Title : Ikokuna kiseki [刻な奇跡 ]
Author : Kugachan
Pairing : Hibari Kyoya & Hibird[???](มันไม่แพร์ล่ะมั้งนั่น เรียกว่าตัวเอกของเรื่องคงได้ 555+)
Rate : PG-13
Spoilers: - ผมแค่อยากจะดูแลรับใช้คุณ ถึงแม้คุณจะไม่ต้องการก็ตาม
Disclaime: Akira Amano
Summary: -
Author notes: -ดองฟิควันละนิดจิต(ไม่)แจ่มใส 555+ พอดีเจอเด็กไซโคน่ะฮะ น้องมิฮารุจัง เหอๆๆๆ คู่แปลกแห่งชาติอีกแล้ว(มันยังไม่หายกลัวจากลายเซ็นต์ตัวเอง 555+) อยากลองแต่งฮิเบิร์ดเป็นคนมั่งฮะ คึหึหึหึ ก็แหมมมม ฮิเบิร์ดน่ารักแบบนี้มันอดใจไม่ไหว
ฮิเบิร์ดเวอร์ชั่นคนน่ะครับ มันเกิดจากจินตนาการล้วนๆ กร๊ากก 5555+มาอ่านกันได้เลยนะคร้าบบบ

ฮึกๆๆๆๆ อย่าฆ่าผม พรีสสสสสสสสสสสTT[]TT

+-+-+-+-+-+

[First miracle…..ปรารถนาที่เป็นจริง]



หลายครั้งแล้วที่ทำได้เพียงเคียงข้าง

หากแต่กลับไม่สามารถช่วยเหลือในหลายสิ่ง

หลายครั้งแล้วที่อยากบอกหลายสิ่งออกไป

แต่ก็ทำได้แค่พูดไม่กี่ประโยค

อาจเพราะแตกต่างเกินไป...

แต่กระนั้น....ผมก็ยัง...อยากอธิษฐาน


ขอให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นอีกสักครั้ง....

ให้ผมนั้นได้บอกหลายสิ่งหลายอย่างกับคุณ

คุณผู้เป็นเจ้านายของผม....เจ้านายที่ดีที่สุด.....


.....ฮิบาริ.....


+-+-+-+-+-+-+

ไม่รู้เพราะเอกสารเกี่ยวกับโรงเรียนหรือเพราะเสียงเอะอะจากสนามโรงเรียนข้างอาคารกันแน่ที่สร้างความหงุดหงิดแก่เด็กหนุ่มหัวหน้าคณะกรรมนักเรียน คิ้วเรียวเข้มขมวดมุ่นในขณะที่มือกำปากกาเพื่อทำการเซ็นต์เอกสารอนุมัติลงไป มันไม่ยุติธรรมเท่าไหร่เลยถ้าต้องให้คนอย่างเขามาทำงานยุ่งๆอย่างการดูแลเหล่านักเรียนผู้เอาแต่ใจทั้งหลายแห่งนามิโมริอย่างเช่นการควบคุมเครื่องแบบ แต่ว่าในฐานะที่เลือดรักโรงเรียนมันฝังกายเสียแล้ว ก็ยากนักที่จะถอดถอนตัวเองออกจากงานกลางคัน

ตะวันยามโพล้เพล้ส่องแสงสีส้มนวลเนียน ในขณะที่เหล่าอีกาฝูงใหญ่เพิ่งส่งเสียงน่ารำคาญจากไป ฮิบาริ เคียวยะย้ายตัวเองจากการนั่งบนเก้าอี้สีดำขลับเฉกเช่นเส้นผมของตน เก็บเอกสารต่างๆให้เรียบร้อยเพื่อนำไปจัดการต่อที่บ้าน ความหงุดหงิดที่อาจเกิดจากงานเริ่มทวีคูนขึ้น เมื่อรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่แปลกไป....

.....วันนี้เธอไม่ยอมมาหาเลยสินะ.......

....เป็นอะไรไปหรือเปล่า?....


