•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : Happy Birthday XANXUS!
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Genre : จะว่า Comedy ...บางทีมุขมันก็แป๊ก = ="
Rate : คิดเอาไว้ว่าจะ PG
Pairing : ...แน่นอนว่ามี Xanxus เป็นหลัก



.................................................................






บอสวาเรียจะรู้ไหมว่าวันนี้วันอะไร?


แน่นอนว่าไม่ใช่วันชาติอิตาลี แต่ถึงจะใช่มันก็ไม่เกี่ยวกัน เป็นมาเฟียไม่ใช่ทหารแล้วจะฉลองวันชาติหาเตี่ยอะไร? ที่แน่ๆอีกอย่างคือไม่ใช่วันที่มีภารกิจสำคัญ ปกติทุกวันมันมักจะมีเอกสารลับหรือเอกสารคำสั่งประทับตราส่งมายังหน่วยวาเรียโดยตรง แต่วันนี้ต่างไป เพราะมันเป็นวันสำคัญของใครคนหนึ่งที่เจ้าตัวอาจจะจำไม่ได้เสียด้วยซ้ำ ทว่ากับคนรอบข้างแล้ว...



กรณีของลุซซูเรียและมาม่อน

เปรี๊ยะ! ปัง! ปัง! ปัง!

เช้าตรู่... กับเสียงประทัดดังสนั่นเหมือนวันตรุษจีน ให้หัวหน้าหน่วยวาเรียต้องแหกขี้ตาตื่นขึ้นมาด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างหนัก เพราะเมื่อคืนดวดเหล้าไปเสียเยอะ กะว่าจะหลับยาวจนกว่าจะพอใจแต่กลับต้องมาสะดุ้งตื่นเพราะเสียงห่าเหวที่ไหนไม่รู้มากวนประสาทอยู่หน้าห้อง

โครม!

ประตูบานใหญ่เปิดผางออกโดยแรง กระแทกเอาร่างใครบางคนตรงหน้าประตูนั้นเสียกระเด็นคว่ำไปกับพื้น ทันทีที่ร่างสูงใหญ่มาตระหง่านอยู่เบื้องหน้าด้วยรังสีอำมหิต เสียงทุกเสียงก็หยุดชะงักลงทันที

ดวงตาสีเพลิงคมวาวด้วยรอยโทสะขณะหลุบลงมองอัลโกบาเลโน่ผู้ใช้ภาพมายาที่อยู่เผชิญหน้าในระยะเผาขน เล่นเอาคนถูกมองเสียววาบ มาม่อนรีบส่ายหน้าเอาตัวรอด ก่อนจะชี้ไปทางลุซซูเรียที่นั่งกำเดาไหลโดยที่ไม่รู้ว่าเพราะเห็นสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยของบอสหรือเพราะโดนประตูกระแทกหน้าทิ่มไปเมื่อครู่นี้

“บอสฮ้า~ พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะปลุกนะ คือว่าวันนี้ลุซกับมาม่อนจังแค่อยากจะ...”

ดวงตาคมกริบวาวโรจน์อย่างน่ากลัว ก่อนที่เปลวเพลิงพิโรธในมือจะค่อยๆรวมตัวสว่างวูบโดยไม่คิดจะฟังเหตุผลใดๆ และตอนนั้นเอง...

“โว้ย! บอส! ตื่นจนได้ วันนี้น่ะ ฉัน...!”

พอได้ยินเสียงคุ้นหูของคนที่กำลังเดินเข้ามา เปลวไฟร้อนแรงในมือคนเป็นบอสก็เหวี่ยงไปยังต้นเสียงทันทีโดยไม่หยุดคิด

ตูม!!!



กรณีของสควอลโล่

“โว้ยยยยย!!!! ทำบ้าอะไรของแกวะ ไอ้เวรนี่!!” ฉายาฉลามแห่งหน่วยวาเรียซึ่งโดนเพลิงพิโรธเผาจนผมหงิกงอแต่เช้าโวยวายลั่น นี่ถ้าเขาหลบไม่ทันเมื่อครู่นี้คงจะเน่าไปแล้ว! แค่เดินเข้ามาทักนี่มันเล่นกันถึงตายเลยรึไงวะ!?

“หนวกหู”

พลั่ก!

มีกำปั้นฟาดใส่หัวจนหน้าคว่ำตามมาอีกที

“แกดูไอ้สวะพวกนี้ยังไงให้มากวนเวลานอนของฉัน” ...ตกลงตูผิดเหรอเนี่ย!? สควอลโล่งงเป็นไก่ตาแตก เหลือบไปมองพวกลุซซูเรีย ไอ้พวกนั้นมันก็เหมือนนกรู้ เพราะพอเป้าหมายเปลี่ยนมาเป็นเขาพวกมันก็เผ่นแน่บกันไปหมด

“มันเกี่ยวอะไรกับฉันวะ!? ถ้าพวกมันกวนแกก็แล้วทำไมแกไม่ไปซัดพวกมันล่ะโว้ย!”

“หุบปาก” เท้าพ่อเจ้าประคุณเหยียบลงมากลางหลังคนที่ยังกองอยู่กับพื้นอีกที “ฉันอยากซัดแกมากกว่าพวกมัน มีปัญหาไหม?”

