•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : Hibari-san no Kekkon!
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Rate : PG15
Pairing : ??x18 or 18x?? [ที่แน่ๆไม่ใช่D]
by : bluepearl

Summary : แต่งฉลองวันแม่เจ้าค่ะ แม้มันจะไม่เกี่ยวกับแม่เลยก็เถอะ...นะ = =" 5 หน้ากระดาษA4เจ้าค่ะ คู่นี้เป็นคู่ที่ไม่ได้คิดเลยว่าจะได้เขียน เพราะชอบแบบอะไรก็x27มากกว่า แต่ว่า ดันคิดพล็อตได้ ก็เลย... = =" เป็นเรื่องราวในอนาคตหลังจากสึนะขึ้นเป็นวองโกเล่รุ่นที่ 10 แล้วเจ้าค่ะ

มันเป็นพล็อตประสาทและสิ้นคิด ถ้าตัวละครหลุดอย่างไรก็ขออำภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยเจ้าค่ะ ซ้าธุ


....................................................................................................





ฮิบาริซังกำลังจะแต่งงาน!!




ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อในเมื่อการ์ดงานแต่งถูกส่งมาให้เขาถึงโต๊ะทำงานยามเช้าตรู่พร้อมหนังสือพิมพ์

“โกคุเดระคุง นี่มัน...อะไร?” อาการช็อคทำให้สึนะเผลอถามออกมาเสียงแผ่วหวิว ไม่ใช่ว่าแปลกใจหรือตกใจที่ฮิบาริซังจะแต่งงาน แต่ใครเห็นชื่อเจ้าสาวแล้วก็คงจะอดตกตะลึงพรึงเพริดไม่ได้ ...ถ้าอ่านไม่ผิด เจ้าสาวคือ โคลม โดคุโร่! นี่ไปสนิทกันตั้งแต่ตอนไหนนี่?! เห็นเกลียดมุคุโร่เข้าไส้ แต่ไปแต่งกับโคลมเนี่ยนะ! งง! ...เอ่อ งานแต่งงานนี้คงไม่ใช่แผนลวงโคลมไปฆ่าใช่ไหม? ตกลงฮิบาริซังตัดสินใจใช้สมการ 1896 แล้วจริงๆเหรอ?

“เมื่อเช้ามันแนบมาพร้อมหนังสือพิมพ์ที่มาส่งน่ะครับ รุ่นที่ 10” โกคุเดระยิ้ม... เหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่ก็เถอะ ถ้าไม่ใช่เรื่องอะไรที่เกี่ยวกับลูกพี่สุดที่รัก ถึงฟ้าถล่มดินทลายเขาก็ไม่สนใจ เสียดายนิดหน่อยที่เขาอยากจะเรียกว่าบอส แต่รุ่นที่ 10 ดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบ ทำให้ต้องกลับมาเรียกเหมือนเดิม ...ความจริงเรียกบอสดูน่าเกรงขามกว่าเยอะ แต่ถ้ารุ่นที่ 10 ต้องการ เขาก็จะทำตามที่ท่านปรารถนา “ให้ผมเตรียมสูทไปงานเลยดีไหมครับ?” ไอ้พ่อนกนั่นเป็นนอมอลไปนั่นแหละดีแล้ว หมดคู่แข่งไปอีกคน ผู้พิทักษ์ผมสีเงินดี๊ด๊าไปเตรียมงานต่อ คนที่เหลือก็ไม่มีใครใกล้ชิดกับรุ่นที่ 10 เท่าเขาอีกแล้ว หึ กินนิ่มล่ะงานนี้!

