•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

มาแบบเป็นซีรียส์อีกแล้วค่า~
แหม ระยะนี้เขียนแต่ซีรียส์ ก็มันเขียนง่ายไม่ซับซ้อนนี่คะ TAT
เกลียดมหาลัย อยากนั่งเขียนฟิคทั้งวันทั้งคืน...(เว่อร์)

ซีรีย์นี้มีแค่3คู่นะคะ ดังที่กล่าวข้างต้น
แต่เฉพาะเรื่องของ 10069 ได้มีการดัดแปลงมาจากฟิคร่วมที่แต่งในบอร์ด sukhr เรื่อง my incubus และได้รับอนุญาตให้ทำการดัดแปลงแล้วค่ะ

สำหรับสมาชิกบอร์ดเซียร์ จะมีการอัพล่วงหน้าก่อนอัพที่นี่นะคะ ^w^
อยู่ในห้องนิยายใต้ดินค่ะ

เรื่องทั้งหมดในซีรียส์จะอัพไว้ในกระทู้เดียวนะคะ โดยจะลงลิงค์ไว้ที่หน้านี้ค่ะ
สายหมอกสิเน่หา [10069]
มายาพิสุทธิ์ [2784]
สัญญารัตติกาล [D18]

------------------------------

title Human’s lust, Devil’s love ภาค สายหมอกสิเน่หา
by Ziar
pairing ByakuranxMukuro
summery ความรักและตัณหานั้นต่างกันแค่เพียงด้ายบางเส้นหนึ่งกั้น ก็เช่นเดียวกับมนุษย์และปีศาจที่แท้จริงแล้วต่างกันเพียงพลิกฝ่ามือ

-------------------------------

สายหมอกสิเน่หา



ปีศาจ คือนามซึ่งมนุษย์ผู้ใดก็ไม่ใคร่ได้ยิน ด้วยพวกเขาต่างถูกเรียกขานและให้คำนิยามว่าโหดเหี้ยม อำมหิต ไร้ความปราณี และกินชีวิตของมนุษย์เป็นอาหารอันโอชะ สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่ถูกเหล่าขานมานานปี จากรุ่นสู่รุ่น จากลูกสู่หลาน ความหวาดกลัวครอบงำพวกเขาอย่างไร้เหตุผลและพวกเขาก็ไม่คิดที่จะสลัดความกลัวที่ไร้เหตุผลนั้นทิ้ง ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว ปีศาจทั้งหลายนั้นเพียงมีชีวิตที่ยืนยาวกว่ามนุษย์หลายเท่า พวกเขาจึงเรียนรู้ที่จะเล่นสนุกกับสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอกว่าด้วยการปั่นหัวและล่อหลอก มนุษย์คือสิ่งมีชีวิตเดียวในโลกก็ว่าได้ที่มีหัวใจหลากหลาย มิใช่เพียงเรียนรู้ตามสัญชาตญาณเยี่ยงสัตว์อื่น และด้วยเหตุนั้น มนุษย์จึงเป็นของเล่นที่น่าสนุกที่สุดสำหรับปีศาจทั้งหลาย นั่นรวมถึง....ปีศาจฝัน ซึ่งรักการล่อลวงมนุษย์ด้วยตัณหาเป็นชีวิตจิตใจ และพวกเขาก็กลืนกินผลแห่งตัณหานั้นเป็นอาหารเช่นกัน

ในราตรีอันเงียบสงัด จันทร์บนฟ้าถูกบดบังด้วยความมืดมิด แสงดาวส่องประกายระยิบระยับบนผืนม่านสีรัตติกาล คือช่วงเวลาซึ่งมนุษย์ทั้งหลายต่างเก็บตัวอยู่ในบ้าน ปิดประตูหน้าต่างจนแน่นหนา เพราะเป็นเวลาหากินที่เหล่าปีศาจโปรดปราน

