•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อีกเวอร์ชั่นนะคะ ในที่สุดก็สำเร็จ แต่กลับไม่ค่อยปลื้มเท่าไหร่แฮะ เอาเถอะ ในที่สุดก็เขียนได้ละกัน - -+

สลับขั้วจนได้ หุ ๆ ลองอ่านเอาละกันค่ะ

...................................................

[2769] I will be back. If you need me

รอบตัวมืดสนิทจนมองตัวเองแทบไม่เห็น วัตถุอย่างเดียวที่เรืองอยู่ในความมืดดำนั้น กลับเป็นเศษเสี้ยวของปลายหอกสามง่าม…

หอกสามง่ามที่บัดนี้เหลือเพียงส่วนปลายเล็กน้อย และค่อย ๆ แตกสลายหายไปในความมืดมิด

…หายไป ราวกับไม่เคยมีการคงอยู่มาก่อน

หอกที่เป็นส่วนหนึ่งของคน ๆ นั้น แตกสลาย…ราวร่างกายของคนผู้นั้น ได้แตกสลายไปด้วย

มุคุโร่…กำลังจะแตกสลาย หายไป…

ดวงตากลมโตลืมโพลงขึ้นมา ก่อนร่างบอบบางชุ่มเหงื่อ จะรู้สึกตัวอีกครั้ง ด้วยความรู้สึกเจ็บปวด สอดแทรกด้วยความทรมานลึกล้ำ ราวกับว่าเป็นคนที่ถูกทำร้ายเสียเอง กระแสคลื่นความคิดที่เข้ามาในหัว ทำเอาเขาแทบอยากจะอาเจียนออกมา อึดอัดคล้ายคนจมน้ำ ไขว่คว้าอากาศเพียงเล็กน้อยเพื่อหายใจ คล้ายคนใกล้หมดลม พยายามไขว่คว้าเส้นใยสุดท้ายแห่งชีวิตไว้

ความรู้สึกนี้…ความรู้สึกของมุคุโร่?

เกิดอะไรขึ้นกับมุคุโร่? ชายหนุ่มผู้นี้ จงใจส่งความรู้สึกเหล่านั้น มาให้เขารู้สึกได้ในฝันงั้นหรือ

ความฝัน? เป็นความฝัน หรือความจริงกันแน่?

มือปาดไล้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อนั้นทิ้งไป นาฬิกาเรืองแสงในห้อง บ่งบอกเวลาตีสาม…ยังอีกนานกว่าจะต้องตื่น การซ้อมหนักในวันรุ่งขึ้น จะอย่างไร ก็ควรจะต้องนอนให้เต็มที่

ทว่าในตอนนี้ สึนะกลับข่มตานอนลงอีกไม่หลับเสียแล้ว รู้ตัวอีกที ขาของเขา ก็พาร่างมายังห้องพยาบาล ที่โคลม โดคุโร่ นอนหลับใหลจากอาการป่วยอยู่โดยไม่ได้ตั้งใจ ใบหน้าซีดเซียวที่พริ้มหลับของสาวน้อย ยังคงมีเครื่องช่วยหายใจครอบอยู่ แม้เมื่อตอนเย็น ร่างกายนั้นจะฟื้นฟูขึ้นบ้างแล้ว จากการช่วยเหลือของฮิบาริ เคียวยะ และการช่วยเหลือตนเองด้วยพลังของแหวนแห่งหมอก

ดวงตาที่พริ้มหลับข้างที่มิได้มีผ้าปิดคลุม รื้นไปด้วยหยาดน้ำใส ๆ เสียงแผ่วเบาละเมอสะอื้นจาง ๆ ดังมาให้ได้ยิน แม้คนผู้อยู่ในห้วงนิทรา ยังคงไม่ได้สติ

“ท่านมุคุโร่…อย่าทิ้งฉันไว้…นะคะ”

คิ้วของสึนะขมวดด้วยสีหน้าที่ลำบากใจ เขารู้ดีว่ามุคุโร่ สำหรับโคลมแล้ว คงเป็นคนที่สำคัญที่สุด คนสำคัญที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ เป็นตายร้ายดีอย่างไร

มุคุโร่จะเป็นอะไรหรือเปล่านะ?

อวัยวะภายในที่สร้างขึ้นจากภาพลวงตาโดยมุคุโร่ ของโคลมนั้น หายไปทั้งหมด มันแสดงให้เห็นถึงพลังของคน ๆ นั้นที่ส่งมาให้โคลม ขาดหายไปด้วย

และนั่น เป็นสัญญาณที่ไม่ดีเลย ความฝันของเขาอีกเล่า คล้ายตอกย้ำให้แน่ใจกว่าเก่า

หรือว่า…

“วองโกเล่…”

เสียงคุ้นหูเย็นเยียบแว่บเข้ามาในโสตประสาท…เสียงนั่น

มุคุโร่!

