•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ด>O<"

ทำไมมาอ่านอีกที ก็จบแล้วล่ะ??????

แต่จบได้ประทับใจมากๆเลยค่ะ

แล้วมาแต่งอีกนะคะ^^"

ตั้งตารอเรื่องต่อๆไปนะ><"

อ๊าย!!!!! >//////////////<

ในที่สุดบาจิลคุงก็ค้นหาหัวใจตัวเองเจอซักที ยินดีด้วยจ้า

เห็นไหมว่าซือคุงรักบาจิลคุงแค่ไหน อย่าปล่อยให้หลุดมือล่ะ!

ในที่สุดก็จบแบบแฮปปี้ ^___^

จะรอพาร์ทต่อไปน้า~

โฮกกกกก จบแล้วเหรอเนี่ย โฮ~~~TT[]TT

อยากอ่านคู่นี้นานๆจังเลย แต่ก็น่ารักดีฮะ บาจิลคุงเอ้ยยย ถ้ารู้สึกตัวตั้งแต่แรกแม่ยกคงไม่ต้องมานั่งกรี๊ดที่บาจิลคุงโดนคนอื่นกอดหรอก ฮื้ออTwT

อา....10069ไปแล้ว 2784ไปแล้ว ต่อไปก็ต้องD18!!!!

อรั๊งงง จะรออ่านปีศาจดีโน่นะฮะ> <

------------------------------

title Human’s lust, Devil’s love ภาค สัญญารัตติกาล
by Ziar
pairing DinoxHibari
summery ความรักและตัณหานั้นต่างกันแค่เพียงด้ายบางเส้นหนึ่งกั้น ก็เช่นเดียวกับมนุษย์และปีศาจที่แท้จริงแล้วต่างกันเพียงพลิกฝ่ามือ

-------------------------------

สัญญารัตติกาล


การทำสัญญากับปีศาจ คือการมอบข้อแลกเปลี่ยนอันเท่าเทียมเพื่อจะได้บางสิ่งบางอย่างที่ปีศาจจะพึงมอบให้แก่ผู้ร้องขอ ทว่า สิ่งที่ปีศาจเรียกร้องกลับคืนนั้น มักไม่ใช่สิ่งที่จะยอมมอบให้ได้โดยง่าย เพราะมักจะเป็นสิ่งล้ำค่าและมีความสำคัญอย่างยิ่งยวดต่อบุคคลผู้นั้น แต่หลายครั้งหลายครา ที่มนุษย์ได้ถูกความโลภเข้าครอบงำจนกระทั่งยอมแลกแม้แต่สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต เพื่ออำนาจ วาสนาและทรัพย์สมบัติ ดังเช่นในอดีต ซึ่งตระกูลเก่าแก่ตระกูลหนึ่งได้เคยทำสัญญากับปีศาจฝันผู้เปี่ยมด้วยอำนาจ ต้นตระกูลซึ่งเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาสามัญ ได้ทำสัญญาแลกเปลี่ยนความมั่งคั่งรุ่งเรืองของตระกูลด้วยการขายทายาทหัวปีรุ่นที่ 18 ให้แก่ปีศาจตนนั้น และบัดนี้......ทายาทคนหัวปีรุ่นที่ 18 ก็ถือกำเนิดขึ้นมาได้ 15 ปีแล้ว

ฮิบาริ เคียวยะ บุตรชายคนเดียวของตระกูลฮิบาริอันลือเลื่อง เขาคือผู้ที่สืบสายเลือดโดยตรงจากเจ้าตระกูลคนแรก และมีสิทธิโดยชอบธรรมที่จะเป็นผู้ครองตระกูลคนต่อไปหากรุ่นที่ 17 เสียชีวิตลง กระนั้น เขากลับไม่รู้เลยถึงสิ่งที่ต้นตระกูลฮิบาริได้ทำสัญญากับปีศาจเอาไว้ และผลของสัญญานั้นก็ได้มาตกลงที่เขาอย่างไม่เต็มใจ

คืนหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิ อากาศอบอ้าวเพราะความชื้นทำให้ฮิบาริ เคียวยะรู้สึกไม่สบายตัวนัก จึงออกมาเดินเล่นในสวน และในเวลานี้ ในสวนจะไม่มีคนสุมหัวกันทำให้เขาปลอดโปร่งและอารมณ์ดีมากพอที่จะชื่นชมกับสายลมที่พายพัดรวมทั้งผืนฟ้าสีกำมะหยี่ที่ไร้แสงจันทร์ เด็กหนุ่มเดินเข้าไปนั่งที่ซุ้มกุหลาบเล็กๆ และทอดสายตาออกไปยังฟ้ากว้าง ทว่าท่ามกลางความเงียบสงบนั้นเอง ก็บังเกิดเสียงสวบสาบขึ้นจากฟากหนึ่งของสวน รบกวนความสงบของคุณชายน้อยเข้าอย่างจัง

“ใครน่ะ?” ฮิบาริมุ่นคิ้วพลางเอ่ยถาม ก่อนที่จะปรากฏร่างชายหนุ่มร่างสูงสง่าออกมาจากพุ่มไม้

“สวัสดี เคียวยะ” เขาเอ่ยทักทำให้ฮิบาริต้องเขม่นมองไปในความมืด เพราะเขาจำไม่ได้ว่าเคยรู้จักอีกฝ่ายจนสนิทสนมถึงขั้นเรียกกันด้วยชื่อ

“แกเป็นใคร?” เด็กหนุ่มเอ่ยถามอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นเพื่อเตรียมพร้อมหากมีสิ่งใดเกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว มือของเขากระชับทอนฟาซึ่งเป็นอาวุธประจำกายด้วยความเคยชิน

“ฉันชื่อดีโน่” ชายหนุ่มแปลกหน้าซึ่งฮิบาริมองเห็นไม่ชัดนักกล่าวตอบพลางหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นเด็กหนุ่มคนนั้นกำลังระวังตัวแจ มันเป็นเรื่องไม่น่าแปลกในเมื่อตัวเขาสามารถมองเห็นในความมืดได้ชัดเจนในขณะที่สายตาของมนุษย์ไม่อาจมองเห็นได้ แน่นอน....เขาไม่ใช่มนุษย์

“ดีโน่? ฉันไม่เคยรู้จักชื่อของแก ออกไปจากที่ของฉันก่อนที่ฉันจะขย้ำแกให้ตาย” ฮิบาริขู่ก่อนจะขยับทอนฟาขึ้นมาในท่าพร้อมต่อสู้ ทว่าเพราะสายตาของไม่พร้อมจะใช้งานในความมืด เขาจึงไม่อาจมองเห็นปลายแส้ที่ตวัดมาและดึงอาวุธคู่กายของเขากระเด็นออกไป

ชายหนุ่มผู้บุกรุกย่างเท้าเข้ามาใกล้เจ้าของบ้านอย่างไม่กลัวเกรง เขาเผยรอยยิ้มอันแปลกประหลาดขณะเชยคางอีกฝ่ายขึ้นมอง ทว่ามือบางก็ตวัดปัดมือของเขาออกไปในทันที

“ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ทำอะไรรุนแรงหรอก” ดีโน่ว่า แต่ฮิบาริไม่ใครเชื่อใจนัก เขาฉากหลบออกมาและพยายามที่จะเบี่ยงให้พ้นทาง ทว่าดีโน่กลับไวกว่า เขาตวัดแส้เพียงครั้งเดียว ร่างของเด็กหนุ่มตัวน้อยก็ถูกรวบเอาไว้อย่างง่ายดาย ซ้ำยังเสียหลักเซถลาไปด้านหน้า เป็นการเปิดช่องให้ผู้อุกอาจเข้าถึงตัวเขาได้ และโอบรับเอาไว้ก่อนฉวยโอกาสสูดดมเรือนผมหอมกรุ่นกลิ่นดอกไม้