คิดไปถึงเจ้านกขนสีเหลืองอ้วนกลมที่มักมาเกาะไหล่ของเขาเสมอ ที่ก็ผ่านมาแล้วสามวัน ป่านนี้ก็ยังไม่เห็นว่าเจ้านกสีเหลืองจะยอมกลับมาหา ใจหนึ่งคดว่าคงจะพักผ่อนยาว ไม่ก็สุดท้ายก็กลับไปอยู่กับฝูงนก เขาคิดว่าสัตว์เลี้ยงมักคล้ายเจ้าของ แน่นอนเขาเชื่อมั่นด้วยว่าเจ้านกอ้วนกลมที่ได้ยินพวกคนรู้จักกับเจ้าหนูนั่นเรียกมันว่า “ฮิเบิร์ด” ตัวนั้นจะไม่เสร็จสัตว์ตัวไหนง่ายๆเพราะมันแข็งแกร่งถ้าไม่มองจากภายนอก

แต่คิดมาอีกที ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าเพื่อนต่างสปีชีร์เขาคงอยู่อย่างสงบไม่ไหวเป็นแน่แท้.....

ลงมายังชั้นล่างอย่างไม่ยากเย็นนัก เด็กหนุ่มร่างโปร่งหาววอดๆ พลางมองหารถจักรยานยนต์ที่มักใช้ขับขี่ไปกลับเสมอ ในขณะที่วางแฟ้มลงยังตะกร้าหน้ารถ กลับได้ยินเสียงเหมือนอะไรตกภายในห้องรับแขกที่ตนใช้เสมอ

เชื่อว่าอาจมีขโมยเข้ามาขโมยเอกสารสำคัญ จึงไม่ยั้งคิดไตร่ตรอง วิ่งขึ้นไปยังที่เกิดเหตุ อาจเพราะมีความว่องไวเป็นเลิศ ไม่นานนักเท้าอันห่อหุ้มด้วยรองเท้าหนังสีเข้มก็ย่ำมายังต้นตอของเสียง

ถังน้ำ ไม้ถูพื้นระเกะระกะไปตามทางเดิน ล็อกเกอร์สำหรับใส่ของที่ถูกยึดจากนักเรียนจอมแหกกฎมีร่องรอยการเปิดออก ผ้าขี้ริ้วผืนใหญ่ที่มักใช้ในการอำพรางรอยเลือดในบางกรณีที่เผลอไปจัดการเด็กนอกคอกเข้านั้น ถูกวางไว้ข้างๆล็อกเกอร์

คิ้วขมวดมุ่นเมื่อได้ยินเสียงหายใจเบาๆ ค่อยๆย่ำเท้าเดินเข้าใกล้ มือยื่นไปหมายจะจับผ้าดังกล่าว

แต่แล้ว....ผ้านั้นกลับมีการเคลื่อนไหว....

เท้าหยุดชะงัก รอดูปฏิกิริยา อาจเป็นศัตรูซึ่งมืออาวุธติดตัวด้วย รอสักไม่กี่วินาที...

พรึ่บ.......


!!!!!

คิดว่าจะเป็นชายในเครื่องแบบพร้อมรบแต่กลับคิดผิด ฮิบาริยืนอึ้งกับภาพตรงหน้า ไม่เคยคิดว่ามันจะมีเรื่องบ้าๆแบบนี้เกิดขึ้นกับชีวิตของตนมาก่อน...