มืออบอุ่นของเขา สัมผัสไปที่มือบอบบางของสาวน้อยที่หลับใหล ฉับพลัน ความมืดก็ครอบคลุมโดยรอบอีกครั้ง

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ร่างเล็กหันรีหันขวางลังเล รอบตัวที่มืดสนิท แต่สึนะกลับไม่ได้สนใจ ด้วยภาพตรงหน้า ดึงดูดความสนใจของเขาเอาไว้หมดสิ้นแล้ว

เป็นภาพของปลายหอก…ที่กำลังกลับคืนสภาพ หอก…สามง่าม ที่เห็นค่อย ๆ สลาย ในคราวก่อน กลับค่อย ๆ ย้อนเติมเต็มจนสมบูรณ์

มือข้างหนึ่งปรากฎขึ้น จับกุมหอกนั้นไว้ ก่อนที่ร่างของคนในห้วงคำนึง จะค่อย ๆ ชัดขึ้นตามมาอย่างเชื่องช้า

ร่างที่ชุ่มไปด้วยเลือด! ดวงตาข้างนั้นที่แสนพิเศษ กลับคล้ายถูกควักออกไป ร่างนั้นเอนเอียงโงนเงน ทรงตัวอยู่ได้ยากเย็น ด้วยการยึดค้ำของด้ามหอกเพียงเท่านั้น

ขาเด็กหนุ่มที่สั่นสะท้านจนก้าวไม่ออก ทำได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ มองภาพที่แสนทรมานใจนั้นโดยมิได้ขยับเขยื้อน

“วองโกเล่…”

เสียงนั้นชัดเจนกว่าเดิม เสียงที่เรียกหาเขา ในน้ำเสียงยังคงมีหอบปะปน แกมทรมาน ก็เลือดออกโทรมตัวขนาดนั้น จะบอกว่าไม่เป็นอะไรก็คงยาก

เสียงแคร้งเมื่อด้ามหอกที่ค้ำยันร่วงหล่นลงกับพื้น ก่อนที่ร่างนั้นจะโงนเงนล้มลงตาม

ร่างกายเคลื่อนไหวได้ไวกว่าความคิดมากนัก เมื่อเขาตรงเข้าประคองคนเบื้องหน้าเอาไว้ อย่างไม่นึกรังเกียจ

กลิ่นเลือดสด ๆ ทำให้ใจของสึนะหายวูบ คนตรงหน้าตัวเบาหวิว คล้ายมีเพียงคราบร่างที่ยังคงหายใจรวยริน

“มุคุโร่ ทำใจดี ๆ ไว้นะ!”

ใบหน้าซีดเซียวกลับเพิ่มรอยยิ้มจาง ๆ “คุณเป็นห่วงผมเหรอครับ…วองโกเล่”

“แน่สิ …เป็นใครก็ต้องห่วงทั้งนั้นแหละ” เด็กหนุ่มตอบกลับ

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมแค่…กำลังจะสลายไปเท่านั้น กลายเป็นอากาศธาตุ…จะอย่างไร ร่างของผม ก็ไม่ได้อยู่ที่นี่อยู่แล้ว”

“อะ..” ดวงตากลมโตเบิกกว้าง สลายไป…มันหมายถึง ความตาย ไม่ใช่เหรอ

คนตรงหน้ากลับพูดได้อย่างปลอดโปร่งนัก ราวกับว่ามันคือสิ่งที่เขาปรารถนาเป็นที่สุด…ก็แน่แหละนะ ถูกกักขังร่าง ถูกจองจำจนไม่อาจขยับเขยื้อนตัวได้ คุกชั่วนิรันดร์อันแสนทรมาน แม้รีบอร์นจะบอกย้ำกับเขาเสมอ ว่าห้ามเห็นใจ ห้ามลืมสิ่งที่คน ๆ นี้เคยกระทำมาก่อน

แต่เขาก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดี

“นายจะตายไม่ได้ …โคลมล่ะ…นายจะทิ้งเธอไว้แบบนี้ไม่ได้นะ อาการป่วยของเธอสาหัสมาก” สึนะพยายามหาเหตุผลชักจูง

“โคลมสามารถสร้างมายาภาพเองได้แล้ว…ไม่มีอะไร…ต้องห่วง…”

“ถึงนายจะไม่ห่วงอะไร แต่ฉันเป็นห่วงนายนะ” เด็กหนุ่มย้ำเสียงเข้ม อย่างลืมตัว

ดวงตาที่ทำท่าจะพริ้มหลับ หลับใหลไปชั่วนิรันดร์ กลับลืมขึ้นอย่างแปลกใจ

“คุณเป็นห่วงผม? จริงหรือครับ วองโกเล่?”

“จะ..จริงสิ!”

