•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

กะริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

คูจังต่อตอนใหม่เร็วมากมาย >[]<


อ่านไปอ่านมาแล้วรู้สึกว่า...ทั้งคุณเจ้านาย ทั้งฮิโตริคุงนี่...เหน็บแหนมซือคุงกันดีเหลือเกินนะคะเนี่ย -- --"

แต่...อ่านๆไปแล้วนี่...พี่ยังไม่รู้เลยว่า...สิ่งที่ฮิโตริคุงต้องการทำใหกับท่านฮิบะ คืออะไร... หรือว่า...แค่ต้องการมาอยู่เป็นเพื่อน แล้วสอนให้ท่านฮิบะรู้สึกถึงการที่มีคนอยู่เคียงข้าง...

เพราะการที่อยู่เพียงคนเดียว...แม้ว่าจะดูเข้มแข็ง...
แต่...ความเงียบเหงาถายในก็ไม่อาจลบเลือนไปจากจิตใจ...
แม้จะพยายามทำให้ตัวเองดูน่ากลัว...แต่ทั้งหมดที่ทำไปก็เพื่อปิดบังความรู้สึก...
แม้จะอยู่เพียงคนเดียวได้...แต่มันก็อ้างว้าง...
แม้จะอยู่คนเดียวได้...แต่ก็เงียบเหงาว้าเหว่...
อยากให้มีใครซักคนมาอยู่เคียงข้าง...อยากให้มีใครซักคนอยู่ข้างกาย...
เพื่อที่...จะได้ลบความรู้สึกแสนเดียวดายออกไปจากหัวใจ...

.......คิดไปเองรึเปล่าหว่า...ทำไมรู้สึกว่าสกิลการแต่งกลอนมันห่วยลง -- --"

และแล้ว...ฮิโตริคุงก็...กลับมาเป็นนกเหมือนเดิมสินะ...แต่...รู้สึกถึงบางอย่างที่หายไป...

เพราะ....นกตัวนี้...ไม่อาจพูดได้ดังเช่นเดิม....

ถูกใจคำพูดนึงของท่านฮิบะมากเลยอ่ะ...ที่ท่านฮิบะบอกทูน่าว่า...

“ฉันไม่ชอบให้ใครมาร้องไห้”
“ฮึก...” ยิ่งมีคนปลอบก็ยิ่งร้องไห้เข้าไปใหญ่....
“แต่ถ้าอยากร้องไห้...ก็เอาสิ” ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่าเอ่ยบอกแล้วกระชับอ้อมแขน
“ร้องเผื่อคนที่ไม่มีน้ำตาด้วย...ซาวาดะ...”

กะริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด ท่านฮิคร้า~~~~~ อ่านแล้วอยากร้องไห้แทนท่านจริงๆ T T

เพราะน้ำตา...ที่อยากหลั่ง...ไม่มีให้ไหลริน...
เพราะความเสียใจที่ได้รับ...มันมากกว่าที่น้ำตาจะชำระออกไปได้หมด...
เพราะฉะนั้น...ช่วยทีเถอะนะ...
ร้องไห้...แทนฉัน...ที่ไม่มีน้ำตาจะไหลทีเถอะ....


กร๊าดดดดดดดดดดดดดดดดด อยากอ่านต่อ~~~~~~~~~~~~ >[]<

กลับมาได้ไหม กลับมาหากานนนนนน ฮิโตริ กลับมาก๊อนนนนนน

และแล้วก็มีวันนี้ คำขอจากพระเจ้าหมดเวลา

แต่ว่ากลับเป็นนกก็ยังดีกว่าตาย อ่านตอนที่แล้วนึกว่าจะตายซะอีก ตกใจหมดเลย

คุณฮิบอกให้ซือคุงร้องไห้แทนคนไม่มีน้ำตาด้วย ฮือๆ เศร้าด้วยคนค่ะ

ง่าอยากให้มีปาฏิหารย์จัง ฮิโตริกลับมาเถอะน๊าาา

รออ่านตอนต่อไปค่า

แสดงว่าตั้งแต่แรกที่ ฮิเบิร์ดไปขอพรจนได้กลายเป็นฮิโตริเพื่อจับคู่พ่อนกกะทูน่าหรอ งาบทูน่ามาเป็นของกำนัลแบบนั้นอ๊ะป่าวเนี่ย

คนแต่งฟิคทำราน้ำตาร่วงไปหลายตอนเลยอะ คิดว่าฮิโตริจาตายซะอีก โชคดีที่แค่กลับเป็นฮิเบิร์ด แต่รู้สึกเหงาทันใจเลยอะ อินง่า

ที่คุณพ่อนกบอกว่าร้องเผื่อคนไม่มีน้ำตาอะ คุณพ่อนกใช่ป่าว

อยากใหเป็น "ฮิโตริ"จริงๆเลย "นกอมตะ" คงเศร้าแย่เลยถ้าไม่มีฮิเบิร์ด

อิน เศร้า เหงา ซึ้ง

ยิ่งอ่านหลายๆคอมเม้นต์ยิ่งน้ำตาตก
ไม่ไหวแล้วค่ะ....

