•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title: His Voice (เสียงของเขา)
Author: Daiongmyoji Sirius [ไดองเมียวจิ ซิริอุส]
Genre: Angst, drama
Rating: PG
Fandom: Katekyo Hitman REBORN!
Pairing: 8059


~


ทุกอย่างที่ยามาโมโตะใส่ใจมักจะเกี่ยวข้องกับผม ถึงอย่างนั้นเขาก็งี่เง่าพอที่จะทำให้ทุกอย่างของเขาเป็นเพียงเกราะกำบังที่โอบล้อมผม

ปิดกั้นผมไม่ให้มองเห็นอีกด้านหนึ่งของเกราะกำบังนั้นอย่างอ่อนโยน

และโหดร้ายเป็นที่สุด

~

ผมกำลังเดินฉับ ๆ จะกลับไปที่ห้องนอนตัวเองอย่างหงุดหงิดหลังจากที่การฝึกกับพี่เบี้ยงกี้ทั้งวันไม่คืบหน้าไปไหน และจู่ ๆ ไอ้บ้าเบสบอลก็เข้ามาชวนคุย ขายาว ๆ นั่นก้าวทันผมได้อย่างไม่ยากเย็น ผมสบถเบา ๆ แต่ก็ยอมให้เขาเดินคุยด้วยเพราะไม่มีอารมณ์ต่อล้อต่อเถียง นึกอยากให้โถงทางเดินสั้นกว่านี้ขึ้นจม

ยามาโมโตะพูดอะไรเรื่อยเปื่อยที่ผมไม่ใส่ใจจะฟังถึงเนื้อหามันสักเท่าไร แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมไม่ฟังเสียงของเขา

ผมไม่ชอบมองหน้าเขาเพราะเขามักจะยิ้มอยู่เสมอจนน่าหมั่นไส้ เมื่อเขายิ้มผมจะรู้สึกอึดอัด ต่อให้พยายามพ่นบุหรี่ออกจากอกเท่าไรก็ตามที แม้กระทั่งในตอนนี้—ต่อให้ผมไม่ได้มองหน้าเขา—ผมก็กำลังกลืนรสบุหรี่เข้าเต็มปอด ด้วยความพยายามมากเหลือเกินที่จะผ่อนคลายอากาศที่อัดอั้นอยู่ด้านใน บางครั้งผมก็นึกสงสัยว่าหัวใจผมจะระเบิด แต่มันก็ไม่ใช่ความรู้สึกเดียวกับเสียงตูมตามยามผมเขวี้ยงอาวุธประจำตัวใส่คนอื่น มันไม่มีกลิ่นดินปืน ไม่มีอะไรกระทบแก้วหูให้สั่นไหว ไม่มีแรงสะเทือนพัดปลิวชายเสื้อให้สะบัด แต่ก็ไม่ใช่ว่ามันไม่มีอะไรเลย และนั่นแหละคือที่ผมเกลียดนัก นั่นแหละที่ยามาโมโตะไม่เคยเข้าใจ

เวลาที่ผมเห็นเขายิ้มส่วนหนึ่งของผมจะคิดว่ามันดูเป็นรอยยิ้มที่มีความสุข—น่ารำคาญ—ชะมัด และผมรู้สึกหายใจไม่คล่อง ความอบอุ่นที่เขาพยายามยัดเยียดให้จิกกัดผมจนหงุดหงิดเสียทุกครั้งไป ด้วยว่าไม่อาจเข้าใจจุดประสงค์ของไอ้บ้าเบสบอลนี่ได้เลย หลายครั้งที่วาจาด่าทอจะกักอยู่แค่ปลายลิ้น แต่กลับหากล่องเสียงในลำคอไม่พบ จึงไม่สามารถตะโกนค่อนขอดว่าคนท่าทางเหยาะแหยะแบบนี้จะเป็นสมาชิกของแฟมิลี่มาเฟียอันดับหนึ่งของอิตาลี่ได้อย่างไร