“ปล่อย!” ฮิบาริคำรามพลางดิ้นรน แต่ก็ไร้ผลโดยสิ้นเชิง

“อย่าส่งเสียงดังเกินไปนัก เด็กน้อยของฉัน เพราะเธอคงไม่อยากให้ใครเห็นเธอในสภาพนี้”

“สภาพไหน......อื้อ!!!!” ก่อนที่ฮิบาริจะได้ถามต่อ ริมฝีปากร้อนก็บดขยี้ลงมาอย่างรุนแรงและรวดเร็ว เรียวลิ้นร้อนถูกดันแทรกเข้าไปก่อนที่ฮิบาริซึ่งไร้ประสบการณ์จะได้รู้ตัวว่าตนกำลังถูกทำอะไรอยู่ เขาพยายามขับไล่สิ่งที่รุกล้ำเข้ามาภายในปาก ทว่า การต่อต้านของปลายลิ้นเล็กๆอันไร้เดียงสาไม่อาจทำให้ดีโน่สะทกสะท้านได้ เขากลับรู้สึกสนุกกับความหอมหวานและอาการต่อต้านเล็กๆนั้นเสียมากกว่า

ชายหนุ่มแปลกหน้าทรุดตัวลงนั่งพร้อมกับดึงอีกฝ่ายเข้ามานั่งซ้อนบนตัก ริมฝีปากของเขายังคงคลอเคลียอีกฝ่ายไม่ห่าง แม้ฮิบาริจะทำท่าคล้ายใกล้จะหมดลมหายใจ

มืออุ่นลูบไล้เข้าไปในกางเกงนอนตัวหลวม ก่อนจะเคล้าคลึงก้อนเนื้อนุ่มที่ยังไม่เคยมีใครได้สัมผัส

ฮิบาริสะดุ้ง ใบหน้าของเขาร้อนและขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความอับอายที่ถูกแตะต้องสัดส่วนอันเร้นลับ แต่มือของเขานั้นถูกพันธนาการเอาไว้อย่างแน่นหนา จึงไม่อาจผลักไสอีกฝ่ายออกไปได้โดยง่าย ขาของเขาก็ถูกบังคับให้อ้ากว้างคร่อมบนหน้าขา ไม่อาจหนีบลงได้ดังใจนึก

“หยุด! แก.....เจ้าสัตว์กินพืช....อ๊ะ!” เสียงคำรามระคนวาบหวิวไม่ได้ดูน่ากลัวเลยสักนิดเมื่อเทียบกับยามปกติ มันกลับส่งเสียงคล้ายลูกแมวที่พยายามป้องกันอันตรายให้ตัวเองทั้งๆที่ไม่มีกำลังจะทำได้

“เริ่มรู้สึกแล้วหรือ? ดูเหมือนเธอจะไม่เคยทำให้ตัวเองเลยนะ” ดีโน่หัวเราะพลางขยับมือนวดเค้นจนสิ่งที่เขากอบกุมอยู่เริ่มแข็งตึงขึ้นมา

ฮิบาริอายจนไม่รู้จะอายยังไง เขาหัดฟันไม่ยอมเปล่งเสียงร้อง แม้ขณะที่เขาได้ปลดปล่อยความปรารถนาออกมาในมือของผู้อื่นที่เขาไม่เคยเห็นหน้า ลมหายใจของเขาพรั่งพรูออกมาราวกับผ่านสนามรบมาหมาดๆ ก่อนจะตวัดสายตามองผู้ที่อยู่เบื้องหน้าอย่างเอาเรื่อง ก่อนที่จะต้องอายยิ่งกว่าเดิมเมื่อเขาเห็นร่างเงานั้นยกมือของตนขึ้นลิ้มเลียรสรักอย่างเอร็ดอร่อย

“สบายตัวขึ้นไหม?” ดีโน่เอ่ยถามขณะปลดแส้แล้วพาเด็กหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้