อ่านตรงที่เป็นนกฟินิกส์แล้วกลั้นน้ำตาไม่ไหวแล้ว
ร้องเป็นร้อง สะอื้นเป็นสะอื้นแล้ว
(ได้ข่าวว่าแกร้องตั้งแต่ตอนที่ฮิเบิร์ดบอกลาไม่ใช่รึไง - -*)

สงสารคุณฮิ ยิ่งตรงที่บอกกับสึนะว่าช่วยร้องให้คนที่ไม่มีน้ำตาด้วย
ยิ่งโฮกเข้าไปใหญ่ (ตาช้ำค่า~~)


เม้นต์ไม่ออกแล้วค่ะ ... น้ำตาไม่หยุดไหล อ๊ากกกกกกกกกกกก


ปล. คอมพัง...พอมาเจอเห็นว่าอัพตอน 7 แล้วถึงกับตกใจ เราพลาดไปรือ? T[]T

ไม่ยอมมมมมมมมมมTT[]TT เอาฮิโตริคุงคืนมาน้า

โฮววววววววววววว มันเศร้าอ่า มันซึ้งอ่า มัน...มัน...โฮววววว

อยากจะบ้าตายยยยยย เอาฮิโตริคุงคืนม้า TT3TT

ไม่น้า ฮิโตริ กลับมาอยู่ร่างคนก่อนเหอะ ฮือๆๆๆ ฮิโตริๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

อะ..อะ..อะ... อะฮ้าาาาาา

คึหึหึหึ พ่อสื่อไปเเล้ว..นับจากนี้

ชีวิตเรา จะเต็มไปด้วย 1827 555
1+1 เท่ากับ 1827 5555
^
^
มันบ้าไปเเล้ว

“ร้องเผื่อคนที่ไม่มีน้ำตาด้วย...ซาวาดะ...”
^
^
กรี๊ดดด ไม่มีคำบันยายใดใด

ถึงจะซึ้ง กลับมาเป็น F.C 1827 กันเลย
「刻な奇跡 」

[Ikokuna kiseki]

ปาฏิหาริย์ชั่วขณะหนึ่ง.....
(ไม่เปนไรเพราะตอนนี้ 1827 กำลังเบิกบาน หุหุหุ)(เเล้วห้ามทรยศอีกนะ คึหึหึหึ)

เอาล่ะ...ตอนที่8มาถึง รู้สึกว่าตอนนี้ของเกือบทุกฟิคมันมีอาถรรพ์ อ๊ะๆ แต่ผมแนะนำว่าทุกท่านต้องติดตามต่อไปนะคร้าบบ มันอาจไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด

เม้นท์ก็ดองอีก เฮ้อออ ขออภัยคร้าบผมมมม

[Last [or ninth] miracle...เพราะมันไม่ใช่ปาฏิหาริย์ แต่มันคือความจริง....]

รู้ตัวอีกคราเวลาสายก็มาถึง...

ร่างสูงโปร่งนั่งอยู่ยังระเบียงห้องโดยที่เหม่อมองออกไปด้านนอก สำหรับแขกที่ถือวิสาสะเข้ามาปล่อยโฮพอรู้สึกตัวว่าทำอะไรบ้าๆออกไป จึงกระวีกระวาดขอโทษแล้วหนีกลับบ้านโดยที่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย

ฮิบาริ เคียวยะทำได้แต่เพียงทอดมองเหมือนคนงานการว่าง เจ้านกขนสีเหลืองที่บินออกไปหากิน เข้าใจถึงความรู้สึกที่ว่า “รู้สึกผิด” เพราะท่าทางเจ้าตัวคงไม่ควรออกมาเสนอหน้าให้เขาเห็นบ่อยนักในช่วงนี้ จะด้วยเพราะความบ้าที่ได้รับสืบทอดมาจากเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลไหม้กระมัง เดินไปยังตู้เสื้อผ้า แล้วรื้อถุงใส่เสื้อผ้าที่ยังใหม่ๆอยู่

หยิบสเว็ตเตอร์สีขาวนุ่มฟูคล้ายขนแกะที่ซื้อให้กับใครบางคน หยักยิ้มให้กับตัวเองและนั่งมองกองเสื้อผ้าเหล่านั้นด้วยแววตาเจือเศร้าเล็กน้อย

“คงต้องเอาไปทิ้งแล้วสินะ” กล่าวกับตัวเอง หอบเหล่าอาภรณ์ตัวเล็กใส่ลงไปในถุงพลาสติกสีขุ่นขนาดใหญ่ เดินลงไปอย่างเชื่องช้าแล้วโยนมันลงถังขยะหน้าบ้าน คนรับใช้กะจะถามหาเด็กตัวน้อยที่สนิทสนมกับเจ้านายดี แต่พอมองตาก็คงพากันเดาไปเรื่อยว่าเด็กคนนั้นอาจกลับบ้านไปแล้ว ถึงจะไม่รู้ว่าตระกูลที่พวกเขารับใช้นั้นมีเครือญาติเป็นใครบ้าง แต่ถ้ากับเด็กคนนั้นแล้วก็ต้องเป็นญาติคนสำคัญเป็นแน่

เหมือนกับว่าตัวเองปั่นป่วนเพราะคนๆเดียวก็เลยกลายเป็นว่าภายในห้องแห่งนี้เงียบลงกว่าเดิม แม้จะหยิบตำราขึ้นมาอ่านแต่ก็ไม่ได้เข้าหัวไปเลยสักนิด

[align=center]เป็นครั้งแรกที่ฮิบาริ เคียวยะ รู้จักคำว่า “การสูญเสีย..”

และสำหรับคนที่ได้รับบทเรียนครั้งนี้ไป.....

เขาคนนั้นคิดที่จะไม่ปล่อยให้มันซ้ำรอยอีกหรือเปล่า.......[/align]

ทั้งๆที่อยากพาไปเที่ยว อยากอยู่ด้วยกันอีกนานๆ มีช่วงเวลาที่ได้อยู่ร่วมกัน ได้ใกล้ชิดกันมากกว่าเดิมก็เท่านั้น...


“ช่างเหอะ อย่างน้อยก็ไม่ได้ตายจากไป..”

อย่างน้อย ถึงเวลาจะสั้น...แต่ก็ได้ใช้ชีวิตด้วยกันก็พอแล้ว....

ขอเพียงให้เวลาสั้นๆนี้....ให้มันมีความสุขที่สุดก็พอแล้ว.....


[align=center]แต่....จะดีแล้วหรือ? จะปล่อยให้มีเวลาสั้น...แบบนั้น....เหรอ?[/align]




“ฉันไม่ได้เชื่อในปาฏิหาริย์....” กล่าวกับตัวเอง... “แต่ถ้าไม่ลองมันก็น่าเสียดาย....”


ถ้าหากว่านั่นมันคือปาฏิหาริย์ก็หวังเพียงจะให้กลับคืนมา.....