มีหลายครั้งที่ผมตะคอกใส่เขา

แต่ก็มีนับครั้งไม่ถ้วนที่ความเจ็บกลับไหวริ้วและซัดสาด พรากถ้อยคำของผมไป

ความรำคาญที่เขาไม่ใส่ใจอัดแน่นอยู่ในอก และไม่อาจหาทางออกได้ จึงเป็นบ่อเกิดของความเจ็บปวดเบาบาง นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ผมไม่ชอบมองหน้าเขาบ่อยนัก สมองไม่เต็มใจที่จะตั้งคำถามว่ามันจะเป็นอย่างไรกันหนอหากผมสามารถก้าวเดินพร้อมรอยยิ้มแบบนั้น แต่จิตสำนึกผมกลับไม่ทำตาม

ยามาโมโตะน่ะเป็นคนตามสบายและไหลตามน้ำเกินไป เขาสามารถซึมซับอัตภาพตนให้เข้ากับทุกสภาพแวดล้อม เขาสามารถ... อยู่ที่ใดก็ได้โดยไม่ดูผิดที่ผิดทาง เขาคือภาพตัดของผม เขาโดดเด่นแต่เขาไม่ผิดแผก เขาหัวไม่ดีแต่ไม่นอกคอก

หลังจากความนัยของคำพูดของเขาไม่มีผลต่อความสนใจของผมอยู่นานสองนาน เขาก็โพล่งประโยคหนึ่งที่สะดุดห้วงคำนึงผมเข้าอย่างจัง

“จะว่าไปแล้วอยากเห็นนายเล่นเปียโนจังเลยนะ”

ผมชะงักฝีเท้ากึก และค่อย ๆ เสหน้ามามองตาเขา เขาไม่มีท่าทีผงะถอยกับบรรยากาศกดดันที่แผ่มาจากตัวผมแต่อย่างใด ผมจึงรู้ได้ไม่ยากนักว่าเขาจงใจพูดอย่างนั้น

รู้ได้ไม่ยากนักว่าเขาเป็นห่วงผม

ความจริงข้อหนึ่งฟาดศีรษะผมจนหัวอื้ออึง ความจริงที่ว่าเขารู้เรื่องแม่ของผมแล้วตีกระทบกันราวอนุภาคนับร้อยอยู่ในกะโหลกจนหัววิงเวียน

เหตุเพราะสำหรับผมแล้ว คำว่า‘เปียโน’หมายถึง‘แม่’ตรงตามตัวอักษร เปียโนไม่ใช่เครื่องดนตรี เปียโนไม่ใช่ลำนำขับกล่อม เปียโนคือสิ่งที่แม่เกี่ยวดองด้วยอย่างลึกซึ้งราวกับมันหลอมรวมกับปลายนิ้วของท่าน เปียโนคือความทรงจำเพียงอยากเดียวที่ช่วยยื้อภาพของผมบนตักแม่ เปียโนคือคลื่นเสียงที่ผ่านหน้าท้องแม่มาสู่ผมตั้งแต่ผมยังไม่ลืมตาดูโลก

เปียโนหมายถึงแม่

ผมขมวดคิ้วจ้องตาเขานิ่ง รู้ว่าต้องมีคนเล่าให้เขาฟังแน่—บางทีคงจะเป็นคุณรีบอร์น แล้วผมควรจะทำอย่างไรเล่า ผมไม่ใส่ใจอยู่แล้ว มันจะมีผลอะไรเล่าหากเขาจะรู้ กระนั้นแรงเดือดปุด ๆ ผลักดันในทรวงอก แล่นปลาบจนร้อนและแน่นหน้าอก ผมอยากตวาดให้เขาไสหัวไปจากตรงนั้น

ทว่าวินาทีต่อมาไอ้บ้าเบสบอลก็ยกมือขึ้นเกาท้ายท้อย มุมปากเขาขยับขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อน ๆ ความกังวลใจทาบลงบนนัยน์ตาสีเปลือกไม้แต่เขาไม่หลบตาไปไหน

