•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

SHORTFIC : 彼岸花 -higanbana-
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : TYL!6918 (TYL!Mukuro x TYL!Hibari)
Rate : NC-17
Category : BL, Angst, Romance, Drama, Historical
Warning : Character’s death

PROLOGUE「彼岸花～scarlet aria～」

ดอกฮิกันบานะสีแดงบานสะพรั่ง...ราวกับริมฝีปากที่แสนเย้ายวนนั้น


“...นี่ รู้หรือยังน่ะ ?”


ดอกฮิกันบานะสีแดงบานสะพรั่ง...เช่นเดียวกับโลหิตที่ไหลเวียนในกายไม่จบสิ้น


“เรื่องอะไรหรือขอรับ ท่านเคียวยะ ...?”


ดอกฮิกันบานะบานสะพรั่ง...เช่นเดียวกับแสงอาทิตย์ยามอัสดงที่ทาบทับลงบนเรือนผมสีดำขลับ


“...อาทิตย์หน้า ...ข้าจะแต่งงานแล้วนะ”


ดอกฮิกันบานะบานสะพรั่ง...งดงาม...ราวรอยยิ้มที่แสนหวงแหนนั้น...



“...ไม่อยากแต่งเลย ..อยากจะ...อยู่ด้วยกันกับเจ้าเช่นนี้ตลอดไป...อยากจะเฝ้ามองดูดอกฮิกันบานะพวกนั้นเบ่งบานด้วยกันกับเจ้าตลอดไป ...จริงๆ นะ...มุคุโร่”



...ฮิกันบานะเจ้าเอ๋ย...
...ได้โปรดอย่าร่วงโรย...ได้โปรดอย่าสูญสลายไปเลย...
______________________________
TBC. โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ ^^

ฟิคใหม่ค่า~
/me โห่ร้องยินดี ..แล้วก็โดนตบ

(เรื่องเก่าๆ ยังไม่จบเลย ขยันแต่งเรื่องใหม่จริงๆ = =")

ขอลงแค่ prologue ก่อนแล้วกันค่ะ ใกล้จะสอบแกทแพทแล้ว ไม่มีเวลาแต่งเท่าไร
(ทำตัวเป็นเด็กเรียน อ่านหนังสือค่ะ ...แต่อ่านไปงั้นแหละ เดี๋ยวเดียวก็ลืมหมด 55+)

...ในที่สุดก็กลับมาในแนวทางเดิม ..6918 ชีวิตรันทดเช่นเคยค่ะ (ฮา)
เรื่องนี้คิดพลอตได้สองสามวัน แล้วก็เพ้อเอามาก = =" ทนไม่ไหวต้องรีบแต่ง prologue ออกมา(ดอง)ก่อนค่ะ 555+
เรื่องนี้คงไม่ยาวค่ะ เพราะพลอตมันสั้น...
/me โดนรุมกระทืบ

ดอกฮิกันบานะนี่เป็นอะไรที่เราชอบอีกอย่างนึงค่ะ ถึงแม้ความหมายมันจะชีวิตรันทดไปสักหน่อย = ="
รูปค่ะ


ลาล่ะค่ะ แล้วพบกันใหม่หลังสอบแกทแพทเสร็จสิ้น > <!!!

ท่านเคียวยะจะแต่งงาน !!

แต่งกับใครคะ ไม่อยู่กินสับปะรดต่อล่ะ

ท่านฮิเข้าพิธีกับใครละเนี่ย
งี้สัปป้ามิเป็นชู้เรอะ =[]=

ว่าแล้วก็มาปูเสื่อรอค่า :]

กรี๊ดดด~~~~

เรื่องใหม่ >////<~~

นอนรอนะค้า~~~


แกะ แพะ สู้ว้อยย !!!!

กลับมาสู่ทางสายเดิม รันทดกันอีกแล้ววววววววววววว
ฮืออออออ...แต่ก็ตามอ่านล่ะค่ะ^^!!

เคทจังมาตัวแดงเถือกเลย ให้เข้ากับดอกฮิกันบานะหรือเปล่า??