ใบหน้าขาวซีดประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ความรู้สึกแปลก ๆ ชักนำใจที่เย็นเยียบไร้ชีวิตของเขา ให้เต้นแรงกว่าที่เคย “ถ้าอย่างนั้น คุณยินดีจะช่วยผมไหม…ช่วยให้ผม กลับฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง”

“ฉันทำได้งั้นเหรอ” เสียงเด็กหนุ่มถามกลับอย่างตื่นเต้น หากมีโอกาส แม้เพียงน้อยนิด เขาก็ยินดี

“แต่…เรื่องแบบนี้ คุณคงไม่สามารถทำได้หรอก ให้ผมตายไปนั่นแหละ ดีที่สุดแล้ว” สีหน้านั้นหมองลงเล็กน้อย อย่างพยายามตัดใจ

“บอกฉันมาก่อนสิ ฉันสัญญา ว่าถ้าทำได้ ฉันจะช่วยนาย”

คนในอ้อมแขน มองวองโกเล่ที่เขาให้ความสนใจเสมอมาตรง ๆ ก่อนจะพูดช้าชัด “ให้ผมได้ครอบครองร่างคุณ!”

คำตอบนั้นทำเอาเด็กหนุ่มสะดุ้งเฮือก เขารู้ดี ว่าการครอบงำร่าง มันอันตรายเพียงใด กับคนอย่างมุคุโร่ ที่เคยสิงร่างใครต่อใคร แล้วทำร้ายเพื่อนรักของเขามาก่อน

…ไม่น่าไว้ใจ…

ดวงตาที่สื่อออกมา ทำให้ร่างในอ้อมแขนถอนใจยาว เพียงแค่มองปราดเดียว คนอย่างมุคุโร่ ก็อ่านสึนะได้ทะลุปรุโปร่ง “ผมบอกคุณแล้ว ปล่อยให้ผมตายดีที่สุด”

“ไม่! นายจะตายไม่ได้!”

“แค่ก แค่ก” ร่างของมุคุโร่บิดตัวอย่างทรมาน เสียงไอที่มีเลือดปะปนออกมา ยิ่งทำให้คนมอง ตื่นตระหนกกว่าเดิม

“คุณ…เอาแต่ใจ…จังนะครับ ถึงจะเป็นวองโกเล่ คุณก็ห้ามคนใกล้ตาย …ไม่ให้ตาย ไม่ได้หรอก”

“ได้สิ ถ้าอย่างนั้น ก็สิงฉันเลย!”

“คุณพูดเล่นใช่มั้ย?” คนถาม ถามด้วยสีหน้าจริงจัง แม้มันจะดูซีดเซียวใกล้หมดแรงก็ตามที

“นายจะตายไม่ได้ นายยังจำเป็น สำหรับอีกหลายคน”

“หลายคนที่ว่า รวมถึงคุณด้วยรึเปล่าครับ วองโกเล่?”

ใบหน้าอ่อนเยาว์กลับแดงเรื่อ “เอ้อ…ฉันก็..ห่วงทุกคนนั่นแหละ เราต้องกลับไปอดีตของพวกเรา พร้อมกันทุกคนสิ ฉันจะไม่ยอมเสียใครไป แม้แต่คนเดียว!”

พริบตานั้น ร่างในอ้อมกอด ก็หายวับไป แล้วกลับมายืนด้านข้างเมื่อใดก็ไม่ทราบได้ การเคลื่อนไหวที่ว่องไวและลี้ลับ สมกับเป็นมุคุโร่คนเดิม

เด็กหนุ่มใจหายวาบ

“คุณรับปากผมแล้วนะครับ” เสียงแบบปกติไม่ได้มีอาการเจ็บป่วยอย่างใด ดังมาจากคนผู้นั้น สึนะหันขวับไปมองอย่างตกใจ

…รีบอร์น พูดไว้ไม่ผิดเลย คน ๆ นี้..เชื่อไม่ได้…

แต่ว่า…

ร่างเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่กับพื้นกลับไม่อาจขยับเขยื้อนได้ เมื่อดวงตาทั้งคู่ที่กลับคืนสู่สภาพเดิม จับจ้องมองมาราวกับช่วยหยุดตรึงเขาไว้ ร่างสูงของมุคุโร่ โน้มกายลงมาใกล้ พลางกระซิบ

“ผมต้องการพลังงาน…ต้องการร่างของคุณ…ร่างกายของคุณ”

มือเรียวนั้นฉีกกระชากเสื้อชุดนอนออกอย่างว่องไว เล่นเอาเด็กหนุ่มสะท้านเยือก

“มุ…มุคุโร่…”

ริมฝีปากนุ่มประกบจูบห้ามเสียงคัดค้านใด ๆ จนคำพูดทั้งหมดได้แต่กลืนลงคอไปทั้งอย่างนั้น สึนะพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่กลับทำได้แค่เพียงนอนตัวแข็งแน่นิ่งไม่อาจต้านทานใด ๆ ได้ ลิ้นยาวว่องไวสอดแทรกเข้าในโพรงปากอีกฝ่าย เรียกร้องชักนำอีกฝ่ายให้รุกตาม ประกบเปลี่ยนมุมจูบรับแนบแน่นกว่าเดิม เรี่ยวแรงที่เคยมีคล้ายถูกสูบทีละน้อย รอยยิ้มจากชายหนุ่ม ทำให้สึนะรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเป็นครั้งแรก

ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจจะเป็นเพื่อนกับคน ๆ นี้แล้วแท้ ๆ

ไม่ควรเชื่อใจ…จริง ๆ งั้นเหรอ?

