•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : I have eyes only for you
Pairing : XS/8059 คู่อื่น...ยังไม่รู้ค่ะ
Rating : PG-15 (ภาษาไม่สุภาพนะค่ะ)
By : Varsator
Warning : สุดยอดแห่งความจะ AU และมั่วได้โล่จริงๆ , yaoi

NOTE >>>
1)) ฟิคเรื่องนี้เกิดจากความรั่ว ดังนั้นหากว่าวาสเขียนภาษาไม่สุภาพแรงเกินไปแล้วละก็ กรุณารีบโพสติมาเลยนะค่ะ วาสจะได้หยุดตัวเองทัน และถ้าใครไม่ชอบวาสต้องขอโทษด้วยนะค่ะ
2)) ฟิคเรื่องนี้อาจไม่จบ เพราะคนแต่งไม่มีพล็อต (พิมพ์กันสดๆ) คำผิดต้องขออภัยนะค่ะ
3)) ขอบอกไว้เลยนะค่ะว่าคนแต่งไม่ได้เกรียน (จริงๆนะค่ะ)
.
.
.
ยังจะอ่านกันแน่นะค่ะ?
.
.
.

PART I




ในห้องที่มืดสนิท แสงไหววูบของหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องแสงกระทบกับใบหน้าภายใต้กรอบแว่นทรงเหลี่ยมนั้น บรรยากาศของห้องยังคงเงียบสงัดจนน่ากลัว นอกจากเสียงเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำงานได้ตามศักยภาพ แม้จะล่วงเลยอายุการรับประกันมานานหลายปีแล้วนั้น ยังมีเสียงเคาะคีย์บอร์ดเป็นครั้งคราว ก่อนจะตามมาด้วยเสียงสบถเบาๆเป็นพิธี
ดวงตาสีมรกตมองไล่ภาพบนหน้าจอ กราฟระบุตำแหน่งปรากฏเป็นจุดๆตามคำสั่งที่ได้รับ เขาหยิบกระดาษพร้อมปากกาสีเงินด้ามหรู ก่อนจะขีดเขียนสมการบางอย่างลงไป ร่างบางกำลังใช้สมาธิอย่างสูงในการคิดคำนวณ จนคิ้วเรียวที่ในตอนนี้แทบจะขมวดกันเป็นปม


“เมื่อไรจะเสร็จว่ะ ฉันรอแกมาจะ 3 ปีแล้วนะโว้ย”


“ชั่วโมงครึ่งก็พอ สคอลโล่!”


น้ำเสียงโวยวายจากคนขี้หงุดหงิดคนแรกดังขึ้นมา เพราะรายนี้ก็อาศัยความมืดหลับรอมาไม่ใช่น้อย แต่รอมานานแสนนาน ทั้งที่เป็นแบบนี้แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมละออกจากไอ้หน้าจอนี่ซะที!!!

โกคุเทระ ฮายาโตะ เข้าสู่โหมดไม่สนใจอะไร นอกจากว่าวันนี้เขานึกครึ้มอกครึ้มใจไม่มีอะไรทำ เลยเจาะกล่องส่องแสงเป็น Black body แล้วมานั่งพิสูจน์กฎของพลังค์อย่างเมามัน (มันว่างจริง...)


“ไอ้เลว รายงานกรูส่งพรุ่งนี้นะโว้ย!!!” สรรพนามแทนตัวเองของคนสวยแห่งสายศิลป์-คำนวณเปลี่ยนแปลงทันใด


“แล้วทำไมไม่ไปห้องสมุดละโว้ย รอกรูเพื่อ?” เจ้าของดวงตามรกตเองก็ปรอทแตกเช่นกัน ด้วยความไม่เข้าใจอย่างยิ่งว่า…


ทั้งที่ถ้ามันเลือกเดินจากตึกศิลป์ไปห้องสมุดเลย ที่ต้องผ่านแค่ 3 ตึก
กับการเดินมารอเขาที่แลบฟิสิกส์ซึ่งอยู่คนละซีกกับห้องสมุดนี่
ได้ข่าวว่าอย่างแรกไม่ว่าทั้งระยะทางและการกระจัด มันก็น้อยกว่ากันเห็นๆ

แล้วมันมารอเขาเพื่อ???


