•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

แฟนฟิครีบอร์นเรื่องแรกในชีวิต กะจะเขียน 2769 แต่ไม่สำเร็จ ฝากไว้ก่อนละกัน ถ้าเขียนได้จะเอามาลงอีกที
ปล. ระวังมดขึ้นขณะอ่าน แต่งได้เลี่ยนเหลือเกินเรื่องนี้ - -"
อ่านแล้วคอมเมนต์หน่อยนะคะ เผื่่อเรื่องต่อไปจะหื่นขึ้น (เกี่ยวมั้ยนั่น) ขอบคุณมากค่ะ

Edit: เขียน 2769 สำเร็จแล้วนะคะ ถ้าใครอยากอ่าน เรื่องเดียวกันนี้ แต่สลับขั้วกัน อ่านได้ที่นี่ค่ะ
i-will-be-back-if-you-need-me-t5241.html

.......................................................

I will be back. If you need me

รอบตัวมืดสนิทจนมองตัวเองแทบไม่เห็น วัตถุอย่างเดียวที่เรืองอยู่ในความมืดดำนั้น กลับเป็นเศษเสี้ยวของปลายหอกสามง่าม…สามง่ามที่บัดนี้เหลือเพียงส่วนปลายเล็กน้อย และค่อย ๆ แตกสลายหายไปในความมืดมิด …หายไป ราวกับไม่เคยมีการคงอยู่มาก่อน

หอกที่เป็นส่วนหนึ่งของคน ๆ นั้น แตกสลาย…ราวร่างกายของคนผู้นั้น ได้แตกสลายไปด้วย

มุคุโร่…กำลังจะแตกสลาย หายไป…


ดวงตากลมโตลืมโพลงขึ้นมา ก่อนร่างบอบบางชุ่มเหงื่อ จะรู้สึกตัวอีกครั้ง ด้วยความรู้สึกเจ็บปวด สอดแทรกด้วยความทรมานลึกล้ำ ราวกับว่าเป็นคนที่ถูกทำร้ายเสียเอง กระแสคลื่นความคิดที่เข้ามาในหัว ทำเอาเขาแทบอยากจะอาเจียนออกมา อึดอัดคล้ายคนจมน้ำ ไขว่คว้าอากาศเพียงเล็กน้อยเพื่อหายใจ คล้ายคนใกล้หมดลม พยายามไขว่คว้าเส้นใยสุดท้ายแห่งชีวิตไว้

ความรู้สึกนี้…ความรู้สึกของมุคุโร่?

เกิดอะไรขึ้นกับมุคุโร่? ชายหนุ่มผู้นี้ จงใจส่งความรู้สึกเหล่านั้น มาให้เขารู้สึกได้ในฝันงั้นหรือ

ความฝัน? เป็นความฝัน หรือความจริงกันแน่?

มือปาดไล้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อนั้นทิ้งไป นาฬิกาเรืองแสงในห้อง บ่งบอกเวลาตีสาม…ยังอีกนานกว่าจะต้องตื่น การซ้อมหนักในวันรุ่งขึ้น จะอย่างไร ก็ควรจะต้องนอนให้เต็มที่

ทว่าในตอนนี้ สึนะกลับข่มตานอนลงอีกไม่หลับเสียแล้ว รู้ตัวอีกที ขาของเขา ก็พาร่างมายังห้องพยาบาล ที่โคลม โดคุโร่ นอนหลับใหลจากอาการป่วยอยู่โดยไม่ได้ตั้งใจ ใบหน้าซีดเซียวของสาวน้อย ยังคงมีเครื่องช่วยหายใจครอบอยู่ แม้เมื่อตอนเย็น ร่างกายนั้นจะฟื้นฟูขึ้นบ้างแล้ว จากการช่วยเหลือของฮิบาริ เคียวยะ และการช่วยเหลือตนเองด้วยพลังของแหวนแห่งหมอก

ดวงตาที่พริ้มหลับข้างที่มิได้มีผ้าปิดคลุม รื้นไปด้วยหยาดน้ำใส ๆ เสียงแผ่วเบาละเมอสะอื้นจาง ๆ ดังมาให้ได้ยิน แม้คนผู้อยู่ในห้วงนิทรา ยังคงไม่ได้สติ

“ท่านมุคุโร่…อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว…นะคะ”

คิ้วของสึนะขมวดด้วยสีหน้าที่ลำบากใจ เขารู้ดีว่ามุคุโร่ สำหรับโคลมแล้ว คงเป็นคนที่สำคัญที่สุด คนสำคัญที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ เป็นตายร้ายดีอย่างไร

มุคุโร่จะเป็นอะไรหรือเปล่านะ?

