•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

จบพาร์ทเเรกแล้ว สุดท้ายปิศาจมาชเมลโล่ก็ไปอยู่กับนางมารสัปปะรดสวมปราด้าจนได้สินะ

โชจังยอมแพ้จนได้ ก็แหม~ จะไปสู้เจ้ามุได้ยังไงกัน รายนั้นเหนือชั้นกว่านี่นา -*-

สนองอารมณ์ดิบเถื่อนของอิตาเบียได้มากกว่าล่ะนะ (ก็เหมาะกันดี -*-)

น่าอิจฉาอยู่เรื่องเดียว ผ่านไปร้อยปีตาเบียมันก็ยังหนุ่มเหมือนเดิม

(สงสัยคงไม่ต้องไปไหน อยู่กดนังมุมันตลอดไปนั่นล่ะ เพราะรายนั้นขี้หึง 555+)

อัพ อัพ อัพ ~~~~ รอพาร์ทต่อไปเน่อ ^^

หลับไปด้วยกันทั้งคู่เลยหรอเนี่ย

ผ่านไปร้อยปีไม่แก่ขึ้นเลยซักนิด น่าอิจฉาที่สุด> <
จากนี้มุคุคงต้องรับศึก(?) หนัก อดมาตั้งร้อยปีเชียวนะ *ฮา*

รอคู่ต่อไปนะคะ^^

จอตอนแล้วววว

อดไปตั้ง100ปี มุคุลุกไม่ขึ้นแน่งานนี้

(คึหึหึหึ นั่นสิครับ//มุคุ)

รอพาร์ทต่อไปนะคะ

จบพาร์ตแรกแล้ว ต่อไป....เป็นของใครกันนะ?

........./ทุบโต๊ะ!! โฮกกกกกกกกกกกกก

หวานได้อีกกกกกกกกกกกกกกก กรี๊ดดดดดดดด~~ /ตบตีกับมดที่หน้าจอคอม

จ้อง....ทำสายตาปิ๊งๆ...
ผมชอบคู่นี้อ่ะ....หมู่นี้รักคู่นี้ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก...(ฮา)
หว๊านนน หวาน อร๊างงง ขอบคุณพี่เซียร์ที่แต่งอะไรดีๆแบบนี้มาให้อ่านกันนะครับ
//กอด ซุกไซ้

หวานจังเลยฮะ~ >w<

จบแฮปปี้เอนดิ้ง บ๊ายบายโชจัง ยังไงก็ต้องมาชเมโสอดไส้สับปะรด(?)อยู่ดี

ร้อยปี....อืม..

ความรักช่างยาวนาน

หวานกัน100ปี รักนิรันดร์ โอ้ยยยยหวานเกิน

ต่อไปเป็นใครกันน้า~

title Human’s lust, Devil’s love ภาค มายาพิสุทธิ์
by Ziar
pairing TsunaxBasil
summery ความรักและตัณหานั้นต่างกันแค่เพียงด้ายบางเส้นหนึ่งกั้น ก็เช่นเดียวกับมนุษย์และปีศาจที่แท้จริงแล้วต่างกันเพียงพลิกฝ่ามือ

-------------------------------


มายาพิสุทธิ์


โลกมนุษย์ สถานที่ซึ่งเปรียบเสมือนสนามเด็กเล่นของเหล่าปีศาจ และมนุษย์คือของเล่นของพวกเขา ทว่า ปีศาจที่สามารถลงมายังโลกมนุษย์ได้อย่างอิสระนั้นจะต้องเป็นปีศาจที่โตเต็มวัยแล้ว เพื่อที่จะไม่ตกเป็นเบี้ยให้มนุษย์นำไปใช้ประโยชน์ได้ อย่างไรก็ดี ก็มีหลายครั้งหลายคราที่ปีศาจที่ยังไม่โตเต็มวัยนักลงมาในโลกมนุษย์ บ้างก็โชคดีได้กลับบ้านอย่างปลอดภัย แต่บางครั้งก็โดนมนุษย์จับตัวไปขายในตลาดมืด บางส่วนถูกช่วยออกมาได้ แต่บางส่วนก็กลายเป็นสัตว์เลี้ยงของมนุษย์หรือถูกชำแหละอวัยวะเอาไปเก็บสะสม ด้วยเหตุเหล่านี้ ปีศาจจึงมักกันปีศาจอายุน้อยที่ไม่สามารถดูแลตัวเองได้ดีนักออกห่างจากมนุษย์ให้มากที่สุด