“โว้ย!!!” พี่แกสครีมซะงั้น “ไม่รู้ละ ไอ้นี่ไว้วันอื่น วันนี้แกต้องไปห้องสมุดกับฉันเดี๋ยวนี้!” น่าน...มันราชินีใส่กันอีก...


“กี่คะแนน?”


“อะไรกี่คะแนน?” สคอลโล่ถามกลับ ประมวลผลไม่ทันน่ะ ผิดเรอะ?


“ไอ้รายงานแกนะ กี่คะแนน?”


“10!!!”


“อะไร๊? แค่ 10 เอง” โกคุเทระพูดปลงๆแกมเบื่อสุดชีวิต “เป็นกรูไม่ทำแล้วนะ”


เออ...มรึงไม่ทำยังไงก็ 4 ลอยลำไอ้อัจฉริยะ
แต่กรูถ้าไม่ทำ 10 คะแนนนี่มัน 2 เกรดเลยนะโว้ย!!!


“เดินไปเองไม่ได้เรอะ ทำไมต้องเอากรูไปด้วย?” ถ้าไม่ติดว่ามันยอมนั่งรออยู่ละก็ เขาเองก็ไม่คิดจะถามเหตุผลมันเหมือนกัน


“รู้เรื่องน้ำท่วมโรงเรียนเพราะฝนตกหนักไหม?”


“แล้วไง?” โกคุเทระเป็นฝ่ายถาม น้ำท่วมโรงเรียนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่เขาต้องไปห้องสมุดกับมัน? ทั้งที่ตั้งแต่จำความได้ว่าเข้าเรียนมา เขายังไม่เคยเฉียดเข้าใกล้ไอ้ห้องเหม็นอับนั่นเลยซักหน...


“โรงเรียนก็เลยวางระบบการถ่ายเทน้ำและวางท่อใหม่ตามคำสั่งผอ.”


“แล้วยังไง?” ร่างบางเลิกคิ้วสูง มันเกี่ยวกันตรงไหนเนี๊ย???


“ดังนั้นเส้นทางเดินไปห้องสมุดเลยถูกซ่อมแทบหมดเหลือแค่ทางเดียว ที่ไม่ว่ามรึงจะมาจากทางไหนก็ต้องผ่านทางนั้น...”


“อย่าบอกนะ...?” เจ้าของดวงตาสีมรกตเริ่มเห็นความซวยมาลางๆ


“เออดิ มันต้องผ่านหลังเล้าไก่เก่าอะสิว่ะ” สคอลโล่ตอบทันควัน “ดังนั้นถ้ามรึงไปเป็นไม้กันหมาให้กรูไม่ได้ ก็ช่วยมาโดนพวกมันแทะโลมเป็นเพื่อนกรูหน่อยเหอะ!!!”


โอ้โห...
มรึงจริงใจกับกรูมากเพื่อน...


=__-__==__-__==__-__==__-__==__-__==__-__==__-__=



แดดยามบ่ายที่ร้อนแรงเป็นอย่างยิ่ง รังสียูวีในตอนนี้ที่นอกจากจะไม่ช่วยกระตุ้นให้ร่างกายรับวิตามิน ดี แต่อย่างใด ยังสามารถเรียกเอามะเร็งผิวหนังมาให้ร่างขาวๆ 2 ร่างที่เดินฟันฝ่ามาอีกด้วย


“ร้อนโว้ย!!!” โกคุเทระแหกปากลั่น อย่างที่เรียกได้ว่าไม่ได้จะอายใคร แต่จะโทษใครได้ก็ในเมื่อโลกมันร้อน!!!


“เงียบเหอะ” เสียงสูงๆของสคอลโล่ดังขึ้น ใบหน้าสวยของร่างบางอาบไปด้วยเหงื่อ


สาบานเหอะ!!!
ว่านี่กรูเดินแค่ 15 นาที
เมื่อไรจะถึงห้องสมุดว่ะ?


