•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

กลับมาแล้วค่า~ พร้อมนิทานน่ารักๆ(เหรอ?)อีกเรื่อง~

Fairy Tale series: The little Squamaid (XS)
Fairy Tale series: Sleeping Mukuro (10069)

------------------------------>

Title - Hibawhite and 7varia
by - Ziar
Pairing - D18
Rate - NC-??
Summary - คือน้ำพิษอันแสนหวานที่นำพาชะตากรรมมาบรรจบ ข้ามขอบฟ้าแลท้องทะเลอันแสนไกล พานพบโลกกว้างใหญ่แลหัวใจอีกครึ่งดวง


---------------------------->

------------------------->

--------------------->

----------------->

------------>

------->

-->




กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ห่างไกลออกไปในมหาสมุทรวองโกเลีย ห่างไกลออกไปจากทวีปวองโกเล่ ยังมีอาณาจักรอยู่แห่งหนึ่งซึ่งมีลักษณะเป็นเกาะขนาดใหญ่ เป็นอาณาจักรที่เป็นเอกเทศจากทวีปใหญ่โดยสิ้นเชิงเพราะระยะทาง กระนั้นก็ยังมีการติดต่อกับแผ่นดินใหญ่ด้วยการค้าและการท่องเที่ยวซึ่งเป็นที่นิยมอย่างมาก อาณาจักรแห่งนี้มีนามว่า อาณาจักรนามิโมริ

อาณาจักรนามิโมรินั้นปกครองด้วยระบอบกษัตริย์เหมือนอาณาจักรอื่นๆ และกษัตริย์องค์ปัจจุบันซึ่งมีพระนามว่าเบียคุรันก็ได้รับความยอมรับนับถือจากประชาชนไม่ต่างจากอาณาจักรอื่นๆเช่นกัน

พระราชาเบียคุรันเป็นชายหนุ่มรูปงามเป็นที่จับตาของหญิงสาวทั่วทั้งอาณาจักร พระองค์อภิเษกสมรสกับพระราชินีผู้เลอโฉมเป็นที่เลื่องลือ ทั้งสองหวังจะมีโอรสธิดาด้วยกันมากมาย

ในคราที่พระราชินีตั้งครรภ์แรกนั้น พระองค์มักโปรดที่จะประทับนั่งอยู่ใต้ต้นซากุระสีขาวที่แผ่กิ่งก้านกว้างใหญ่ และทรงงานฝีพระหัตถ์ตระเตรียมสำหรับประสูติกาลของโอรสในครรภ์

วันหนึ่ง พระราชินีเผลอทำเข็มแทงพระองคุลีอย่างแรงจนโลหิตไหลซึมออกมา ด้วยความตกพระทัยพระองค์จึงทำงานฝีพระหัตถ์ตกพื้น และในเวลานั้นเองที่พระองค์ได้ทอดพระเนตรเห็นกลีบซากุระสีขาวอมชมพูจางซึ่งรองรับหยดโลหิตของพระองค์นอนแน่นิ่งบนผืนผ้ากำมะหยี่ที่พระองค์ทรงงาน พระราชินีมีความรู้สึกขึ้นมาว่าช่างงดงามอะไรเช่นนี้จึงได้ตั้งจิตคิดคำนึงถึงพระโอรสว่า ขอให้เกิดมามีผิวขาวอมชมพูเหมือนเช่นกลีบซากุระ มีริมฝีปากสีแดงชาดเหมือนโลหิต และมีผมดกดำเหมือนผืนผ้ากำมะหยี่

หลายเดือนต่อมาเมื่อครบกำหนดประสูติกาลของพระโอรส เจ้าชายน้อยทรงเป็นดังที่ผู้เป็นแม่ตั้งใจไว้ไม่ผิดเพี้ยน ทั้งเนื้อกายสีขาวอมชมพูเนียนนุ่ม ริมฝีปากสีแดงอิ่มราวแต้มชาด และเรือนผมดกดำสนิทนุ่มสลวย เป็นพระโอรสผู้งดงามดังหวังทุกประการ