อวัยวะภายในที่สร้างขึ้นจากภาพลวงตาโดยมุคุโร่ ของโคลมนั้น หายไปทั้งหมด มันแสดงให้เห็นถึงพลังของคน ๆ นั้นที่ส่งมาให้โคลม ขาดหายไปด้วย

และนั่น เป็นสัญญาณที่ไม่ดีเลย ความฝันของเขาอีกเล่า คล้ายตอกย้ำให้แน่ใจกว่าเก่า

หรือว่า…

“วองโกเล่…”

เสียงคุ้นหูเย็นเยียบแว่บเข้ามาในโสตประสาท…แม้มันจะแผ่วเบา แต่เขาก็มั่นใจว่าได้ยิน

เสียงนั่น

มุคุโร่!

มืออบอุ่นของเขา สัมผัสไปที่มือบอบบางของสาวน้อยที่หลับใหล ฉับพลัน ความมืดก็ครอบคลุมโดยรอบอีกครั้ง

เกิดอะไรขึ้น?

ร่างเล็กหันรีหันขวางลังเล รอบตัวที่มืดสนิท แต่สึนะกลับไม่ได้สนใจ ด้วยภาพตรงหน้า ดึงดูดความสนใจของเขาเอาไว้หมดสิ้นแล้ว

เป็นภาพของปลายหอก…ที่กำลังกลับคืนสภาพ หอก…สามง่าม ที่เห็นค่อย ๆ สลาย ในคราวก่อน กลับค่อย ๆ ย้อนเติมเต็มจนสมบูรณ์

มือข้างหนึ่งปรากฎขึ้น จับกุมหอกนั้นไว้ ก่อนที่ร่างของคนในห้วงคำนึง จะค่อย ๆ ชัดขึ้นตามมาอย่างเชื่องช้า

ร่างที่ชุ่มไปด้วยเลือด! ดวงตาข้างนั้นที่แสนพิเศษ กลับคล้ายถูกควักออกไป ร่างนั้นเอนเอียงโงนเงน ทรงตัวอยู่ได้ยากเย็น ด้วยการยึดค้ำของด้ามหอกเพียงเท่านั้น

ขาเด็กหนุ่มที่สั่นสะท้านจนก้าวไม่ออก ทำได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ มองภาพที่แสนทรมานใจนั้นโดยมิได้ขยับเขยื้อน

“วองโกเล่…”

เสียงนั้นชัดเจนกว่าเดิม เสียงที่เรียกหาเขา ในน้ำเสียงยังคงมีหอบปะปน แกมทรมาน ก็เลือดออกโซมตัวขนาดนั้น จะบอกว่าไม่เป็นอะไร ก็คงเป็นไปไม่ได้

เสียงแคร้งเมื่อด้ามหอกที่ค้ำยันร่วงหล่นลงกับพื้น ก่อนที่ร่างนั้นจะล้มตามลงมา

ร่างกายเคลื่อนไหวได้ไวกว่าความคิดมากนัก เมื่อเขาตรงเข้าประคองคนเบื้องหน้าเอาไว้ อย่างไม่นึกรังเกียจ

กลิ่นเลือดสด ๆ ทำให้ใจของสึนะหายวูบ คนตรงหน้าตัวเบาหวิว คล้ายมีเพียงคราบร่างที่ยังคงหายใจรวยริน

“มุคุโร่ ทำใจดี ๆ ไว้นะ!”

ใบหน้าซีดเซียวกลับเพิ่มรอยยิ้มจาง ๆ “คุณเป็นห่วงผมเหรอครับ…วองโกเล่”

“แน่สิ …เป็นใครก็ต้องห่วงทั้งนั้นแหละ” เด็กหนุ่มตอบกลับ

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมแค่…กำลังจะสลายไปเท่านั้น กลายเป็นอากาศธาตุ…จะอย่างไร ร่างของผม ก็ไม่ได้อยู่ที่นี่อยู่แล้ว”

“อะ..” ดวงตากลมโตเบิกกว้าง สลายไป…มันหมายถึง ความตาย ไม่ใช่เหรอ

คนตรงหน้ากลับพูดได้อย่างปลอดโปร่งนัก ราวกับว่ามันคือสิ่งที่เขาปรารถนาเป็นที่สุด…ก็แน่แหละนะ ถูกกักขังร่าง ถูกจองจำจนไม่อาจขยับเขยื้อนตัวได้ คุกชั่วนิรันดร์อันแสนทรมาน แม้รีบอร์นจะบอกย้ำกับเขาเสมอ ว่าห้ามเห็นใจ ห้ามลืมสิ่งที่คน ๆ นี้เคยกระทำมาก่อน

แต่เขาก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดี

“นายจะตายไม่ได้ …โคลมล่ะ…นายจะทิ้งเธอไว้แบบนี้ไม่ได้นะ อาการป่วยของเธอสาหัสมาก” สึนะพยายามหาเหตุผลชักจูง

“โคลมสามารถสร้างมายาภาพเองได้แล้ว…ไม่มีอะไร…ต้องห่วง…”

“ถึงนายจะไม่ห่วงอะไร แต่ฉันเป็นห่วงนายนะ” เด็กหนุ่มย้ำเสียงเข้ม อย่างลืมตัว

ดวงตาที่ทำท่าจะพริ้มหลับ หลับใหลไปชั่วนิรันดร์ กลับลืมขึ้นอย่างแปลกใจ

“คุณเป็นห่วงผม? จริงหรือครับ วองโกเล่?”