แต่ทำไมเคียวยะต้องแต่งงานด้วยล่ะ
หรือว่าที่บ้านจับแต่งเพื่อมีจุดประสงค์
แล้วอย่างนี้ก็ไม่ได้อยู่กับมุคุน่ะสิ
เอาเป็นว่ารอเคทจังหลังสอบ แกะ แพะค่ะ
สู้สู้นะคะ เอาใจช่วย^^

สู้เค้าท่านเคท ><

แอบเห็นวาร์นนิ่ง ตัวละครตายงั้นเหรอ
หรือว่าตายทั้งสองคน ฮา

ดอกฮิกันบานะสวยอ่ะ สีแดงแป๊ดเลย
คุณฮิจะแต่งกับใครหนอ~

ติดตามๆ

ท่านฮิจาแต่งกะคายอ้า

อยากรุจังเลย

แล้วสัปปารดจาไปอยุไหนล่ะ

YY^YY

เคียวยะจะแต่งงาน
ไม่นะ ~~~!!
แล้วมุคุล่ะ ?? หรือให้เป็นชู้ ? (//ผลั๊ก ~! สามง่ามพาด)

เปิดเรื่องมาแววเศร้ามาแต่ไกล ~

จองค่ะๆ
ไว้ตอบเม้นต์ทีหลังนะ > <!

EP.01 [ใบไม้ผลิ]

เมื่อราวสิบปีก่อน...


“กลับมาแล้วหรือคะ พี่มุคุโร่ ?”

“ขอรับ นางิ” เสียงนั้นตอบรับคำถามไปก่อนจะทิ้งร่างของตนที่เพิ่งกลับเข้ามาในตัวบ้านนั่งลงบนระเบียงเตี้ยๆ ที่ยื่นออกไปยังสวนเล็กบริเวณที่ว่างหลังบ้านถัดไปจากน้องสาวของตน เด็กหนุ่มเอนหลังไปเล็กน้อย ใช้มือทั้งสองค้ำยันพยุงร่างตนเอาไว้พลางทอดสายตาสีไพลินเพลิงไปยังเบื้องหน้า


“...ใกล้จะหมดฤดูหนาวแล้วสินะขอรับ”


บทสนทนาของทั้งคู่ค่อยๆ เงียบลงจนสนิท หลงเหลือเพียงเสียงหวีดบางของสายลมในปลายฤดูหนาวที่พัดผ่านร่างไป สีขาวบริสุทธิ์ของหิมะที่ร่วงหล่นทับถมบนผืนดินและต้นไม้ใบหญ้าหลอมละลายกลายเป็นสายน้ำไหลซึมกลับสู่ธรณี แสงแดดอ่อนอบอุ่นสาดส่องลงมา หลงเหลือเพียงกลิ่นไอบางๆ ของความอ่อนบางนั้น ราวกับเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงฤดูใบไม้ผลิที่กำลังจะมาถึง

...และดอกฮิกันบานะจะเบ่งบานสะพรั่งจนย้อมสวนแห่งนี้ให้เป็นสีชาดสดอีกครั้ง


“วันนี้ก็มาอีกแล้วล่ะค่ะ...” เด็กสาวร่างเล็กเอื้อนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบนั้น ดวงตากลมโตของเธอจ้องมองไปข้างหน้าราวกับคาดหวังให้ดอกไม้สีแดงสดโผล่พ้นออกมาเบ่งบานท่ามกลางความหนาวเย็นสีขาว ประสานมือที่วางอยู่บนหน้าตักของตนเข้าด้วยกันราวกำลังรวบรวมความอบอุ่นเพื่อให้ประคองร่างกาย

“...มาอีกแล้ว ? ..’คนคนนั้น’ น่ะหรือขอรับ ?” เสี้ยวหน้าคมคายของร่างสูงโปร่งผู้เป็นพี่ชายวกหันหลับมาหาเมื่อได้รับรู้ถึงคำพูดนั้นพลางแสดงออกถึงความแปลกใจ เสียงทุ้มเย็นเอ่ยถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

“ค่ะ”

“...อย่างนั้นหรือขอรับ ..ข้ายังไม่เคยพบสักที เขาเป็นใคร แล้วมาทำอะไรหรือขอรับ พอจะรู้บ้างไหม ?”