ปีศาจที่อายุพอสมควรแล้วนั้น จะได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์นานๆครั้งเพื่อให้คุ้นชิน แต่ต้องมีคนดูแลอยู่ห่างๆเพื่อให้แน่ใจว่าจะปลอดภัย บาจิลเอง ก็เป็นปีศาจตนหนึ่งในกลุ่มอายุนี้เช่นกัน แต่เขากลับต้องออกมาคนเดียวเพราะญาติผู้พี่คนหนึ่งของเขาไม่ว่าง ส่วนอีกคนนั้นอาศัยอยู่ที่โลกมนุษย์อยู่แล้วจึงสามารถโอนอ่อนได้ตามกรณี กระนั้น....บาจิลก็ไม่รู้เลยว่าพี่ชายของตนอาศัยอยู่ที่ไหน เพราะเจ้าตัวไม่ได้ติดต่อกลับไปร่วม 80 ปีแล้ว

บาจิลเงยหน้ามองฟ้าก่อนจะถอนหายใจ ความจริงการหาบนฟ้าอาจจะง่าย แต่ก็ทำให้มนุษย์เห็นตัวพวกเขาได้ง่ายเช่นกัน เด็กหนุ่มจึงจำต้องจำแลงร่างให้กลมกลืน อย่างน้อยก็จนกว่าจะได้เจอพี่ชายที่ตนตามหา

คืนนี้เป็นคืนเดือนมืด เขาจำเป็นต้องหาอาหาร แต่.....เขาจะรู้ได้อย่างไรว่ามนุษย์คนไหนปลอดภัยต่อเขา ซ้ำเขายังไม่เคยได้เรียนรู้การหาอาหารแบบที่ควรจะทำจริงจังสักครั้ง มีแต่พวกพี่ๆเอามาป้อนให้ทั้งนั้น และความจริงคืนนี้เป็นกำหนดที่เขาจะได้เรียนรู้ แต่กลับหาตัวคนสอนไม่เจอเสียนี่

ปีศาจตัวน้อยเดินโซซัดโซเซอย่างไร้เรี่ยวแรงก่อนจะนั่งลงกับเก้าอี้ตัวหนึ่งในสวน ความหิวกำลังทบทวีขึ้นเรื่อยๆ หากคืนนี้เขาไม่ได้กินมนุษย์สักคนเขาจะต้องตายแน่ๆ

“ไงน้องสาว” เสียงมนุษย์ผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยเรียกเขาแล้วเดินมานั่งข้างๆ บาจิลเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยความระแวง เพราะดูเจตนาจะไม่บริสุทธิ์นัก

“ขอโทษครับ เอ่อ....ผมกำลังจะไป....” บาจิลตั้งใจจะหลบเลี่ยงทว่ากลับถูกฉุดมือเอาไว้เสียก่อน

“เดี๋ยวสิ ฉันให้ราคาดีนา” ชายแปลกหน้ากล่าวก่อนควักเงินขึ้นมาจำนวนหนึ่ง “ว่าไง สนใจไหม?”