“จะ..จริงสิ!”

ใบหน้าขาวซีดประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ความรู้สึกแปลก ๆ ชักนำใจที่เย็นเยียบไร้ชีวิตของเขา ให้เต้นแรงกว่าที่เคย “ถ้าอย่างนั้น คุณยินดีจะช่วยผมไหม…ช่วยให้ผม กลับฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง”

“ฉันทำได้งั้นเหรอ” เสียงเด็กหนุ่มถามกลับอย่างตื่นเต้น หากมีโอกาส แม้เพียงน้อยนิด เขาก็ยินดี

“แต่…เรื่องแบบนี้ คุณคงไม่สามารถทำได้หรอก ให้ผมตายไปนั่นแหละ ดีที่สุดแล้ว” สีหน้านั้นหมองลงเล็กน้อย อย่างพยายามตัดใจ

“บอกฉันมาก่อนสิ ฉันสัญญา ว่าถ้าทำได้ ฉันจะช่วยนาย”

คนในอ้อมแขน มองวองโกเล่ที่เขาให้ความสนใจเสมอมาตรง ๆ ก่อนจะพูดช้าชัด “ให้ผมได้ครอบครองร่างคุณ!”

คำตอบนั้นทำเอาเด็กหนุ่มสะดุ้งเฮือก เขารู้ดี ว่าการครอบงำร่าง มันอันตรายเพียงใด กับคนอย่างมุคุโร่ ที่เคยสิงร่างใครต่อใคร แล้วทำร้ายเพื่อนรักของเขามาก่อน

…ไม่น่าไว้ใจ…

ดวงตาที่สื่อออกมา ทำให้ร่างในอ้อมแขนถอนใจยาว เพียงแค่มองปราดเดียว คนอย่างมุคุโร่ ก็อ่านสึนะได้ทะลุปรุโปร่ง “ผมบอกคุณแล้ว ปล่อยให้ผมตายดีที่สุด”

“ไม่! นายจะตายไม่ได้!”

“แค่ก แค่ก” ร่างของมุคุโร่บิดตัวอย่างทรมาน เสียงไอที่มีเลือดปะปนออกมา ยิ่งทำให้คนมอง ตื่นตระหนกกว่าเดิม

“คุณ…เอาแต่ใจ…จังนะครับ ถึงจะเป็นวองโกเล่ คุณก็ห้ามคนใกล้ตาย …ไม่ให้ตาย ไม่ได้หรอก”

“ได้สิ ถ้าอย่างนั้น ก็สิงฉันเลย!”

“คุณพูดเล่นใช่มั้ย?” คนถาม ถามด้วยสีหน้าจริงจัง แม้มันจะดูซีดเซียวใกล้หมดแรงก็ตามที

“นายจะตายไม่ได้ นายยังจำเป็น สำหรับอีกหลายคน” สึนะพยายามบอก

“หลายคนที่ว่า รวมถึงคุณด้วยรึเปล่าครับ วองโกเล่?”

ใบหน้าอ่อนเยาว์กลับแดงเรื่อ “เอ้อ…ฉันก็..ห่วงทุกคนนั่นแหละ เราต้องกลับไปอดีตของพวกเรา พร้อมกันทุกคนสิ ฉันจะไม่ยอมเสียใครไป แม้แต่คนเดียว!”

พริบตานั้น ร่างในอ้อมกอด ก็หายวับไป แล้วกลับมายืนด้านข้างเมื่อใดก็ไม่ทราบได้ การเคลื่อนไหวที่ว่องไวและลี้ลับ สมกับเป็นมุคุโร่คนเดิม

เด็กหนุ่มใจหายวาบ

“คุณรับปากผมแล้วนะครับ” เสียงแบบปกติไม่ได้มีอาการเจ็บป่วยอย่างใด ดังมาจากคนผู้นั้น สึนะหันขวับไปมองอย่างตกใจ

…รีบอร์น พูดไว้ไม่ผิดเลย คน ๆ นี้..เชื่อไม่ได้…

แต่ว่า…

ร่างเด็กหนุ่มที่อยู่กับพื้นกลับไม่อาจขยับเขยื้อนได้ เมื่อดวงตาทั้งคู่ที่กลับคืนสู่สภาพเดิม จับจ้องมองมาราวกับช่วยหยุดตรึงเขาไว้ ร่างสูงของมุคุโร่ โน้มกายลงมาใกล้ พลางกระซิบ