นางิส่ายหน้าไปมาช้าๆ เป็นเชิงบอกปฏิเสธ เห็นเป็นเช่นนั้นแล้ว โรคุโด มุคุโร่ผู้เป็นพี่ชายและเจ้าของสวนฮิกันบานะที่ถูกทับถมอยู่ใต้หิมะขาวแห่งนี้จึงถอนหายใจพรืดด้วยไม่อาจเข้าใจการกระทำของคนที่ถูกเอ่ยถึงอยู่หลายครั้งหลายครา


“..ขอแค่ไม่เป็นพวกขุนนางที่จะมายึดที่ก็พอแล้วล่ะขอรับ ...ถ้าไม่ใช่ขุนนางหรือคนของหลวงก็ไม่เป็นไรหรอก...”


ถึงแม้จะพูดเช่นนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยก็ตาม แต่เขาก็ยังคงอดเป็นห่วงถึงในเรื่องที่ตัวเองบอกกล่าวออกไปไม่ได้ ระยะนี้มีคนมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ กับสวนฮิกันบานะที่อยู่หลังบ้านของพวกเขาสองพี่น้องเป็นประจำโดยไม่อาจทราบถึงสาเหตุได้ หากทำเป็นสังเกตเห็น ร่างนั้นก็จะรีบหายลับไปในทันที จึงไม่อาจจับได้สักครั้งว่าเป็นใคร และเด็กหนุ่มเองก็ยังไม่เคยเห็นเหตุการณ์นี้ด้วยตาตัวเองเลยสักครั้ง อาศัยเพียงคำบอกเล่าของน้องสาวตนเท่านั้น

แต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้เขารู้สึกกังวลขึ้นมาได้มากมายแล้ว ...ยิ่งบวกรวมเข้ากับเรื่องที่มีพวกขุนนางหน้าเลือดที่คอยขูดรีดเอาเงินทอง สินค้า หรือไม่ก็ที่ดินของประชาชนไปเป็นของตัวเองอย่างเห็นแก่ตัวด้วยแล้ว ...เขาก็ยิ่งกังวลด้วยไม่รู้ถึงวิธีที่จะแก้ปัญหานี้ได้เข้าไปอีก

...เหนือสิ่งอื่นใด ...สวนแห่งนี้เป็นสมบัติเพียงอย่างเดียวที่ยังคงหลงเหลืออยู่ของตระกูลเล็กๆ ของพวกเขานี้


...และเขา ..รักดอกฮิกันบานะพวกนั้นเกินกว่าจะยอมให้ใครมาทำลายมันลงไปได้


“...ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้ข้าจะลองแอบสังเกตดูแล้วจับให้ได้ก็แล้วกันขอรับ ...คิดว่าคงไม่เป็นเรื่องใหญ่โตอะไรนัก” มุคุโร่เอ่ยเช่นนั้นก่อนจะแย้มยิ้มเบาบางที่มุมปาก “...นางิไปเตรียมอาหารเย็นเถอะขอรับ ข้าเริ่มหิวแล้วล่ะ”

“ได้ค่ะ พี่มุคุโร่” น้องสาวรับปากอย่างว่าง่าย ก่อนจะเดินหายกลับเข้าไปในตัวบ้านเพื่อทำตามคำสั่งที่ว่านั้น ร่างเล็กๆ หายลับไปจากสายตา เป็นเช่นนั้นแล้วร่างสูงโปร่งเจ้าของเรือนผมสีครามจึงหันกลับไปยังสวนเล็กในบริเวณบ้าน ดวงตาต่างสีหรี่มองอย่างอ่อนโยนน้อยๆ ราวกำลังรอคอย... บางสิ่งบางอย่าง ...ที่แม้แต่เขาเองก็ยังไม่อาจเข้าใจได้


“...คงใกล้จะ ..บานเต็มสวนแล้วสินะ”


ดอกฮิกันบานะสีแดง ...ใกล้งอกเงยบานสะพรั่ง

ฝืนผ่านกองหิมะสีขาว ผลิบานสีชาดโดดเด่น ...ราวจะคว้าจับเอาไว้ได้ง่ายดาย


สีสันของอาทิตย์ยามเย็นที่เริ่มคล้อยต่ำ ทาบทับลงมา ราวจะลวงตา ...ให้เห็นกลายเป็นเช่นบุปผานั้น


ฮิกันบานะสีแดงงดงาม ได้โปรดเร่งรีบเบ่งบาน และอย่าเพิ่งหลบลี้หนีหายไปจากดวงตาคู่นี้เลย
_____________________________

วันรุ่งขึ้น...