เขาไม่เคยตัดการประสานตาของเราออกจากกัน ไม่เคยเลย

อากัปกิริยาที่แสนง่ายดายและอ่อนโยนนั่นทำให้ผมได้แต่ยืนจ้องเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย และเปล่งเสียงไม่ออกอีกต่อไป

และมันน่าหงุดหงิด มันน่ารำคาญ มันน่ารำคาญ ผมอยากให้เขาหายไป หายวับไปจากทุกที่ซะ โดยเฉพาะจากเบื้องหน้าผมและจากความทรงจำของผม เพราะบางครั้งการกระทำง่าย ๆ เช่นนั้นกลับเป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่ไม่มีใครอื่นรังสรรค์ได้

ไม่มีใครอีกแล้วที่ขาดความซับซ้อนในการแสดงออกเสียจนผม... ไม่จำเป็นต้องคลางแคลงว่าเขาจะคิดยังไง

แม้กระทั่งรุ่นที่สิบก็ไม่เคยทำแบบนี้ได้ ตรงกันข้ามผมจะกังวลมากว่ารุ่นที่สิบต้องการอะไร ผมจะได้พยายามสรรหามาให้ แต่ยามาโมโตะนั้นกลับกัน ยามาโมโตะจะหยิบยื่นสิ่งที่ผมไม่ต้องการให้ผมเสมอ ดังเช่นการยิ้มราวกับจะบอกว่าให้ผมใจเย็นลง การเกาหัวตัวเองแก้เก้อเสมือนขอลุแก่โทษที่ทำให้ผมอึดอัดใจเข้าเสียแล้ว รวมไปถึงความกังวลระคนกระวนกระวายที่เขาปิดไม่มิดในดวงตา

และผม—การที่เขาสามารถทำอย่างนี้ได้ทำให้ผม... เจ็บ เพราะมันเหมือนเขาจะใส่ใจ และยิ่งความไยดีของเขาแสดงออกมาให้เห็นเท่าไร ความประหวั่นปนสงสัยอันแปลกประหลาดก็ยิ่งแทรกเข้ามาในเนื้อหัวใจของผม ความหวั่นที่ผสมกับความเหงาได้อย่างกลมกลืน

ผมสงสัยว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า จะเป็นสิ่งที่เขาทำไปอย่างนั้นเอง และจะเป็นสิ่งที่เขาทำกับทุกคน

“ก็ดูเป็นพรสวรรค์ที่คาดไม่ถึงออกนี่นา ถ้าโกคุเดระเล่นเปียโนล่ะก็ต้องเลิกขมวดคิ้วแบบนั้นแน่เลย” ยามาโมโตะหัวเราะแหะ ๆ และกล่าวอะไรเรื่อยเปื่อยต่อไป

เขามักจะแกล้งทำเป็นซื่อเสมอในสถานการณ์แบบนี้ เขามีวิธีเฉพาะตัวที่ทำให้ความตึงเครียดคลายตัวลง

ความเหนื่อยที่ต้องรับมือกับนิสัยแบบนั้นทำให้กล้ามเนื้อในร่างผมผ่อนคลายลง ปมที่ผูกหัวคิ้วผมอยู่แปรเปลี่ยน มันไม่ได้คลายออก หากแต่กระตุกไหวในลักษณะที่ต่างออกไป ในลักษณะที่ทำให้ผมจำเป็นต้องสะบัดหน้าไปทางอื่น

เท้าของผมเคลื่อนต่อไป ทว่าช้ากว่าก่อนหน้านี้มากนัก ประตูห้องอยู่ไม่ไกลอีกต่อไป ผมควรจะดีใจที่จะได้ไปให้พ้นหน้าไอ้หมอนี่สักที

ใช่ มาคิด ๆ ดูผมมักจะดีใจที่ได้ไปให้พ้นหน้าเขา แต่ว่า... ผมอาจไม่ดีใจนักหากเขาไปให้พ้นหน้าผม