เคียวยะ...คือพระนามที่ถูกมอบให้โดยพระราชาเบียคุรัน

แม้ทั้งสองจะเคยตั้งความหวังว่าจะมีลูกหลานขวักไขว่แต่เพราะพระราชินีมีพระวรกายไม่แข็งแรง พระราชินีจึงให้พระโอรสแก่พระราชาได้เพียงพระองค์เดียว หลายปีต่อมา พระราชินีได้สิ้นพระชนม์ไปโดยทิ้งเจ้าชายเคียวยะไว้กับพระราชาและมอบคำขอไว้ข้อหนึ่ง

หากจะมีพระราชินีใหม่ ขอให้คนผู้นั้นเป็นบุรุษ เพื่อจะสามารถดูแลเคียวยะได้อย่างใกล้ชิดและเข้าอกเข้าใจ

แล้วอาณาจักรนามิโมริก็เข้าสู่ช่วงเวลาแห่งความเศร้าโศกชั่วระยะหนึ่ง ก่อนที่พระราชาเบียคุรันจะออกเดินทางค้นหาผู้จะมาเป็นราชินีไปจนถึงทวีปวองโกเล่และได้นำตัวราชินีคนใหม่กลับมา โดยคนผู้นั้น....เป็นผู้ชาย...


------------------------->


“ทำไมงบดุลปีนี้ถึงต่ำลงได้ล่ะครับ โชจัง” พระราชาเบียคุรันเอ่ยกับโชอิจิซึ่งเป็นอาลักษณ์คนสนิท

“จำไม่ต่ำลงได้ยังไงล่ะฝ่าบาท เมื่อครั้งฝ่าบาทอภิเษกสมรสใหม่ ประชาชนต่างยินดีกับถ้วนหน้า เฉลิมฉลองไปทั่วทั้งอาณาจักรจนต้องดึงเอาเงินจากท้องพระคลังออกมาจ่ายภาษีแทนประชาชน ซ้ำก่อนหน้านี้ฝ่าบาทยังนำเงินในท้องพระคลังออกไปจำนวนมากเพื่อตามหาพระราชินีไม่ใช่หรือฝ่าบาท?” โชอิจิว่าพลางขยับแว่นน้อยๆ ซึ่งทุกคำที่กล่าวออกมานั้นตรงประเด็นเสียจนผู้เป็นพระราชาโต้ไม่ออก พระราชินีคนใหม่ที่นั่งอยู่ข้างๆจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะในลำคอ

“หัวเราะอะไรกันครับ มุคุโร่คุง” เบียคุรันเอ่ยถามราชินีของตน สายตาของเขาเลื่อนไปยังแผ่นอกของอีกฝ่ายซึ่งจนถึงบัดนี้ตราสัญญายังคงประทับอยู่ แต่เขาได้เปลี่ยนอาณาบริเวณเสียใหม่จาก 500 เมตรเป็นทั้งบริเวณปราสาท มุคุโร่จึงอยู่ได้โดยไม่อึดอัดนัก และอาจเป็นเพราะเหตุนั้นมุคุโร่ในระยะนี้จึงดูไม่หวาดระแวงต่อเบียคุรันดังที่เคยเป็น

“คึหึหึ....จะหัวเราะอะไรได้ จะมีก็แต่พระราชาที่เอาเงินในท้องพระคลังมาโปรยให้พ่อมดเจ้าเล่ห์นั้นล่ะมั้งครับ” มุคุโร่กล่าวตอบโดยไม่คิดเกรงใจ

ในเวลานี้บรรยากาศในปราสาทเปลี่ยนไปมากเพราะผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่ไม่เคยแสดงอาการหวาดกลัวต่ออำนาจและอาญาของพระราชาผู้เป็นใหญ่ในอาณาจักรแต่กลับตอบโต้อย่างซึ่งหน้า และกลายเป็นสาเหตุให้คนอื่นๆเอาอย่างบ้างโดยเฉพาะโชอิจิที่แต่ก่อนไม่เคยพูดกับพระราชาอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้มาก่อน

ความเปลี่ยนแปลงภายในนี้เป็นที่น่ายินดีของทุกคน ที่มองว่าพระราชาเป็นคนที่สามารถเข้าหาได้ง่ายขึ้น ไม่ใช่สูงส่งจนมิอาจเอื้อม จะมีก็เพียงคนเดียวที่ไม่ยินดียินร้ายต่อสถานการณ์นี้นัก...