“ผมต้องการพลังงาน…ต้องการร่างของคุณ…ร่างกายของคุณ”

มือเรียวนั้นฉีกกระชากเสื้อชุดนอนออกอย่างว่องไว เล่นเอาเด็กหนุ่มสะท้านเยือก

“มุ…มุคุโร่…”

ริมฝีปากนุ่มประกบจูบห้ามเสียงคัดค้านใด ๆ จนคำพูดทั้งหมดได้แต่กลืนลงคอไปทั้งอย่างนั้น สึนะพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่กลับทำได้แค่เพียงนอนตัวแข็งแน่นิ่งไม่อาจต้านทานใด ๆ ได้ ลิ้นยาวว่องไวสอดแทรกเข้าในโพรงปากอีกฝ่าย เรียกร้องชักนำอีกฝ่ายให้คล้อยตาม ประกบเปลี่ยนมุมจูบรับแนบแน่นกว่าเดิม เรี่ยวแรงที่เคยมีราวถูกสูบทีละน้อย รอยยิ้มลึกลับจากชายหนุ่ม ทำให้สึนะรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเป็นครั้งแรก

ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจจะเป็นเพื่อนกับคน ๆ นี้แล้วแท้ ๆ

ไม่ควรเชื่อใจ…จริง ๆ งั้นเหรอ?

“คุณรับปากแล้วนะครับ วองโกเล่ ว่าจะช่วยผม” ติ่งหูถูกขบเม้ม เล่นเอาเด็กหนุ่มสะท้านเฮือก

“ช่วย? …อ๊ะ อย่านะ…มุคุ…โร่” ซอกคอเนียนนุ่มถูกจูบโดยแรง แผ่นอกขาวสะอาดเกร็งแน่น มือที่เคลื่อนไหวว่องไวปลุกเร้าอย่างชำนาญ เล่นเอาคนด้านล่างรู้สึกตื่นตัวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

“ฮ้า…” กางเกงตัวบางถูกรั้งลงต่ำ เสียงใสหัวเราะหึ ๆ อย่างขบขัน “ถึงคุณจะดูเด็ก ๆ แถมไม่ค่อยเอาไหน แต่ก็น่ารักไม่เลวนะครับ ทั้งข้างบน แล้วก็ข้างล่างเลย”

“…” สึนะพูดไม่ออกไปแล้ว สายตาจับจ้องราวจะกลืนกิน ทำให้ต้องเบือนหน้าหนีอย่างอึดอัด

ปลายลิ้นยาวลากไล้ลงต่ำ จุมพิตที่แก่นกายคนด้านล่างแผ่วเบา “อื้อ..อย่านะ!” เด็กหนุ่มพยายามห้าม ทว่ายังคงไร้ผล นิ้วเรียวยาวกอบกุมหลวม ๆ ก่อนจะเริ่มลูบไล้ขึ้นลงช้า ๆ ริมฝีปากงามแตะส่วนปลาย ดูดดึงแผ่วเบา ก่อนจะครอบครองลงมาทีละน้อยแกมปลุกเร้า

“อื้อ..ไม่นะ…ไม่!!!” สึนะยันตัวอีกฝ่ายออกโดยแรง คนด้านบนหยุดการกระทำลงอย่างปุบปับ แขนแข็งแรงคว้าตัวสึนะโอบไว้แนบอก เสียงเศร้า ๆ แผ่วเบาราวกระซิบ คล้ายตัดพ้อ

“เป็นผม..ไม่ได้…จริง ๆ สินะครับ”

สึนะได้แต่ฟังอย่างงงงัน คนเบื้องหน้าเปลี่ยนไป หลากหลายอารมณ์นัก เร็วจนเขาปรับตามไม่ทันแล้ว ในความเศร้ายังมีการหลอกลวง ในความหลอกลวงยังแฝงความเศร้า

ความจริงใจของคน ๆ นี้ อยู่ตรงไหนกัน

แต่ความเศร้านั้น เขากลับรับรู้ได้ ว่ามันคือความจริง

“คุณอาจจะรังเกียจผม อยากหนีผมไปให้ไกล แต่ว่า…แต่ผม.. ขอแค่ตอนนี้ ได้กอดคุณเฉย ๆ ก็ได้… ขอแค่… มองผม…จำร่างกายนี้ จำเสียงนี้ เอาไว้ จะได้ไหมครับ” น้ำเสียงเศร้าขอร้องแผ่วเบา ทั้ง ๆ ที่ยังโอบกอดร่างบอบบางนั้นเอาไว้แนบแน่น

สึนะจ้องมองคนเบื้องหน้านิ่งนาน ก่อนจะเอ่ยปากขึ้นว่า “นายคงไม่ได้ จะจากพวกเราไปหรอกนะ ใช่มั้ย มุคุโร่?”