ผมสังเกตว่าจังหวะหัวใจตัวเองเปลี่ยนแปลงไป มันไม่ได้เต้นช้าลงเลย เพียงแต่เต้นในรูปแบบที่ดูกระวนกระวายมากกว่าและ... ผมได้ยินมันชัดกว่า เพราะสรรพสิ่งรอบกายล้วนเงียบงัน เป็นครั้งแรกที่ผมตระหนักว่าพวกเราเดินเบามาก

สุรเสียงสบาย ๆ ของเขาดับไป แต่มันยังวนเวียนอยู่ในอากาศ

ใช่แล้ว ยามาโมโตะมักชอบพูดอะไรเรื่อยเปื่อยที่ผมไม่ใส่ใจจะฟังถึงเนื้อหามันสักเท่าไร แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมไม่ฟังเสียงของเขา

เสียงของเขาไม่ได้เป็นเอกลักษณ์ ไม่ได้สะดุดหู แต่มัน... ผ่อนบรรเทา

ใช่ ผมเกลียดรอยยิ้มของเขา แต่เสียงของเขาน่ะต่างออกไป ต่างมาก เพียงแค่ความแตกต่างนี้ถูกกั้นเอาไว้ด้วยกระดาษโปร่งแสง หากเอาปากกาหมึกซึมจรดลงไปก็คงเปรอะเปื้อนและขูดขีดถึงกันได้ แม้ประโยคที่ถูกเขียนลงไปจะเละหรือเบาบางเกินกว่าที่ใครจะตีความออกก็ตามที

และจู่ ๆ ยามาโมโตะก็แตะหัวผม เบาจนผมเกือบนึกว่าคิดไปเอง ผมเกือบนึกว่าเป็นลมปัดผ่าน แต่มันจะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไรกันเล่าในเมื่อเราเดินอยู่ในฐานลับที่มีกำแพงปิดล้อมแน่นหนา

ความอ่อนเบานั้นบ่งชี้ถึงความแตกต่างระหว่างพวกเราได้เป็นอย่างดี ผมเชื่อว่าผมหยิบจับอะไรด้วยน้ำหนักมือที่เบาขนาดนั้นไม่ได้

“น่า ๆ...” ยามาโมโตะว่าเสียงไม่เบาไม่ดัง “มันไม่ใช่ความผิดของนาย”

ผมหยุดเดินอีกครั้งและคิดว่าหัวใจหยุดเต้นไปหนึ่งจังหวะ พลางก้มศีรษะลงต่ำ ไอ้บ้าเบสบอลก็หยุดฝีเท้าเช่นกัน ก่อนจะค่อย ๆ พยายามด้อม ๆ มอง ๆ ผ่านแพรผมสีเงินของผม

ตลอดชีวิตที่ผ่านมานี่ผมตรับฟังสุ้มเสียงมามากมาย เสียงระเบิด เสียงเปียโน เสียงของแม่ เสียงซุบซิบนินทาที่ว่าผมมันลูกนอกสมรส เสียงเห็นอกเห็นใจของคนมากมาย เสียงชื่นชมว่าการแสดงเปียโนดีเลิศเพียงใด แน่นอนว่าเสียงอันอ่อนโยนของรุ่นที่สิบก็ด้วย

ยังไงก็ตาม ยามาโมโตะ ทาเคชิอาจจะเป็นคนเดียวที่มองทะลุถึงปัญหาเบื้องหลังสรรพเสียงเหล่านั้น ปัญหาที่กรีดก้องลึกลงไปในใจของผมท่ามกลางเสียงเหล่านั้นไม่เกี่ยวกับพี่เบี้ยงกี้ ไม่เกี่ยวกับสังคมมาเฟีย ไม่เกี่ยวกับความจริงที่ชีวิตของผมออกนอกขอบเขตอันเหมาะสมตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์มารดา และยิ่งกว่านั้นไม่เกี่ยวกับการที่แม่ถูกลอบสังหาร

แต่เกี่ยวกับเรื่องที่วิญญาณแม่ถูกพรากไปในวันเกิดของผม สำหรับผมแล้วมันคือ‘มาตุฆาต’ เนื่องจากแม่ตายเพราะผมเกิดมา