ปีศาจฝันตนหนึ่ง หรือที่มนุษย์รู้จักกันในนาม อินคิสบัส กำลังทอดสายตามองไปยังบ้านหลังใหญ่ซึ่งปลูกกล้วยไม้นานาพันธุ์ส่งกลิ่นหอมกำจายมาถึงจุดที่เขายืนอยู่ นัยน์ตาสองสีมองผ่านกำแพงสูง ดงกล้วยไม้ และสนามกว้าง ไปยังหน้าต่างบานหนึ่งซึ่งมีเงาคนเดินผ่านไป เพียงครู่หนึ่งหลังจากนั้น แสงสว่างในห้องๆนั้นก็ดับมืดลง

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นดังนั้น

ในราตรีนี้ เขาจะลองลิ้มชิมรสหยาดหยดแห่งความรักของชายหนุ่มผู้นี้ดูสักครั้ง อยากจะรู้นักว่าจะมีรสชาติแบบใด อาจจะเร่าร้อนรุนแรง อ่อนหวานนุ่มนวล หรือกระหน่ำหนักหน่วง เพียงแค่คิด ร่างกายของเขาก็เอ่อล้นด้วยแรงปรารถนาตามสัญชาตญาณแห่งเผ่าพันธุ์

ปีกกว้างสีดำกลืนไปกับท้องฟ้าแผ่สยายออกกว้าง ก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะโผลงจากยอดสูงของหอนาฬิกาชื่อดังและร่อนสู่บ้านหลังใหญ่ซึ่งเป็นเป้าหมายหลังนั้น


------------------------->


ในห้องกว้างแบบยุโรป ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีหิมะกำลังทอดกายอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ แต่เขายังไม่หลับ เหตุเพราะค่ำคืนนี้ช่างน่าเบื่อเกินไปสำหรับเขา ตัวเขาซึ่งใช้ชีวิตอย่างหรูหรา ฟู่ฟ่า และฟุ่มเฟือยด้วยทรัพย์สมบัติมหาศาล ดีกรีเป็นถึงท่านเคาท์ ในแต่ละวันแต่ละคืน เขาจะได้สนุกกับชีวิตวัยหนุ่มจนเต็มคราบ มีทั้งหญิงสาวและชายหนุ่มมากหน้าหลายตาที่เคยผ่านเตียงนี้ ส่วนมากจะมีโอกาสเพียงครั้งเดียว แต่ส่วนน้อยเท่านั้นที่ได้อยู่เกินกว่านั้น ถึงกระนั้นก็ยังมีมดปลวกอีกมากที่พร้อมจะเสี่ยงโดยแลกเปลี่ยนด้วยร่างกายของตัวเองเพื่อความสนุกสนานชั่วคืนของเขา

ทว่า....ในคืนนี้กลับต่างออกไป เขาไม่มีใครข้างกาย เตียงของเขาว่างเปล่า และเขาก็ว่างเกินกว่าจะข่มตาหลับลง เหตุผลนั้นเป็นเพราะ เขาเพิ่งสลัดของเล่นชิ้นเก่าที่ปล่อยให้เกาะติดมานานไปแล้ว และเขาก็ไม่ได้ไปงานสังคมที่ไหนเพราะเบื่อเกินไป คืนนี้เขาจึงต้องนอนหลับเพียงลำพัง

ในขณะที่เขากำลังปล่อยให้สมองล่องลอยไปกับความคิดไร้สาระและน่าเบื่อหน่ายนั้นเอง เขาก็รู้สึกว่าหน้าต่างห้องถูกเปิดออก และลมก็กรรโชกเข้ามาในห้อง

ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของห้องไม่คิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนี้จะเป็นอันตรายต่อเขาแม้แต่น้อย กลับคิดว่ามันอาจจะนำความสนุกมาเติมเต็มค่ำคืนแห่งความว่างเปล่าของเขาก็เป็นได้ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงหลับตาลงและแสร้งทำเป็นว่าหลับสนิทไปแล้ว

ฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้เตียงของเขานั้นแผ่วเบาและเงียบนิ่งราวกับปุยนุ่น ไม่นานเขาก็รู้สึกว่าเตียงข้างตัวเขายุบลงไปด้วยน้ำหนักที่กดทับ ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวจะเลื่อนขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของเขาและไล้ไปยังริมฝีปาก ชายหนุ่มไม่ได้คิดไปเอง แต่เขารู้สึกว่าได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆดังมาจากสิ่งที่เข้ามาหาเขาในคืนนี้ เสียงหัวเราะลึกๆในลำคอที่ชวนขนลุก แต่ชายหนุ่มที่ยังแกล้งหลับสนิทกลับไม่สะทกสะท้านกับมันมากนัก

มือเรียวข้างนั้นที่กำลังระราญร่างกายเขาเริ่มเลื่อนลงต่ำ และแหวกเสื้อของเขาออก ถึงตอนนี้ชายหนุ่มจึงปรือตาขึ้นมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าและคว้ามืออีกฝ่ายไว้ ทว่า ผู้บุกรุกจะสะดุ้งสักนิดก็หาไม่ กลับส่งยิ้มให้เขาอย่างท้าทายราวกับตนไม่ได้ทำสิ่งใดผิด ช่างน่าเสียดายที่เป็นคืนเดือนมืด เขาจึงไม่อาจมองหน้าของอีกฝ่ายได้ชัดนัก แต่สิ่งที่สะท้อนในดวงตาเขากลับยั่วยวนจนเขาใจสั่น

ดวงตาสองสีที่เปล่งประกายราวกับสัตว์ร้ายที่เจ้าเล่ห์แสนกล....

“หึหึ ผมจำไม่ได้ว่าเราเคยพบกันมาก่อน” ชายหนุ่มใช้มือที่ยังคงเกาะกุมอีกฝ่ายไว้กระตุกดึงผู้ที่อยู่ตรงหน้าเข้ามาใกล้มากพอจนสามารถมองเห็นเครื่องหน้ายวนใจนั้นได้อย่างชัดเจน “เพราะหากเคยพบ ผมคงลืมคุณไม่ลง”

“คึหึหึ ที่พูดนั่นหมายถึงใบหน้าหรือร่างกายผมกันแน่ครับ” ผู้บุกรุกไม่ได้โอนอ่อนตามคำหวานนั้นมากเท่าที่ผู้พูดคาดหวัง แต่นั่นแหละ มันถึงได้น่าสนุก

คิดไปแล้ว เขารู้สึกว่าเขาเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน

ปีศาจฝันซึ่งล่อลวงมนุย์ด้วยร่างกายอันเย้ายวนเพื่อกลืนกินวิญญาณคนเหล่านั้น

ช่างชวนท้าทายจนอดใจไม่ไหวจริงๆ....

“มาแนะนำตัวกันหน่อยไหมครับ? ผม เบียคุรัน” ชายหนุ่มกระซิบข้างใบหูนุ่มก่อนจะขบเบาให้พอซ่านในอารมณ์ เรือนกายในอ้อมกอดของสะท้านเบาๆพร้อมกับมือข้างที่ไม่ได้ถูกพันธนาการเลื่อนขึ้นมาลูบไล้แผ่นอกของเขาอย่างยั่วยวน

“มุคุโร่....อืม...” สิ้นถ้อยคำแนะนำชื่อ ริมฝีปากนุ่มก็ถูกบดทับลงอย่างหนักหน่วงไม่เว้นช่วงจังหวะให้ได้เตรียมใจ ก่อนที่ร่างเบื้องบนจะถูกพลิกลงนอนราบด้านล่าง เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดพัวพัน เก็บเกี่ยวความหอมหวานรัญจวนอันแปลกประหลาด เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องออกไปโดยไม่มีใครคิดสนใจว่ามันจะถูกเหวี่ยงไปที่ใด จนกระทั่งเหลือเพียงเรือนร่างเปล่าเปลือยที่สัมผัสแนบสนิท