“หาเน็ตไม่ได้เรอะ? จำเป็นจะต้องเอามาพิมพ์เอง?” โกคุเทระถามเมื่อรู้จากอีกฝ่ายว่าต้องทำอะไรบ้าง


“ก็เขาให้พิมพ์นี่ ，แถมยังให้ซีเนื้อหาในหนังสือเย็บคู่ไปด้วย”


“จะพิมพ์ทันเหรอ? 100 กว่าหน้าคืนเดียวนี่น่ะ?” โกคุเทระถามอย่างสงสัย เขารู้สปีดในการพิมพ์ของสคอลโล่ดีว่ามันโลว์สปีดขนาดไหน


“งั้นกรูมีเพื่อนไว้เพื่ออะไรล่ะ?” อ้าว...กะเดือดร้อนกรูตรงๆเลยนี่หว่า?


โกคุเทระหรี่ตามองอีกฝ่าย พลางส่งเสียงสบถในลำคอ ก่อนดวงตาสีมรกตจะมองเห็นบางอย่าง

ซุ้มเล็กๆใต้ร่มสีแดงคันใหญ่ ที่มีกลุ่มประชาชนรุมกันราวกับว่าแจกของฟรี ท่ามกลางบรรยากาศร้อนๆแบบนี้เป็นได้เพียงที่เดียว
...ร้านน้ำ...


“สคอลโล่ ฉันซื้อน้ำแปปดิ” โกคุเทระหันมาบอกอีกฝ่าย เจ้าของเรือนผมสีเงินยาวพยักหน้ารับรู้


“ซื้อเผื่อด้วย น้ำเปล่าขวด”


“เงิน?”


“ติดไว้ก่อน ช่วงนี้มันปลายเดือน” เจริญเหอะ น้ำขวด 10 บาท มรึงยังคิดจะไถกรู


“เดินไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวตามไป” โกคุเทระบอก ทั้งๆที่รู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่โง่พอจะยืนรอกลางรังสีอัลตราไวโอเลตกำลังสูงแบบนี้อย่างแน่แท้


เจ้าของเรือนผมสีเงินเดินดุ่มๆมาอย่างรีบร้อนด้วยใจอยากเข้าร่มหลบแดดเสียเต็มประดา โดยลืมไปเลยว่าตอนนี้เขาพาตัวเองเข้ามาสู่พื้นที่ Red Alert แล้ว

...หลังเล้าไก่เก่า หรือเรียกย่อๆหลังเล้า...

สถานที่ที่ได้รับฉายานี้มาตั้งแต่รุ่นต้นๆของโรงเรียนจนชนรุ่นหลังก็ยังไม่รู้ที่มา รู้แค่ว่ารุ่นพี่เรียกต่อๆกันมาอยู่ทุกปี
สถานที่นี้หมายถึง หลังตึกเก่า ประมาณ 3 ชั้นที่ตอนนี้ไม่ได้ใช้ เป็นที่ที่มีร่มไม้ตลอดเวลา มีเก้าอี้ม้าหิน และศาลาเรือนไม้ให้เพียบพร้อม และแน่นอนว่าทุกท่านอาจเกิดคำถามว่า บรรยากาศร่มรื่นเย็นสบายแบบนี้ด้วยเหตุอันใดถึงไม่มีใครอยากจะมา?

เพราะมันคือสุดยอดพื้นที่รวมเด็กสายอาชีพ(และสายอื่น)ที่ปากสุดจะ...เอาไว้ยังไงละ!!!

สคอลโล่หยุดกึก ท่ามกลางสายตาของเหล่าชายฉกรรจ์ในทันใด ทว่าเขาก็รู้ดีว่าพวกปลายแถวพวกนี้ไม่มีปัญญาแม้กระทั่งจะเห่าหอน(?)เขาด้วยซ้ำ ประเด็นคือไอ้พวกบอสใหญ่ศาลาเรือนไม้ที่นั่งตั้งวงไฮโลกันอยู่ตรงนั้นต่างหากล่ะ
ร่างบางลังเลว่าจะรีบเดินกลับรอโกคุเทระก่อนดีไหม? แต่ดูเหมือนจะไม่ทันซะแล้วสิ
เมื่อเจ้าของทรงผมสุดอินเตอร์สีดำประกายน้ำเงินรีบสะกิดร่างสูงคนหนึ่งในวงไฮโลแทบจะทันที ทำให้อีกฝ่ายหันมาเจอเขาเข้าอย่างจัง


“โห? ทำไมไม่บอกล่ะว่าจะมา จะได้หาร่มซุ้มโค้กไปกางให้” เสียงทุ้มๆที่คุ้นหูดังขึ้นต่อในทันทีเช่นกัน


“ผมว่านะครับ...สวยเริ่ดขนาดนี้ เราต้องเปิดแชร์ข้าวสารเอากำไรซื้อพรมแดงมาประเคนให้ด้วยเลยจะดีกว่า” ประโยคกึ่งกวนตรีนอย่างสุภาพไม่ได้มาจากใครที่ไหน ไอ้คนสะกิดตัวดี สัปป้า!!!