ร่างงดงามด้านบนส่ายหน้าเบา ๆ ในความเงียบงัน

เด็กหนุ่มถอนหายใจยาวอย่างจำยอม “ฉันจะยอมอย่างที่นายต้องการก็ได้ แต่..เอ้อ…ฉันไม่เคยหรอกนะ ถ้ายังไงก็..ฝากตัวด้วยแล้วกัน” ประโยคหลังพูดต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ไม่เบาเกินกว่าจะได้ยิน

คนฟังเริ่มยิ้มออก หลุดเสียงหัวเราะขบขันออกมาจนได้ “คุณก็น่ารักแบบนี้นี่นะ ผมถึงได้…”

ร่างกายที่ขยับไม่ได้เมื่อครู่ กลับเคลื่อนไหวได้แล้วในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายยินยอมให้เป็นอิสระแล้ว แต่เด็กหนุ่มก็ยังคงลังเล ก็อย่างที่บอกว่ามันเป็นครั้งแรกของเขา…แถมกับผู้ชายเสียด้วย

มุคุโร่ยังคงอมยิ้ม ก่อนจะหอมแก้มสึนะเบา ๆ “ไม่ต้องกังวลหรอกครับ คุณแค่ทำตามที่ผมแนะนำก็พอแล้ว”

“อื้ม” สึนะพยักหน้ารับพร้อมกับยิ้มให้

ร่างสูงนั้นคร่อมลงมาบนตัวเด็กหนุ่มอีกครั้ง สึนะชะงักแล้วขอเวลานอก “เอ้อ…ผมเป็นคนกด ใช่มั้ยครับ”

“หืม?” คนฟังหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้รอยยิ้มกว้างกว่าเดิม ทำให้ดูน่ารักอย่างไม่คาดคิดมาก่อน สึนะมองร่างบอบบางนั้นอย่างลืมตัว แม้ความสูงจะต่างกันอยู่ช่วงใหญ่ ร่างกายก็ดูผู้ใหญ่กว่า แต่ในตอนนี้ เขากลับไม่คิดว่า มันจะยากเกินกว่าจะให้เขารุกได้เลย

เขาเองก็เป็นผู้ชายนี่นา

จู่ ๆ เตียงก็ปรากฎขึ้นมาใต้แผ่นหลัง เตียงกว้างที่นุ่มนิ่ม มุคุโร่หลิ่วตาแล้วบอกว่า “ของแถมนะครับ”

“ถ้าอย่างนั้น นายนอนบนเตียงแทนฉันได้มั้ย แบบนี้มันเหมือน…ฉันจะโดนกดเองเลยนะ”

มุคุโร่ยิ้มหวาน “ได้สิครับ ต้องการออฟชั่นเสริมด้วยมั้ย”

“ม่ะ…ไม่..ไม่ต้อง” คนฟังเริ่มอึกอัก ท่าทางเงอะงะน้อย ๆ ดูน่าเอ็นดูจนยากจะอดใจไหว

“ถ้างั้นก็เริ่มได้เลย ผมจะแถมให้อีกหน่อยก็แล้วกัน เผื่อคุณจะตื่นได้ไวขึ้น” คนว่ากลับไม่ยอมนอนบนเตียง แต่จับเด็กหนุ่มกดลงกับเตียงแทนที่ซะอย่างนั้น ริมฝีปากนุ่มที่ทำท่าจะคัดค้าน ถูกปิดอีกครั้งด้วยสัมผัสอันคุ้นเคยอีกครั้ง

อุณหภูมิของอีกฝ่ายสูงขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ แม้รู้ดีว่า เป็นเพียงแค่ภาพมายา ขณะเคลิบเคลิ้มตามการชักนำที่แสนจะชำนาญแล้ว เรียวขาผอมบางของเด็กหนุ่ม กลับถูกแหวกอ้าออก ร่างเล็กสะดุ้งอีกครา เมื่อรู้สึกถึงมือคล่องแคล่วที่กำลังลูบไล้ผ่านด้านหลัง ในขณะที่ริมฝีปากซุกซนนั้น ยังคงไม่หยุดสำรวจส่วนบนของร่างกายเขาเลยสักนิด

สัมผัสชวนจั๊กจี้ ปลุกสติที่กำลังเตลิดกลับมาได้เล็กน้อย “อ่ะ…ไหนว่าให้ฉันรุกไง” เด็กหนุ่มท้วงทันที หากทักได้เพียงเท่านั้น เสียงใสก็เปลี่ยนเป็นเสียงครางแผ่วเสียแล้ว นิ้วชุ่มเจลขยับวน แทรกไล้เข้าทีละน้อย ก่อนดึงดันเข้าไปเรื่อย ๆ อย่างเบามือ ส่วนมืออีกข้างช่วยลูบไล้แก่นกายขึ้นลงช้า ๆ เชิงกระตุ้น ร่างที่เกร็งแน่นเป็นพัก ๆ ถูกปลอบประโลมแผ่วเบา ก่อนการรุกคืบจะเข้าลึกกว่าเก่าในเวลาไม่นานนัก เด็กหนุ่มหอบถี่อย่างเหนื่อยอ่อน เพียงแค่สัมผัสจากปลายนิ้ว กลับชักนำให้สติของเขาแทบกระเจิง