“อา.....คุณยอดไปเลย” เบียคุรันถอนริมฝีปากออกมา

“คึหึหึ เท่านี้ก็ว่ายอดแล้วหรือครับ นี่ยังไม่ถึงครึ่งที่ผมทำได้” มุคุโร่เผยรอยยิ้มอันลึกลับออกมา พร้อมกับลูบไล้มือไปตามแผงอกล่ำสัน ปลายลิ้นสีสดแลบเลียรสสัมผัสของกล้ามเนื้อตึงแน่น ขบกัดแนวกระดูกจนเป็นรอยเขี้ยวและฝากรอยจูบไว้ทั่วแนวบ่า “คุณรู้ว่าผมเป็นใคร....ใช่ไหมครับ....?” นัยน์ตาสองสีเหลือบขึ้นสบใบหน้าคร้ามเข้มด้วยความปรารถนาอันเข้มข้น

“คงไม่มีใครกล้าปีนหน้าต่างผมถ้าเขาไม่มีปีก” เบียคุรันตอบแล้วจูบเบาหลังฝ่ามืออีกฝ่าย “ซ้ำยังทอดกายให้ผมถึงที่โดยไม่มีข้อแลกเปลี่ยน หวังว่า....คุณคงไม่ได้อยากกินวิญญาณผมอย่างในตำนานว่าไว้ใช่ไหม”

“คึหึหึ วิญญาณคนมันไร้ประโยชน์สำหรับผม สิ่งที่ผมต้องการ....” มุคุโร่เลื่อนมือลงต่ำจนถึงสะโพกอีกฝ่าย “.....ก็แค่รสรักของคุณเท่านั้น”

“ได้ตามคำขอ” ชายหนุ่มเจ้าของนามกล้วยไม้ขาวตอบรับพร้อมกับจับอีกฝ่ายพลิกให้คว่ำลง

เสียงครางบางเบาเครือออกมาจากลำคอเมื่อสะโพกสวยถูกยกสูงขึ้นในท่าที่น่าอับอาย แต่เจ้าของร่างกลับไม่รู้สึกกระดาก ตรงกันข้าม ท่าทางเช่นนี้กลับเร้าอารมณ์เขาให้รู้สึกกระสันต์ซ่านปรารถนาจะได้ลิ้มรสชาติที่รอคอยนั้น

ปลายนิ้วแทรกลึกเข้ามาในร่างกายที่เตรียมรอรับ ด้วยเหตุนั้นผนังรอบข้างจึงบีบรัดอย่างรุนแรงราวกับกระหายจนทนไม่ไหว

มุคุโร่ปรือตาลง รับสัมผัสอันยั่วเย้าเพลิงกามาที่ลุกโหม

ทว่า....การกระทำเชื่องช้าของอีกฝ่ายนั้นเสมือนต้องการกลั่นแกล้งเขา เพราะเบียคุรันไม่ทำอะไรเลยนอกจากขยับนิ้วเข้าออกอย่างเอื่อยเฉื่อย แม้ว่ามุคุโร่จะแสดงความต้องการด้วยการส่ายสะโพก เกร็งหน้าท้องตอดรัดปลายนิ้ว หรือแม้กระทั่งเสียงครางอย่างไม่พอใจ และนั่นทำให้มุคุโร่รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก เขาจึงจัดการด้วยตัวเอง

ปีศาจหนุ่มเลื่อนมือลงไปยังหว่างขา และเกาะกุมแก่นกายที่แข็งขึงด้วยแรงตัณหาอันลึกล้ำ

“อา.....” เสียงครางดังออกมาจากลำคอ เสมือนต้องการบ่งบอกให้เบียคุรันรู้ว่าเขาเบื่อหน่ายกับลีลารักของอีกฝ่ายแค่ไหน และเขาจำต้องทำด้วยตัวเองเพราะความไม่ได้เรื่องนั้น ทว่าเบียคุรันกลับไม่ได้สะทกสะท้านกับคำต่อว่าเป็นนัยๆด้วยการแสดงออกทางกาย เขายิ้มให้กับร่างตรงหน้าที่ยังคงโก่งโค้งจึงไม่อาจมองเห็นริ้วของความคิดที่ไม่อาจคาดเดาในดวงตาสีน้ำแข็งคู่สวย