“เหอะ ฉันว่าพวกแกเก็บเงินวงแชร์ไปซื้อกะโหลกกะลาส่องหน้า รึไม่ก็ตัดผมทรงใหม่ดีกว่าไหม?” สคอลโล่เถียงให้ขวับในทันใด โดยตั้งใจให้ประโยคท้ายลอยสะกิดหนังหน้าใครบางคน


“แหม แหย่เล่นหน่อยแกเคืองด้วย” เจ้าของเสียงร่างสูงประโยคแรกพูดขึ้นอย่างเรียกอารมณ์ให้พุ่งปรี้ด ถ้าไม่ติดว่ารายนี้รู้จักกับเขามาตั้งแต่จำความได้แล้วละก็...


กรูจะด่ายันบุพการีเลย
ให้ดิ้นตายเหอะ แซนซัส!!!
.
.
.


กรูได้ข่าวว่ามันรีบ?
แล้วมันจะหาไม้กันหมาทำไม?
ในเมื่อมันเองก็สูสีกับบอสซะระดับเทพไปกันแล้ว

โกคุเทระคิดในใจก่อนจะมองดูภาพตรงหน้าที่มักจะเห็นได้เรื่อยๆเมื่อแซนซัสมาเจอกับสคอลโล่ ร่างบางยืนต่อปากต่อคำกับร่างสูงอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่ดูเหมือนสคอลโล่จะเสียเปรียบตรงที่ ทางแซนซัสพวกเยอะกว่า เลยต้องทนต่อเสียงโห่รับอย่างเป็นหมู่คณะของพวกนั้น...

แล้วนี่ใช่เวลาวิเคราะห์สถานการณ์เรอะ?

เจ้าของดวงตาสีมรกตส่ายศีรษะช้าๆอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเดินเข้าไปหาสคอลโล่ที่ตอนนี้ยังยืนเถียงกับแซนซัสไม่ลืมดูลืมตา


“ไหนว่ารีบ...รายงานส่งพรุ่งนี้ไง?” ประโยคเรียบๆพร้อมส่งน้ำให้ แต่แทนที่จะเป็นสคอลโล่ที่เป็นฝ่ายหยุด แซนซัสกลับเป็นฝ่ายหยุดชะงักก่อน และรีบหันไปหาคนในศาลา


“เฮ้ย ยามาโมโตะ ลูกแมวของมรึงก็มานะโว้ย”


ห๊ะ???
ลูกแมว?
แถมยังเป็นของมรึงนี่นะ?


โกคุเทระยืนค้าง แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรร่างสูงเจ้าของชื่อก็รีบลุกขึ้นจากที่นั่งตามเสียงเรียกของเพื่อน โผล่ใบหน้าหล่อๆออกมาให้เห็น พร้อมส่งฉีกรอยยิ้มกระชากวิญญาณตามสไตล์


“คงต้องขอขอบคุณน้ำท่วมโรงเรียน ที่ทำให้ฉันได้มาใช้เส้นทางร่วมกับนาย”


“งั้นแกคงดีใจมากกว่านี้ ถ้ามีรอยรองเท้าฉันประทับหน้า!!!” โกคุเทระตอบกลับอย่างพะอืดพะอม ขอเหอะ มุกเสี่ยวๆเนี๊ย เก็บเอาไปใช้กับคนอื่นนะ...เชื่อกรูสิ


“ถ้าประทับไว้แล้วฉันจะถือว่านายตีตราจอง อย่าลืมรับผิดชอบชั่วชีวิตนะคนดี”


โอ้ว...
พอเหอะ....
กรูจะอ้วก...กรูยอมแพ้


และวันนี้ก็ถือว่าเป็นโชคดีขอเขาที่ดูเหมือนทางสคอลโล่เองก็ขี้เกียจเถียงกับแซนซัส จึงหันมาหาโกคุเทระในที่สุด


“รีบไปกันเหอะ เดี๋ยวทำรายงานไม่ทัน” มรึงเพิ่งคิดได้เรอะ?