หนุ่มน้อยวัยแรกแย้มผมสีทองสว่างกับดวงตาสีเดียวกันที่กลมโต ใบหน้าหวานน่ารักแสดงสีหน้าอึ้งๆ ร่างกายเปลือยเปล่าซึ่งถูกขับให้ขาวขึ้นหากเปรียบเทียบกับผ้าสีขุ่นมัวที่ใช้ห่อหุ้มกายเบื้องล่าง ผมประบ่าพลิ้วไปตามแรงเอียงคอของเจ้าของ ดวงเนตรสีทองสบมองกับเนตรสีนิล ก่อนที่รอยยิ้มจะระบายบนใบหน้าน่ารัก

“เธอเป็นใคร?” ด้วยความไม่เข้าใจในสถานการณ์ ฮิบาริจึงยอมเปิดปากถามเป็นอันดับแรก

“ฮิ...” เด็กน้อยเอ่ยเบาๆ ก่อนจะกระโจนพรวดเข้าหาเด็กหนุ่มผมสีนิลจนร่างที่ไม่ทันตั้งตัวล้มลงไปกองกับพื้นโดยมีหนุ่มน้อยในร่างเปลือยเปล่ากอดอย่างดีอกดีใจ

“ฮิบาริ ฮิบาริ ในที่สุด ก็เจอ! ก็เจอ!”

“???” สำเนียงมันคุ้นหูแปลกๆ แต่ว่าทำไม เด็กคนนี้ถึงได้??

“ฉันถามว่าเธอเป็นใคร?” ถามด้วยสีหน้าดุดัน เด็กน้อยมองใบหน้าคมแล้วยิ้มแป้น

“จำไม่ได้? ฮิบาริ จำไม่ได้?”

.........

.....ปาฏิหาริย์......


....มันมีจริงได้ยังไงกันเล่า!!!!.......

“ทะ...เธอ....?” หมายถึงเจ้านกที่มักเกาะไหล่เขาเสมอ แล้วทำไม? สภาพแบบนี้มัน?


“จำได้แล้วเหรอ? ฮิบาริ จำได้! จำได้ !” ไม่ว่าเปล่า เข้ากอดแน่นกว่าเดิมพลางซุกใบหน้าเข้ากับอกแกร่ง


“........”


นี่มัน....เรื่องอะไรกัน????


+-+-+-+-+-+-+

“สรุปแล้วก็คือเธอสินะ...” กอดอกมองเด็กน้อยที่ถูกจับใส่เสื้อกักคุรันที่เขามักใช้พาดไหล่เสมอ เจ้าฮิเบิร์ดนั่งกับพื้นเอียงคอมองเจ้านายด้วยใบหน้าไร้เดียงสา

“ใช่แล้ว ฮิบาริ ฮิบาริ ในที่สุด ก็ได้คุยด้วยแล้ว”

“เออ...แต่อยู่ในร่างนี้แล้วไม่ต้องพูดอะไรซ้ำไปซ้ำมา”

“ทำไม? ไม่ชอบ? ฮิบาริ ไม่ชอบ?”

ฉันปวดหัวกับเจ้านกบ้านี่จริง....ให้ตายสิ.....

เด็กหนุ่มในนามของหัวหน้าคณะกรรมการนักเรียนเดินเข้าหา นั่งยองๆจ้องใบหน้าหวาน

“พูดได้หลายคำสินะ”

“ผมฟังมา จากฮิบาริ กับพวกสัตว์กินพืช”

“งั้นก็ดี” มองด้วยสายตาดุๆ “คราวหน้าจะพูดไม่ต้องย้ำ คนน่ะเขาไม่พูดอะไรซ้ำๆหรอก”

“ก็ได้....กะ....อื้อ....ผมจะทำ....” เกือบหลุดปากพูดออกไป เด็กน้อยตะครุบปาก ในขณะที่ดวงแก้วสีทองมองเจ้านายที่ยิ้มอ่อนโยนให้

เจ้านายของผม...มีรอยยิ้มแบบนี้....

ดีใจจัง.....


“ว่าแต่ทำไมนายถึงมีสภาพแบบนี้ล่ะ?” เอ่ยถามด้วยความตึงเครียด แน่ล่ะ จู่ๆนกจะกลายเป็นคนได้ยังไง หยั่งกะเข้าไปอยู่ในเกมอะไรสักอย่างที่เห็นมีพวกนักเรียนสุมหัวเล่นกันยังไงไม่รู้

“ไปศาลเจ้า....ผมไปขอพร....แล้วก็....เมื่อกี้ หาฮิบาริ สะดุดผ้า หลับไป ตื่นขึ้นมา ก็เป็นแบบนี้”

“เพราะนายไปขอพรงั้นเหรอ?” ศาลเจ้านามิโมริงั้นเหรอ? แล้วทำไม....ถึงได้เป็นจริงขึ้นมาได้


ทีเขาขอให้นามิโมริไม่มีอันธพาลยังไม่เห็นจะเป็นจริงเลย ให้ตายสิ.....

