดในใจ ถ้าได้นอนพื้นยังเป็นกรณีสูงสุดสำหรับที่เขาคิด ตอนแรกคิดว่าจะถูกจับให้ไปนอนหน้าบ้านเป็นหมาเฝ้าบ้านตากยุงตลอดคืน หยิบยูกาตะแล้วก้าวฉับๆจากไป แล้วจากไปด้วยเสียงโอดครวญเพราะสะดุดชายยูกาตะเสียเอง






//*//*//*//*//*//*//

เหลือเพียงสองร่างภายในอ่างอาบน้ำจำลองออนเซ็น ฮิโตริถอนหายใจเฮือกใหญ่ นึกสงสารกับความซุ่มซ่ามของสึนะที่นับวันจะเห็นได้บ่อยขึ้น

“นี่ แล้วไม่ไปทำงานเหรอ?”

“เหลือไม่เยอะ”

“อือออ จะว่าไปมีเรื่องอยากถามน่ะ” ปกติเด็กน้อยตรงหน้าก็ไม่ค่อยถามอะไรมาก อาจมีจุ้นจ้านบ้างแต่ก็ไม่ได้สร้างความน่ารำคาญอะไรให้มากเท่าไหร่ “นี่ ถ้าฉันหายไป ฮิบาริจะเสียใจหรือเปล่า?”


จู่ๆก็ถามมาแบบนั้น?

ทำไม?


“ทำไมถึงถาม?” สบมองด้วยความสงสัย “อยู่ที่นี่จนทนไม่ได้รึไง”

“เปล่า” สีหน้าเริงร่าที่ฮิบาริดูก็รู้ว่าเหมือนเสแสร้าง อยากรู้แต่ไม่อยากจะถาม คงเพราะมีทิฐิมากไป...จึงได้เก็บเอาไว้

“แค่อยากถามเฉยๆนะ ก็อยากรู้...ฮิบาริคิดยังไง....”

“งั้นรึ” เด็กหนุ่มหน้าเย็นชาสบมองเนตรสีทอง “เธอคิดว่าจะเสียใจไหมล่ะ?”

“ฮิบาริ....” มองด้วยสายตาไม่เข้าใจอะไร มองเด็กหนุ่มอย่างรอคำตอบ


“ฉันเกิดมามีชะตากรรมเดียวดาย เธอเองก็รู้......”

ลุกขึ้นแล้วคว้ายูกาตะขึ้นสวม จากไปโดยตอบอะไรเพียงสั้นๆไม่ง่ายต่อการกระจ่างแจ้ง หนุ่มน้อยหลุบเนตรกลมโต แล้วจู่ๆน้ำตาก็ร่วมอย่างไม่รู้ตัว

ทั้งๆที่รู้คำตอบอยู่แล้ว...ถามไปทำไมกันนะ

ก็ฮิบาริอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด

ที่ผ่านมา ก็แค่เวทนาเท่านั้น

ฮิบาริรู้แต่แรกว่า “นก” อย่างเราอายุไม่ยืนยาวจึงได้เก็บมาเลี้ยงเพราะสงสาร.....


เขาไม่ได้.....อยากอยู่กับเราจริงๆหรอก......

แต่ว่า...แต่ว่า....


“ต่อให้ฮิบาริไม่ต้องการ ฉันก็จะตอบแทนอยู่ดี...”

แด่เจ้านาย....ที่เมตตาที่สุด

คุณพ่อ...ที่อ่อนโยนที่สุด

เพื่อน....ที่รู้ใจที่สุด.....


คน....สำคัญที่สุดในชีวิต...

“ก่อนที่ฉันจะหายไป.....ฉันอยากทำอะไรให้ก็เท่านั้นเอง....”


สึนะบอกเอาไว้ว่า...ต้องสร้างความทรงจำดีๆกับคนที่ตัวเองรัก

ดังนั้น ก่อนจะถึงเวลานั้น ฉันก็อยากจะทำ....

ทำในสิ่งที่ต้องการตั้งแต่แรก....