กลับคืนมาเป็นเช่นเดียว....

/ “ไปศาลเจ้า....ผมไปขอพร....”/


ฉันไม่เคยเรียกร้องปาฏิหาริย์ใดๆจากโลกนี้มาก่อน...

หวังเพียงสักหน....ที่จะดลบันดาลให้ความปรารถนาเป็นจริง...



[align=center]ขอแค่แค่หนเดียว.....แล้วจะไม่ขออะไรอีก...[/align]



และแล้วร่างโปร่งสูงก็ย่างก้าวออกไปจากบ้านของตน ขี่มอเตอร์ไซด์ไปยังจุดหมายที่ได้ตั้งหวังไว้ ด้วยใจที่มุ่งมั่น....ด้วยแววตาแห่งความหวังที่ทอประกาย....



+;+;+;+;+;+;+


ศาลเจ้าที่แสนคุ้นเคยปรากฏอยู่ตรงหน้า แม้นจะเหนื่อยหอบจากการวิ่งขึ้นบันไดก็ตาม หรือเพราะว่าตั้งใจมากเกินไปก็เลยมีอาการเหมือนคนปวกเปียก เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเชิ้ตสีนิลและกางเกงยีนต์เดินไปตามศาลเจ้า เหมือนกับมองหาอะไรสักอย่างหนึ่งที่ไม่มีใครรู้ หรืออันที่จริงแล้วฝ่ายที่ไม่รู้ควรจะเป็นเขามากกว่า


“Midori tannabiku namimorino~~~”


เสียงของเจ้านกขนสีเจิดจ้าที่เปล่งออกมาเปี่ยมด้วยพลัง เดินไล่ตามหลังของเสียงที่ดังก้องจากบริเวณศาลเจ้า ฮิบาริย่ำเท้าไปยังทิศทางของเสียง

“Dainakushounaku namigaii”

.
..
.

ใต้ต้นเมเปิ้ลใบร่วงหล่น เจ้านกน้อยโบยบินร่อนลงยังมือเรียวเล็ก ฝีเท้าแผ่วเบาหยุดก้าวลง เนตรสีนิลเบิกโพลงด้วยความประหลาดใจยิ่ง


“ออกมาเที่ยวตัวคนเดียวไม่กลัวถูกอีการุมจิกเลยนะ ฮิเบิร์ด” หัวเราะคิกคักให้กับนกน้อยซึ่งบินเกาะมือน้อยของตนอยู่

…………………..
.
.
.
..
……..
..
..
.
..

..
..
.
.
.
.
“จิ๊บๆๆ” เสียงแสบแก้วหูที่แลดูขู่มากกว่าจะพอใจ

“แหม...ดุเหมือนคุณฮิบาริเปี๊ยบเลยนะนาย” ริมฝีปากบางคลี่ยิ้ม


[align=center].....ใบเมเบิ้ลร่วงหล่นปลิดปลิวกับสายลม สีส้มเหลืองแห่งกรอบ....ดูคล้ายกับนัยน์ตาของร่างๆนั้น......[/align]

…
………
..
..

“จิ๊บบบบ!!” เจ้าฮิเบิร์ดก็ไม่เลิกขู่ฟ่อ เล่นเอาร่างเล็กถอนหายใจ

[align=center]เริงร่า สดใส อ่อนโยน แต่กระนั้นก็แลดูบอบบาง.....ราวกับใบเมเปิ้ลสีสวยยามร่วงหล่นลงจุมพิตพสุธา....[/align].
…
..
..


“เธอ!!!”


“หวา~~~!!”

..
…
…
.
..



เรียวแขนเล็กที่ถูกมือแกร่งจับเอาไว้ คว้าร่างใบหน้าหวานน่ารักสบมองเนตรสีนิล นกน้อยกระพือปีกบินไปเกาะกิ่งต้นไม้สูงใหญ่แทน

“นี่เธอ.....”

“.......” ปฏิกิริยาของเจ้าตัวเต็มไปด้วยความตกใจ แต่พอได้สบมองเนตรกลมโตสีอำพันก็สะท้อนความอ่อนโยน หยักยิ้มราวเข้าใจ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหากแต่สุขุมยิ่งนัก

“คุณฮิบาริ สินะครับ...”

“ช่วยอธิบายได้ไหม ว่ามันเกิดอะไรขึ้น?” ไม่เข้าใจ หรือที่จริง...เด็กที่อยู่กับเขาเมื่อวันวานไม่ได้เป็นเจ้านกน้อยขนสีทองนั่นเลย....

“ถ้าคุณต้องการ ก็คงได้กระมังครับ” น้ำเสียงและภาษาต่างจากเดิมไปบ้าง กระนั้นรอยยิ้มกระจ่างใจก็ยังคงอยู่



แท้จริงแล้ว...มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่....



+;+;+;+;+;+;+


“ที่จริงผมเพิ่งรู้ตัวว่าเป็นคนมีพลังพิเศษที่สามารถถอดวิญญาณได้ครับ” เด็กน้อยกล่าวขึ้น ขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่ใต้ร่มไม้ต้นเมเปิ้ล

“หมายความว่าตั้งแต่แรกเธอก็ถอดวิญญาณสลับกับเจ้านั่นสินะ” เด็กหนุ่มซักด้วยความสงสัย “แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมร่างของเธอถึงไปอยู่ที่โรงเรียนได้”

คำถามนั้นเรียกให้หนุ่มน้อยหยักยิ้มด้วยความขบขัน พอสบมองเนตรสีนิลคมก็รีบหุบปากและกล่าวต่อไป

“ก็ถูกแค่ครึ่งครับ” ยิ่งฟังยิ่งงงไปใหญ่ แต่ฮิบาริก็ไม่ได้กล่าวอะไร “ผมน่ะ จริงๆแล้วหนีออกจากบ้านน่ะ คิดว่าถ้าผมเป็นนกก็คงดี....แต่มันน่าสงสารออก ถ้าจะจับวิญญาณนกที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่มาใส่ร่างตัวเอง...”