“...เริ่มงอกขึ้นมาแล้วสินะ”

เด็กหนุ่มเจ้าของสวนทรุดกายลงนั่งยองตรงหน้าชิ้นส่วนเล็กๆ บอบบางของพรรณไม้ที่เริ่มงอกเงยขึ้นมาต้อนรับฤดูกาลใหม่ ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบราวกับหิมะขาวยื่นเข้าไปหยอกล้อเล่นด้วยพักหนึ่งอย่างเบามือ หากออกแรงมากไปก็อาจจะทำให้แตกหักไปได้ง่ายดาย เขาจึงถอยห่างออกมาเพียงคืบหนึ่ง

แววตาที่ทอดมองตรงลงไปยังสิ่งที่อยู่บนผืนดินนั้นดูอ่อนโยนเสียยิ่งกว่าที่ใครจะคาดคิด ยิ่งกว่าที่ใครคนไหนจะเคยได้พบเจอ แต่แล้วความรู้สึกเช่นนั้นก็กลับหยุดชะงักลงเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง


แววตาของใครอีกคนที่มองตรงมา ...แม้จะเพียงชั่วครู่เดียว ...แต่เขาก็กลับสัมผัสได้อย่างแจ่มชัด


“รอเดี๋ยวก่อนขอรับ !!!”

ถ้อยคำของเด็กหนุ่มไปไวกว่าความคิด ร้องเรียกให้หยุดลงก่อนจะผละออกจากที่แห่งนั้นเพื่อไล่ตามร่างที่สังเกตเห็นได้เพียงแผ่นหลังเล็กไวเท่านั้น ขายาวก้าวเดินก่อนจะเริ่มเร่งความเร็วตามไปจนกลายเป็นการออกวิ่ง นัยน์ตาที่ชวนให้รู้สึกแตกต่างนั้นกวาดไปรอบบริเวณ ทั้งที่ว่างเปล่าเงียบเหงาจนแทบไร้ซึ่งผู้คนแต่เขากลับตามหาร่างนั้นไม่พบ พื้นที่เล็กๆ อย่างที่ท้ายหมู่บ้านเช่นนี้จะไปหลบซ่อนที่ไหนได้ ...และถ้าลองคิดดูให้ดีแล้ว ...อาจไม่มีความจำเป็นต้องซ่อนตัวเสียด้วยซ้ำ


...ยังไม่ได้ทำอะไรผิดแท้ๆ ...ทำไมต้องหนีด้วยนะ ?


เสียงหอบหายใจของคนที่ไล่ตามเงาผู้ที่ไม่เคยรู้จักดังแว่วอยู่บนพื้นที่โล่งกว้าง บรรยากาศเงียบสงบทำให้สามารถสัมผัสถึงสิ่งนั้นได้ชัดเจน เขาหยุดพักเพียงช่วงเสี้ยววินาทีก่อนจะเริ่มออกตามหาเจ้าของสายตาปริศนานั้นอีกครั้ง


อยู่ที่ไหนกัน ...?


และเพียงเสี้ยววินาทีนั้น...


“ปล่อย !!!”