“คุณรับปากแล้วนะวองโกเล่ ว่าจะช่วยผม” ติ่งหูถูกขบเม้ม เล่นเอาเด็กหนุ่มสะท้านเฮือก

“ถ้าคุณไม่รุก คุณจะเป็นฝ่ายโดนกดนะครับ”

“รุก? …อ๊ะ อย่านะ…มุคุ…โร่” ซอกคอเนียนนุ่มถูกจูบโดยแรง แผ่นอกขาวสะอาดเกร็งแน่น มือที่เคลื่อนไหวว่องไวปลุกเร้าอย่างชำนาญ เล่นเอาคนด้านล่างรู้สึกตื่นตัวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

“ฮ้า…” กางเกงตัวบางถูกรั้งลงต่ำ เสียงใสหัวเราะหึ ๆ อย่างขบขัน “ถึงคุณจะดูเด็ก ๆ แถมไม่ค่อยเอาไหน แต่บางอย่างของคุณ ก็ดูดีเหลือเชื่อนะครับ”

“…” สึนะพูดไม่ออกไปแล้ว ดวงตากลมโตเบิกกว้างกว่าเก่า เมื่อเห็นอีกฝ่ายถอดชุดของตนเอง และของเขา ออกจนหมด เหลือเพียงร่างกายที่เปลือยเปล่า เด็กหนุ่มได้แต่มองอย่างไม่อาจจะต่อต้านได้

“คุณไม่คิดอยากจะกอดผมบ้างงั้นหรือ” ในน้ำเสียงแฝงความนัยบางอย่าง “เอาเถอะ ลองปลุกดูก่อนก็ยังไม่สาย”

ปลายลิ้นยาวลากไล้ลงต่ำ จุมพิตที่แก่นกายคนด้านล่างแผ่วเบา “อื้อ..อย่า!” เด็กหนุ่มพยายามห้าม ทว่ายังคงไร้ผล นิ้วเรียวยาวกอบกุมหลวม ๆ ก่อนจะเริ่มลูบไล้ขึ้นลงช้า ๆ ริมฝีปากงามแตะส่วนปลาย ดูดดึงแผ่วเบา ก่อนจะครอบครองลงมาทีละน้อยแกมปลุกเร้า

“..ไม่นะ…” เด็กหนุ่มส่ายหน้าแกมอึดอัด ทว่าคนเบื้องหน้า กลับทำบางสิ่งที่เหลือเชื่อออกมา

นิ้วเรียวแทรกเข้าลึกในร่างกายตนเอง สึนะเบื้องล่างได้แต่มองอย่างตกใจ

“อา…” เสียงหวานครางแผ่ว ร่างด้านบนเริ่มตื่นตัว นิ้วเรียวขยับเข้าออกเชื่องช้า หากค่อยทวีความรุนแรงขึ้นทีละน้อย ใบหน้าได้รูปของมุคุโร่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ดวงตาที่หลับพริ้ม เห็นประกายเหงื่อจาง ๆ ร่างบอบบางที่ร้อนแรง…ร้อนแรงกว่าที่คาดคิดมากนัก

สึนะได้แต่จ้องมองราวถูกมนต์สะกด เสียงหวานครางแผ่วครั้งแล้วครั้งเล่า เรียกหาแต่ชื่อเขาเท่านั้น

“วองโกเล่…อา…เข้ามาอีกนิด”

ร่างที่โน้มลงต่ำใกล้เข้ามา เล่นเอาเด็กหนุ่มสะดุ้งเฮือก คนเบื้องหน้างดงามนัก งามจนเขาแทบจะลืมเลือน ว่าเป็นผู้ชายเสียแล้ว ฟีโรโมนเข้มข้นในบรรยากาศ ยากจะทำให้ใจเชื่อได้ ว่าเป็นเพียงมายาภาพเท่านั้น

“ผมต้องการให้คุณ กอดผม…ไม่ได้หรือครับ วองโกเล่?” สายตาคู่นั้น สะท้อนความนัยบางอย่าง สิ่งที่ซ่อนเร้น ไม่เคยบ่งบอกออกมา หากลึก ๆ แล้ว มันคือความต้องการจากเบื้องลึกของหัวใจ

“นาย…จะให้ฉัน กดนาย… งั้นหรือ?”