//*//*//*//*//*//*//


ร่างบางเดินมานั่งดูดาวบนท้องฟ้าเพียงลำพังยังระเบียงห้อง ชุดยูกาตะสีดำที่ไซต์เล็กพอใส่ได้ที่คุณแม่บ้านหามาให้ได้ถูกสวมยังร่างของหัวหน้าวองโกเล่ที่แสนเปิ่นคนนี้ สึนะเหม่อมองไปด้านนอกอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งเด็กหนุ่มรุ่นพี่เดินเข้ามาในห้อง นั่งลงกับเตียงของตนแล้วหยิบเอกสารมาอ่านต่อเหมือนไม่เห็นเขามีตัวตนอยู่ในห้อง

“ถ้าไม่ติดว่าเจ้าหนูไม่บอกให้มาดูแลเผื่อเวลาที่นายไม่มีที่อยู่จริง ฉันก็จะแสร้งทำเป็นไม่เห็นนาย” เอ่ยบอกโดยมีผู้ฟังนั่งฉุนอยู่คนเดียว

ชอบที่ให้พี่ท่านพูดยาวๆ แต่แบบนี้มันซึนเดเร่ชัดๆ น่าโมโหหหหหหหหหห

“สึนะ~~~!”

“จ๊ากกก”

ฮิโตริที่คุณแม่บ้านแต่งตัวให้แล้วกระโจนเข้าสวมกอดด้านหลัง ใบหน้าละมุมซุกแผ่นหลังบางอย่างน่าหมั่นเขี้ยว มือน้อยกอดคอของเด็กหนุ่มเหมือนอยากแกล้ง ซึ่งแน่นอน มันทำให้ซาวาดะถึงกับตกใจ

“เป็นอะไรไปนะ? ฮิโตริคุง?” เอ่ยถาม ไม่ทันได้คำตอบ ร่างเล็กก็หันมานั่งข้างๆแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม

“สอนดูดาวหน่อยสิ” มองดาวด้วยเนตรส่องประกาย “นะๆ สึนะ”

“อ่า ฉันไม่เก่งหรอกนะ เรื่องดาวเนี่ย” เด็กหนุ่มเอ่ยเบาๆ แต่ฮิโตริก็ไม่สนใจ ชี้ไปยังฟากฟ้าอันประดับด้วยดาราเจิดจรัสมากมาย

“ดาวนั่นดาวอะไรเหรอ?”

“อ่ะ เอ๊ะดาวไถน่ะ” ร่างบางตอบแล้วยิ้มให้กับความอยากรู้อยากเห็นของหนุ่มน้อย

“ฮิบาริคงเทิดทูนดาวนี้เนอะ พวกชอบรีดไถชาวบ้านเนี่ย”

หนูฮิโตริ ไม่ระวังปากเลยนะลูกกกก (?)

แหย่เล่นให้คนที่นั่งคร่ำเคร่งได้ยิน แต่ก็เหมือนกับว่าเจ้าตัวทำหูทวนลม

“แหะๆ ไม่หรอกมั้งฮิโตริคุง” เด็กหนุ่มเริ่มรับรู้ถึงรังสีอำมหิต

“อ๊ะ นั่นดาวอะไรเหรอ??” ชี้ไปที่กลุ่มดาบอีกกลุ่ม

“นั่นดาวนายพรานน่ะ”

“อืมๆ แต่แถวนี้มีแต่นายพรานล่าสัตว์กินพืชเนอะ” หัวเราะชอบใจยกใหญ่ แต่สึนะกำลังรู้สึกว่าวิญญาณตัวเองมันหดสั้นลง(?)ทุกทีๆ

“อ่า....ก็นะ เอ้อ ดูดาวนั่นสิ ดาวลูกไก่ล่ะ” ชี้ไปที่กลุ่มดาวเล็กๆที่เกิดจากตำนานที่เล่ามาช้านานจากคนรุ่นก่อนๆ

“อ๋อ ดาวนี้เหรอ แต่แถวนี้มีแต่ลูกนกเนอะ สึนะ”

“อื้ม ก็ดีกว่ามีลูกปลาแหละนะ” แถไปเรื่อยเปื่อยเพื่อหวังว่าคนที่นั่งเซ็นต์งานจะเปลี่ยนเป้าหมายไปเป็นออกกำลังกายยามดึกด้วยทอนฟา(??)