สิ่งที่อีกฝ่ายพูดออกมาทำให้บาจิลต้องนิ่งคิด เพราะจะว่าไปเขาเองก็เคยได้ยินเรื่องเหล่านี้จากพวกปีศาจตนอื่นอยู่บ้าง จะว่าไปแล้ว มันก็คือหนทางหนึ่งซึ่งปีศาจฝันเช่นเขาจะหาอาหารได้อย่างง่ายๆและไม่เสี่ยงมากนัก อีกทั้งยังกลมกลืนกับมนุษย์อีกด้วย ความคิดนั้นทำให้บาจิลต้องกลืนน้ำลายด้วยความตื่นเต้นและประหม่าเพราะหากเขาตอบรับนั่นหมายความว่าเขาจะต้องเริ่มการหาอาหารครั้งแรกเองโดยไม่มีใครให้คำแนะนำ และหากผิดพลาดก็จะไม่มีใครคอยช่วยเหลือ กระนั้นความหิวก็ทำให้เขาไม่มีทางเลือกมากนัก จริงอยู่ว่าคืนอื่นก็หาอาหารได้ แต่ในคืนเดือนมืดนี้ไม่มีแสงจันทร์ การปิดบังตัวตนจะง่ายดายยิ่งกว่า

“อ.....”

“ตรงนั้นทำอะไรกันน่ะ?” ก่อนที่บาจิลจะได้ตกปากรับคำ กลับมาเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดทำให้ความตั้งใจของเขาฝ่อลงไปอีกครั้ง แต่ก็น่าดีใจที่ในที่สุดชายแปลกหน้าคนนั้นก็ปล่อยมือเขาเสียที กระนั้นบาจิลก็ยังไม่มั่นใจว่าเจ้าของเสียงที่ช่วยเขาไว้จะเป็นผลดีกับเขาหรือไม่

“คุณหนู ถ้าไม่รีบกลับนายหญิงจะเป็นห่วงนะครับ” ชายชราซึ่งคล้ายจะเป็นคนดูแลเอ่ยเตือนเด็กหนุ่มที่ก้าวลงจากรถม้าและเดินตรงไปยังคนสองคนที่ยืนอยู่แถวนั้น

“แปบเดียวเท่านั้นน่า แม่คงไม่ว่าหรอก” เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลว่า

“แต่ว่า....คุณหนูสึนะ.....”

“ไม่เป็นไรหรอก นิดเดียวเอง” เจ้าของนาม สึนะ ย้ำคำยืนยันการตัดสินใจ แล้วเดินไปยืนข้างๆบาจิล “ทางการเพิ่งประกาศห้ามทำการซื้อขายกิจกรรมทางเพศในที่สาธารณะไม่ใช่หรือ? ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ผมอยากขอให้คุณไปยังที่ที่คุณต้องการดีกว่านะครับ”

“เฮ้ น้อยหน่อยน่า แม่สาวน้อยนี่เขายังไม่ว่าอะไรเลย” ชายหนุ่มร่างใหญ่ว่าแล้วฉุดมือบาจิลเข้าหาตัว “เราไปกันเถอะนะจ๊ะ”

“ด....เดี๋ยวครับ” บาจิลรีบเอ่ยปราม เพราะเขารู้สึกอยากเปลี่ยนใจเสียแล้ว แต่ดูเหมือนการปฏิเสธของเขาจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามไม่พอใจ

“อะไร! จะมาเล่นตัวเอาตอนนี้หรือไง!” ชายร่างใหญ่คำราม สึนะจึงต้องรีบเข้าห้าม

“ผมคิดว่าเขาคงไม่ได้เล่นตัวหรอก เพราะความจริงแล้ว...เขาเป็นผู้ชาย” สึนะอธิบายก่อนที่ผู้ฟังจะทำหน้าตื่นตะลึงพลางมองกลับมาที่บาจิลอย่างไม่เชื่อสายตา

“ชิ! หลอกกันนี่หว่า!” เขาสบถก่อนจะวิ่งหนีไปด้วยความอับอายที่หูอื้อตาลายจนมองเด็กผู้ชายเป็นผู้หญิงเสียได้