“ใช่แล้ว ฮิบาริ นี่ๆ กลับบ้าน กินข้าว นะๆ”

พูดได้ทีละสองสามคำเป็นประโยคง่ายๆแล้วก็อดเอ็นดูไม่ได้ นี่ก็เย็นมากแล้ว แต่จะให้ไปสภาพนี้ มันก็.....

ถึงพ่อกับแม่ไม่อยู่ แต่คนรับใช้ล่ะ....

“งั้นรอที่นี่” เดินไปค้นเครื่องแบบนักเรียนชายเก่าๆที่ใช้เป็นต้นแบบแนะนำพวกตัดเครื่องแบบมาผิดระเบียบ เจอขนาดที่เล็กใช้ได้ โยนไปให้เจ้านกน้อยที่บัดนี้กลายเป็นเด็กน้อยน่ารัก

“ใส่ซะ” พอดีเห็นว่าห้องรกได้ที่ เลยจัดการจัดให้เข้าที่เข้าทาง ในขณะนั้นเองฮิเบิร์ดกำลังง่วนกับการใส่เสื้อผ้า

“เสร็จแล้ว”

“งั้นเหรอ...งั้นกะ.....” แต่พอเห็นสภาพแล้ว....ปวดหัวขึ้นมาทันตาเห็น

เด็กน้อยผมสีสว่างพยายามสวมกางเกงผ้าสีดำเข้ากับศีรษะยุ่งเหยิง ในขณะที่หยิบเสื้อมาพันรอบเอวอย่างยุ่งเหยิง เล่นเอาฮิบาริปวดหัวตุบๆ แต่ไม่รู้ทำไม เจ้าตัวกลับยิ้มออกมาโดยพยายามจะกลั้นหัวเราะเสียเหลือเกิน

นานแค่ไหน....ที่ไม่ได้ยิ้มอย่างมีความสุขเท่านี้กันนะ?

“ฉันใส่ให้ก็แล้วกัน” จัดการถอดกางเกงที่กำลังจะกลายเป็นเสื้อแบบแปลกๆออก ดึงเสื้อเชิ้ตออกอีกทีแล้วเริ่มสวมใส่ให้ร่างบาง

ฮิบาริ ใจดีจังเลยนะ ถ้าใจดีแบบนี้ต่อไป....ก็คงจะดีนะ...

“เสร็จแล้ว ไปกันได้แล้ว” เด็กน้อยยิ้มแป้น เดินจับมือเจ้านายของตัวเองอย่างถือวิสาสะ แต่น่าแปลกที่ฮิบาริกลับไม่ปฏิเสธ แถมกระชับมือให้แน่นขึ้น

“ใจดีจัง ฮิบาริ ใจดีแบบนี้ ผมชอบ!” เอียงคอมองด้วยรอยยิ้ม เด็กหนุ่มผู้เป็นเจ้านายหัวเราะในลำคอ ปิดประตูห้อง แล้วพาเจ้านกน้อยในร่างคนลงบันได

“เธอน่ะ ต่อจากนี้ไป ฉันจะเรียกเธอว่า “ฮิโตริ” ก็แล้วกัน”

“เคยได้ยิน ผมเคยได้ยิน แปลว่าคนเดียว? ทำไม? ฮิบาริ ชอบเหรอ? บอกหน่อยสิ”


ฮิบาริตั้งชื่อให้ผมด้วย ใจดีจัง แต่ทำไม? ถึงชื่อว่า “ตัวคนเดียว” ทำไมเหรอ? ฮิบาริคิดอะไรอยู่เหรอ?