ในครานี้ ใครจะรุกหรือจะรับ กลับมิได้อยู่ในหัวเขาอีกต่อไปแล้ว

“อา…อื้อ…ตรงนั้น!” เสียงแหลมสูงพร้อมร่างกายที่บีบรัด แสดงให้เห็นได้ชัดว่าการขยับนั้นถูกจุด เด็กหนุ่มผวายึดจับร่างอีกฝ่ายไว้แน่น

ใบหน้าแดงเรื่อที่เสียวสะท้าน เล่นเอาคนมองอมยิ้ม นิ้วที่วนลึกค่อย ๆ ถูกชักออกอย่างเชื่องช้า คนถูกทำดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา หากสบตากลับคล้ายจะถาม ด้วยความที่ยังไปไม่ถึงจุดหมายกลับเลิกกลางคัน

“ไม่พอใช่มั้ยล่ะครับ” ดวงตากลมโตเบือนหลบอัตโนมัติ เมื่อถูกถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

“บ้าสิ นายอย่าแกล้งฉันอย่างนี้นะ” เด็กหนุ่มพึมพำงึมงำอย่างไม่รู้จะทำอะไร ร่างกายถูกปลุกเร้าจนกระสับกระส่ายกระวนกระวาย คล้ายต้องการระบายออก แต่ยังไปไม่ถึงจุดหมายเสียที จนอึดอัดไปหมด เสียงสะอื้นแผ่วอย่างไม่รู้จะตอบโต้ยังไง ทำให้อีกฝ่ายชะงัก

“โถ อย่าน้อยใจไปเลยครับ มาสิ ผมจะช่วยคุณเอง” เขาว่าพลางค่อย ๆ แทรกกายเข้าหา เสียงเด็กหนุ่มกรีดร้องแผ่วเบา ร่างกายเกร็งแน่นอย่างตกใจ

มืออ่อนโยนลูบไล้หน้าผากชื้นเหงื่อ พลางกระซิบปลอบให้ผ่อนคลายลง มุคุโร่ในยามนี้ ดูใจดีเหลือเชื่อ แต่สึนะก็ไม่มีเวลาจะมานั่งขบคิดตีความ ไม่ว่าจะหลอกหลวง หรือจริงใจ ตอนนี้ที่ได้เริ่มไปแล้ว ยังคงยากนักที่จะหยุดได้

“ดีมากครับวองโกเล่ที่รัก คุณอดทนได้ดีมาก” เสียงนุ่มนั่นยังชมเชยต่อไป แต่การขยับหาได้ลดลงไม่ สะโพกเพรียวสวนซ้ำถี่กว่าเก่า เรียกเสียงครางหวานดังขึ้นด้วยเช่นกัน

ริมฝีปากนุ่มโน้มเข้าหา จุมพิตที่หน้าผาก มือบอบบางไขว่คว้าร่างด้านบนไว้ โอบกอดเกร็งแน่นอย่างอึดอัด หากในความรู้สึกเช่นนั้น กลับมีความอบอุ่นของอีกฝ่ายแทรกเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

“อย่าลืมผมนะครับ วองโกเล่” เสียงนั้นกระซิบแผ่ว

“ฉันจะไม่ลืมนาย..ไม่ลืมแน่ ๆ ฉันสัญญา”

เสียงกรีดร้องอีกครายามถึงจุด มือแข็งแรงที่รีดเร้น ช่วยให้ปลดปล่อยคราบน้ำสีขุ่นออกมาจนหยาดหยดสุดท้าย ไม่น่าเชื่อเลยว่า กับเขาคนนี้ จะอ่อนโยนได้ถึงเพียงนี้

แล้วสิ่งนี้ คือความจริงใจจากคนผู้นี้แล้วหรือยัง?

ดวงตาคู่นั้นไม่อาจโกหกได้ เด็กหนุ่มแน่ใจเป็นอย่างดี

มันคือความจริงใจอย่างที่สุดแน่นอน!