“ไม่เป็นไรใช่ไหม?” สึนะเอ่ยถามบาจิลที่ยังคงยืนนิ่ง เด็กหนุ่มจึงสบตาอีกฝ่ายแล้วพยักหน้ารับอย่างขวยเขิน เพราะรอยยิ้มของฝ่ายนั้นช่างสว่างไสวและเปิดเผยอย่างที่ไม่เคยเห็นในโลกที่เขาอาศัยอยู่ ในโลกนั้น มีเพียงเล่ห์ลวงอันแยบคายเท่านั้นที่ทำให้มีชีวิตอยู่ได้ พี่ชายทั้งสองของเขาที่ดูแลเขามาก็เป็นแบบนั้นเช่นกัน จนบาจิลไม่อาจแน่ใจได้เลยว่าจะเชื่อใจในรอยยิ้มของใครได้ ทว่ารอยยิ้มนี้ที่เขาได้เห็นเป็นครั้งแรก กลับทำให้เขาอยากจะเชื่อมั่นอย่างหมดหัวใจ

“เอ่อ....ผม....ผมไม่เป็นไร” บาจิลเอ่ยตอบก่อนจะถอยหลังเพื่อจากไป แต่กลับโดนรั้งไว้ด้วยเสียงอันอ่อนโยน

“เดี๋ยวสิ นายไม่มีที่ไปสินะ?” สึนะเดาได้จากท่าทางเหมือนคนไร้หนทางนั้น เขารู้สึกขันและสงสัยที่คนดูซื่อๆอย่างบาจิลกลับมาหลงทางอยู่คนเดียวเช่นนี้ แต่เขากลับไม่รู้สึกเลยว่าอีกฝ่ายจะเป็นภัยต่อตนเอง “ไปพักที่บ้านฉันก่อนไหม?”

“คุณหนู!” ชายแก่รีบเอ่ยปราม เพราะการจะเชิญคนไม่รู้หัวนอนปลายเท้าไปที่บ้านนั้นเป็นเรื่องอันตรายอย่างมาก อีกทั้งคุณหนูของเขายังไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นถึงว่าที่ลอร์ดแห่งวองโกเล่ เขาจะแน่ใจได้อย่างไรว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่นักฆ่าที่ถูกใครส่งมา

“เขาไม่มีอันตรายหรอกอันโตนิโอ” สึนะปรามด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันไปหาบาจิลอีกครั้ง “มาด้วยกันสิ”

“......ค....ครับ.....” เด็กหนุ่มเผ่าปีศาจฝันตอบกลับไปอย่างไม่แน่ใจนักว่าควรจะตัดสินใจเช่นนี้ไหม แน่นอน มันเป็นเพราะ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องตัดสินทุกอย่างด้วยตัวเอง

“ขึ้นรถกันเถอะ ป่านนี้คุณแม่คงเป็นห่วงแย่แล้ว” เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลฟูเปรยแล้วหัวเราะเบาๆ ขณะเดินนำขึ้นรถม้าไป อันโตนิโอปรายสายตามองบาจิลอย่างไม่ไว้ใจแต่ไม่มีสิทธิพูดะไรเมื่อคุณหนูของเขาตัดสินไปเรียบร้อยแล้ว แต่อย่างไรก็ตาม เขาจะต้องจับตาดูเด็กคนนี้อย่างใกล้ชิด ไม่ให้เข้าใกล้คุณหนูของเขามากเกินไปอย่างเด็ดขาด


-------------------------->


“ซือคุง กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ” นานะ หญิงสาวผู้เป็นนายหญิงของบ้านเข้ามาต้อนรับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนพลางมองไปถึงเด็กหนุ่มอีกคนที่ยืนสำรวมอยู่ห่างๆ “แล้วนั่นใครเหรอจ๊ะ?”