เบียคุรันละมือออกไปจากสิ่งที่ตนกระทำอยู่ โดยที่มุคุโร่ไม่ได้นึกสนใจ แน่นอน เขาไม่คิดใส่ใจกับมนุษย์ไร้สมองที่ไม่มีปัญญาทำให้เขาไปถึงจุดที่ต้องการได้ เขาเพียงแต่รู้สึกผิดหวังเล็กๆ เพราะได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับชายคนนี้มามาก แต่ว่ากลับทำได้เพียงเท่านี้

เสียงก็อกแก็กดังมาจากอีกฝากหนึ่งของห้อง มุคุโร่ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายกำลังคิดจะทำอะไร แต่ยังไม่ทันที่จะได้หันไปมอง ศีรษะของเขาก็ถูกกดลงมาอย่างแรงจนจมลึกลงไปกับหมอนใบโต เขาดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากกำลังที่กดทับ ทว่าผู้อยู่ด้านบนย่อมเหนือกว่าในทุกกรณี และในขณะที่มุคุโร่พยายามทุกวิถีทางที่จะต่อต้านนั้น เขาก็รู้สึกถึงโลหะเย็นเยียบสัมผัสที่ปากทางซึ่งไร้สิ่งใดปกปิด มือที่เป็นอิสระพยายามไขว่คว้าเอาเจ้าสิ่งนั้นออกไปเพราะเขาไม่อาจรู้ได้ว่ามันอันตรายต่อตัวเขาหรือไม่ ทว่ายังไม่ทันจะเอื้อมถึง สิ่งแปลกปลอมก็ถูกเสือกเข้ามาในร่างโดยแรง

“อ๊า!!” มุคุโร่กรีดร้อง ความเจ็บปวดที่แล่นขึ้นมาตามกระดูกสันหลังทำให้เขารู้สึกคล้ายกับว่าปากทางของเขากำลังจะฉีกขาด แต่โชคดีที่อย่างน้อยเบียคุรันก็เมตตามากพอที่จะขยายเอาไว้ก่อนแล้ว มันจึงเพียงเจ็บเพราะถูกแทรกเข้ามาอย่างกะทันหันเท่านั้น

“แบบนี้ชอบไหมครับ มุคุโร่คุง?” ชายหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีน้ำแข็งเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มราวจิ้งจอก

“อ....อะไร....คุณใส่.....”

“หึหึ ก็แค่ปืนเท่านั้นเอง” เขาว่าแล้วจึงบิดข้อมือครั้งหนึ่ง เสียงร้องก็ดังออกมาอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้กลับเต็มไปด้วยความรัญจวนใจ “ความจริง มันถูกเตรียมไว้เพื่อป้องกันขโมย แต่บางที มุคุโร่คุงคงชอบมันมากกว่า จริงไหมครับ?”

“อา....ไม่....ผมไม่ต้องการ....” ถึงปากจะว่าเช่นนั้น แต่ร่างกายของเขากลับตอบรับสิ่งที่อยู่ภายในเป็นอย่างดี และมันทำให้มุคุโร่รู้สึกแค้นใจตัวเองอย่างที่สุดที่ต้องถูกทำให้ตกเป็นเบี้ยล่างของมนุษย์คนหนึ่งที่เป็นเพียงอาหารของเขา

TBC

ตัดแบบทำร้ายจิตใจเล็กน้อยถึงปานกลาง - -+

555+ ท่าทางเซียร์จะชอบพลอตนี้นะเนี่ย แต่พอเอามาเล่นแชทสดแล้วฮุเนะกันแบบกู่ไม่กลับเลยทีเดียวสินะ Orz

ปล.พี่ไม่ได้เป็นคนเล่นปืนนะ!!!

กี๊ซซซซซซซซซซซซซซซซ
ท่านเซียร์กลับมาก๊อนนนนนนนนนนนนนนนนนน
โฮก!
มุคุมายั่วถึงที่แบบนี้ป๋าเบียไม่เอาก็เสียชื่อสิค้า!