ในที่สุดเมื่อเห็นว่าไอ้บ้าเบสบอลมัวแต่ค้อมตัวพยายามมองตาผมอยู่ได้ผมจึงเงยหน้าขึ้น คิ้วผมขมวดแน่นยิ่งกว่าเดิมอย่างเครียดขมึง และ... ผมตระหนักดีว่าหัวตาช่างร้อนและแสบสันต์เหลือทน

“มันไม่ใช่ความผิดของนาย” คือสิ่งที่เสียงของยามาโมโตะ ทาเคชิหยิบยื่นมาให้โดยที่ผมไม่ต้องการ

มันเป็นเช่นนั้นเสมอมา

วินาทีนั้นหัวของผมมันหนักเกินกว่าที่จะตั้งคำถามกับตัวเองอีก ผมยื่นใบหน้าให้เรียวปากตัวเองประทับกับของเขา เร็วและแนบชิด

ผมสาบานว่าได้ยินเสียงอุทานของคนตรงหน้าเล็ดรอดผ่านกลีบปากของเขา ริมฝีปากเราติดกันจนผมสัมผัสถึงผมหายใจที่วูบไหวเมื่อเขาเปล่งเสียงอุทาน เสียงนั่น—เสียงของเขา

THE END.

or to be continued? ...อย่าดีกว่ามั้ง

ฟิกนี้เขียนเอาไว้ตั้งแต่เดือนที่แล้วแล้วค่ะ - --" แต่ดองไว้นานกะจะมาเขียนเพิ่ม ซึ่งจริงๆก็พอจะเห็นพล็อตลอยๆอยู่ในหัว.. แต่พอมาอ่านอีกทีก็รู้สึกว่า... จบแค่นี้มันก็ดีแล้วนะ... เนอะ?? (เพราะมันดูเป็นHappy Endingที่สุด(เท่าที่คนอย่างอิไดองจะกลั่นกรองออกมาได้ในOneshot)แล้ว = =!!! )

สุดท้ายแล้วอิไดองก็เขียนฟิก8059ได้!! >[]<,, (อัดอั้นในฟิกยาวRealityของข้าน้อยที่เขียนไม่ค่อยได้ค่ะ = =" ) แถมเขียนยามะไม่ดาร์กด้วยเอ้า! เพราะจริงๆแล้วอิไดองร๊ากกกกคู่นี้มาก(รองจากXS)เลย แต่เขียนไม่ค่อยออกซะงั้น =/l\="

เพราะงั้นถึงOneshotนี้จะออกมาด้วยความยาวน้อยกว่ามาตรฐานที่ตั้งไว้(มาก) แต่ได้แค่นี้ก็..โอเคโดยส่วนตัวแล้วล่ะค่ะ TwT"" ถ้าแปลกไปยังไงก็ขออภัยด้วยค่ะ

*o*

เป็นฟิคที่ดีมากๆเลยค่ะ

แม้ตอนจบจะทำเอาเราตกใจไปเลยก็ตาม(อ่านแล้วนึกว่าโกคุจะร้องไห้โฮโผไปซบยามะซะอีก<<คิดอาร้ายยยยะ)

เราชอบสำนวนในฟิคนี้จัง เหมือนถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกในแบบฉบับของโกคุออกมาเลย

ซึ้งมากเลยล่ะ ^^

ง่า โกจังน่าสงสารTT[]TT~!!!

จบดีมันก็จบดีนะคะท่านไดอง แต่มันก็ดูเศร้าง่ะ

ดูแลโกคุงดีๆนะยามะจังTT^TT

ดีๆ ดีที่ไม่ต่อ...แค่นี้กิ๊กก็อ่านไม่ไหวแล้วครับTTATT

แต่ไม่ได้แปลว่าไม่สนุกนะ รัก8059เหมือนกัน555+

นี่คุณกิ๊กสามารถขนาดเขียนฉากที่สองตัวนี้เดิกลับห้องให้เป็นฟิคได้เรยรื้อออออออ??