“จริงสิ ผมเองก็ลืมถามชื่อเขาเหมือนกัน” สึนะนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ก่อนหัวเราะแหะๆเมื่อถูกผู้เป็นแม่ทำสายตาค่อนใส่อย่างหมั่นไส้

“ไงจ๊ะพ่อหนุ่มน้อย เธอชื่ออะไร?” นานะหันไปให้ความสนใจกับเด็กหนุ่มแปลกหน้าที่เธอรู้สึกถูกชะตาอย่างประหลาด นั่นอาจจะเป็นเพราะท่าทางเขินอายและประหม่าของเขาทำให้เธอรู้สึกเอ็นดูก็เป็นได้

“ผมชื่อบาจิลครับ ยินดีที่ได้รู้จัก” เด็กหนุ่มเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มกว้างเมื่อเห็นหญิงสาวยิ้มให้ มันทำให้เขารู้สึกดีและอุ่นใจเมื่อเห็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนและเปิดเผยเช่นนั้น บางที รอยยิ้มของสึนะก็คงจะได้มาจากหญิงสาวคนนี้เป็นแน่แท้

“ยินดีทีได้รู้จักจ๊ะ แหมๆ เป็นครั้งแรกเลยนะที่ซือคุงพาเพื่อนมาที่บ้าน สาวๆไปช่วยกันจัดห้องนอนให้แขกทีนะจ๊ะ แล้วก็พาพ่อหนุ่มน้อยของเราไปอาบน้ำ เอาเสื้อผ้าของซือคุงให้เขายืมก่อนแล้วกัน คืนนี้พักกับเรานะจ๊ะบาจิล” นานะจัดแจงสั่งงานและตัดสินใจแทนทุกคนอย่างเรียบร้อยโดยที่ไม่มีใครสักคนก้าขัดคำหรือตั้งข้อตำหนิในสิ่งที่เธอกล่าว นั่นเพราะเธอเป็นนายหญิงที่ทุกคนต่างเคารพรักและให้ความนับถือ และนี่คือหนึ่งในเหตุผลที่สึนะนำตัวบาจิลมาหาแม่เป็นคนแรก เพราะเขามั่นใจว่าแม่ของเขาจะต้องสนับสนุนในสิ่งที่เขาทำ แม้อันโตนิโอก็ขัดไม่ได้

บาจิลถูกพาไปยังห้องน้ำโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัวดี สาวใช้ทั้งขัดทั้งถูเขาจนผิวใสเนียนคล้ายจะสะท้อนแสงได้อย่างไรอย่างนั้น ทั้งยังเอ่ยชมผิวขาวเนียนละเอียดของเขาไม่ขาดปาก

เมื่อออกจากห้องน้ำ เสื้อผ้าสารพัดก็ถูกประเคนเข้าใส่จนเขาแทบจะเมากองเสื้อผ้าตาย ไม่อยากจะเชื่อว่ามนุษย์คนหนึ่งต้องมีเสื้อผ้าอยู่ในครอบครองมากขนาดนี้ เขาต้องลองชุดนั้นทีชุดนี้ทีจนเมื่อยไปทั้งตัว ในช่วงแรกมันก็เป็นการเลือกชุดที่เหมาะสมธรรมดา แต่หลังๆเหมือนว่าสาวๆจะคิดว่าเขาเป็นตุ๊กตาลองชุดไปเสียนี่ แถมยังมีเสื้อผ้าผู้หญิงพ่วงท้ายมาจากไหนก็ไม่ทราบได้ เมื่อมองตัวเองในกระจกแล้วบาจิลจึงรู้สึกอนาถอย่างไรไม่รู้

“บาจิล แม่ให้มาถามว่าเสร็จหรือ.....ยั....ง......” สึนะเปิดประตูเข้ามาได้อย่างตรงจังหวะ เพราะบาจิลกำลังถูกจับสวมชุดของนานะสมัยสาวๆพอดี และเขาก็ถูกเข้ากับชุดเช่นนั้นอย่างน่าประหลาดจนสึนะถึงกับจ้องตาค้างก่อนที่จะหัวเราะออกมาเบาเมื่อเห็นบาจิลหน้าแดง

“ย...อย่าหัวเราะสิครับ ผมอายจะแย่อยู่แล้ว” บาจิลหลบไปซ่อนหลังผ้าม่านด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีอย่างน่าดู