“ไม่ได้สินะ ผมน่าจะรู้อยู่แล้ว” เสียงนั้นเศร้าลงถนัดตา

สึนะได้แต่ฟังอย่างงงงัน คนเบื้องหน้าเปลี่ยนไป หลากหลายอารมณ์นัก เร็วจนเขาปรับตามไม่ทันแล้ว ในความเศร้ายังมีการหลอกลวง ในความหลอกลวงยังแฝงความเศร้า

ความจริงใจของคน ๆ นี้ อยู่ตรงไหนกัน

แต่ความเศร้านั้น เขากลับรับรู้ได้ ว่ามันคือความจริง

“อา…แต่ผม..ทนไม่ได้…ดังนั้น ขอแค่ตอนนี้ คุณมองผมเฉย ๆ ก็ได้..จะไม่สัมผัสผมเลยก็ได้ ขอแค่…อึก… มองผม…จำร่างกายนี้ จำเสียงนี้ เอาไว้ จะได้ไหมครับ” ในน้ำเสียงหวานใสเชิญชวน กลับแฝงเร้นด้วยความเศร้าล้ำลึก จนคนฟังรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ

สึนะจ้องมองคนเบื้องหน้านิ่งนาน ก่อนจะเอ่ยปากขึ้นว่า “นายคงไม่ได้ จะจากพวกเราไปหรอกนะ ใช่มั้ย มุคุโร่?”

ร่างงดงามด้านบนส่ายหน้าเบา ๆ ในความเงียบงัน

เด็กหนุ่มถอนหายใจยาวอย่างจำยอม “ฉันจะทำอย่างที่นายต้องการก็ได้” เขาตอบในที่สุด เพราะบางที…มันอาจจะเป็น ครั้งสุดท้าย แล้วก็เป็นได้ ที่จะได้เจอคนผู้นี้

“จริง ๆ หรือครับ วองโกเล่?”

“อื้ม ถ้านาย…ไม่คิดมาก เรื่องที่ฉัน…เอ้อ…ทำไม่เก่งเท่าไหร่ ล่ะนะ” สึนะตอบตะกุกตะกัก ด้วยใบหน้าแดงฉาน

คนฟังเริ่มยิ้มออก หลุดเสียงหัวเราะขบขันออกมาจนได้ “คุณก็น่ารักแบบนี้นี่นะ ผมถึงได้…”

ร่างกายที่ขยับไม่ได้เมื่อครู่ กลับเคลื่อนไหวได้แล้วในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายยินยอมให้เป็นอิสระแล้ว แต่เด็กหนุ่มก็ยังคงลังเล ก็อย่างที่บอกว่ามันเป็นครั้งแรกของเขา…แถมกับผู้ชายเสียด้วย

มุคุโร่ยังคงอมยิ้ม ก่อนจะหอมแก้มสึนะเบา ๆ “ไม่ต้องกังวลหรอกครับ คุณแค่ทำตามที่ผมนำก็พอแล้ว”

“อื้ม” สึนะพยักหน้ารับพร้อมกับยิ้มให้

ร่างสูงนั้นคร่อมลงมาบนตัวเด็กหนุ่มอีกครั้ง สึนะชะงักแล้วขอเวลานอกยืนยัน “เอ้อ…ผมเป็นคนกด ใช่มั้ยครับ”

“หืม?” คนฟังหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้รอยยิ้มกว้างกว่าเดิม ทำให้ดูน่ารักอย่างไม่คาดคิดมาก่อน สึนะมองร่างบอบบางนั้นอย่างลืมตัว แม้ความสูงจะต่างกันอยู่ช่วงใหญ่ ร่างกายก็ดูผู้ใหญ่กว่า แต่ในตอนนี้ เขากลับไม่คิดว่า มันจะยากเกินกว่าจะให้เขารุกได้เลย

เขาเองก็เป็นผู้ชายนี่นา

จู่ ๆ เตียงก็ปรากฎขึ้นมาใต้แผ่นหลัง เตียงกว้างที่นุ่มนิ่ม มุคุโร่หลิ่วตาแล้วบอกว่า “ของแถมนะครับ”

“ถ้าอย่างนั้น นายนอนบนเตียงแทนฉันได้มั้ย แบบนี้มันเหมือน…ฉันจะโดนกดเองเลยนะ”

มุคุโร่ยิ้มหวาน “ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณได้กดผมแน่ ไม่มีสลับแน่นอน ว่าแต่ว่า…ต้องการออฟชั่นเสริมด้วยมั้ย” เสียงกระซิบข้างหูเล่นเอาคนฟังสะบัดหน้าพรืด

“ม่ะ…ไม่..ไม่ต้อง” เขาเริ่มอึกอัก ท่าทางเงอะงะน้อย ๆ ดูน่าเอ็นดูอย่างประหลาด

“ถ้างั้นก็เริ่มได้เลย ผมจะแถมให้อีกหน่อยก็แล้วกัน เผื่อคุณจะตื่นได้ไวขึ้น” คนว่ากลับไม่ยอมนอนบนเตียง แต่จับเด็กหนุ่มกดลงกับเตียงแทนที่ซะอย่างนั้น ริมฝีปากนุ่มที่ทำท่าจะคัดค้าน ถูกปิดอีกครั้งด้วยสัมผัสอันคุ้นเคย