สึนะนั่งนิ่งมองการ์ดแต่งงานในมือด้วยสีหน้าประหลาด ไม่ใช่ว่าไม่ดีใจหรอกนะที่คุณฮิบาริมีครอบครัว เพราะเขาเองก็เคยคิดภาพตัวเองเดินเข้าไปในโบสถ์ในพิธีแต่งงานกับเคียวโกะจัง เคยคิดถึงภาพครอบครัวที่มีความสุข มันถือเป็นความสมบูรณ์พร้อมของชีวิต ...แต่มาคิดดูดีๆแล้ว... เขาเป็นห่วงโคลมสุดหูรูดไปเลย!! เจ้าพ่อนามิโมริไม่ใช่คนที่จะอยู่ด้วยได้ง่ายๆ ในเมื่อพี่แกโหดอย่างกับอะไรดี โคลมจะไม่โดนสามีซ้อมเช้าซ้อมเย็นเหรอ!? สึนะคิดภาพสยดสยองในหัวฟุ้งซ่านอยู่คนเดียวที่โต๊ะทำงาน

แล้ว... มุคุโร่ล่ะ จะว่ายังไง ในเมื่ออีกร่างของตัวเองไปแต่งงานกับคู่แค้นคู่อาฆาตแบบนี้? หรือว่าจะยังไม่รู้? ถ้ารู้สงสัยต้องไม่ยอมแน่ๆ และโคลมก็ฟังมุคุโร่มากที่สุดด้วย แสดงว่าโคลมหนีมาแต่งงานกับฮิบาริซังน่ะสิ!! ...ว่าแต่ แล้วไปตกหลุมรักกันตอนไหน? เอ้อ ช่างเถอะ สำคัญตอนนี้ไปพบเค็นกับจิคุสะก่อนน่าจะดีกว่า พวกนั้นจะรู้เรื่องหรือยัง?



หลังจากนั้นสึนะก็ตัดสินใจไปเยี่ยมหาเค็นและจิคุสะที่ซ่อนตัวอยู่ในที่ที่ไม่มีใครรู้จัก แต่ด้วยความช่วยเหลือของรีบอร์น และหน่วยข่าวของวองโกเล่ บวกกับตอนนี้อีกฝ่ายไม่ได้มีความคิดจะหลบซ่อน ทำให้เรื่องหาตัวทั้งสองคนไม่ใช่เรื่องยากนัก

สึนะเอ่ยปากถามเรื่องของโคลม

“หึ”

แล้วฝ่ายนั้นก็ทำเสียงขึ้นจมูก ก่อนจะเดินจากไป ...แค่เนี้ย!! แล้วตกลงเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ มุคุโร่ล่ะ รู้เรื่องแล้วหรือยัง?!



...ยังคงไม่มีคำตอบจากสวรรค์... จนกระทั่งถึงเวลาเริ่มงาน ฝนเลือดหลั่งรินนองเสื่อทาทามิในห้องญี่ปุ่นกว้างที่ใช้จัดงานก่อนอะไรอย่างอื่น

“ใครให้พวกแกมาสุมหัวกันที่นี่”

น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยแค่นั้นก่อนจะทำการฆาตกรรมหมู่ผู้มาร่วมงานแต่ละคน สึนะยืนอึ้งหน้าซีดอยู่กับที่ ...คุณฮิบาริไม่ใช่เหรอครับที่ส่งการ์ดเชิญทุกคนมางาน? ...เอ๊ะ... เดี๋ยวก่อน หรือว่าคุณฮิบาริจะไม่รู้เรื่องนี้? แล้วใครล่ะที่เป็นคนส่งการ์ดเชิญไปให้พวกเขา สึนะเริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียด


ครืด...


เสียงบานเลื่อนประตูแบบญี่ปุ่นเปิดออก พร้อมกับการปรากฎตัวของร่างบอบบางในชุดยูคาตะหลวมๆ สีเดียวกับเจ้าบ้านที่กำลังฟาดหน้าแขกเหรื่ออยู่ตอนนี้

นั่นมัน... โคลม!! แถมยังใส่ชุดยูคาตะของคุณฮิบาริด้วย!!

“...บอส?” ดวงหน้าคมสวยเอียงคอมองสึนะอย่างแปลกใจ ทำไมโคลมมาอยู่ที่นี่ได้?!! “บอสมาร่วมงานแต่งงานด้วยเหรอคะ?...”