สะพรึงมาก วันหลังต้องหัดยืดบ้างแล้ว555+

ตอนเดียวจบแต่ก็ได้ใจไปเลยค่ะ ^ ^

8059 น่ารักบันไซ!!!!!

//กระโดดกอด

กลับมาแล้วหรอคะที่รัก??? ^ ^(เอียงคอ 15 องศาทำตาวิบวับ)
//เจอเสยกระเด็น



กรีดกร๊าดมากกับคู่นี้
ไม่เชิงว่าหวาน...แต่ก็หวานที่สุดแล้วในบรรดาฟิกของไดองที่เคยผ่านตาเรา 55 5


ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกเลยว่า....... "มันใช่" 555 5
ชอบฟิคไดองตรงที่คาแร็กเตอร์มันไม่หลุด
แถมในบางทีพล็อตเรื่องก็ออกแนวที่เรารู้สึกว่า "เอ๊ะ..คิดได้ไง?"
(ความหมายในทางบวกนะจ๊ะ)


พ่อยามะเรื่องนี้ก็แสนดีจนใจสั่นเลยแฮะ >/////////<
//กรี๊ดกร๊าด ตบมือ


เอาอีกค่ะ เอาอีกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


reality ยังไม่ได้อ่านจนหมด (รู้สึกจะหยุดอยู่ประมาณบทที่สอง)
ไว้มีเวลาจะไปตามอ่านนะคะ
(เพราะส่วนตัวแล้วรู้สึกว่าฟิคของไดองต้องใช้เวลาในการอ่านนิดนึงทุกที)


สุดท้าย.....
เรารักยามะแบบนี้ที่สุด!!!!!!!!!! (ขำ)

.. ..*[]*. .. .

ประทับใจมากเลยค่ะ พูดจริงๆนะ

ชอบคำบรรยายที่เปรียบเปียนโนกับแม่มากๆเลย
และ ยามะดูจะละเอียดอ่อนและใส่ใจโกคุมากมายจริงๆ

โกคุน่าสงสาร T v T

เห็นด้วยกับยามะ ไม่ใช่ความผิดหนูหรอกลูก(?)

แม่กัคคุงเค้ารักและอยากให้หนูเกิดมานะ ฮายะจัง(?)^ ^

ไดอง~~~~!!! *พุ่งเข้าหาด้วยความเร็วแสง*

ในที่สุดท่านหัวหน้าก็เข็น8059มาให้อ่านแล้ว *กำหมัดซาบซึ้งน้ำตาไหลพราก*

ชอบอ่ะ! ชอบมากมาย
ไม่ใช่เฉพาะที่ว่ามันเป็น8059 แต่ชอบวิธีการสื่อของไดอง
ฟิคไดองมีเสน่ห์เสมอ หุหุ

โกคุซึนได้ใจมาก แลจะเก็บกด แต่มียามะให้ปลดปล่อยสินะ (ปลดปล่อยอะไร?!)
ยามะช่างแสนดี อ่อนโยน เอาใจใส่เคะหนึ่งเดียวในชีวิตขนาดนี้... เอาใจไปเลย >///<

ตอนจบทำเอาเหวอไป59วิ... น่ารักไปไหนเนี่ย!
ถ้าไม่กล้าพูดก็กระชากมาจูบเลยลูก แบบนั้นล่ะถูกต้องแล้ว 555+ (ว่าแต่...แกเอาวิธีเลี้ยงกี้มาใส่ให้โกคุเรอะไดองO_o)

ทั้งนี้ทั้งนั้น... หากมีโอกาส(หรือถูกบังคับ?) อย่าลืมแต่ง8059เรื่องยาวมาเซ่นนะฮ้า~ ไม่งั้นจะพรากหลามไปจากอกบอสจริงๆด้วย *โดนตื้บ*

สุดท้ายนี้... ยังไม่ได้ลาแกซักคำเลยว่ะไดอง แซดได้อีก ใจร้ายที่สุด!!!