แก่นกายที่ใกล้ตื่นตัวถูกปลุกเร้าอีกครั้งอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากนุ่มของมุคุโร่ อ่อนโยนกว่าที่คาดไว้มากมายนัก ยามดูดดึงสลับขยับขึ้นลง ยิ่งเรียกเสียงครางเบา ๆ จากเด็กหนุ่มได้ชะงัดนัก

“คุณพร้อมหรือยังครับ วองโกเล่” ชายหนุ่มด้านบนกระซิบถาม ขณะคร่อมตัวเหนือร่างเด็กหนุ่ม เสียงตอบรับอือเบา ๆ สร้างรอยยิ้มน่ารักให้อีกฝ่าย จนสึนะเลิกคิดสิ่งอื่นหมดสิ้น

“ผมจะค่อย ๆ ทำ รับรองไม่เจ็บหรอก”

“น่ะ…นั่นมันต้องเป็นฉันบอกสิ”

“เอาน่า ผมชำนาญกว่าคุณนะครับ นอนเฉย ๆ นั่นแหละดีแล้ว” มุคุโร่ตอบกลั้วหัวเราะ

ก่อนที่บั้นท้ายงามจะรั้งลงต่ำช้า ๆ โดยมีมือคอยประคองแก่นกายอีกฝ่ายให้ตรงจุด ร่างบอบบางค่อยกดตตัวลงทีละน้อยอย่างเบามือ ผ่อนหายใจออกช้า ๆ ค่อย ๆ กลืนกินสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยความปรารถนาจากเบื้องลึก

“อา…ใหญ่กว่าที่คิดอีกนะเนี่ย” เสียงใสพูดจนคนด้านล่างเขินหน้าแดงไปหมดแล้ว

รอยยิ้มเป็นต่อผุดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ขณะที่เริ่มกดตัวลงต่ำกว่าเดิม มือที่ถือของบางอย่างไว้ เล่นเอาสึนะได้แต่มองอย่างตะลึงงัน

เพราะมันคือส่วนคมของหอกสามง่าม…ส่วนคมที่กรีดเนื้อเพียงเล็กน้อย ก็สามารถสิงสู่ร่างผู้ที่ได้รับบาดแผลได้โดยง่าย

เด็กหนุ่มถอนหายใจ จะอย่างไร เขาก็รับปากไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ว่าจะยอมให้สิง

จะตอนไหน มันก็ไม่ต่างหรอกสำหรับเขา

แต่ว่า…ลึก ๆ แล้ว กลับเสียดาย เขากลับนึกปรารถนาคนเบื้องบน ให้ทำมากกว่านี้ ในตอนนี้เสียได้

“อยากให้ผมขยับเยอะ ๆ ใช่มั้ยล่ะครับ” คนด้านบนถามพลางยิ้มหวาน

“นายจะสิงฉันก็ทำไปเถอะ อย่ามัวเล่นอยู่เลย” เด็กหนุ่มว่า พยายามข่มความต้องการของตนเอง หากปล่อยให้ทำแบบนี้ต่อไป เขาอาจจะหวงแหนคนผู้นี้ จนไม่ยอมปล่อยให้สิงร่างของเขาได้ อยากจะครอบครอง อยากจะบดขยี้ อยากจะ…

“แทงเลยสิ เร็วเข้า” เสียงหอบหายใจถี่ รีบร้องสั่ง

“ไม่หรอกครับ ยังไม่ใช่ตอนนี้” คนฟังตอบ ก่อนจะโน้มร่างลงจูบแผ่วเบา ริมฝีปากที่สัมผัสกัน แตะรับอีกครั้ง แขนบอบบางของสึนะ โอบกอดรอบคอมุคุโร่ โน้มให้ลงมาแนบชิด ก่อนจะแทรกปลายลิ้นเข้าหา เชิญชวนก่อนเป็นครั้งแรก มุคุโร่มองปฏิกิริยาของเด็กหนุ่มอย่างแปลกใจ หากเพียงชั่วแว้บเดียว เขาก็ตอบรับสัมผัสนั้นอย่างเต็มใจ

“อา..คุณพัฒนาขึ้นอีกหน่อยแล้วนะครับ วองโกเล่”

เขาพึมพำ หากหลังผละจากอันหอมหวาน ชายหนุ่มพบว่ามือของเด็กหนุ่มที่ปล่อยให้เป็นอิสระ กลับรั้งบั้นท้ายงามแทนที่ ก่อนจะสวนสะโพกขึ้นแรงกว่าเดิม

“อ๊า…” เสียงใสหวีดสูง ยามรู้สึกถึงการกระแทกถึงเบื้องลึก เด็กคนนี้เก่งเกินคาด สมกับเป็นวองโกเล่รุ่นที่ 10 เสียจริง

“วองโกเล่…”

“เรียกว่าสึนะสิ ได้มั้ย?”