เอาจริงสิ!! ตกลงนี่คิดจะแต่งกันจริงๆใช่ไหม?! คิดดีแล้วใช่ไหมเนี่ย! ...อ๊ะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมัวมาแปลกใจ ยังไงก็เถอะ ต้องแก้สถานการณ์ก่อน สึนะพยายามเข้าไปใกล้ผู้พิทักษ์แหวนแห่งเมฆาที่กำลังอาละวาดอยู่ตอนนี้ โดยที่คุซาคาเบะลูกน้องคนสนิทก็ได้แต่นิ่งอยู่กับที่



และแล้ว... ด้วยสกิลการเกลี้ยกล่อมชั้นเทพที่ได้มาระหว่างที่ทำงานกับฮิบาริซังตลอดเวลาที่เขารับตำแหน่งนภารุ่นที่ 10 แห่งวองโกเล่แฟมิลี่ ก็ทำให้ลากเจ้าบ่าวเจ้าสาวและเหล่าผู้พิทักษ์กับเคียวโกะจัง เบียงกี้ อี้ผิง และฮารุมายังโบสถ์ที่โกคุเดระบังคับจองได้เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

“อูย... เจ็บ เจ็บ โกคุเดระคุง”

“ทนหน่อยนะครับรุ่นที่ 10 ท่านไม่น่าเอาตัวเข้าไปแลกเพื่อหยุดไอ้พ่อนกบ้าเลือดนั่นเลยนะครับ ผมว่าน่าจะเอาระเบิดยัดปากมันให้ตายตกไปตามกันมากกว่า”

โกคุเดระและยามาโมโตะนั่งทำแผลให้สึนะที่ถลอกปอกเปิกไปทั้งตัว แต่อย่างน้อย...เขาก็พาฮิบาริซังมายังโบสถ์ได้ และดูเหมือนว่า แม้จะจัดการแขกเหรื่อเสียเหี้ยน แต่สำหรับคนรู้จักมักคุ้น ฮิบาริซังก็ยังคงออมมือไว้ไมตรี ถ้าโดนเต็มแรง มีเหรอเขาจะมานั่งทำแผลอยู่แบบนี้ได้ มีหวังนอนกองเกลื่อนพื้นรวมอยู่กับพวกนั้น ตอนนี้เหลือแค่ผู้พิทักษ์แหวน และสาวๆที่รอดมาได้มาร่วมงานเท่านั้น มีคนเพียงไม่กี่คน แถมเป็นคนรู้จักกันดี ผู้พิทักษ์เมฆาจอมโหดจึงยอมสงบลง

ว่าแต่... ถ้าฮิบาริซังไม่รู้เรื่อง แล้วใครส่งการ์ดเชิญมาล่ะ? โคลมเหรอ? ไม่น่าเชื่อเลย... ปกติแล้วโคลมเองก็ไม่น่าจะใช่คนที่ชอบสังสรรขนาดร่อนการ์ดไปทั่วได้ ...ถ้าเป็นมุคุโร่ก็ว่าไปอย่าง

ยังไงก็ตาม เรื่องการแต่งงานดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริง เพราะฮิบาริซังก็ไม่ได้ปฎิเสธ แถมโคลมยังมาอยู่ที่นั่นอีก แต่เขารู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ เหมือน... เรื่องมันยังคลุมเครือไม่กระจ่างออกมาทั้งหมด

ไปลองถามดูดีกว่า ถามฮิบาริซังคงไม่ได้อะไรนอกจากทอนฟา ถามโคลมน่าจะรู้เรื่อง



หน้าบานประตูห้องแต่งตัวของเจ้าสาว สึนะที่ยืนนิ่งคิดอยู่นานตัดสินใจจะเข้าไปหาโคลม แต่แล้ว... เขาก็เห็นว่าประตูมันเปิดแง้มอยู่นิดหนึ่ง ...อืม... แต่จะเข้าไปเลยก็คงเสียมารยาท เคาะให้เสียงก่อนดีกว่ากระมัง

ทว่า... ตอนที่ยกมือจะเคาะเรียกโคลมนั่นเอง เสียงการสนทนาของใครบางคนในห้องก็แว่วออกมาให้ได้ยิน ทำให้สึนะชะงักเสียก่อน