เสียงที่ไม่คุ้นเคยร้องตวาดขึ้นพร้อมสะบัดข้อมือเล็กๆ ของตนที่ถูกรวบรั้งเอาไว้ด้วยเรียวนิ้วเย็นเยียบแข็งแกร่งนั้นของเด็กหนุ่มที่ออกตามหา วงหน้าหวานกับดวงตาสีนิลสนิทคู่สวยวกหันกลับมามองคนที่ถือวิสาสะเข้ามารั้งตนเอาไว้อย่างรุนแรงทั้งที่ขมวดคิ้วเรียวมุ่น มุคุโร่พบบุคคลที่ต้องการในตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่งจึงไม่รอช้าที่จะรั้งเอาไว้

...แม้จะเพียงครู่เดียว ...แต่เขาก็จดจำแผ่นหลังของร่างตรงหน้าได้


...แผ่นหลังที่เล็กแคบ ...บอบบางเกินกว่าจะควรเป็นของบุรุษเพศ


...ทว่ากลับเป็นเช่นนั้น

...เด็กหนุ่มคนนี้ ...คนที่ออกตามหา ..ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้วจริงๆ


“...ขอเวลาสักครู่ได้ไหมขอรับ ?”

เสียงทุ้มเย็นของร่างสูงเอื้อนเอ่ยออกไปเช่นนั้นพร้อมรอยยิ้มบางๆ ด้วยหวังจะให้คนที่ถูกขอร้องยินยอมทำตาม แต่กลับไม่เป็นอย่างที่ตั้งใจไว้

“...เรื่องอะไรข้าจะต้องทำตามที่เจ้าสั่งด้วย ข้าเคยรู้จักกับเจ้าหรืออย่างไรกัน ?” เสียงหวานนั้นขุ่นเคือง กลีบปากสีชาดที่ดูท่าทางอ่อนนุ่มน่าสัมผัสเอ่ยกล่าวอย่างนึกไม่พอใจกับการกระทำเช่นนี้ แต่ก็กลับขัดขืนไม่สำเร็จ เรี่ยวแรงของอีกฝ่ายมากมายเกินไป มากเกินกว่าจะขัดขืนได้โดยง่าย จึงทำได้เพียงมองตาขวางเท่านั้น

“ดูท่าทางจะไม่ยอมฟังง่ายๆ สินะขอรับ...” ฝ่ายที่นึกหน่ายใจยกมือข้างที่ยังว่างขึ้นมาขยี้ผมของตัวเองเบาๆ จนเกือบจะยุ่งเหยิงไป ก่อนจะขอร้องด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนลงเล็กน้อย “...มีเรื่องอยากจะคุยด้วยนิดหน่อยเท่านั้นเองขอรับ”

“..หึ” เด็กหนุ่มร่างบางในอาภรณ์ที่ดูสูงค่ากว่าที่เคยพบเห็นอยู่ทั่วไปพ่นลมหายใจพร้อมคำสบถแผ่วเบาออกมาอย่างนึกหงุดหงิด ทว่ายังคงเหลือบมองเพียงหางตาเท่านั้น มิได้หันกลับมาสบตาตรงๆ แต่อย่างใด แต่ก็กลับมีท่าทางยอมรับฟังคำของผู้อื่นบ้างแล้ว “...มีอะไรก็รีบๆ ถามมา ข้าไม่มีเวลามาเสวนากับคนอย่างเจ้ามากนักหรอก ..แล้วก็------”

“แล้วก็ ?”

“...ปล่อยมือข้าสักที คิดจะจับไปถึงไหนกัน ...ข้าไม่หนีแล้วน่า”


เมื่อได้ยินคำย้ำเตือนเช่นนั้น ทางฝ่ายคนที่เผลอรวบข้อมือบางเอาไว้แน่นจึงจำต้องรีบคลายออกด้วยลืมตัวไปว่ากำลังเหนี่ยวรั้งคนตรงหน้าเอาไว้โดยไม่จำเป็น ก่อนจะรีบดึงตัวเองกลับมาเข้าเรื่องอีกครั้ง


“...ถ้าอย่างนั้น -----จะขอถามเลยแล้วกันนะขอรับ..” มุคุโร่ถอยห่างจากเรือนกาบแบบบางตรงหน้าหนึ่งก้าวด้วยหวังจะรักษาระยะห่างเอาไว้ “...ช่วงนี้ท่านไปที่สวนหลังบ้านข้าทุกวันเลยสินะครับ ...มีธุระอะไรหรือเปล่า ?”