“อา…สึนะ…โยชิคุง” เสียงหวานเรียกรับ หากคนด้านล่างขมวดคิ้ว

“สึนะเฉย ๆ สิ”

“อื้อ…สึนะคุง อา…แรงอีก ใช่แล้ว…” ร่างที่ขยับไม่หยุด ยังคงบดเบียดสะโพกกับหน้าขาของอีกฝ่าย เล่นเอาแทบกระดิกกระเดี้ยไม่ได้

“อึก…มุคุโร่…นายเป็นคนแรกเลยนะ…สำหรับฉัน”

“อื้อ!!!” เด็กหนุ่มเกร็งร่างแน่น พร้อมกับปลดปล่อยออกมา เสียงหอบหายใจถี่ ก่อนจะรู้สึกถึงหยาดน้ำตา ที่หยดลงบนใบหน้าตนเอง มุคุโร่ ร้องไห้งั้นหรือ???

ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีน้ำตาอีก ราวกับว่าหยาดน้ำมีค่าหยดนั้น เป็นหยดแรกและหยดสุดท้ายจากคนผู้นี้ ร่างบอบบางขยับตัวก้าวออกมาจากเด็กหนุ่ม ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งด้านข้าง มือเรียวเกลี่ยผมยุ่งชื้นเหงื่อของเด็กหนุ่มให้เข้ารูป ดวงตากลมโตของสึนะหรี่ปรือ ไร้สิ้นเรี่ยวแรงจะต่อต้านใด ๆ

“สิงฉันนะ ห้ามหายไปเด็ดขาดล่ะ” เด็กหนุ่มพึมพำอย่างอ่อนแรง มือที่เย็นเฉียบโอบกอดอีกฝ่ายด้วยความหวงแหน พลางเกาะกุมมือของคนเบื้องหน้าไว้ อย่างบ่งบอกถึงความตั้งใจจริง

“ดีใจที่ได้ยินอย่างนั้นนะครับ” มุคุโร่ตอบก่อนจะจุมพิตเบา ๆ ที่หน้าผาก “ผมดีใจจริง ๆ…” ริมฝีปากได้รูปมีรอยยิ้ม มืออีกข้าง ที่ถือส่วนปลายอันแหลมคมของสามง่าม หากมือข้างนั้น กลับค่อย ๆ ปล่อยมันทิ้งลงกับพื้น

“แต่ผมไม่ต้องการสิงคุณหรอก แค่ได้อยู่ในอ้อมแขนคุณ ในวาระสุดท้ายนี้…ก็เพียงพอแล้ว”

ร่างนั้นค่อย ๆ สลายไปอย่างช้า ๆ ในอ้อมแขนของเด็กหนุ่ม

“ไม่นะ…มุคุโร่!” ดวงตากลมโตมีน้ำตานองแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบได้ เด็กหนุ่มรู้ดี ในเจตนาครั้งแรกนั้น มุคุโร่ ตั้งใจจะสิงร่างของเขาจริง ๆ

แต่สุดท้าย…ก็ไม่ทำ

แม้ว่ามันจะทำให้ ร่างนี้สลายไป

ทำไมล่ะ?

ในความตกใจนั้น เขากลับได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วเบา แทรกในบรรยากาศอ้อยอิ่งเจือจางนั้นว่า “เอาเถอะ…แล้วผมจะกลับมา ถ้าคุณอยากเอ็นดูผมอีกสักครั้ง…”




“โครม! โอ๊ย!” เสียงร้องเจ็บ ๆ ของเด็กหนุ่ม ดังขึ้นในยามสาย สึนะที่หัวทิ่มอยู่ข้างเตียงจากการถีบของใครบางคน ลุกขึ้นมาอย่างงัวเงีย

“อ๊ะ รีบอร์น แล้วมุคุโร่ล่ะ”

“ได้เวลาซ้อมต่อแล้ว นายจะนอนไปถึงไหนกัน” รัลที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองมาอย่างโหดนิด ๆ เล่นเอาเด็กหนุ่มเสียววาบ

“อะ..ครับ จะรีบแต่งตัวเดียวนี้แหละ” ว่าแล้วเขาก็วิ่งออกไป

ในห้องน้ำที่หน้ากระจกนั้น มือเล็กทาบทับเงาสะท้อน เหม่อมองคล้ายเห็นสิ่งใดภายใน ใบหน้าครุ่นคิดกว่าที่เคย ยังคงสับสน ความฝันสินะ ที่เขามองเห็นมุคุโร่ทั้งหมดนั่น…เป็นความฝันใช่มั้ย?

แต่มันช่างเหมือนจริงนัก ใบหน้าที่สะท้อนเงากระจกแดงเรื่อง ดวงตากลมโตหลับลง ก่อนจะลืมขึ้นใหม่ ด้วยจิตใจที่มุ่งมั่นกว่าเดิม เพราะรู้ดีว่า มัวคิดมากไป ก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้น

ไม่มีเวลาลังเลอีกแล้ว ถ้าเขาชักช้า รีรอไม่มั่นใจอยู่แบบนี้ คนที่เขารัก อาจจะต้องจากไปอีก

จะต้องเข้มแข็ง เพื่อไม่ให้ต้องสูญเสียใครไป

…จะไม่ยอมให้สูญเสีย แม้สักคนเดียว…

…มุคุโร่ ฉันเชื่อนะ ว่านายจะต้องกลับมา…

End.