ร่างที่นอนกอดบนเตียงหายใจหอบน้อย ๆ กว่าครู่ใหญ่เลยทีเดียว จึงจะกลับสู่สภาพปกติ ในอ้อมแขนของมุคุโร่ เด็กหนุ่มซบอยู่อย่างอ่อนแรง

“นายต้องไม่ไปไหนนะมุคุโร่ ถ้าพลังไม่มี ก็สิงร่างฉันซะ” สึนะพึมพำเท่าที่เรี่ยวแรงที่เหลือพอจะมีได้

อ้อมกอดนั้นกระชับกว่าเก่า “ผมดีใจนะ…ที่คุณไม่ลืมสัญญา” ริมฝีปากได้รูปมีรอยยิ้ม มืออีกข้าง ที่ถือส่วนปลายอันแหลมคมของสามง่ามเอาไว้ ตั้งแต่เมื่อใดก็มิอาจทราบได้ ดวงตาคู่งามจับจ้องจริงจังจนดูน่ากลัวอีกครั้ง

หากสึนะกลับยิ้มให้อย่างอ่อนโยน โดยไม่มีความหวาดกลัวเหลืออยู่เลย นี่ก็เป็นความตั้งใจของเขาเช่นกัน

“ลงมือเถอะ” เขาว่าพลางหลับตาลง หากเขาได้เป็นหนึ่งเดียวกับคน ๆ นี้ แม้จะอยู่ในสภาพอย่างไร เขาก็ยินดี

ทว่ามือข้างนั้น กลับปล่อยหอกแหลมคมนั่นลงกับพื้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างแปลกใจ

“แต่ผมไม่ต้องการสิงคุณหรอก แค่ได้กอดคุณอยู่อย่างนี้ ในวาระสุดท้าย…ก็เพียงพอแล้ว” จุมพิตแผ่วเบาที่หน้าผากนั้นอีกครั้ง ก่อนที่ร่างนั้นจะค่อย ๆ สลายไปอย่างช้า ๆ ท่ามกลางความตกใจของเด็กหนุ่ม

“ไม่นะ…มุคุโร่!” ดวงตากลมโตมีน้ำตานองแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบได้ สึนะรู้ดี ในเจตนาครั้งแรกนั้น มุคุโร่ ตั้งใจจะสิงร่างของเขาจริง ๆ

แต่สุดท้าย…ก็ไม่ทำ

แม้ว่ามันจะทำให้ ร่างนี้สลายไป

ทำไมล่ะ?

ในความตกใจนั้น เขากลับได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วเบา แทรกในบรรยากาศอ้อยอิ่งเจือจางนั้นว่า “เอาเถอะ…แล้วผมจะกลับมา ถ้าคุณอยากให้ผมเอ็นดูอีกสักครั้ง…”




“โครม! โอ๊ย!” เสียงร้องเจ็บ ๆ ของเด็กหนุ่ม ดังขึ้นในยามสาย สึนะที่หัวทิ่มอยู่ข้างเตียงจากการถีบของใครบางคน ลุกขึ้นมาอย่างงัวเงีย แล้วพบว่า เขายังคงนอนอยู่บนเตียงของตัวเอง

“อ๊ะ รีบอร์น แล้วมุคุโร่ล่ะ”

“ได้เวลาซ้อมต่อแล้ว นายจะนอนไปถึงไหนกัน” รัลที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองมาอย่างโหดนิด ๆ เล่นเอาเด็กหนุ่มเสียววาบ

“อะ..ครับ จะรีบแต่งตัวเดียวนี้แหละ” ว่าแล้วเขาก็วิ่งออกไป

ในห้องน้ำที่หน้ากระจกนั้น มือเล็กทาบทับเงาสะท้อน เหม่อมองคล้ายเห็นสิ่งใดภายใน ใบหน้าครุ่นคิดกว่าที่เคย ยังคงสับสน ความฝันสินะ ที่เขามองเห็นมุคุโร่ทั้งหมดนั่น…เป็นความฝันใช่มั้ย?

แต่มันช่างเหมือนจริงนัก ใบหน้าที่สะท้อนเงากระจกแดงเรื่อง ดวงตากลมโตหลับลง ก่อนจะลืมขึ้นใหม่ ด้วยจิตใจที่มุ่งมั่นกว่าเดิม เพราะรู้ดีว่า มัวคิดมากไป ก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้น

ไม่มีเวลาลังเลอีกแล้ว ถ้าเขาชักช้า รีรอไม่มั่นใจอยู่แบบนี้ คนที่เขารัก อาจจะต้องจากไปอีก

จะต้องเข้มแข็ง เพื่อไม่ให้ต้องสูญเสียใครไป

…จะไม่ยอมให้สูญเสีย แม้สักคนเดียว…


…มุคุโร่ ฉันเชื่อนะ ว่านายจะต้องกลับมา…

End.

อุกรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!!~ 6927 สุดเลิฟ
ป๋ษมุนี่ใช้มารยารึเปล่าเนี่ย
เดี๋ยวอ่อนแออเดี๋ยวแข็งแรง
เอาซะซือคุงเคลิ้มไปกับคำพูดและท่าทางของป๋าเลยนะเนี่ย (สังสัยคงได้รางวัลลูกโลกทองคำแล้วล่ะมั้ง เหอๆๆ)

ว่าแล้วก็ พรวดดดดดดดดดดดดดด!!!~ เสียเลือดตายอย่างสงบ หุหุหุหุ >////<

มุคุไโดนกระสุนดับเครื่องชนมารึเปล่าเนี่ย เมื่อกี้ยังนิ่งๆอยู่ลุกขึ้นมากดเฉยเลย =[]=

(เลือดไหลตายคาจอ อ้อกกกกกกก)

เหอๆ ตอนกลางเรื่องนึกว่าจะได้ดู 2769 ซะแล้ว เสียดายยย อิอิ

รอบหน้าขอ 2769 ได้มั๊ยค่ะ นะ นะ นะ (โดนชาวบอร์ดถีบ)

ไหนบอกว่าเรทนิดเดียว!!! นี่มันไม่นิดแล้วมั้งคะท่าน
อากิ๊ แต่อ่านแล้วก็อร๊างงค่ะ

ขอบคุณที่แต่งนะคะพี่มิคจัง

ปล.ไม่หลุดเท่าไหร่นะคะ แค่มุคุจะพูดอ้อมๆ ไม่พูดตรงๆบอกความรู้สึกตัวเองนิดหนึ่งแค่นั้น

แต่งได้ถือว่าโอเคเลยค่ะ อ่านแล้วเรารู้สึกลื่นไหลดีค่ะ
ว่าแต่คราวหน้าขอ 2769 ได้ไหมอ่ะงิ(กริ้ดดดด */mee
โดนแม่ยกไล่ตืบ TWT) จะรออ่านเรื่องต่อๆไปนะค่ะ ><~

มุคุโร่ แหลอะเปล่า!!!~

ตอนแรกยังปางตายเลยนา

ทำไมมันฟิตขึ้นมาได้ล่ะเฮ้ย

ตอนแรกมุคุแกล้งค่ะ เพราะอยากจะฟังว่าสึนะยอมให้สิงจริง ๆ หรือเปล่า (จริง ๆ คือหาเรื่องจะกด)
แต่ตอนหลังน่ะของจริง

เขียน 2769 สำเร็จแล้วนะคะ ถ้าใครอยากอ่าน เรื่องเดียวกันนี้ แต่สลับขั้วกัน อ่านได้ที่นี่ค่ะ
i-will-be-back-if-you-need-me-t5241.html

คุณมุไม่ได้บอกตกลงว่าจะให้สึนะกดนี่เนอะ เหอๆๆๆ

กร๊าซซซ ท่านพี่ ไหนว่าตอนแรกจะทำ2769ไงคะ สุดท้ายสมการก็กลับ ก็นะ . . สึนะเราเมะไม่ออกนี่นา หุๆๆ

เรื่องแรก แต่แต่งได้เร็วมากๆขอบอก น่ารักมากๆด้วย ไว้แต่งมาอีกนะคะ แมวดำจะรออ่าน มี๊~~~~

กรี๊ดดดดดดดดด!!!!6927

ซึ๊งค่ะ>.<

เฮ้ยเด่วมุคุมันไกลตายแล้วไม่ใช่เรอะไหงฮึดมาจับซือคุงกดได้

สัปรดตอแหล๋...

สัปป้าใช้กลเม็ดหลอกซือคุง >.<
พี่พีตอนแรกเรทนิดเดียวไม่ใช่หรอฮะ??

แต่ไม่เป็นไรฮะ เต็มใจอ่าน (เอ๊ะ?)
เผ่นไปอ่าน 2769 ..คึหึหึ

=.,= สับปะรดแหล !!

หลอกลวงหนูซือมากระทำชำเราสินะ !!

คุกรึเปล่าเนี่ย ?? อายุห่างกันเยอะอยู่ 55+

ชอบเซอร์วิสอย่างสุดท้ายของป๋ามุมากเลยค่ะ~

สรุป...

มุคุมันแหลใช่ม้าย ย !!
ตอนแรกทำเหมือนใกล้จะตาย

อยู่ดีๆกดทูน่าเฉยเลย - -"
เอาเป็นว่า...

แบบนี้ก้อปลื้ม ม ><

สัปปะรด ทำอะไรกับทูน่า

ทูน่าบอบบางนะ

สัปปะรดพันธุ์แหล

อ่านมาสองเวอร์ชั่นได้ค้นพบว่า
มุรุแอบเนียน ... ฮาๆ
เริ่มเรื่องมา แกบาดเจ็บไม่ใช่หรอย่ะ!


แล้วทำไมพอถึงฉากเรท เกิดฮึดขึ้นมาไม่ทราบบบ
แต่ไม่ว่าจะเป็นเวอร์ชั่น 2769 หรือ 6927 ก็เจ๋งเจ้าค่ะ >w<d

จะรอดูผลงานต่อไปนะเจ้า
ขอแบบ 2769 คราวนี้ ทูน่านำเกม จะเยี่ยมมากมาย >.<