นั่งกอดเข่าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเจือเศร้า

“กระทั่ง ผมหนีมาถึงศาลเจ้าที่นี่ ผมสามารถพูดคุยกับสัตว์ผ่านโทรจิตได้....ก็เลยรู้....”


/ “ผมอยากเป็นนกจังเลยนะ....จะได้มีปีกโบยบินบนท้องฟ้า จะได้มีอิสระ ไม่ต้องถูกผู้ใหญ่กักขังแต่ไม่ได้สนใจเรานะครับ”

“นี่ นี่ เป็นคน คงดีนะ”

“ทำไมถึงอยากเป็นคนเหรอ?”

“อยากตอบแทน เจ้านาย มากมากเลย”

“นี่....ฉันจะทำตามที่เธอต้องการได้นะ”

“จริงเหรอ? จริงเหรอ?” /


“ผมถ้าจะใช้พลังพวกนี้ได้ต้องมีเงื่อนไขนะฮะ” เนตรกลมโตสบมองเนตรเรียวคมอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด เคียวยะยอมตั้งใจฟังโดยดี เพราะเงื่อนงำมันเยอะกว่าที่คิดเอาไว้

“ดังนั้น จึงให้สัญญากันว่า ฮิเบิร์ด...อ่ะ ถ้าจะถามว่าทำไมถึงเรียกว่าฮิเบิร์ด เจ้าตัวเขาบอกมาว่ามีคนเรียกแบบนั้น...เอ้อ....เข้าเรื่องฮะ...ผมได้ขอให้เขาได้รับใช้เจ้านายให้ครบเจ็ดอย่างที่เจ้านายของตัวเองเคยทำให้....ภายใน1สัปดาห์ ถ้าหากว่าไม่ครบ ก็จะไม่เหลือกระทั่งวิญญาณ...”

“มันอันตรายไม่ใช่รึไง?” ผู้อาวุโสกว่ากล่าวถาม เข้าใจได้ว่าทุกอย่างไม่มีคำว่าฟรีหรอก...

“ครับ ผมบอกไปแบบนั้น แต่รู้ไหม? เจ้าฮิเบิร์ดตอบมายังไง...” หัวเราะเบาๆในลำคอ

“เขาตอบว่า.....”

/ “ขอแค่ ได้ช่วย ก็พอ ไม่ต้องการ อะไรแล้ว เดี๋ยวตาย อยู่ดี ไม่ใช่คนนี่”/


..............
..
.
..
..

“มันคือคำตอบของนก....ผมชื่นชมในตัวของฮิเบิร์ดมาก ก็เลยยอมทำสัญญา ตลอดช่วงที่เขาอยู่กับพวกคุณ ผมก็บินไปทั่ว มองพวกคุณมีความสุขมาก แต่พอเห็นนานๆเข้า...”

“ทำไม?”

“ผมคิดถึงบ้างครับ ผมเพิ่งจะได้รู้ว่า...ครอบครัวมันสำคัญสักแค่ไหน...” รอยยิ้มอ่อนโยนทาบทับใบหน้าหวาน เรียกให้ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆภายในหัวใจอันหยาบกระด้าง

“ผมรอให้ถึง1สัปดาห์ เป็นช่วงเวลาที่ตกลงกันไว้ จากนั้น ตกเช้า....เราก็สลับวิญญาณกัน แล้วผมก็ขโมยชุดที่คุณซ่อนไว้ในตู้มาสวม...”

“เดี๋ยว....แล้วตอนที่เจอกันครั้งแรกล่ะ?” ตอนที่เจอร่างเล็กในสภาพเปลือยเปล่าภายในห้องคณะกรรมการนักเรียน

“อ๋อ มันก็แค่ละครับ เราแลกวิญญาณเสร็จ ก็บอกให้ฮิเบิร์ดไปที่ห้องกรรมการนักเรียน แล้วหาชุดของกรรมการนักเรียนมาใส่แก้ขัด พอดีว่าเจ้านกตัวนี้เปิดล็อกเกอร์ไม่ออก เลยเอารื้อของกระจุย จนผ้าปรกน่ะครับ”

หัวเราะในลำคอ นึกขำกับความเซ่อซ่าของนกกลมป้อมที่อดีตเคยใช้ร่างตนเดินว่อนไปทั่ว

“เธอมันร้ายกาจจริง” นึกแล้วเจ็บใจที่ไปเสียรู้ให้เด็ก ที่แท้เจ้าตัวเล็กก็เป็นแค่การสิงร่างเท่านั้นเอง....คิดแล้วอยากขย้ำจริงๆ...

“ขอบคุณที่ชมฮะ” เจ้าเด็กน้อยเอียงคอยิ้ม มันน่ารักไม่น้อยถ้าไม่นับวีรกรรมที่ได้ก่อเอาไว้

“ว่าแต่เธอมาจากไหน?” ไม่ใช่คนในเมืองนามิโมริแน่นอน ทั้งหน้าตาและสีผมก็พอรู้ว่าไม่ใช่คนญี่ปุ่นแน่นอน

“ผมลูกครึ่งอิตาลี-ญี่ปุ่นฮะ อยู่กับคุณลุงและคุณป้า พอดีท่านมาดูทำเลที่ตั้งกะทำกิจการอีกไม่กี่ปีที่จะถึงครับ” ร่างเล็กกล่าว แล้วลุกขึ้น เสื้อเชิ้ตสีฟ้าและกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลทำให้ร่างเล็กแลดูเด็กไปถนัดตาถ้าไม่นับลักษณะการพูดที่เจ้าเล่ห์ซะน่าหมั่นไส้

“พ่อแม่ล่ะ?”

“พ่อผมไม่ได้เป็นหัวหน้าแก๊งซิ่งมอเตอร์ไซต์หรอกน่า....แล้วแม่ผมก็ไม่ได้เป็นราชินีฟาร์มปลาทูน่าด้วย ฮ่ะๆ ตอบดีๆก็ได้ พวกท่านทิ้งผมไปตั้งนานแล้วนะ ป่านนี้ไม่รู้อยู่ที่ไหน....อือ...แต่ผมไม่แคร์หรอกน่า....ยังไงก็มีพวกคุณลุงแล้วครับ....”