“ไม่หรอก...มันเขียนอีกแบบหนึ่ง” ว่าพลางจูงมือให้ลงบันไดตาม

“ฮิ(火)ที่แปลว่าไฟ กับโตะริ(โตะริ=鳥)ที่แปลว่านกไง ก็เห็นมีคนเรียกเธอว่าฮิเบิร์ด ฉันคิดว่าชื่อฮิโตริมันอาจจะเหมาะก็ได้”

“ฮิบาริ นกไฟ? นกตัวเป็นไฟ ในตำนาน หนังสือ นิทาน เหรอฮะ?”

“ก็คงงั้นแหละ เธอนี่ไม่เลว พูดได้เยอะเลยนะ” อดไม่ได้ที่จะชื่นชม สมกับที่เป็นสัตว์เลี้ยงของเขาจริงๆ

“เพราะฮิบาริ อยู่ด้วย สนุกดี พูดได้ เพราะฮิบาริ” ยิ้มด้วยความสุข ก้าวเท้าลงเบาๆ ในขณะที่แสงตะวันริบหรี่ลง ส่งผลให้อาคารมืดลงจนมองได้ยากยิ่ง

“งั้นให้ขี่หลัง” ว่าพลางหยุดลงยังบันไดขั้นหนึ่ง ฮิเบิร์ดหรืออีกชื่อคือฮิโตริค่อยๆก้าวแล้วเกาะไหล่ของเด็กหนุ่ม ไม่นานนักเจ้าตัวก็ขี่หลังของเจ้านายเป็นที่เรียบร้อย

“พยายามพูดให้เหมือนคนปกติเข้าไว้นะ” ฮิบาริเอ่ยสั่ง เด็กน้อยพยักหน้าแล้วเกยคางเข้ากับไหล่ของเจ้านายตนเอง


กลิ่นของฮิบาริ ไม่ได้รู้สึกมานานจริงๆนะเนี่ย

รู้สึกอบอุ่นจัง....


+ two bee corn + (ดูมันทำ... ติดตามต่อไปทั่วไปพี่ไม่พิมพ์เฮ้ย = = ||)

กร๊ากก ตอนแรกจะเป็นฟิคสั้น ไม่หวายยย อยากลงแบบฟิคยาวอ่ะครับ ดูเรทติ้งก่อน คิดว่าจะเอามาลงเพิ่มถ้าเรทติ้งดี - -+ หรืออาจมีฉากเพิ่ม กร๊าก กรั่กๆๆๆ

ปาดดดด

-----------------------------

EDIT!!!


TwT น้ำตาไหลเป็นสายประทับใจในความน่ารักของฮิเบิร์ด น่ารักเกินไปแล้ว ฮิเบิร์ดเอ๊ยยยยยยยยยยยย จะเป้นคนจะเป็นนกก็น่ารักที่สุด!!! พูดซ้ำๆกันแบบนั้นน่ารักที่สุดเลย

อยู่กับฮิบาริ ก็เลยพูดได้แล้วก็สนุก กร๊าซซซซซซซซซซซ โดนความโมเอะของนกแบบคนกระแทกใจ
โมเอ๊ะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ

คุณฮิก็น่ารักสุดๆไปเลยวุ้ยยยยยยยยยยยย ละลาย..... ละลายเป็นน้ำแล้ว....

ขอบคุณศาลเจ้า ขอบคุณพระเจ้า T[]T!!!!


อย่าดองมากนะเออ ไม่งั้นเค้าทวงในเอ็มแบบที่คูกะทวงเค้าน๊า หุๆๆๆ


คูกะจังอย่าลืมรีเควสรักต้องฆ่าของเค้านะ สัญญาว่าจะลงหลังฮิเบิร์ด (โดนคูกะจังถลกหนัง แอ่ก!!!)

อา...งั้นครั้งนี้ท่านก็มu FIC เรื่องที่ 2 เเล้วสินะ..
เเลวเรื่องนี้จาซักกี่ตอนดีอา..เอ..