โกคุเทระเดินเลี่ยงออกมาจากยามาโมโตะ แต่ยังไม่วายหันไปส่งสายตาขวางๆให้ร่างสูงที่ยืนยิ้มราวกับคนบ้า (ถ้าไม่ติดว่ามันหล่อละนะ) ก่อนจะตรงไปห้องสมุดเพื่อนั่งรับแอร์เย็นๆ และเพื่อไปให้พ้นๆจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

มุคุโร่มองร่างบางทั้งคู่ที่เดินลิ่วหายไปตามซอกตึก ก่อนจะหันมามองเพื่อนอีก 2 คนของตัวเองที่จู่ๆก็เก็บข้าวของพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย


“จะไปไหนกันเหรอครับ?” คำถามที่ทำให้ร่างสูงทั้ง 2 ชะงัก ก่อนมองหน้าแล้วคลี่ยิ้มร้ายอย่างรู้กัน พร้อมส่งประโยคคำตอบ



“...ห้องสมุดน่ะ…”
.
.
.

TBC.


เหอะๆ แล้วมันก็ออกมาอีกเรื่อง ดีโอดีทีวาสก็ไม่ได้ดองนะค่ะ (เหรอ?) อย่างที่เห็นว่าวาสงานเยอะจนรั่ว แต่งอะไรมีสาระไม่ได้ ดังนั้น วาสจึงคิดว่าดีโอดีทีน่าจะประมาณ วันที่ 15-20 น่าจะได้อ่าน วาสลองแต่งแล้ว...มันเสื่อมจริงๆค่ะ คงต้องรอให้สติวาสมามากกว่านี้นะค่ะ เรื่องที่มีสาระถึงจะได้ ว่าแต่ทำไมมีแต่คนกด 1 (ได้ข่าวว่ายามะเป็นพระเอก) ขอบคุณทุกท่านที่มานั่งอ่านนะค่ะ วาสถือฤกษ์วันที่ 9 เดือน 9 เลยนะค่ะเนี่ย (รู้กันใช่ไหมเอ่ย?) ดีใจที่ทุกท่านหลงเข้ามาอ่านค่ะ (หัวเราะ)

ก๊ากกกกกกกกกกก โอ๊ย ขำ ให้บรรยาการสาวนิสิต หรือไม่ก็เด็กม.ปลายมากๆ =w= (จะพูดก็พูดได้ไม่เต็มปาก เพราะสองคนนี้อายุห่างกัน..) จับหลามกับโกคุคู่กันนี่มันช่าง.. เคะเวอร์เถื่อน(?)สินะ!!

แอบสงสัย ทำไมตอนแรกขึ้นด้วยหลามเฮีย?? เอ หรือความจริงสองคนนั้นอยู่บ้านเีดียวกัน=[]=!!??

อ๊ายยย มันช่างโมเอะยังไงบอกไม่ถูก
ลูกแมวของมรึง <<ขำอันนี้มากเลยค่ะ
บวกยามะเล่นมุกเสี่ยว!!! XD
แต่นะเขาอุตส่าห์หนีกันแล้วมันยังจะตามไปรังควานถึงห้องสมุดอีก

ปล.อย่าลืมรับผิดชอบชั่วชีวิตนะคนดี <<ประโยคชนะเลิศตลอดกาล 55

อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก.....น่ารักสุดยอดเลยค่า!!!!