“ชื่อล่ะ?”

“ฮ่ะๆๆ ลืมไปซะสนิทเลยครับ คุณฮิบาริ เคียวยะ อ๊ะ....แล้วถ้าจะถามว่ารู้จักชื่อได้ยังไง ก็ต้องตอบว่าตอนสลับวิญญาณ ผมจะอ่านความทรงจำของคู่สลับด้วยนะ แหมมม ผมเนี่ยมีความสามารถสะดวกจริงนะเนี่ย...”

คิดแล้วมันชวนให้นึกถึงมนุษย์ตัดต่อสายพันธุ์เดียวกับสับปะรด เด็กหนุ่มผมสีนิลพยายามไล่ความคิดในเรื่องความแปลกประหลาดกับความสามารถของหนุ่มน้อย เอาเป็นว่าโลกใบนี้มันมีเรื่องพิศวงมากมาย จึงไม่ควรไปคิดให้หนักสมองเปล่าๆ

“ฉันถามชื่อเธอ” ฮิบาริถามด้วยความชัดเจน กอดอกมองเจ้าเด็กแก่แดดที่หัวเราะคิกคักเหมือนรู้ทันเกม


“ฟินิกซ์ครับ นามสกุล เรย์เก็น ครับผม” หยักยิ้ม แล้วก้าวไปข้างหน้า


“วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะได้อยู่ที่นี่ซะด้วย เมื่อเช้าก็กลับบ้านไปแล้วฮะ บอกพวกคุณลุงว่าจะมาเที่ยวที่นี่ ผมไม่รู้ว่าจะได้มาอีกไหมนะ...”

“แล้วไง?” พูดอย่างกับว่าเขาจะห่วงใย ในเมื่อนั่นมันก็แค่ภาชนะร่างของคนที่ห่วงหา ตอนนี้เจ้าตัวก็อยู่กับเขา

“ก็...ธรรมดานะ ผมรู้สึกว่าถูกชะตากับฮิเบิร์ดเหมือนเป็นคนๆเดียวกันไงไม่รู้....”

ใบหน้าหวานหลบตา หันหลังให้แล้วหันกลับมาทำตาทะเล้น

“ฮั่นแน่..ทำท่าเหมือนคิดถึงผมสินะ คุณฮิบาริ...” ทำหน้าตาได้กวนเบื้องล่างซะไม่มีดี เด็กหนุ่มได้แต่เก็บอาการแล้วมองเจ้าตัวที่วิ่งลงไปใกล้กับทางเดินลงบันได

“ไปก่อนนะฮะ” โบกมือลาด้วยรอยยิ้ม ก้าวเท้าลงไปด้วยความร่าเริงสดใส เด็กหนุ่มผมสีนิลยืนมองด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่แล้วเท้ากลับเลือกจะนำพาร่างไปด้านหน้า พาไปยังขั้นบนสุดของบันได เพื่อมองแผ่นหลังเล็กที่ค่อยๆจากไปเรื่อยๆ.....


/“ผมรู้สึกว่าถูกชะตากับฮิเบิร์ดเหมือนเป็นคนๆเดียวกันไงไม่รู้”/





“หึ....ฉันก็รู้สึกถูกชะตากับเธอเหมือนครอบครัวเดียวกัน...”


“คุณฮิบาริคร้าบบบบ ถึงเราจะไม่ได้เจอกัน แต่ว่าเราก็ยังอยู่ใต้ท้องฟ้าเดียวกันนะ ฝากจูบลาสึนะจังด้วยนะฮะ~~~!”

กำลังจะได้บรรยากาศดีก็มีเสียงเจ้าตัวแทรกเข้ามา คิดแล้วมันชวนให้โมโห แต่น่าแปลกที่ฮิบาริเลือกจะมองดูร่างเล็กโบกมือให้ จากนั้นรถหรูก็มารับเจ้าตัวจากไปต่อหน้า

พรึ่บๆ

นกน้อยโบยบินกลับมาเกาะยังไหล่ เจ้าฮิเบิร์ดน้อยเอียงคอมอง ถึงแม้คนอื่นๆจะมองไม่เห็น แต่ทว่าเด็กหนุ่มรู้ดีว่ามีแค่เขาเท่านั้นที่รู้ว่านกน้อยมีความสุขสักแค่ไหน

“ฮิบาริ ฮิบาริ สนุกไหม สนุกไหม?”

“สนุกสิ แล้วเธอล่ะ?”


“สนุกสิ~!”


ยามสายที่อากาศเริ่มจะร้อนขึ้นมาบ้างได้ก่อเกิดเรื่องราวบางอย่างขึ้น บางสิ่งได้ก้าวเข้ามาในชีวิต แต่บางสิ่งก็ก้าวออกไปห่างเรื่อย ๆเหตุการณ์เหล่านี้อยู่ในสายตาของเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลไหม้ ที่มองจากที่ไกลๆ พอได้ฟังก็เข้าใจอะไรหลายอย่าง รู้สึกว่าวันนี้โชคดีที่เดินตามมากลัวฮิบาริจะไปทำอะไรบ้าๆ แต่สึนะโยชิก็คิดผิด กระนั้นพวกเขาก็ได้เจอกับเรื่องราวดีๆแบบนี้ คงปฏิเสธไม่ได้ว่ามีความสุขสักแค่ไหน

“อยู่ตรงนั้นตั้งนานไม่ทำอะไรสักที ซาวาดะ...”


พี่ท่านรู้ด้วยเรอะ!!!