ซีดดดด.. มิคจังทำได้ 2769 อุ๊ง~

ในเมื่อกดไม่ไ่ด้ก็ต้องทำเองสินะมุคุจัง หุหุ..
ตอนแรกๆมาอารมณ์เศร้ากับช่วงท้าย.. แต่ตอนเรทคลายเครียด(?)ลงไปเยอะเลย หึหึ

เอิ๊กกกกก

สุดท้ายพี่พีก็ทำได้ หลังจากตบตีมาพักใหญ่ๆสินะคะ

เดี๋ยวมาอีดิทเม้นท์ค่า ขอปาดแล้ววิ่งไปอ่านก่อน

*EDIT

เอิ๊กกกก ทูน่าเรียนรู้เร็วมากกก บรรยายแลดูคุณมุยั่ว ตอนแรกๆเกือบออกแนวจิตแล้วสิ(มีเกือบช่วยตัวเองให้ดูแล้วนะนั่น กร๊ากกกกก)

ท่านพี่ทำได้ แมวดำตปอุ้งแปะๆๆๆๆ เหมียวว^^

มีอีกเอามาอีกนะคะท่านพี่

ทำไมรู้สึกว่าฉากเรทน่ารักแบบนี้ ><
ตอนแรกแอบร้องไห้กับช่วงแรก
พอมาถึงฉากเรทอดยิ้มไม่ได้กับความน่ารัก

ถึงซือจะแบ๊ว แต่หัวเร็วนะคะเรื่องนี้ - - เหะๆๆ

แล้วก็มาเสียน้ำตาให้ช่วงท้ายอีก
ปกป้องมุคุให้ดีนะซือ *ฝากด้วย

555

มองซ้ายมองขาว... เพิ่งเม้นต์ครั้งแรก เอ...หรือครั้งที่สองหว่า ยังไม่รู้ว่าจะเม้นต์ไรเลย
แต่ว่าที่กดเข้ามาเพราะเห็น2769นี่แหละ เอิ๊กๆ ออนท็อปกันหรอเนี่ย

ซี๊ด....!!
ในที่สุดก็ทำได้แล้วสินะฮะ = =b

ซือคุง เรื่องอย่างนี้เรียนรู้ไวจังเลยนะ....//โดนถีบ
มุคุออนทอป ..
ออนทอป..

อรั่ง~~

มุออนท๊อป !! มุออนท๊อป !

มุเซะกุซี่ ! เวอร์ชันแรกยังหล่อ แรดอยู่ดีๆ...

มาเวอร์2 สวยแรดซะแล้ว อุฮิ~

ประทับใจตอนจบอย่างแรกค่ะ

เปลี่ยนจากซับเลือดมาซับน้ำตาแทนกันเลยทีเดียว (ฮา)

ทูน่า เรียนรู้ไวไม่พอ ยังชำนาญนะครับ

//โดนถีบ

โอ้ว ฟิคนี้ที่รอคอย ดีใจอย่างสุดซึ้งเลยค่ะ

ตกลงท่าน 69 นี่ได้ทั้ง รับ + รุก อย่างงี้เรียกว่าครบวงจรได้เลยนะนี่ (แว๊ก!!รองเท้าใครลอยมา)

ชอบซือคุง รุก อย่างมากมายแต่หายากถึงยากที่สุด TT^TT

อ๊ากก ก >< แบบนี้ก้อชอบ บ

ทูน่าเรียนรู้อย่างกะทันหัน[ฮา]

ทำไมถึงรู้สึกว่าอิซือมันเนียน - -"
//หรือคิดไปเอง Orz

คุณครูขา แม่ยกละลายยยย กรี๊ดดดด!! ถึงจะไม่ได้อ่านอีกเวอร์ชั่นแต่ก็ รักคนแต่งค่ะ

เชย์ปรารถนาสมการแบบนี้มานาน ชอบน้องทูน่าเวอร์ชั่นเมะ งวดหน้าขอแมน ๆ นะคะ (รีเควสต่อเลย 555+)

คุณมุคุออนท็อปได้เสียวไส้ คุณครูแบบนี้แม่ยกชอบค่ะ (โบกธง)

กำลังจะหลับคาคอมด้วยความง่วง

อ่านตอนแรกแอบน้ำตาคลอ
กลัวมุคุตาย โฮฮฮฮ

อ่านต่อมาอีกหน่อยเริ่มเลือดไหลออกจากจมูก=.,=

ออนท็อปป
ออนท็อปปปป !

และแล้วลุลาก็ จมกองเลือดตาย แอ๊ก

แต่ชอบจัง ทูน่าเป็นเมะ ♥♥
ทูน่าไม่โดนกดแล้ววววววว (แต่สุดท้ายมุคุก็คือคนยั่วอยู่ดี!)