เอาจะเขียนไงดีอะ 18/... เเปลกใหม่คู่โลกบันไซ
เเต่เอา 1827 ของเราคืนมา โอ~
ท่านฮิต้องเป็นเมะของทูน่าเท่านั้น

เเล้วท่านจะเเต่งเรื่องเเรกต่อไหม - ? -

กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ~~~~~!!!!! >[]<

**เขย่าตัวเฮียเสือขาว พร้อมสครีมลั่นบอร์ด**

น่าร้ากกกกกกกกกก!!! โฮกกกกก ฮิเบิร์ดจ๋า!! ทำไมหนูน่ารักอย่างเน้~~!!! >w<

คุณฮิ คึๆๆๆ ว่าไงล่ะ? เพื่อนต่างสปีชีร์ แต่ตอนนี้มาสปีชีร์เดียวกันแล้ว ฮี่ๆๆ (me/แอบเชียร์ **กดเลยคุณฮิ~~~!!!! กร๊ากๆๆๆ**) **หื่นจริงไอ้แมวนี่ = =**

จากนี้ต่อไปจะเป็นยังไงน่อส์? เจ้านายกับนกน้อยที่คล้ายเป็นโชตะค่อนน้อยไปซะแล้ว 555+

บรรยายคุณนกไฟได้น่ารักมากเลยอ่า เฮียคู โอร้ววววว คนจิ้นตามแทบใจละลาย มีหวังคุณฮิต้องได้เปลี่ยนจากกินทูน่า มากินนกน้อยแทนแล้ว ว่ะ555555+ **หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง**

นกน้อยที่หวังจะตอบแทนเจ้าน้อย โดยการไปขอพรให้เป็นคน(แถมเป็นโชตะอีก! =[]=) 555+ อย่างงี้เจ้านายจะไม่มีความสุขได้ไงกันฮร๊า!?

มาต่อไวๆนะคร้าบบบบบ >W<

มะ...โมเอ้!!! โมเอ้เกินไปแล้วฮิเบิร์ด!!!!!
คำพูดคำจาก็น่ารักน่าชัง โอย... คุณฮิบะก็แสดงความใจดีออกมาเต็มที่ ก็เพราะว่าเป็นฮิเบิร์ดนี่นะ
อา...น่ารักเกินคำบรรยาย TTwTT

ลงยาวๆไปเล้ยค่า!!! เชียร์เต็มพิกัด!!!!!

โฮกกกกกกกกกกกกกกกก

เป็นคู่แปลกที่น่าอ่านที่สุดเลยล่ะจ้ะ

ฮิเบิร์ดดดด!!!!! น่ารักได้ขนาดนี้เลยเหรอ อยากจับมาฟัดจริงๆเลย

พูดซ้ำๆแบบนี้ก็ดีนะคะน่ารักดี เราชอบบบบ

ตอนที่ใส่เสื้อผ้านี่น่ารักสุดๆเลย แต่ที่อยากเห็นที่สุดคือตอนที่ท่านฮิใส่เสื้อผ้าให้ อยากถามท่านฮิว่าฮิเบิร์ดนี่ตัวผู้หรือตัวเมีย ? ผู้ชายสินะ แน่ๆเลย คึๆๆๆ - -+

อย่าดองนะคะ อยากอ่านต่อสุดๆเลยมาสั้นแบบนี้มันทรมานคนอ่านเกินไป ฮึกกกกก

กร้ากกกก ฮิเบิร์ดโมเอะ!!

ชอบสำเนียงของฮิเบิร์ดชะมัด น่าร้ากกก

แุถมท่านฮิก็ดูใจดีเป็นพิเศษ(เพราะเป็นฮิเบิร์ดหรือ)


พี่ขรา ลงอีกนะ! อยากอ่านต่อ

เฮือก.......น่า.......น่ารัก.......อ้ากกกกก คู่ใหม่ที่แสน(?)???