สโตรกเกอร์จำเป็นจึงก้าวออกมาจากที่หลบซ่อน ใบหน้าน่ารักยิ้มแหยๆอย่างกลัวตายเต็มพิกัด ไม่รู้ว่าจะโดนซ้อมข้อหาเป็นสโตรกเกอร์เหมือนตัวละครเกมอะไรสักอย่างด้วยหรือเปล่า ฮิเบิร์ดบินไปเกาะกิ่งไม้อีกทีเหมือนจะรู้ทัน

“เอ่อ ผมเข้าใจทุกอย่างแล้วครับ คุณฮิบาริ” ใจดีสู้เสือเข้าไว้ แต่ก็ไม่กล้าจะตอบอะไรไปมากกว่าประจันหน้า เด็กหนุ่มมองร่างเล็กกว่าด้วยแววตาที่ยากคาดเดา

“คุณฮิบาริ??” มองอย่างสุดงงจะบรรยายเป็นคำพูดไม่ไหว คนตรงหน้าทำไมนิ่งจนน่าแปลก หรือกำลังคิดจะเอสเอ็มแบบไหนดี

ไม่ใช่ว่าจะกระซวกไส้หรอกนะ.....ข้อหาเป็นสโตรกเกอร์.....







!!!!!


ริมฝีปากเล็กถูกจุมพิตทาบทับด้วยความแผ่วเบา ใบหน้าหวานร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย ไม่คิดไม่ฝันว่าจะถูกทำอะไรแบบนี้ พออึ้งไปได้สักพัก คนที่ดูเหมือนจะน่ากลัวที่สุดในนามิโมริก็ผละออก แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“เจ้านั่นฝากมาน่ะ” ฝากมา?? ตะกี้เหรอครับ?? พี่ท่านทำไปด้ายยยยยยย


“เอ่อ.....เหรอครับ” เกาแก้มแก้เก้อ “ก็..นึกว่าคุณจะ...” คุณขโมยจูบผมไป รับผิดชอบด้วยยยยยย

“งั้นมานี่...” กระชากแขนให้ใบหน้าใกล้ชิดจนน่าหวาดเสียว มองอย่างอึ้งๆด้วยความสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่



[align=center]....เคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า เวลาไม่เคยคอยใคร กระแสน้ำไม่มีวันไหลย้อนกลับไปยังต้นน้ำเดิมได้....

เพราะฉะนั้น....ถ้าหากอยากทำสิ่งใด....จงทำ.....ก่อนที่มันจะสายเกินไป....[/align]


“จะ..จะทำอะไรเหรอครับ?” ได้ยินว่าประโยคนี้มันยอดฮิตมากในหมู่มนุษย์เพศชายบางประเภท แต่อยากรู้ว่าทำไม ถึงได้ถามออกไป กะว่าจะถามว่า...คุณจะฆ่าผมวิธีไหน...มันก็ดูเหมือนไม่เข้าข้างตัวเองเอาซะเลย...


[align=center]ใกล้กันขนาดนี้....กับคนที่ชอบ....มันก็เกิดอาการเขินได้....[/align]


“อย่าคิดจะหนีไปจากฉัน....เจ้าสัตว์กินพืช”...


ริมฝีปากจุมพิตด้วยความปรารถนาที่เอ่อท้น ความรู้สึกที่ต้องการจะฉุดรั้งคนที่รักให้เคียงข้างกันแม้จะช่วงเวลาอันสั้น

กอดรัดด้วยอ้อมแขนแห่งความรู้สึกอยากจะปกป้อง บดเบียดความเร่าร้อนที่เป็นดั่งสัญญาที่มอบให้แก่คนตรงหน้า.....

“ถ้าคิดจะหนี คงจะรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน” เนตรคมที่แสนแน่วแน่ แลดูน่าเกรงขาม หากแต่แฝงด้วยความอ่อนโยนลึกๆ ร่างบางหอบหายใจ แตะริมฝีปากที่อุ่นร้อนของตนแล้วจู่ๆก็ยิ้มที่เต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม


“คนที่เป็นฝ่ายต้องพูดคือผมตะหากล่ะ?” หัวเราะคิกคัก “ก็ท้องฟ้ามันอยู่ที่เดิม...แต่เมฆชอบไปๆมาๆตลอดเวลา....ใครกันนะที่เป็นฝ่ายหนี....”

เล่นเอาฮิบาริพูดไม่ออกไปครู่ใหญ่ สบมองอีกทีแล้วขยี้เส้นผมฟูฟ่องอย่างหมั่นเขี้ยว

“ยียวนไม่กลัวตาเหมือนกันมาก พวกนาย....” หรี่ตาลงมองเนตรกลมโจอันส่องประกายซุกซน

“ก็คุณฮิบาริทำถึงขนาดนี้ ไม่ให้คน...คนในครอบครัว หยอกล้อแบบนี้ มันก็แปลกนี่ครับ...” เอียงคอตอบแล้วก้าวถอยออกมา

“หมายความว่าไง?”

“อย่างที่บอกไงครับ ก็เราน่ะ ครอบครัวเดียวกันนี่นา” หันไปมองเจ้านกน้อยบนกิ่งไม้ “เนอะ...ฮิเบิร์ด”


“ใช่ ใช่”

“อ๊ะ ไปก่อนนะครับ กลับไปทานอาหารเช้าดีกว่า” เมื่อเช้าไม่ได้กินอะไรเลย คิดแล้วหิวชะมัด เด็กหนุ่มก้าวออกไปห่างๆแล้ววิ่งหนี

“เดี๋ยว!” อยากหยุดก็หยุดไม่ได้ซะแล้ว แต่ยังไม่ทันลงบันไดไป ก็ถูกร่างสูงวิ่งด้วยความเร็วแล้วคว้าแขนเล็กเอาไว้


“อะไรเหรอครับคุณฮิบาริ” มีหวังได้เจอลงโทษแหงๆ....

“หิวก็ไปกินด้วยกันสิ”

“เอ๋? ทำไมล่ะครับ” ถามด้วยใบหน้าสงสัย











[align=center]“ก็ครอบครัวเดียวกันไม่ใช่รึไง?.....”[/align]

................
..
....
.
...

..
“อ๊ะ..นั่นสินะครับ.....”