เจ้าชายเคียวยะนั้นหลังจากสูญเสียพระมารดาอันเป็นที่รักไป เขาก็กลายเป็นเด็กเงียบขรึมที่ไม่สุงสิงกับผู้คน แม้ว่าพระราชาจะดั้นด้นไปถึงแผ่นดินใหญ่เพื่อค้นหาพระราชินีคนใหม่ แต่เคียวยะก็ยังคงมองว่าอีกฝ่ายเป็นคนอื่น มิใช่คนที่มาเป็นแม่เลี้ยง จนถึงบัดนี้เจ้าชายหนุ่มจึงไม่มีโอกาสจะได้สนทนากับพระราชินีมุคุโร่ซักครั้ง รวมทั้งไม่สนใจที่จะสนทนา ทางฝ่ายมุคุโร่เองก็ไม่ใช่คนที่มีนิสัยชอบดูแลเอาอกเอาใจใคร ความสัมพันธ์ของทั้งสองจึงเสมือนคนไม่รู้จักกันทั้งที่เดินสวนกันในปราสาทบ่อยครั้งจนจำหน้ากันได้อย่างแม่นยำ

ด้วยความเหงาหรืออย่างไรไม่อาจทราบได้ เจ้าชายเคียวยะมักใช้เวลาว่างไปเพื่อการนั่งอยู่ใต้ต้นซากุระซึ่งพระราชินีคนก่อนแสนรัก

ทำไมอะไรๆถึงได้น่าเบื่อนักนะ....

เขาได้แต่นึกอย่างนี้ในใจ การไม่ได้สุงสิงกับใครทำให้เขาไม่มีอะไรทำ และการอยู่คนเดียวบ่อยเข้าทำให้เขาเข้าหาคนอื่นไม่เป็น ในปัจจุบันนี้คนเดียวที่เข้าหน้ากับเจ้าชายเคียวยะได้มีเพียงพระราชาเบียคุรันเท่านั้น

“นั่งคนเดียวอีกแล้วหรือ เคียวยะคุง?” พระราชาที่ยังรักลูกเสมอแม้จะมีพระราชินีใหม่เคียงกายมักจะมาหาเคียวยะเป็นประจำหลังเสร็จราชการในวันนั้น

“ไม่รู้จะไปนั่งกับใคร” เจ้าชายหนุ่มตอบห้วนแล้วขยับที่ให้ผู้เป็นบิดานั่งลง

“ไม่อยากลองคุยกับมุคุโร่คุงหรือ? พ่ออุตส่าห์หามาให้(เป็นแม่ของ)เคียวยะคุงโดยเฉพาะเชียวนะ” พระราชาแนะนำด้วยว่านับแต่มุคุโร่เดินทางมาถึง เคียวยะไม่เคยแสดงท่าทีใดๆต่ออีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย มุคุโร่เองก็เช่นกัน เบียคุรันเป็นคนที่มองคนอื่นได้อย่างทะลุปรุโปร่งเขาจึงรู้ดีว่านิสัยของเจ้าชายและมุคุโร่นั้นใกล้เคียงกันด้านความไม่ค่อยมีมนุษยสัมพันธ์ ดังนั้นจะต้องมีฝ่ายหนึ่งเริ่มอีกฝ่ายจึงตาม

“คุยไปเองเถอะ ฉันไม่มีธุระต้องคุยกับเจ้าสัตว์กินพืชนั่น”

แต่เรื่องหัวแข็ง....ดูเหมือนเคียวยะจะชนะขาด....

“ยังไงก็เถอะ ลองเข้าหากันดูก็ไม่เสียหาย ยังไงอีก 2-3 วัน ผมก็ต้องเดินทางอีกแล้ว” เบียคุรันกล่าวพลางรั้งผู้เป็นลูกชายเข้ามาโอบไว้หลวมๆ

“จะไปไหนอีกล่ะ?”