“อธิบายมาซะ” เสียงทุ้มต่ำเอาเรื่องของฮิบาริซังดังขึ้น ว้าก!! ยังไม่ทันแต่งก็จะซ้อมเมียแล้วเหรอครับ!! สึนะทำท่าจะเข้าไปห้ามแต่ก็ต้องชะงักไปอีกรอบ

“คึหึหึหึหึ” เอ๊ะ? ...เสียงหัวเราะแบบนี้มัน... คุ้นๆแฮะ แต่เมื่อกี้เบียงกี้และสาวๆคนอื่นบอกว่าโคลมอยู่ในห้องคนเดียวไม่ใช่เหรอ แถมผู้พิทักษ์คนอื่นก็อยู่ในงานหมด นอกจากฮิบาริซังแล้วจะยังเหลือใครอีก นี่มันเสียงผู้ชาย...ที่ไหน... ความจริงก็ไม่ค่อยอยากคิดเลยว่าเป็นใคร “อะไรกัน อะไรกัน ก็คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอครับว่าเรื่องนี้ไม่ให้ใครรู้เพราะว่าผมเป็นผู้ชาย ถ้ากลัวว่าจะเสียเรื่องการปกครอง แบบนี้ก็ถือเป็นการแก้ปัญหา”

“โดยให้ฉันแต่งงานกับลิ่วล้อที่แกสั่งมา?” ฮิบาริปลดกระดุมเสื้อเจ้าบ่าวที่สวมอยู่พลางถอดเสื้อนอกสีดำโยนไปพาดโซฟา “หึ... ถ้าอยากจนตัวสั่น ก็เชิญแกแต่งไปคนเดีย... ปล่อย!”

ร่างของชายหนุ่มดวงตาสองสีเคลื่อนเข้ามาประชิด ขณะยกมือขึ้นช่วยปลดกระดุมเสื้อให้เจ้าของเรือนผมสีดำสนิทอย่างถือวิสาสะ เท่านั้นไม่พอ มือนั้นยังเลื่อนไล้รอยสัมผัสเข้าไปยังผิวเนื้อภายใน และโน้มดวงหน้าลงมากดริมฝีปากเข้ากับลำคอขาวทิ้งรอยชมพูจางๆไว้ให้เหมือนตีตราเป็นเจ้าของ ให้คนโดนล่วงเกินโดยไม่ทันตั้งตัวเหวี่ยงมือปัดและผลักร่างอีกฝ่ายออกไป ทว่าตอนที่หันหลังจะเดินออกจากห้อง แขนนั้นก็ตวัดเข้ามารั้งร่างเขาไว้ ก่อนที่จะดึงเข้าไปกดกระแทกกับโต๊ะตัวใหญ่เบื้องหลัง

“ผมยอมให้ขนาดนี้แล้วยังมีอะไรไม่พอใจอีกเหรอครับ ต้องอยู่ในฐานะพี่ภรรยา แถมยังต้องเป็นรอง ผมก็เจ็บปวดเหมือนกัน รู้ไหมครับ” ...พูดแบบนั้นแต่ดวงตาสองสีกลับฉายแววระริกเหมือนกำลังสนุกกับสถานการณ์ที่กำลังดำเนินไปมากกว่าจะสลด ขณะขยับเบียดกายเข้าชิดระหว่างกลางของร่างที่โดนกดอยู่บนโต๊ะกว้าง ให้ฝ่ายที่ถูกกระทำขบกรามแน่น “โคลมที่น่ารักก็ถือเป็นผลพลอยได้ของคุณ ไม่ดีหรือครับฮิบาริ เคียวยะ?”

“ฉันไม่ต้องการ” ดวงตาสีเข้มจัดประสานสายตากับอีกฝ่ายนิ่งจนเกิดความเงียบขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง

“คึหึหึหึหึ” ชายหนุ่มเจ้าของเสียงโน้มตัวบดเบียดกายลงมาหาคนที่อยู่ใต้ร่างเขาช้าๆ “จะบอกว่าต้องการผมคนเดียวหรือเปล่า?”