ใช่แล้วล่ะ ครอบครัวเดียวกันนี่นา.....
………
.
.
..

[align=center]หัวเราะเบิกบานด้วยใบหน้าที่แจ่มใส

สิ่งทีเรียกว่าครอบครัว แม้นใครๆจะมีกันถ้วนหน้า แต่ใครล่ะที่จะเข้าใจมันลึกซึ้ง….[/align]

ความอบอุ่น ความสดใส ที่ก่อเกิดขึ้นมาภายในใจอันหยาบกระด้าง

ถูกถักทอด้วยความรักและความอบอุ่น

เรียงร้อยเป็นสายใยอันยากจะตัดขาด....

[align=center]เพราะว่า “ครอบครัว” คือที่...ให้เราหวนกลับคืน

คือที่...ให้เราได้ใช้ชีวิตด้วยความสุข

คือที่...ให้เราได้มอบความอบอุ่นแก่กันและกัน

คือที่....ที่เราอยู่ร่วมกันด้วยรอยยิ้ม....


ดังนั้น....อัญมณีที่สำคัญที่สุด....

คือครอบครัว....สิ่งที่ล้ำค่า...ที่สามารถสรรสร้างได้[/align]

.....
...
..

หากมีเรื่องทุกข์ร้อนใจใดๆ ก็หวนกลับมายังอ้อมอกได้เสมอ....

เพราะอะไรน่ะหรือ?....



.

..
.
..
“ก็ครอบครัวเดียวกันใช่ไหม?”





+The end+
.
..
.
.
..
.
..

.
.Or to be continue ?




เอาล่ะสิๆๆ ไม่ยอมบอกเผยให้ใครรู้ว่ามันจบแล้ว คึหึหึหึหึหึ (//วิ่งหลบบาทาคนอ่านทั้งหลาย) งั้นนนน คิดว่าคงกำลังอารมณ์ค้างสินะครับ(เหรอ?) มาโหวตกันเถอะพี่น้องงงง


ต้องการให้มีตอนต่อไปหรือไม่

1P – เอามาให้อ่านที ตอนต่อไป

2 P -มันจะมีอีกเหรอวะ??

3 P - ก่อนจะได้อ่านตอนต่อไปที่ ขอกระทืบคนแต่งได้ไหม?

4 P -จบแบบนี้พอแล้ว...

เอาล่ะ ส่งมาได้ที่เบอร์ เอ้ยยย เม้นท์มาได้เลยคร้าบผมมมม ผมจะรอคำตอบ คึหึหึหึหึ

//หลบทุกอย่างที่ปาลงมาจากเบื้องบน


ปล.พี่อายะครับ ไหนๆก็ไหนๆ ผมขอแซวพี่แหลกเลยละก๊านนนนนน

ค้าง....ค้างอย่างแรงเลยอ่า
คูกะจังช่างทำกันได้ลงเลยนะเนี่ย
จบแบบนี้ได้ไงไม่ยอมอ่าว่าแต่
ฮิเบิร์ดที่จริงสิงร่างชาวบ้านเค้า
เอาหรอกเหรอเนี่ยป้ากนึกว่านั่น
ร่างหนูจริงๆซะอีกว่าแต่หนูน้อย
เอ๋ยไหงคิดเล็งหนูทูน่าได้อ่ะจ๊ะ
หนูทูน่าเค้าเป็นของคุณพี่ท่านน้า
อย่าเชียวหล่ะป้าไม่ปลื้มเท่าไหร่
แต่ถ้าจะเล่นเป็น3Pอันนี้ป้า
สนับสนุนเต็มที่เลย55555+
ปล.มาแต่งต่อด้วยนะจ๊ะคูกะจัง

ขอโหวต1P โล้ดดดดดดดดด!!!!! >[]<

กร๊าซซซซซซซซซซซ น่ารักจนใจละลายหมดแล้วเฮียยยย!!!

เว้ยยย!! สุดท้ายฮิเบิร์ดคือร่างสลับของเด็กน้อยเหรอนี่!!? OwO

แถมลูกครึ่งอิตาลี-ญี่ปุ่นอีก เอ๊ะๆๆๆ อิมเมจมันไปชนกับใครน่อส์? (หน้าหนูโน่ลอยมาแต่ไกล)

ฮิเบิร์ดน่ารักอ่ะ อยากตอบแทนเจ้าชายขนาดนั้นเชียว แง๊ววว แบบนี้รักตายเลย

สุดท้ายยยยย ก็แฮปปี้ เอนดี้

พ่อฮิสารภาพรักแม่ทูน่าแล้ว อะกิ๊วววววววว

สารภาพด้วยการจูบ กร๊าซซซซซซซ หายซึนซะทีนะพ่อฮิ คึๆๆๆๆ

ครบครัวสุขสันต์ตลอดปายยยย 1827 จงเจริญญญญญญญญ!!!!

พลีสสสส ช่วยแต่งต่อเถอะคร้าบบบ ชอบฟิคนี้มาก โฮกกกกกกกก

ตอบเม้นท์ตอนที่6


selzere
เสียงสครีมมาแต่ไกลเลยนะฮะพี่ สังหรณ์สินะฮะว่าจะตาย ก็อ่านกันต่อไปละกันนะฮะ ขอบคุณสำหรับกลอนมากคร้าบบ (ตอนเม้นท์สั้นลงแฮะ ช่วงนี้การบ้านมาอีกแล้วฮะ)

monnie
กร๊ากก27ฮิเบิร์ดซะง้านนนนน ฮ่าๆ โมเอะเข้าตากรรมการนะฮะนั่น แต่ระวังอ่านไปอ่านมาแล้วจะจิ้นสลับคู่กัน(??)