ยามะ ไอ้เสี่ยวเอ๊ย เนียนเสี่ยวไปเรื่อย
>>>ลูกแมวของมรึง<<< อันนี้ชอบคร่า เห็นภาพเลย นึกถึงลูกแมวน้อยไม่เชื่องที่กำลังขู่ฟ่อๆใส่เจ้านาย

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ตายไปพร้อมๆกับความน่ารัก
แล้วต่ออีกนะค้า ปูเสื่อรอละ

55555++++

น่ารักจังค่ะ ชีวิตวัยเรียน ฮู้ววววววววว~!!! ปั๊บปี๊เลิฟ >/////<
มาต่อไวๆนะคะ

55555++++

น่ารักจังค่ะ ชีวิตวัยเรียน ฮู้ววววววววว~!!! ปั๊บปี๊เลิฟ >/////<
รักที่เราไม่มีโอกาศได้มี T______T



มาต่อไวๆนะคะ

ยามะเอ๊ยยยยว่าแล้วว่าต้องได้บทเสี่ยวๆ
ฟังแล้วหนาวเลยอ่ะ 5555

แต่ป๋าแซนกับยามะก็น่ารักมาก หุหุ รีบเก็บข้าวเก็บของไปห้องสมุดเลยรึจ๊ะ


ว่าแต่ท่านวาสอย่าลืมฟิกอีกอันนะค๊า รอยาเมะโกเคะสุดใจคร่า




..

(-[]-""")..............

ง่า....ทำไม ทั้งป๋าแซน กับ ยามะ ...เสี่ยว...กันจัง (ไม่ต้องรวมสับปะรดหรอกมั้ง ก็ปกติ (??) อยู่แล้วนี่นา)

(--) ว่าแต่รีบเก็บของจะตามไปป้อสองสาว (???) อีกรึคะนั่น

___________________________________________________________________

โอ้!แม่เจ้า ป๋าแซนเสี่ยววววว =[]=
สดยอดเจ้าค่ะ จะรอติดตามต่อนะเจ้าค่ะ ><~~~

ป๋าแซน กับยามะ... อืม ไม่ไหวแล้ว เสี่ยวกันได้สุด ๆ ไปเลย

ส่วนคู่โกคุกะ ฉลาม อืม ช่างเป็นการจับคู่ที่ดีแท้ 555

ชอบค่ะ มันจะออกมารูปแบบไหนน้อ อยากอ่านต่อ เพราะมันน่าร้ากกกกกกกก

เคะเถื่อน เค้าชอบเคะเถื่อน ยิ่งมาเป็นแพ็คคู่ยิ่งชอบบบบบบบ งานนี้สัปป้าเป็นแค่ตัวประกอบฤา แต่ก็ช่างเหอะ เพราะโฟกัสไปที่ XS มากกว่า

นอนดิ้น >, พลอยชอบบบบบบบบบบบบบบบ แบบนี้แหละมันนน >, ฟิค รั่วๆๆฮา >, เสี่ยวววว >< สุดยอดดดดดด

เถื่อนได้ใจ แม่ยกมากกก ป๋า คะ >, เถื่อนแบบนี้ยิ่งหลงแล้วฮะ ><~ฮะๆๆๆ

นั่งหัวเราะไปสามสิบเก้าวิ อ๊ากก ท่าน น่ารักมากมาย
ฉลามน่ารัก ตอนเป็นนักเรียนนี่ยิ่ง กี๊ซซซซ คุณบอสก็เหมาะกับจิ๊กโก๋ค่า
มาต่อเร็วๆเน้อ

ชอบบบบบบบบบบบบบบบบ!!!!!~~~~!!!~!~!!~!!~!~!~!~~~

มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ประโยคนี้เอาหัวใจเราไปเลย

แหมๆสอง คู่ดูโอ่สุดสวย โกคุ สคอลโล่

น่ารักกันจริงๆ

55555

ไม่เคยคิดเลยว่าบอสสุดโหดจะกลายเป็นน.ร.ม.ปลาย

น่ารักกกกกกก



ป๋าแซน

ป๋าทำให้หนูรู้ว่าความน่ารักของป๋าก็มีด้วยยยยยย!!!!!~~~~

แล้วสัปป้ามันกะจะส่อยใครล่ะนั่นใครกันน่ะ??????

ของให้เป็น

XS 8059 6927 (D18 แอบ want!!!!~)

เรื่องนี้ร่วมเล่มเมื่อไหร่จองนะคะ

จ๊วบๆๆๆๆๆๆๆๆ

อยากอ่านๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

จ๊วบๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เรื่องนี้รั่วมากมาย
สคอลโล่นี้รักเพื่อนจริงๆ