“ฉันจะขย้ำแกให้ตาย” ฮิบาริเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางพยายามจะเช็ดหว่างขาตนเองที่เลอะคราวเหนียว แต่มันกลับไม่ได้ดีขึ้นเพราะสุดท้ายสิ่งที่เปื้อนก็คือกางเกงนอนของเขาเอง

“อีกสิบปี”

“หือ?” เด็กหนุ่มทำเสียงในลำคอเมื่ออีกฝ่ายถอยห่างออกไปและกล่าวบางสิ่งออกมา

“อีกสิบปีฉันจะมารับเธอไปเป็นของฉัน” ดีโน่พูดออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะบังเกิดสายลมอันรุนแรงพัดกลีบดอกไม้ปลิวไสวจนฮิบาริต้องหลับตาลง และเมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขากลับพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนฟูกในห้องนอนของตัวเอง

ฮิบาริมองไปรอบๆและพบว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติ หน้าต่างก็ปิดสนิทดี เครื่องเรือนทุกอย่างอยู่กับที่ เสื้อผ้าของเขาไม่มีกลีบดอกไม้ใบไม้ติดแต่อย่างใด ในที่สุดฮิบาริก็สรุปว่ามันคือฝันที่แปลกประหลาด ทว่า แม้ใจจะคิดเช่นนั้น เขากลับพบสิ่งผิดปกติขึ้นมา นั่นคือ....กางเกงของเขาเปรอะเปื้อนคราบบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกเหนียวเหนอะหนะ มันทำให้ฮิบาริกัดฟันกรอดด้วยความคับแค้นใจ

ให้ตายเถอะ! ฝันบ้าอะไรเนี่ย!

เขาคิดแล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปในทันที โดยไม่ได้สังเกตเลยว่า นอกหน้าต่างนั้นมีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองลอดหน้าต่างเข้ามายังตัวเขา นัยน์ตาสีทองอันลึกล้ำมองตรงเข้ามาในขณะที่ริมฝีปากของเขากำลังหยักยิ้มอย่างพึงพอใจ

อีกสิบปี....ฮิบาริ เคียวยะ

เธอจะต้องเป็นของฉันตามพันธะสัญญาที่เคยให้เอาไว้....

เสียงทุ้มลึกนั้นล่องลอยสลายไปกับสายลมเช่นเดียวกับเจ้าของร่างเงาสูงสง่าที่โบกบินหายไปในผืนฟ้ายามราตรี

ในค่ำคืนอันเงียบสงบคืนหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิ ไม่มีมนุษย์สักคนที่ได้รับรู้ว่า ผลพวงแห่งคำสัญญาได้เริ่มขึ้นแล้ว.....


----------------------------->


สิบปีผ่านพ้นไป ฮิบาริ เคียวยะ หลงลืมคืนนั้นไปเสียสนิทใจ และเติบโตขึ้นเป็นชายหนุ่มที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้นัก ในฐานะหัวหน้าแก๊งค์รักษาระเบียบประจำเมือง เขาขย้ำทุกคนที่กล้าขวางทางด้วยทอนฟาคู่ใจ กรีดรอยยิ้มให้กับเลือดที่สาดกระจายเปรอะเปื้อนร่างกาย และมีชีวิตในแต่ละวันเพื่อรักษาเมืองนี้ให้อยู่ในความสงบมากที่สุดเท่าที่ทำได้ คนในตระกูลฮิบาริต่างเลือกที่จะทำเหมือนมองไม่เห็นเขาเมื่อเขาอยู่ในบ้าน และซุบซิบนินทาว่าเขาคือความด่างพร้อยของตระกูล นับแต่พ่อแม่ของฮิบาริเสียไป คนในต่างก็พากันเอาใจเอนเอียงไปหาน้องสาวของเขาที่มีสิทธิเป็นหัวหน้าตระกูลหากเขาเสียชีวิตไป

ฮิบาริไม่เคยแคร์....