“ขอโทษทีๆ เอาล่ะๆ หลังจากนี้ฉันจัดการเองแล้วกัน พวกเธอออกไปก่อนเถอะ ไม่งั้นคืนนี้บาจิลไม่ได้นอนแน่ๆ” สึนะกล่าวกับสาวใช้ที่พากันทำหน้าเสียดายเพราะพวกเธอกำลังสนุกได้ที่ทีเดียว ในมือสาวใช้คนหนึ่งถึงกับถือชาดทาปากไว้เตรียมละเลงเต็มฝีมือ

เด็กหนุ่มผู้เป็นเจ้าของบ้านเดินเข้าไปหาอาคันตุกะแปลกหน้า เขายิ้มกว้างเมื่อเห็นบาจิลยังคงซ่อนตัวเองไว้หลังผ้าม่านผืนหนา สึนะสะบัดผืนผ้าออกแล้วดึงอีกฝ่ายให้เข้ามาเผชิญหน้า

“อายอะไร? ไม่เห็นน่าอายเสียหน่อย”

“นายท่านไม่ได้มาสวมเองนี่ครับ” บาจิลทำค้อนวงโตแล้วเบือนหน้าไปอีกทางเมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นฉายภาพของตนอย่างชัดเจน

“หือ? เมื่อกี้เรียกฉันว่าอะไรนะ?” สึนะมุ่นคิ้ว

“ก็...นายท่าน....” ปีศาจน้อยทวนคำของตน “เพราะนายท่านเป็นผู้มีพระคุณ ผมก็ควรจะเรียกแบบนั้นไม่ใช่หรือครับ?” นัยน์ตากลมโตซื่อบริสุทธิ์สีฟ้าใสที่จับจ้องมายังเขา ทำให้สึนะรู้สึกเหมือนใจกำลังไหววูบ ใบหน้าของเขาร้อนขึ้นมาเล็กๆ จึงต้องเปลี่ยนเรื่องเพื่อกลบเกลื่อน

“เอาเถอะนะ มาเปลี่ยนชุดแล้วลงไปทานข้าวเถอะ คุณแม่รอจะเห็นนายอยู่นะ”

“เอ๋!? ให้นายหญิงนานะรอหรือครับ ผมขอโทษจริงๆ เรารีบลงไปกันเถอะครับ” พอได้ยินว่าเขาเป็นต้นเหตุให้คนอื่นๆโดยเฉพาะผู้มีพระคุณของเขาต้องรอทานข้าวมันทำให้บาจิลรู้สึกผิดอย่างรุนแรงจนลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองยังไม่ได้เปลี่ยนชุด

“เดี๋ยวสิบาจิล ถ้าลงไปทั้งชุดแบบนี้แม่ดีใจตายพอดีกัน” สึนะหยอกเล็กๆขณะที่ผู้ฟังหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องแต่งตัวไปในทันที


----------------------------->TBC

กิ้สสส น่ารัก ๆๆ จัง

ชอบคุู่่นี้มากมาย เลยเจ้า ค่ะ

จิง ๆ นะค่ะ นายท่าน หุหุ

ยืมมาใช้บ้าง เพื่อจะได้เพิ่มดีกรีความน่ารัก ของตัวเอง

อ๊ากกกกกกกกกกก

ต่อ!!!!!!!!!!!

ไม่ได้เข้ามาน๊าน ติดสอบ เปลี่ยนคู่แล้วรึ แต่คู่นี้ก็คู่โปรดโฮะๆๆ
บาจิลอายุห่างกับมุคุจังถึง...........วะวะวะวะว้าว
การันตรี คู่นี้ต้องโรแมนติกแน่นอน เหอะๆ

นานๆทีซือจะเสะได้ก็นะ คว้าใจหนูบาจิลตั้งแต่แรกเห็น หุหุหุ ใสซื่อดีจัง

มาต่อเร็วๆนะคะ >w<

ทูน่าเคะ *-*

หนูบาจิลยังใสได้อีก อิอิ

มาต่อไวๆ นะคะ ^^

ว้าว~บาจิลแต่งหญิงน่ารักกกกกกกกกกกก~ จะรออ่านน่ะค่ะ 27/84 บันไซ!!!!