“หึหึ ก็พระราชากับพระราชินีของอาณาจักรโกคุโยน่ะสิ ดูเหมือนจะเลิกความตั้งใจจะมีลูกแล้ว ก็เลยเชิญไปจัดการเรื่องสิทธิด้านการครองบัลลังก์ของมุคุโร่คุง” เบียคุรันตอบพลางลูบผมสีดำสนิท

“แล้วพ่อจะพาเจ้านั่นไปด้วยไหม?” เคียวยะกล่าวไปถึงมุคุโร่

“ไม่หรอก พ่อขี้เกียจวิ่งไล่จับตัวกลับมาอีก” ว่าแล้วเบียคุรันก็หัวเราะ

“รีบไปรีบกลับแล้วกัน” เจ้าชายหนุ่มกล่าวก่อนจะดึงตัวออกจากแขนของเบียคุรันแล้วลุกขึ้นเดินจากไป ซึ่งกิริยาเหล่านั้นมิใช่เพราะความรังเกียจแต่เป็นความอายที่จะเอ่ยอวยพรในการเดินทางให้ใครซักคน ตัวเบียคุรันเองก็รู้ดีจึงได้แต่ส่ายศีรษะอย่างระอาใจกับนิสัยเช่นนี้ของเจ้าชาย

เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นโดยอยู่ในสายตาของพระราชินีมุคุโร่ซึ่งมองลงมาจากหน้าต่างโดยตลอด เขาหรี่นัยน์ตาลงมองร่างเล็กของเคียวยะที่เดินเข้ามาในปราสาทก่อนจะเหยียดยิ้มบนเรียวปาก

รอยยิ้มอันเป็นแบบฉบับเฉพาะตัว.....


------------------------->

สั้นๆ....จริงๆ.....

เหอๆ ราชินีมุคุโร่โดนลูกชายกีดกันซะเลี้ยว....ทำเยี่ยงไรดี???

เกาะขอบสนาม..รอ 7 วาเรียโผล่

คุณมุอย่างยิ้มแบบนั้นสิคะ เสียววาบเลย

นึกภาพ2 คนนี้คุยกันดีๆไม่ออก คงจะตีกันตาย

ราชีนีสัปป้าฮะๆๆ เคียวย้า >< รอเจ้าชายดีโน่นะลูกฮะๆๆ ><~

กำลังนึกภาพ2เคะปรองดองกัน....


โน่จะโผล่มาแบบไหนนะ..?

ถ้าสองคนนี้ญาติดีกัน อาณาจักรคงแตกแล้วล่ะค่ะ
ว่าแต่สับปะรดจะทำอะไรอ่ะ กลัวจริงๆ
รอเจ้าชายดีโน่ต่อไป>w<

แค่นึกถึงเจ็ดวาเรีย มันก็ไม่ใช่คนแคระใจดีแล้วละค่ะ กร๊ากกกกกกกกกก

คิดภาพวาเรียร้องเพลงไฮโฮแล้ว...อุ๊บ...กร๊ากกกกกกกกกกก ไม่ไหวแย้วววววววว 555+

อ่านแล้วนั่งยิ้มเหมือนคนบ้าเพราะขำสมการ...มุคุเป็นแม่เลี้ยงคุณฮิ อิป๋าเป็นพ่อคน...ท่าน ทำไปด๊ายยยยยยยย

แต่ยิ้มยังงั้น...สับปะรดจะหาเรื่องรังแกคุณฮิละสิ อุฮิ รออ่านต่อนะคะ~~ >w<

จะ เป็น ยัง ไง ต่อ ไป หนอ

ช่าง น่า ลุ้น จิงๆ ป๋า มุ คิด จะ ทำ

อะ ไร กะ ท่าน ฮิ ค้า จะ รอ ต่อ ไป นะ คะ

Title - Hibawhite and 7varia
by - Ziar
Pairing - D18
Rate - NC-??
Summary - คือน้ำพิษอันแสนหวานที่นำพาชะตากรรมมาบรรจบ ข้ามขอบฟ้าแลท้องทะเลอันแสนไกล พานพบโลกกว้างใหญ่แลหัวใจอีกครึ่งดวง