เขาไม่ใส่ใจว่าคนอื่นจะคิดยังไงกับเขา ไม่ใส่ใจว่าบ้านนี้จะเป็นของเขาหรือไม่ เพียงแค่ทำทุกอย่างที่เขาคิดว่าถูกต้องเท่านั้น

เมื่อคนในบ้านต่างไม่มีใครเห็นเขา เขาก็ไม่คิดที่จะมองใครเช่นกัน....

“อาหารเช้าครับ คุณเคียว” คุซาคาเบะ คือลูกชายของข้ารับใช้เก่าแก่ เป็นสมาชิกภายในบ้านฮิบาริคนเดียวที่รักและเทิดทูนฮิบาริ เคียวยะยิ่งกว่าใครๆ เป็นมือขวา ผู้หนุนหลัง และทุกๆอย่างที่พึ่งจะเป็นได้เพื่อให้เจ้านายของเขาพอใจอย่างสูงสุด แม้แต่ในวันที่เขาเริ่มสังเกตเห็นสิ่งที่คนในบ้านทำกับฮิบาริ เขาก็ยังคงเลือกที่จะอยู่เคียงข้างนายน้อยคนนี้แทนที่จะถอยออกห่างด้วยความหวาดกลัวเช่นคนอื่นๆ

“เอาเข้ามาในห้องนี่แหละ” ฮิบาริกล่าวพลางกระชับกิโมโนที่หลุดลุ่ยไปบ้างในตอนนอน

เสียงประตูบานเลื่อนดังขึ้นก่อนที่ถาดอาหารจะถูกนำเข้าในโดยคุซาคะเบะที่ไม่ยอมเงยหน้ามองเจ้านายของตนในภสาพไม่เรียบร้อย ก่อนที่เขาจะวางถาดอาหารลงและถอยออกไปในท่าก้มหน้าเช่นเดิม

ฮิบาริ เคียวยะ มองดูอาหารเช้าอย่างเฉยเมย ก่อนจะเสมองออกไปนอกหน้าต่างที่ดอกซากุระในสวนกำลังเริ่มร่วงหล่น

ทำไม....ชีวิตถึงได้น่าเบื่อขนาดนี้กันหนอ....

เขาคิดก่อนจะหาวเล็กน้อยแล้วหันกลับไปสนใจอาหารต่อ ความจริงแล้ว เมื่อคืนนี้เขาเริ่มฝันเหมือนเมื่อสมัยเด็กอีกครั้ง ฝันถึงชายหนุ่มแปลกหน้าที่เขาไม่รู้จัก แต่ครั้งนี้เขารู้สึกว่าเขาเห็นใบหน้าอีกฝ่ายชัดเจนมากขื้น เขารู้ว่าฝ่ายนั้นมีผมสีทองที่ซอยยุ่งไม่เป็นทรงนัก ดวงตาสีอำพันราวกับสุราเลิศรส และผิวสีคล้ำกว่าเขาเพียงเล็กน้อย

คนๆนั้นชื่อ.....

“ดีโน่....”

ช่างน่าแปลกที่เขายังจดจำชื่อนั้นได้ทั้งที่ผ่านเลยมาถึงสิบปีแล้ว และคนๆนั้นก็เป็นเพียงคนที่เขาอุปโลกน์ขึ้นในความฝันเท่านั้น

ฮิบาริไม่เคยเชื่อเรื่องโชคชะตาหรือฟ้าลิขิต เขาเชื่อว่าชีวิตมนุษย์นั้นถูกลิขิตได้ด้วยมือของตนเท่านั้น

กลีบซากุระกลีบหนึ่งปลิวเข้ามาในห้องในขณะที่เขากำลังจะคีบชิ้นปลาเข้าปาก มันลอยมาทิ้งตัวลงในชามข้าวและนอนนิ่งเช่นนั้น ฮิบาริจึงวางตะเกียบลงและหยิบมันออก ปล่อยให้มันล่องลอยกับสายลมต่อไป

จงมีอิสระให้เต็มที่....แทนตัวเขาซึ่งไร้อิสรภาพ....