Ayafee
ไม่เอาเหรอครับ ถ้าตายไป คึหึหึหึ อ่านต่อไปคงรู้สินะครับว่าผมไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอกหนอ555+ (ดูมันสะใจเข้า?) ไม่ยอมแล้วพี่จะทำอะไรผมเหรอครับนั่น 55+ (ท้าทายอำนาจเบื้องบน(?)) เหอๆๆ ตอนดูดาวคิดสดๆครับ มันก็ฮาดีนะฮะ ถ้าไปนั่งดูด่าวอีกทีคงเห้นดาวไถเป็นคุณฮิ พระเจ้าจอมรีดไถ กร๊ากกก (หลบทอนฟา)

Pao.~*

ก็จงอ่านกันต่อว่าหนูฮิโตริจะตายหรือไม่ พยายามทำให้เริ่มเศร้าฮะ เพราะของจริงนั้น..เศร้ากว่าตอนนี้เยอะ (มันแกล้งคนอ่านได้ ...) ดูเหมือนฉากดูดาวจะมีคนนิยมอีกรายแล้วสินะฮะ คุณฮิท่านก็ซึนต่อไปแต่ก็กระเทือนไปหลายฉึก คึหึหึหึ แต่ไม่วายพ่อนกก็กอดแม่ปลากับลูกนกเอาไว้ มีแอบเศร้า ผมยังงงว่า เอ๋ อ่านแล้วเศร้าด้วย?(มันแต่งเองงงเองซะง้านนนน)

sureo
ได้ยินว่าพี่เสร็จงานก็มาอ่านเลย เหอๆๆ ขอบคุณนะครับที่ขยันทวง ผมก็ขยันปั่นเลยเอ้า ทูน่าน่าสงสารให้แม่ยกหัวเราะชอบใจในความซุ่มซ่าม(?)ไงขอรับ เพราะรักถึงแช่ไงครับพี่ - -+ (ทอนฟาปลิวอีกแล้ว แว๊กก) จะว่าไปดาวพวกนี้เห็นแล้วคิดถึงคุณฮินะครับนั่น ไอเดียมาแบบคิดสด ฮา.....ฮิโตริไม่ไปไหนหรอกครับ แต่ไปอยู่ในใจของคนอ่านทุกคน เคี้ยกกก 555+ (โดนตบ)

ansuz
=[]=!! พ่อออ ถามมาด้วยยย มีเรทม้าย?? โอ้ยยย อ่านแล้วอึ้ง ฮ่าๆๆ แล้วพ่อคิดว่ามีไหมล่ะ คึหึหึหึหึ (ปั่นหัวคนอ่าน(?)) ก็อ่านต่อไปจะรู้ว่าจบเศร้าหรือไม่ ติดตามต่อไปนะพ่อนะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจมากครับผม จริงๆไม่ได้ซีเรียสกับข้อสอบมาตั้งแต่แรกฮะ แค่คิดว่าคะแนนน้อยลง คงต้องไปติวเพิ่มแล้วละคร้าบบ

rosme
รางร้ายว่าจะตายหรือแค่เป็นนกล่ะครับ ใช่แล้วคร้าบบบ ไม่ว่าไงมันก็เศร้า เราก็ต้องอ่านกันต่อไปอีกหนอ ขอบคุณที่ชอบเรื่องนี้มากขอร้าบบ

safara
ช่ายแล้วคร้าบบบบ ถ้าหากต้องจากกันไปก็ต้องมีความทรงจำดีๆไว้คิดถึงกัน แบบนี้แหละเราจะได้ไม่เสียใจที่มันหมดเวลาที่จะอยู่ด้วยกันนะฮะ รอลุ้นต่อไปว่าเรื่องจะจบในทิศทางไหน

Miharu_kan
สำหรับเม้นท์ เฮียรอได้คร้าบมิจัง ถึงซึนพ่อนกก็น่าหลงใหลล่ะขอบอก คึหึหึหี กร๊ากก กลัวว่าก่อนเราจะตบปากพี่ท่าน เราล่ะจะโดนตบหน้าด้วยทอนฟาไปด้วยกัน ฮ่าๆ อิจฉาคือกัน มิ๊น่ารัก ใจดี โอ้ยยยยย อิจฉาคร้าบ คุณป๋าเขาไม่โกรธลูกชายมากหรอก อาจยกเว้นถ้าลูกชายไปเห็นฉากสวีท(ที่ไม่มี) ของป๊าและมิ๊เข้าน่ะ 55+

saoroon
มีคนเห็นลางเยอะนะครับนั่น อุ...ปิดไม่มิด (เขียนซะขนาดนั้นไผมันจะมองไม่เห็นกันล่ะไอ้คูเอ๊ยยยย) กร๊ากก กระโดดง้ามปาก สุดยอดด เป็นคำพูดที่แจ่มมากคร้าบท่านน แต่ผมกลัวว่าเราทั้งคู่ (ฐานะที่ผมก็คิดเหมือนกัน) จะโดนง้างทอนฟาทุบหัวแบะซะเอง....เหอๆๆ แต่ผมว่านะ อ่านกันต่อไป จะรู้ว่าตายหรือเปล่า (มันน่าตบปากไหมนั่น ไอ้คนแต่งเนี่ย...)

ก่อนอื่นขอโหวต 1P ด้วยคนเจ้าค่า อยากจะต่อให้ยาวแค่ไหนก้อได้เลยค้ายินดีอ่านนะจ๊ะ

พูดถึงเนื้อเรื่องมันเป็นอะไรที่ลึกลับมากมาย แต่ก็ช่างเหอะถึงฮิเบิร์ดจะไม่กลับมาเป็นคนอีก

แต่ก็ถือว่าเคลีย์นะค่ะ อุอุอุ หนูฟินิกซ์นี่แสบไม่กลัวตายเลยนะ

แต่ที่สำคัญที่สุด!!! อยากจะกรี๊ดท่านฮิกะทูน่าจัง อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก

ในที่สุดคุณท่านก็รู้สึกตัวจนได้ ว่าแต่จะพอเหรอค้าแค่จูบอ่ะ อุอุอุ

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด [ หลุด ]

กรี๊ดดดดดดๆๆๆๆๆๆ

ก็เราครอบครัวเดียวกันๆๆๆๆ.............

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด หลงฟิคนี้ตอนมันจบ (กรรม)