---------------------------->

------------------------->

--------------------->

----------------->

------------>

------->

-->




เบียคุรันเดินทางไปโดยเรือประจำตำแหน่งในเช้าวันหนึ่ง ผู้ที่มาส่งนั้นมีเพียงข้าราชบริพารชั้นผู้ใหญ่ เคียวยะยังคงเก็บตัวเงียบไม่สนใจทั้งๆที่รู้ตัวดีว่าคงจะเหงาเมื่อพระราชาไม่อยู่ ส่วนมุคุโร่นั้นไม่สามารถออกนอกบริเวณปราสาทได้จึงเป็นข้ออ้างให้เจ้าตัวเก็บตัวเงียบไม่ตามออกมาได้

“เบียคุรันไปแล้วสินะครับ” มุคุโร่เอ่ยถามใครอีกคนซึ่งอยู่ในมุมมืดของห้อง

“อา....ไปแล้วล่ะมั้ง” ฝ่ายนั้นตอบพร้อมยิ้มสบายๆ

“ทำไมมีมั้งล่ะครับ คุณยามาโมโตะ” พระราชินีหนุ่มเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยใส่ใจก่อนจะเดินไปนั่งลงที่โต๊ะ เจ้าของนามที่ถูกเอ่ยจึงเดินออกมาจากมุมมืดแล้วมาหยุดที่ข้างๆ “คึหึหึ เอาเป็นว่าเขาไปแล้วก็แล้วกัน ทีนี้มาพูดธุระของเราดีกว่านะครับ”

“ว่ามาได้เลย”

มุคุโร่พยักหน้ารับก่อนจะดึงตั๋วเรือสินค้าออกมาใบหนึ่ง

“เย็นนี้จะมีเรือสินค้าออกจากท่า ผมได้จองพื้นที่เอาไว้เล็กน้อยสำหรับการเดินทางของสินค้าชิ้นสำคัญไปยังแผ่นดินใหญ่”ว่าแล้วก็ผายมือไปยังลังไม้ขนาดใหญ่ใบหนึ่ง “หน้าที่ของคุณคือเอาเจ้าชายเคียวยะใส่ลังไปโดยหมดสติ และขึ้นเรือให้ตรงกำหนดเวลา ส่วนหน้าที่ของคุณโกคุเดระก็เพียงวางระเบิดเรือลำนั้นกลางทะเลเท่านั้น มีคำถามไหมครับ?”

“โห โหดไปไหมนั่น” ยามาโมโตะถามแต่ยังหัวเราะร่าตามนิสัย

“คึหึหึ ผมไม่ได้จะให้เจ้าชายตายเสียหน่อยนะครับ แค่ให้เรือล่มก็พอ แล้วลังใบนี้จะลอยไปติดฝั่งที่อาณาจักรวาเรีย หลังจากนั้นผมเองก็อยากจะเห็นว่าเจ้าชายคนนั้นจะยังบ่นว่าน่าเบื่ออีกไหม” ว่าแล้วมุคุโร่ก็หัวเราะออกมาเมื่อคิดไปถึงยามที่เจ้าชายคนนั้นจะเร่ร่อนดังเช่นที่ตนเองเคยเป็น


-------------------------->


หลังจากได้ความว่าเบียคุรันออกจากท่าไปแล้ว เจ้าชายเคียวยะจึงออกมาจากห้องและเดินเข้าไปในสวนเพื่อจะหาที่นั่งคนเดียวเงียบๆ ทว่าเมื่อไปถึงกลับพบผู้อื่นมาแย่งที่ประจำไปเสียแล้ว

“ไอ้สัตว์กินพืช ลุกออกไปก่อนที่ฉันจะขย้ำให้ตาย” เคียวยะเดินเข้าไปยืนค้ำหัวพร้อมขู่ด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่าไม่ได้พูดเล่น แต่ฝ่ายนั้นกลับเพียงหันหน้ามามองแล้วยิ้มเล่นหัวให้อย่างไม่กลัวเกรง

“ไงเจ้าชาย มานั่งนี่สิ อย่าทำหน้ายุ่งไปเลยน่า” ยามาโมโตะว่าพลางหัวเราะร่า

“ลุก-เดี๋ยว-นี้ ก่อนที่ฉันจะขย้ำแกให้ตาย!”