ผู้พิทักษ์เมฆาหน้าร้อนวาบโดยที่ไม่รู้เลยว่าด้วยความโกรธหรือความอับอาย ขณะเดียวกันนั้นร่างของเขาก็กระตุกเฮือก เมื่อมือที่อุ่นจนร้อนของคนที่กดทับอยู่บนตัวเลื่อนลงไปปลดกระดุมกางเกงเขาออก พลางเข้าไปสัมผัสกับจุดอ่อนไหวเบื้องล่างและออกแรงขยับ

“กะ...!! ย... หยุด!!” เจ้าของเรือนผมสีดำสนิทหันหน้าที่ขึ้นสีก่ำหนีสายตาอีกฝ่าย

“ทำหน้าแบบนี้แล้วบอกให้ผมหยุด ...จะดีเหรอครับ?” คนพูดหัวเราะเบาๆในลำคอดังเคยก่อนที่โน้มลงมามอบจุมพิตอ่อนหวานให้อย่างนุ่มนวล


โครม!!


เหตุการณ์ทุกอย่างหยุดชะงักลงอย่างฉับพลัน ทันทีที่เสียงจากบานประตูดังสนั่นขึ้นมา และเมื่อสายตาสองคู่ หนึ่งของคนที่กำลังกดคร่อม อีกหนึ่งคือของคนที่นอนหอบหายใจแรงอยู่บนโต๊ะตัวใหญ่นั้น เหลียวไปทางต้นเสียง ก็พบร่างเล็กเรือนผมสีน้ำตาลนั่งกองอยู่ที่พื้น ขณะที่ดวงตากลมโตคู่นั้นมองมายังพวกเขาอย่างตื่นตะลึง สภาพคนสองคนตรงหน้านี้ จะให้แก้ตัวว่าเข้าใจผิดยังไงก็คงฟังไม่ขึ้น!

“โอ๊ะโอ... ท่าทางจะโดนจับได้ซะแล้ว” ร่างสูงเรือนผมสีน้ำเงินเข้มเหมือนสีท้องฟ้ายามราตรีขยับกายออกมาจากคนที่อยู่ใต้ร่างเขา และเมื่อได้อิสระกลับมาอีกครั้ง ผู้พิทักษ์แหวนเมฆาก็ลุกพรวดขึ้นมาผลักไอ้คนตัณหาจัดเบื้องหน้าเขาออกห่าง ก่อนที่จะจัดเสื้อผ้าเข้าที่ดังเดิม

“ซาวาดะ สึนะโยชิ...” เงาดำของฮิบาริ เคียวยะ ทาบเข้ามาบังแสง ให้ร่างเล็กที่นั่งอึ้งอยู่กับพื้นสะดุ้งโหยงสุดตัว ดวงตาสีเข้มจัดที่ทอดลงมามองเขาฉายแววน่ากลัวจนคนโดนมองขนหัวลุกซู่อย่างห้ามไม่ได้

เท่านั้นไม่พอ... ขนาดเงาดำของโรคุโด มุคุโร่ ผู้พิทักษ์แหวนอีกคนก็ยังทาบเข้ามาบดบังแสงสว่างเบื้องหน้าเขาจนมิด ดวงตาต้องสาปหลุบต่ำลงมองเขาเหมือนเห็นเหยื่อรสชาติโอชะ ริมฝีปากนั้นขยับยิ้มดังเคย แต่ในสายตาสึนะแล้ว มันเหมือนการแสยะมากกว่าการแย้มยิ้ม “คงต้องปิดปากกันสักหน่อยนะครับ วองโกเล่”



..........................................................................



“ม่ายยยยยยยยย!!!!”