มุคุโร่ คิดผิดคิดใหม่ (น่าจะไม่ทัน) ได้นะ

งานนี้ดูท่าปีศาจอาจแพ้คนซะแล้วสิ

แง่ว มุคุนี้มาเซิฟให้ถึงที่เลยหรอนั้น แอร๋ง ๆๆ เลือดจะหมดตัว
ไหมนั้นเรา = = ตาม ๆ ไปอ่านในบอร์ดท่านเซียร์ดีกว่า ฮิฮิ =[]=

ท่านเซียร์มาเขียนต่อแล้ว /^O^\ (จุดพลุ)

มุคุเซ็กซี่ได้อีก -..- ตายๆ...

มายั่วกันถึงที่ขนาดนี้
มุคุไม่รอดมือป๋าแน่ๆงานนี้
โฮะโฮะโฮะ

ตัดได้ค้างเกินบรรยายเลยค่ะท่านเซียร์
><
มาต่อไวๆนะคะ

ไม่ได้ทำร้ายจิตใจเล็กน้อยน้า~~~~~!!!!!!!!!!!!!

กลับมาก๊อน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

อย่าตัดเเบบเน้!!!!!!!!!!!!!!!!!! มันทรมานคนอ่านนะ ท่านเซียร์ TTT___TTT

ค้างอ่ะ โฮ~~~~ว T^T

ต่อด่วนเลยท่าน สัปป้ามายั่วมาชเมลโล่ถึงที่ทั้งที

อัพ อัพ อัพ ~~~~~

//แอบเข้ามากอดพี่เซียร์


มาเป็นกำลังใจให้พี่เซียร์ค่า! มาอัพไวๆนะคะ><


สู้ๆ!

เอ่อ...นี่เขาเรียกว่า
ทำร้ายจิตใจเล็กน้อยถึงปานกลางเหรอ
ที่จริงมันน่าจะเรียกว่า...ทำร้ายจิตใจมากกก ถึงมากที่สุดเลยนะ

อ๊ากกก ทนรอตอนต่อไปค่า...รอออ =_="

โฮกกกกก=.,= มุคุคุงมาเสนอถึงที่อย่างนี้ป๋าต้องสนองให้คุ้มเลยใช่มั้ยฮะฬ>w< อา...จะติดตามฮะ เรื่องนี้ท่าทางจะเรียกเลือดใช่เล่น คุคุคุคุ

ว่าแต่...ถึงจะทำร้ายจิตใจน้อย..แต่นี่มันทำลายอารมณ์แบบสุดๆเลยนะฮะ!!!!!!

อาหารมาเสิร์ฟถึงห้อง ลาภปากเบียตามเคย หึหึหึ....

ใช้ปืนแล้วจะใช้อย่างอื่นด้วยรึเปล่าคะ??? (/ยิ้มชั่ว) ทำไมรู้สึกว่ามุเข้ามาแล้วจะไม่ได้ออกไปไหนอีกนะ =w="

โอ้วววว

มุคุมาให้ป๋ากินถึงที่เลย

กรั๊สๆๆๆๆ

แค่ตอนแรกก้เรียกเลือดขนาดนี้แล้วตอนต่อไปละนี่

โอ้วววว...คงหาทิชชู่ไม่ทันกันพอดี

แต่...ไหงท่านเซียร์ทำกันอย่างนี้ล่ะ???

ฮือๆๆๆ ค้างกันเลยทีเดียว

รอตอนต่อไปนะคะ

ปืนรึ...อีเบียโหดได้ใจเลย

ในที่สุดมันก็มา พี่เซียร์ขาออกผลงานมาแว้ววววว
มุคุจัง ไปยั่วเลย ร่านมากลูกแต่บ่อเป็นหยังเจ๊รับได้ คิคิ

อินคิวบัสหรอ........ชอบนะไอ้ตัวนี้ลูกเป็นได้เหมาะมากมาย

มาอัพเร็วๆนะเคอะ