“ไม่น่ารักเลยนะเคียวยะ” ชายหนุ่มแปลกหน้ายังคงกล่าวพร้อมรอยยิ้มต่อไป ซ้ำลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วปัดเศษหญ้าออกจากเสื้อผ้า

“อย่ามาเรียกชื่อฉันห้วนๆ จะไปไหนก็รีบไปให้พ้นหน้าฉัน” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยอมลุกขึ้นเสียที เคียวยะที่กำลังคิดจะหยิบทอนฟาขึ้นมาสูดอากาศจึงระงับอารมณ์ลงได้ และเอ่ยปากไล่คนแปลกหน้าโดยไม่สนใจมารยาทและไม่สนว่าคนๆนี้เข้ามาที่นี่ได้อย่างไร

“ไม่ต้องห่วงน่า ฉันไปแน่ ฮ่ะๆ” ยามาโมโตะหัวเราะร่าเริงพลางมองสีหน้าไม่สบอารมณ์นั้นอย่างสบายใจก่อนที่จะก้มหัวหลบทอนฟาที่ฟาดหมายกระหม่อมของเขาเกือบไม่ทัน “แต่ลืมบอกไป นายต้องไปกับฉันด้วยนะ” พร้อมกับคำกล่าวนั้น ยามาโมโตะก็พุ่งตัวลอดใต้แขนเจ้าชายเคียวยะเข้าไปก่อนจะใช้ผ้าผืนเล็กประกบเข้าที่จมูกจนไม่เหลือที่ให้อากาศไหลเข้า ทำให้กลิ่นหวานแปลกที่อยู่บนผ้าไหลเข้าสู่ปอดของเคียวยะอย่างเต็มที่ และด้วยสิ่งนั้นหรือไม่ก็ไม่ทราบที่ทำให้สติของเขากำลังเลือนรางลง


-------------------------->


ที่นี่ที่ไหน.....

เคียวยะคิดขณะกวาดมือไปรอบๆและพบว่าตนเองถูกขังอยู่ในกล่องแคบๆ ความมืดที่มีทำให้ไม่อาจใช้สายตาสำรวจสภาพโดยรอบได้ถนัดนัก

หลังจากเขาลืมตาขึ้น เขาก็พบตนเองในสภาพนี้เสียแล้ว ทั้งความมืดที่ไม่มีแม้เศษเสี้ยวของแสงสว่างลอดเข้ามา และผนังไม้ที่ประกอบเป็นกล่องขนาดพอดีตัว สิ่งเดียวที่เขาสามารถแน่ใจได้คือเขาไม่ได้อยู่ที่ปราสาทอีกต่อไปแล้ว ด้วยความโคลงเคลงที่สัมผัสได้ผ่านการเคลื่อนไหวของกล่องตามแรงยกและจมของสิ่งที่รองรับมัน รวมถึงเสียงคลื่นทะเลที่ใกล้จนน่าแปลก

เคียวยะยันตัวขึ้นเล็กน้อยเพราะพื้นที่กล่องมีจำกัด ก่อนจะเงี่ยหูฟังเสียงรอบตัวผ่านเนื้อไม้

รอบข้างเงียบสนิท....ไม่มีเสียงใดนอกจากเสียงไม้เบียดกันเอี๊ยดอ๊าด และเสียงคลื่นที่สาดกระทบ ทว่าก่อนที่เคียวยะจะได้สรุปอะไรนั้น กลับมีเสียงกัมปนาทดังขึ้นและแรงสั่นสะเทือนที่ผิดปกติ

รอบข้างเขาเกิดเสียงดังโหวกเหวกโวยวายของผู้คนจนฟังไม่ได้ศัพท์ เสียงของถูกขนออกไปอย่างรวดเร็ว และเสียงดังของระเบิดที่แทรกเป็นบางคราว

แรงโยกไหวที่รุนแรงเหวี่ยงเขาไปมาในกล่องไม้นั้นจนช้ำไปทั้งตัว

....ไม่มีใครหยิบเขาไป เพราะไม่มีใครเป็นเจ้าของ....