“รุ่นที่ 10 ครับ!! เกิดอะไรขึ้น!!??” โกคุเดระวิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องทำงานบอสใหญ่แห่งวองโกเล่แฟมิลี่โดยลืมเคาะประตู เพราะตกใจเสียงแหกปากร้องลั่นทุ่งของเจ้านายสุดที่รัก

สึนะนั่งหอบอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เหงื่อกาฬแตกพลั่กจนชุ่มเปียกไปหมด ฝ... ฝันร้าย... ฝันร้าย... มันเป็นแค่ความฝัน ขอบคุณพระเจ้า

“มะ... ไม่มีอะไรหรอกโกคุเดระคุง ผมแค่ฝันร้าย” ฝันบ้าฝันบออะไรก็ไม่รู้อีกต่างหาก ฮ่ะๆๆ ...ฮิบาริซังกับมุคุโร่ มันจะเป็นไปได้ยังไง แถมทั้งสองคนยังมารุมเขาอีก บ้าไปกันใหญ่แล้ว

“นอนพักอีกสักนิดดีไหมครับ” ผู้พิทักษ์แหวนวายุซึ่งเป็นคนสนิทที่สุดของสึนะตอนนี้เอ่ยถามอย่างเป็นกังวล แต่ร่างเล็กส่ายหัวพลางขยับยิ้มให้อีกฝ่ายได้เห็นว่าตนไม่เป็นไร

“ไม่เป็นไรหรอกโกคุเดระคุง ว่าแต่ตอนนี้กี่โมงแล้วน่ะ” จำได้ว่าหลังทานอาหารเช้า ก็มีเอกสารด่วนเข้ามา เขาจึงต้องรีบตรวจสอบก่อน แล้วอยู่ๆก็ดันเผลอหลับไปเสียได้

“เพิ่งเที่ยงครับ รุ่นที่ 10 ผมเตรียมอาหารกลางวันไว้ให้ท่านแล้ว จะลงไปทานเลยไหมครับ”

“อืม ขอบคุณมาก” สึนะขยับตัวอย่างปวดเมื่อย เผลองีบกับโต๊ะทำงานนี่ทรมานร่างกายจริงๆ ขณะที่กำลังจะลุกขึ้น ร่างเล็กก็เหลียวไปเห็นหนังสือพิมพ์ที่มักจะวางอยู่บนโต๊ะทุกเช้าเสียก่อน ดีเหมือนกัน ตอนเช้าไม่มีเวลาได้อ่าน ช่วงที่ได้พักทานข้าวกลางวันนี้จะได้เอาไปอ่านฆ่าเวลาด้วย ...หากตอนที่กำลังเอื้อมมือไปหยิบมานั่นเอง ซองอะไรบางอย่างที่สอดอยู่ในหน้าหนังสือพิมพ์นั้นก็ร่วงตกลงมาบนโต๊ะ ให้ร่างเล็กหยิบขึ้นมาดูอย่างสงสัย



แล้วสึนะก็เบิกตากว้างอย่างตกใจ นี่มัน... การ์ดเชิญ!!!



.......................................................................................



END

สงสารสึนะ = =lll

หุหุ ที่แท้ก็คือารแต่งงานบังหน้า

หรือที่ซือคุงฝัน จะเป็นลางสังหรณ์ของว่องโกเล่ หว้า??

โอ้ววววววววววววววววววว
โนววววววววววววววววววว!!!!!!!!! o[]o|||
หนูซือของเรา -- โน๊วววววว ไปดูฉากอย่างนั้นได้ยังไง (ไม่ได้คิดอคติคู่หลักนี้สักนิด =w=)
ติดเรทนะฮะติดเรท มามะๆ มาอยู่ในอ้อมกอดแม่ยกหนูดีกว่านะ >3<
(/โดนสาวก 27 ตบร่วงงง)

6918!! โดนใจมากฮร่ะ >w<*
ตาสับ'รดก็ทำใจดี แถมหนูโคลมให้ ตาฮิเขาไม่เอาหรอกกกก (ลากเสียงยาว)
นี่มันวายนะ -- วาย!! (ย้ำ)
อ่านไปยิ้มไป -- ชอบๆ เป็นกำลังใจให้ค่ะ >_<,,

เอิ่มมมมม~
(พูดอะไรไม่ออกพิมพ์อะไรไม่ได้...เออเร่อประมวลผลช้า)
เอาไงดีล่ะค่ะ...
เพราะบอกได้อย่างเดียวว่า
ชอบค่ะ!!!!
6918 (***สครีมลั่น***)
(ตอนแรกลุ้นไม่ใช่น้อยว่าคู่ไหน แอบภาวนาว่าไม่ใช่ 3318 อยู่ในใจ)
และตัวละครหลุดแบบนี้ก็ดีนะค่ะ!