“ดาวสวยจังเลยนะ สึนะ...ถ้าได้ดูด้วยกันสามคนบ่อยๆก็คงดีเนอะ” เอ่ยเหมารวมคนที่นั่งภายในห้องคนเดียวไปด้วย

“อืม ก็สวยจริงๆนั่นแหละนะ เจิดจ้าดี...จะว่าไป ฮิโตริคุงนี่เหมือนดาวจังเลยนะ” มองดวงเนตรกลมโตที่ส่องประกายเหมือนดวงดารา

“เหรอ? สึนะก็คงเหมือนดวงจันทร์นั่นแหละ” เป็นดวงจันทร์สีเหลืองนวลบนท้องฟ้าสีดำ ถึงไม่มีแสงเจิดจ้าเหมือนดวงอาทิตย์ แต่ก็ดูงดงามและอ่อนโยนยิ่ง

“ฮ่ะๆๆ งั้นเหรอ?” ยิ้มกว้างแล้วหันมองใบหน้าเล็ก ลูบเส้นผมสีทองเบาๆด้วยความอ่อนโยน

“อื้ม....มีความสุขจังนะ” พูดออกมาด้วยใบหน้าเศร้า จนคนข้างๆถึงกับเก็บอาการไม่อยู่

ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็อยากจะเก็บช่วงเวลาเหล่านี้ให้นานที่สุด...

เพราะอนาคตคือสิ่งที่ไม่มีใครรู้...

ดังนั้น ช่วงเวลาเหล่านี้แหละ ที่ได้อยู่กับคนสำคัญ...

ฉันจะจดจำเอาไว้ในหัวใจจนกว่าชีวิตจะหาไม่....


“ฉันน่ะ มีความสุขที่สุดเลยนะ ที่ได้อยู่กับทุกคน...” ร่างเล็กเอาด้วยรอยยิ้ม แม้นจะดูแสนเศร้าราวกับเด็กที่ได้รู้ว่านิทานได้ฟังกำลังจะจบลง



ไม่อยากให้จบลงเลย.....ความสุขแบบนี้.....






!!!

ความอบอุ่นที่รู้สึกได้จากอีกด้านซึ่งเคยว่างเปล่า ลำแขนแกร่งที่โอบลำคอร่างบางให้ร่างประชิดกับร่างตรงกลาง ร่างโปร่งสูงก้มหน้านิ่ง หากแต่การกระทำที่น่าชวนให้ประหลาดใจก็ก่อเกิด เมื่อเขาเลือกจะนั่งข้างหนุ่มน้อยแล้วโอบไหล่ร่างบางและประชิดเจ้าเด็กน้อยให้เข้าใกล้ยิ่งขึ้น

ก็เล่นเอาคนที่นั่งอีกฝากถึงกับเก็บอาการเขินเอาไว้ไม่อยู่

“เอ่อ.....คุณฮิบาริ??” จะถามก็ไม่กล้า หน้าแดงจนตำลึงยังอาย เกิดอาการที่เรียกว่าเขินจนทำอะไรไม่ถูก

“ขออยู่แบบนี้สักพัก” ไม่สบตามอง แต่ก็มองเห็นความขวยเขินอยู่บ้าง แต่พอได้ยินแบบนี้ จู่ๆทั้งคู่ก็คลี่ยิ้มออกมา

หนุ่มน้อยที่นั่งคั่นกลางเลื่อนมือไปจับมือที่ว่างอยู่ของอีกสองคนอย่างเบาๆ




ราวกับว่า...เกรงกลัวการจากลายิ่งนัก........


.............
...
...


..

ขอให้ความสุขนี้ ติดตรึงจิตใจเราไปอีกนาน...



+ติดตามตอนต่อไป+

มันบ้า มันบ้า มันมีแต่น้ำไม่มีเนื้อออ ขออภัยฮะ มันใกล้จบ แอบเฟลเล็กน้อย การบ้านมีเพิ่ม เฮ้อออ

ขอบคุณที่ติดตามฮะ

กะริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด

คู~~~~~~~~ กะ~~~~~~~~~~~ จาง~~~~~~~~~~~~~~

กริ๊ดลั่น ไปกับความโมเอ้ ของฮิโตริคุง (จาอาวกลับบ้าน~ >[]<)

อ่านไปๆแล้วสะกิดใจ กับเรื่องที่ฮิโตริคุงถาม...หมายความว่า...ฮิโตริคุง...กำลังจะตายสินะ...