สครีมสิครับท่าน!!!!!!!~ =[]= อยากอ่านต่อ กรี้ดดด

ไม่เม้นไม่ได้แล้ว มะ...มัน....มันน่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ท่านฮิสุดยอดเลยค่า ><b อ้ายยยยยยยยน่ารักโว้ยยยยยยยยยย

อ่อนโยนคอดๆ ฮิเบิร์ดน่ารักโคตรสุดยอดดดดดดดดด

น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ฮิเบิร์ดน่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เป็นนกก็น่าร้ากกกกกก เป็นคนก็น่ากอดดดดดดดดดดดดดดดดด อร๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

TTwTT!!!!!

รักฮิเบิร์ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด


เป็นคู่ที่ไม่เคยจิ้น น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

มาต่อไวๆเถอะค่าพี่คุกะ มันน่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อยากเห็นฟิคฮิเบิร์ดเป็นตัวเป็นตนมามาแล้ว ในที่สุดวันนี้ก็ได้อ่าน

ฮิเบิร์ดดน่าร๊ากกกกกกกกกกกก มากกกกกกกกก ถึง มากกกกกกที่สุดด <<~น่ารักมากๆจิงๆนะค่ะ

คุณฮิก็น่ารักเช่นกัน ฮิโตริ ฮิเบิร์ด ฮิบาริ อยากเอากลับบ้าน ฮ่าฮ่า

มาต่อไวไวนะค่า รออ่านตอนต่อไปค่า

กะริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด

ตอนแรกรู้สึกสะกิดใจ เพราะเป็นคู่แปลก (ก็ใครล่ะ จะเขียนฮิเบิร์ดเป็นคนบ้าง -- --")
แล้วก็เหลือบไปเห็นชื่อคนแต่ง ว่าเป็นคูกะจังเลยแว๊บเข้ามาอ่านดู (ด้วยเชื่อว่า ต้องแต่งได้น่าอ่านแน่ๆ ^w^)

และแล้ว...เมื่ออ่าน....

อ่าน...

และอ่าน.....


ฮิเบริ์ดมันโมเอ้โว๊ย~~~~~~~~~~~~~~~~~ >[]<

โมเอ้สุดๆ สุดยอดแห่งความน่ารัก!!!!!

นึกสภาพเด็กน้อยหัวทอง พูดอะไรซ้ำๆแบบฮิเบิร์ดแล้วหัวใจละลาย (จะเอากลับบ้าน~~~~~~~~ >[]<)

ท่านฮิบะนี่ก้ใจดีเนอะ แต่...คูกะจังก็ทำให้พี่สงสัยมาอีกแล้วล่ะ ว่าทำไม...ฮิเบิร์ดถึงไปขอพร...แล้วพรที่ขอคืออะไร...ทำไมฮิเบิร์ดถึงได้กลายเป็นคน...

เพราะทุกอย่างย่อมมีสิ่งแลกเปลี่ยน...ไม่มีทางที่จะได้สิ่งใดมาโดยไม่มีอะไรตอบแทน...
ไม่มีข้อยกเว้น...ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์...

กะริ๊โดดดดดด ว่าแล้วก็นั่งรอตอนต่อไป ^w^

ป.ล. พี่อัพภาพงาน BR.exe ไว้ที่บล๊อกนะจ๊ะ ทางเข้าก็...http://selzere.exteen.com
ว่าจะบอกทาง MSN แต่ไม่กล้าทัก กลัวจะยุ่งอยู่ ช่วงนี้พี่ออนเอ็มตั้งแต่ราวๆ 6 โมงลงไปนะ ถ้ามีอะไรอยากคุยก็ทักมาได้ ^^

น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกก จาเอา จาเอา จาเอากลับบ้าน ไม่ว่านก(ฮิ)ตัวไหน(ฮิบาริ ฮิเบิร์ด ฮิโตริ จาเอากลับบ้านให้หมด) เห็นภาพเลย ตัวเล้กๆผมทอง ตาโตๆ กลมๆ น่านร๊ากน่ากด