เคียวยะได้ยินเสียงน้ำที่ไหลทะลักตามช่องเล็กๆ และมันเจิ่งถึงในกล่องที่เขาอยู่ กลิ่นของน้ำทะเลทำให้เขารู้ตัวว่าตอนนี้ตนอยู่กลางมหาสมุทร แต่ไม่ใช่เรื่องดีแน่ ด้วยตอนนี้แรงสั่นสะเทือนรวมทั้งเสียงแตกของไม้ดังสนั่นอยู่ข้างหู น้ำไหลซึมเข้ามาด้านในกล่องจนตัวเขาเปียกโชกแต่ไม่สามารถหนีได้ เขาออกแรงทุบกล่องอย่างแรงด้วยทอนฟาที่ควานเจออยู่ข้างตัวอย่างทุลักทุเล

เสียงกัมปนาทครั้งสุดท้ายดังขึ้นพร้อมกล่องที่ถูกแรงเหวี่ยงโยนออกจากเรือที่เหลือเพียงซาก

น้ำทะลักเข้ามาตามร้องไม้อย่างรวดเร็วด้วยแรงดันของมัน เคียวยะสูดหายใจเข้าลึกก่อนกลั้นลมหายใจเมื่อน้ำเข้ามาจนเต็มกล่อง และออกแรงทั้งถีบและทุบจนกระมั่งฝากล่องแตกออกเล็กน้อย จากช่องนั้นเคียวยะใช้ทอนฟากระแทกสุดแรงหลายครั้งจนมีช่องพอที่ตัวจะลอดผ่านได้ และเขาใช้ช่องนั้นเพื่อว่ายออกไปจากที่คุมขัง ทว่าลมหายใจที่เขากักเก็บไว้ใกล้จะหมดลงเสียแล้ว....

แรงเฮือกสุดท้ายที่มี เขาใช้ไปในการพุ่งตัวสู่เหนือน้ำเพื่อสูดอากาศอีกครั้ง

เคียวยะโผตัวเกาะแผ่นไม้จากเรือที่แตกเพื่อพยุงตัว มองไปรอบตัวพบแต่มหาสมุทรเวิ้งว้างกว้างใหญ่

เขาอยู่ที่ไหนกัน.....


-------------------------->

สัปป้า - -* นายนี้มันฮะๆๆ อยากให้ลูก เค้าหายเวงสินะ ><~

((อ่านทั้ง series แต่ไม่เคยเม้น...ขอซักทีเหอะ))

ชอบอ๊า...ทุกตอนเลย ((แม้ว่าจะไม่ได้หนับหนุน 10069 กะ D18... หนับหนุน XS เล็กน้อยถึงปานกลาง))

ออกมาอีกเรื่อยๆ นะคร้า จาติดตามแระตามติด...

.....แล้วจารอดูต่อไปนะคร้า ว่าคุนฮิจาลอบไปตกระกำลำบากจากปากเหยี่ยวปากวาเรียที่ไหน คึหึหึหึ

ปล. ขอ 8059 บ้างได้มะง่า
//โดนตีออกนอกกระทู้ข้อหาเรื่องมาก T^T

สับปะรดแผงฤทธิ์ นี่ทำเพื่อความสะใจรึ = ="
คุณฮิสู้เค้าค่ะ
อย่าลืมเอาลูกเขยฝรั่งผมทองมาฝากท่านพ่อด้วยล่ะ

สับปา นายรักลูกหรือแค่อยากสนุกนาะ -[]-

ปาดดดดดดดดดดด

---Edit---

สัปปะรด... เหมือนจะไม่ตั้งใจฆ่าเลยเนาะ...

อยากเจอ 7 วาเรียเร็วๆจังค่ะพี่แมว *-*

ตามอ่านมาทุกเรื่องเลยนะเนี่ย แต่ผมโพสกระทู้ไม่เป็นอ่ะ ก็พึ่งจะรู้มาไม่นานนี้เองว่าที่นี่เขาโพสกันยังไง ก็เลยจะมาบอกว่าทุกเรื่องสนุกมากครับ

ชอบคู่ 10069 มากที่สุดเลย