-------------------------->

เจอกันครั้งแรก ก็....
กด

สมเป็นม้าหื่นจริงจริ๊ง

อัพพลีสสสสสสสสสสสสสสสส~ สนุกมากกก+++++++!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

บทแรกโน่ก็เอาซะแล้ว - -...

อัพต่อเถอะค่ะ อยากอ่านต่อแล้วววว....

แค่เจอเคียวยะครั้งแรก
โน่ก็ทำถึงขนาดนี้เลย
สงสัยครั้งต่อไปคงไม่รอด ~ หึหึ

ดีโน่คาแรคเตอร์นี้เท่มากมายอะ
มารับเคียวยะไปอยู่ด้วยกันเร็วๆนะ >o<

รออัพต่อนะค่ะ ^^

กด กด กด กด !!


กดไปเลยลูกดีโน่ ~ !!


ก๊ากกก .. ~ !!

ไม่ใช่ว่ารับไปแล้วไม่กดนะ .. - -++


ต้องกดเท่านั้นที่จะครองโลกก กิ๊ววว ~




..อย่าสนข้างบนเลยค่ะ มันบ้า


มาต่อไวนะจ๊ะ รออยู่ ฮิ ๆ

อ่ะนะ ท่านม้าพยศ
หลงเสน่ห์เด็กอ่ะดิ๊...
แต่ว่าชอบนะ...ยอมรอตั้งสิบปี
กะว่าโตขึ้นจะสวยกว่าเดิมสิท่า อิอิ

รอตอนต่อไปค่า...>v<

โน่...ทั้งที่เจอน้องเคียวครั้งแรกแท้ๆนะนั่น
แล้วครั้งต่อๆไปมันจะขนาดหนายยย
แุถมบอกว่าจะมารับไปอีก
อ๊ายยยยยย//หล่อนจะร้องทำไม

รอตอนต่อนะคะ ^_^

ราชินีเคะ ท่านฮิ!!!!!! >//////////////////<

มาคราวนี้ม้าพยศของเราคงไม่หงอเหมือนดชเรื่องอื่นๆน้า

อยากเฆ้นพ่อม้า เป็นเมะที่ออกแนวดาร์กๆ อ่ะ (เอาเจ้าเล่ห์ก็ได้มั้ง)

รีบมาต่อน้า~

“อีกสิบปี”
.......
“อีกสิบปีฉันจะมารับเธอไปเป็นของฉัน”

ดีมากพ่อม้า >w< (ว่าเเล้วเผ่นหนีทอนฟา)

ง่า..-[]- มาถึงก็เอาเลยเรอะ?? สมเป็นดีโน่จริงๆ คุณเคียวไม่มีใครดูแลแบบนี้ม้ามาอุ้มไปเล้ย!!!!! //โดนทอนฟาเสย

อา....เคียวยะจะถูกจับใส่พานส่งไปเป็นเครื่องสังเวยแล้วสินะ > < (ให้อารมณ์เหมือนจับสาวพรหมจรรย์บูชานักบวชสมัยโบราณยังไงชอบกล- -)

รออ่านฮะ อัพเร็วมากมาย ว่าแต่...แอบรู้สึกว่ามันจะสั้นยังไงไม่รู้แฮะ หวังว่ามันจะยาวๆเหมือนม่านหัวใจนะฮะ^ ^ //โดนตบข้อหาฝันสูงเกิน

ม้ากินเด็กอีกแล้ว~~~

บทแรกพี่โน่ก็เล่นแล้วเรอะ?? =[]=!!!

โชตะสินะฮะ....ใช่มั้ย...โชตะ...(โดนถีบ)
พี่เซียร์มาอัพด้วยนะฮะ T^T~
//มองซ้ายมองขวา กระดิกหาง นั่งปุ๊กรอคอย