เฮอๆๆๆๆ.....

ก็จบลงด้วย 6918 สิน้ะเจ้าค้ะ หนุกมากๆเลยเจ้าค่ะ ...ทั่นฮิขา วายเท่านั้นน้ะค้ะวาย ฮา....

โฮว.... ทูน่าก็ฝันไปเหรอค้ะเนี่ยะ ยังโชคดีน้ะทูน่าที่ได้ดูหนังสดซิงๆ ฮา /me โดนถีบ

..... แต่เหมือนฝันมันจะเป็นจริงซะแล้วงิ เฮอๆๆๆๆ

สรุปว่าซือคุงฝันไปหรอคะ

ตามกลิ่น 6918 มา ไม่ผิดหวังจริงๆ เยี่ยมมากครับ >w<

ตอนแรกแอบสงสัยอยู่ว่าพ่อนกที่เกลียดการสุมหัวส่งการืดเชิญเรอะ แต่ก็กระจ่างทันทีเมื่อเห็นชื่อเจ้าสาว (หรือเจ้าบ่าว?)

ปล. หึหึ... ชักอยากมีสุดยอดลางสังหรณ์บ้าง อยากเห็นหนังสด -.,-b

ซือคุง.....ฝันบอกเหตุรึเปล่าเนี่ยหนู

ไปดูฉากติดเรทแบบนั้นได้ยังง๊ายยย ของแบบนี้อย่าดูคนเดียว ต้องถ่ายเก็บมาเผื่อแผ่ด้วย(โดนตรบ//)

6918จริงๆด้วย 55+

ลาง ร้าย นะ เนี่ย นู๋ ทู

ของ จริง ใกล้ มาเยือน แหงๆ

เลย นู๋ เอ้ย

ซือคุงฝันไปสินะ แล้วการ์ดเชิญตอนหลังนั่นล่ะมันอะไรกัน???

ก็ว่าแล้วนอมอลมันไม่สมควรมาโผล่ในย่าน Yaoi Land อยู่แล้ว
มุคุให้โครมแต่งบังหน้าเอานี่เอง ฮา เรื่องออกรั่วๆ สนุกดีค่ะ

โครมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม ~ !!!

ล้มโต๊ะค่ะ ต้องล้มโต๊ะ !! เรื่องแบบนี้ ฝันได้ยังไง !! ต้องเป็นเรื่องจริงสิ เคี๊ยกกกกกกกกกกก แล้วถ้าเรื่องจริงมันแต่งกันจริงๆ มุกิไม่ยอมนะ !! แง๊งงงง

แล้วนึกไงเก็บไปฝันเนี่ย แสดงว่าต้องมีมูลเหตุจูงใจชัวร์ๆ เคะ ๆๆ ทูน่านี่ทะลึ่งไม่เบา แสดงว่าต้องเคยไปแอบดูบ่อยล่ะสิ หุหุ

ชอบๆ ค่ะ >w< ไม่เคยแต่งคู่นี้ แต่ก็แต่งออกมาได้ดีมากเลย อร๊ายยยยยยย ~ คุณมุแมนม๊ากกกกกกกกก !! จ๊วบบบบบบ

รัก 1869 หรือ 6918 ก็แจ่มเจ้าคร๊า

ฝะ...ฝัน มันคือฝันหรอกเร้ออออออออออออออ

แต่มันคือลางสังหรณ์ของวองโกเล่เพราะฉะนั้นมันต้องเป็นจริง 5555
6918 ตอนแรกนั่งอ่านก็ตะหงิด ๆ อยู่แล้ว
ถ้าโคลมโผล่มาแสดงว่าต้องเป็นแผนมุคุ

สุดท้าย 555 เป็นแผนจริง ๆ ด้วยสินะ แล้วเป็น 6918 ด้วย ><

มันเกือบจะได้จบแบบจบแบบ 3P อยู่แล้วเชียว =3=

ถ้าเป็นเรื่องจริงมันจะเยี่ยมมากเลยละคะ