“..ก็...แค่ผ่านไปเท่านั้นแหละ ...ไม่มีอะไร” แต่คำตอบที่ได้รับกลับยังบ่ายเบี่ยงไปอย่างที่คิดไว้ ทางฝ่ายคนถามจึงจำต้องคาดคั้นอีกครั้ง

“...ถ้าแค่ผ่านไป ..แล้วทำไมพอมีคนที่บ้านข้าออกมาพบ ท่านต้องหนีหรือรีบหลบหน้าไปด้วยล่ะขอรับ ?”

“...ม..ไม่มีอะไรสักหน่อย !”

“...บอกมาเถอะขอรับ ..ข้าไม่ถือโทษโกรธอะไรหรอก”


“ถ้าอย่างนั้น...”


เสียงของเขาราวจะเลือนหายไปในสายลมปลายฤดูหนาว


“...อย่าเอาไปบอกใครล่ะ ..ข้ายอมบอกเจ้าแค่คนเดียวเท่านั้นนะ”


รู้สึกไปเองหรือเปล่านะ ...ว่าใบหน้าที่เบี่ยงหลบไปนั้น ...จู่ๆ ก็กลับแดงระเรื่อขึ้นมาน้อยๆ ...ราวฮิกันบานะยามแย้มบาน



“..ข้า -------ชอบดอกฮิกันบานะน่ะ ...ดอกไม้ที่ใครๆ ต่างก็รังเกียจ ..แต่ข้ากลับ ...ชอบมากขนาดนั้น”


เสียงนั้นเลือนหายไปในฤดูหนาวอย่างเชื่องช้า ...เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าฤดูใบไม้ผลิอันสดใส ..กำลังจะมาเยือน...

...และดอกฮิกันบานะ ..กำลังจะบานสะพรั่งอีกครั้ง..
____________________________
TBC. โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ ^^

เคียวยะน่ารัก ><
เหมือนเด็กทำความผิดแล้วมีคนจับได้เลยต้องวิ่งหนี
แบบนี้ซึนผสมโมเอะเลย ~

มุคุขนาดแค่เห็นหลังของเคียวยะยังจำได้ขนาดนี้
แอบคิดอะไรรึป่าว ..^^

เคียวยะชอบฮิกันบานะ
แต่เดี๋ยวเจ้าของฮิกันบานะต้องหลงเด็กซึนๆบ้างล่ะ >o<

โม.......เอ้=//=
ท่านฮิโมเอ้ที่สุดดดดด >[]< !!

โคลมเป็น.....แม่สื่อ!?(เอ็งใช้อะไรคิด ห๊ะ)
เพราะโคลมสินะที่ทำให้ทั้งสองเจอกัน
//โดดกอดโคลม

แหะ แหะ...ขอยกมือสารภาพว่ากดเข้ามาอ่านเพราะเห็นชื่อเรื่อง....
เพราะว่าชอบดอกฮิกันเหมือนคุณมุและคุณฮิเลยค่ะ....เป็นดอกไม้ที่สวยจริงๆน้า...

หลังจากที่ได้อ่าน intro กับตอนแรก...อืม...คิดไม่ผิดเลยจริงๆที่ตามดอกฮิกังมา...
ขอติดตามอ่านเรื่องนี้ด้วยคนนะคะ เพราะชอบฟิคแนวนี้มากๆเลยค่ะ..^ ^...

ชอบบรรยากาศและอะไรหลายๆอย่างของเรื่อง
ที่สำคัญ คุณฮิน่าร้ากกก...

รอตอนต่อไปค่า...^ ^...

ต๊ายตาย
ท่านฮิทำตัวน่ารักแบบนี้เดี๋ยวอีกไม่นานมุคุก็หลงแย่เลยนะเนี่ย(ส่วนแม่ยกนี่หลงจนโงหัวไม่ขึ้นนานแล้ว)
เราก็ชอบดอกฮิกันนะสวยดีออกถึงความหมายจะไม่ดีก็เถอะ
หวังว่าคงไม่จบเศร้านะคะ- -

ฟิกท่านเคทอีกฟิกแล้ว -0-

ไม่เคยรู้ว่ามันชื่อฮิกันบานะแหะ แต่เคยเห็นในการ์ตูน เป็นดอกไม้ที่แปลกดีค่ะ ...แล้วก็ความหมายไม่ค่อยดีจริงๆด้วย - -''