โอ้เย เข้ามาอ่านฟิคที่ไดองจังแต่งงง

อ่า......บรรยายเห็นภาพเลย

โกคุจ๋า นู๋ก็แค่ต้องการคนที่เข้าใจ และยามะจังก็คือคนๆนั้น

เรื่องนี้โรแมนติกสุดๆเลยอ่า

เสียงของยามะจังช่วยปลอบประโลมใจ

งั้นยามะก็มาช่วยปลอบซึลหน่อยซิจ๊ะ (จะตายเพราะโดนไหดองฟิคทับอยู่แล้ว T^T)

8059 สุดหูรูดดดดดดด (คุณพี่เก็บค่าลิขสิทธิ์คำพูด 10 บาท)

แอบชอบตอนจบ โกคุรุกเลยจ้า (มันเชียร์อะไร)

ก๊าซซซ!!
ฮายาโตะไม่รู้ใจตัวเอง
แต่ก็มารู้เอาตอนหลังใช่ม๊ะล่าาาาา~~~
กิ๊บกิ้วๆๆ -3-
ฮี่ๆๆๆๆ


น่ารักจังเลยอ่ายามะ
ยามะแบบว่า ตื้เท่านั้นที่ครองโลก!
จนในที่สุดก็สามารถได้ฮายาโตะมาครอง
กรี๊ดดดดด!!~ ชอบจุดนี้ที่สุดอ้ะ


ฮายาโตะก็เล่นตัวซะ!
ผมอยากจะให้เขาหายไป
เฮอะ!! เชื่อได้ที่ไหนก๊านนนน
พวก"เคะ" ปากกับใจไม่ตรงกันทั้งน้านนนน

โดยเฉพาะ"เคะราชินี"
เอ๊ะ?
ฮายาโตะราชินีรึป่าวหว่า?
ช่างเหอะ
แต่ก็คงอยู่ในประเภทเคะเหนือเคะ(?)อะไรแบบนั้นด้วย
ก๊ากกกกกก กก


แต่อย่าเลย อยู่เป็นราชินี(?)รอยามะมากด เอ้ย!! กอด ก็พอแล้วเน๊อะ

ฮี่ๆๆๆๆ - -+

เยี่ยมค่ะ!

เนื้อหาไม่ขอพูดถึงเพราะเป็นแค่ one shot ในความรู้สึกของก๊กคุง

แต่ที่เราทึ่งคือการลากบรรยายทางเดินไม่กี่ก้าวให้ยาวไปได้หลายสิบบรรทัด

เป็นการบรรยายในเรื่องความรู้สึกที่ใช้การเปรียบเปรยได้เห็นภาพ เข้าถึงจิตใจมากค่ะ เราชอบสำนวนของคุณมากเลยนะ

บอกได้คำเดียวสั้นๆว่าเยี่ยมจริงๆค่ะ

"ยามาโมโตะน่ะเป็นคนตามสบายและไหลตามน้ำเกินไป เขาสามารถซึมซับอัตภาพตนให้เข้ากับทุกสภาพแวดล้อม เขาสามารถ... อยู่ที่ใดก็ได้โดยไม่ดูผิดที่ผิดทาง เขาคือภาพตัดของผม เขาโดดเด่นแต่เขาไม่ผิดแผก เขาหัวไม่ดีแต่ไม่นอกคอก"

ชอบตรงคำพูดนี้มากค่ะ เห็นชัดเลยว่าสองคนนี้ต่างกันขนาดไหน
แต่ว่า แตกต่างแต่ไม่แตกแยกใช่ม้า

อ่านแล้วชอบแฮะ--มันเหมือนจะคล้ายๆการดำเนินเรื่องของ "ข้างหลังภาพ" อย่างไรชอบกล

คือ โกคุเป็นตัวดำเนินเรื่องก็จริง แต่เหมือนตัวละครที่ต้องการจะสื่อคือยามาโมโตะมากกว่า
สื่อความเป็นยามะผ่านสายตาโกคุ
แถมยังรู้สึกถึงจิตใจยามะนิดๆแฮะ ทั้งที่ก็มีแต่ความรู้สึกของโกคุในเรื่อง

โฮกกกก รัก 8059 ค่ะ ~