อายุขัย...สิ่งที่ไม่ว่ายังไง...ก็ไม่มีทางที่จะหลีกหนีมันพ้น...
ความตาย...ก็เป็นสิ่งที่ไม่อาจหนีพ้นเช่นเดียวกัน...
ในเมื่อมันไม่อาจหนีพ้น...เราก็ต้องยอมรับมันสินะ...
เพียงแต่...เวลาที่เราจากทุกคนไปแล้วนั้น...จะมีใครคิดถึงเราบ้างรึเปล่านะ...

ความสุข....ที่ได้อยู่เคียงข้าง...คนที่ตัวเองรัก...
ความสุข...ที่ได้ทำในสิ่งที่ปราถนา...
ความสุข...ที่ได้มีคนที่เข้าวใจในตัวเองอยู่เคียงข้างตลอดมา...
อยากจะขอเก็บมันไว้...ในความทรงจำตลอดไป...


โฮก~~~~~~~ อยากอ่านต่อ~~~~~~~~~~~~ คูจางเอามาลงต่อเร็วๆน้า~~~~~~~~~~ >[]<

ฮิโตริทำไมถึงพูดอะไรเป็นลางอย่างนี้! ไม่ดีเลยน่ะ ตอนถามเรื่องดาวฮิโตริตอบได้ใจมาก อิอิ ตอนนี้จิ้น 27H อยากจะกรี๊ดกับความโมเอะของฮิโตริจริงๆ

ฮิโตริคุงกำลังจะ... เหรอ... ไม่นะ!! คูก้าจัง พี่ไม่อาวน๊าาาาาาาาา แง!!!!

ครอบครัวสุขสันต์น่ารักจริงๆ แต่ถ้าลูกชายหาย พี่ไม่ยอมนะคูก้าจัง!!!!

ชอบที่นั่งดูดาวกันมองเลย อะงิ้ว >w<!!!

ขอดาวไถ กร๊ากกกกกกกกกกก รีดไถ โฮะๆๆ ฮิโตริคุงคิดไปได้ =[]=!

ฮิโตริจะตายหรอออ ม่ายยยยเอา นึกว่าจะกลับไปเป็นนกเหมือนเดิมซะอีก

แต่ก็น้าถ้าอยู่ดีดีได้เป็นคนแล้ว จะกลับไปเป็นนกอีกคงจะเสียใจแย่เลย

ง่าตอนนี้เศร้าเหมือนกันนะเนี่ย สงสารฮิโตริจังเลยยย

ชอบตอนที่พูดคุยกันเรื่องดาวดวงนุ้นดวงนี้แล้วไปกระทบคุณฮิจัง

สุดท้ายโอบกอด3คนให้ความอบอุ่นกันและกัน อ่าเศร้า+ซึ้งเจ้าค่ะ

รออ่านตอนต่อไปค่า

อร๊างงงง~~~~
ตอนใหม่มาเเย้ววววววว
การอ่านฟิกหลังปั่นงานเส็ดนี้เป็ฯไรที่สวรรค์มากมายเลยจิงๆ><,,,

เรื่องงานสู้ๆนะงับ^^

ฮร้างงงงง~~~
ใกล้ถึงจอนจบเเล้วเหรอเนี่ย=[]=,,,,,
จะเป็ฯอย่างไรเน้อ...เเต่ที่เเน่ๆ.....ทูน่าจังนี่ซุ่มซ่ามสมควรโดนนกด่าจิงๆนะเนี่ย ชักสงสาร.....
เเล้วพี่ทั่นคิดยังไงถึงได้ลงไปเเช่น้ำสุมหัวได้ล่ะนั้น เพราะทูน่าจังลงเเช่ใช่มัย เพราะคุณ๓รรยากะคุณลูกลงไปเเช่ใช่ม้ายยยยย!?!
เคระๆๆๆๆ

ดาวรีดไถ...ดาวนายพรานล่าสัตว์กินพืช....ฮิโตริคุงช่างคิดเปรียบเทียบได้......เเจ่มเคอะ!!!

โฮกกกกก ทั่นฮิสุดยอดดดดดด นั่งฟังอยู่ในที่สุดก้อทนไม่ได้ต้องมานั่งด้วยอฮรั๊ง~~~~

งือ ฮิโตริจะจากไปไหนอ่า เเง ม่ายเอาน้าTTxTT อย่าไปไหนเเยยอยู่เป็นลูกของปะป๊าฮิบะกะมะม๊าสนะต่อไปเถอะตัวเอง> <,,,,