สควอลโล่ได้แต่ขบกรามกรอดๆ ตกลงนี่ตูซวยเองสินะที่ดันเข้ามาในจังหวะนรกแบบนี้

“หึ” ซานซัสส่งเสียงขึ้นจมูกเสียทีหนึ่งก่อนจะเดินไปที่ห้องนอนตนอีกครั้ง ยังไงตอนนี้ก็นอนต่อไม่ลงแล้ว ไปนั่งในห้องทำงานเหมือนเคยก็ดี “เดี๋ยวยกของกินไปที่ห้องทำงานซะ ฉันหิวแล้ว”



ด้วยเหตุนั้น... สควอลโล่จึงต้องยกถาดอาหารเดินไปที่ห้องทำงานบอสตอนเช้า

...อะไรๆก็มาลงที่ตูคนเดียวยันเต นี่มันเกลียดหน้าเขามากถึงขนาดนั้นเลยหรือยังไงวะ? นักดาบหนุ่มถอนหายใจเฮือกนึกถึงคำพูดของลุซซูเรียที่เคยบอกเขา

‘ไม่สังเกตเหรอจ้ะว่าบอสน่ะทำกับสควอลจังคนเดียว ถ้าเป็นความเกลียดจริงๆ ตัวเองคงจะเน่าไปเหมือนคนที่บอสไม่ปรานีพวกนั้นแล้วล่ะ เป็นไปได้ว่านี่อาจจะเป็นการแสดงความรักของบอสก็ได้นะเจ๊ว่า’

...แสดงความรัก...เหรอ?... ตอนแรกเขาก็นึกอยากเชื่ออยู่หรอกว่ามันเป็นแบบนั้น แต่มาโดนประเคนเท้าใส่หลายๆรอบเข้าก็อดคิดไม่ได้ว่า ...นี่มันแสดงความรักจริงๆเหรอวะ? ถ้ามันรักเขามากกว่านี้ เขาไม่โดนกระทืบจนพิการไปเลยหรอกเหรอ?

โว้ย! ให้ตายสิ ยังไงก็เถอะ ไม่รู้มันออกมาแบบนี้ได้ยังไง เมื่อวานอุตส่าห์ซ้อมมาแทบตาย เอาเข้าจริงๆก็ดันไม่ได้ใช้เลย ของที่ซื้อเตรียมไว้จะให้บอสในวันนี้ ...จะให้ยังไงดี เอ่อ โดยที่ไม่โดนซัดหน้าคว่ำหรือโดนเผาเป็นตอตะโกอีก อารมณ์ขึ้นๆลงๆของบอสหน่วยวาเรียเป็นที่เลื่องลือรับมือลำบากแม้แต่กับลูกน้องคนสนิท ถ้าให้เฉยๆมันคงไม่ยอมรับแน่ๆ อืม...

“โว้ย! บอส วันนี้วันเกิดสินะ เอ้า ของขวัญ!”

สควอลโล่ทำท่าฉีกยิ้มกว้างสุดชีวิต แต่แล้วก็หุบยิ้มพลางส่ายหน้า ไม่เข้าท่าเลยว่ะ เขารู้จักซานซัสดี เข้าไปตรงๆแบบนี้มีหวังจะได้กินลูกปืน เอ...หรือจะให้ดูแบบบังเอิญนิดๆ

“อ้าวเฮ้ย! บอส! วันนี้วันเกิดไม่ใช่เหรอ? เออ พอดีเลย นี่ให้เป็นของขวัญแล้วกัน!”

แม่ง... ไม่เวิร์ค เหตุผลมันดูไม่ค่อยรับกันเท่าไหร่ ดูไม่ค่อยตั้งใจให้ แล้วใครมันจะรับวะ อีกอย่าง ขืนโหวกเหวกแบบเดิมมันคงซัดพลังเพลิงเผาเขาตายก่อนจะได้ถึงตัว หรือจะให้ดูเรียบร้อยกว่านี้อีกนิดดี

“เอ่อ ...เฮ้ บอส วันนี้วันเกิดแกนี่หว่า คือ... นี่ของขวัญ ฉันซื้อมาเพื่อแกโดยเฉพาะ...”

.........................................

............................

คนพูดนิ่งไปชั่วอึดใจก่อนจะยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองหน้าแดงก่ำ โว้ยยยยย!!! ตูทำไม่ได้!! ใครจะกล้าไปพูดอะไรบ้าๆน่ากระดากแบบนั้นต่อหน้าบอสล่ะโว้ย!!



“ทำอะไรของแก ไอ้ฉลามสวะ”



เสียงที่แว่วมาข้างหลังเรียกความสนใจของสควอลโล่ให้เหลียวควับกลับไปมองทันทีด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน

“อ้าว! โว้ย!! บอส!? มาทำอะไรที่นี่!?”

พลั่ก!

รองเท้าบู๊ทส้นหนากระแทกเข้ามาเต็มท้องจนตัวงอ ถาดจานอาหารในมือร่วงตกลงกระแทกพื้นกระจัดกระจายทันทีที่สิ้นคำ

“แกคิดว่าฉันจะมานั่งขึ้ในห้องทำงานตัวเองรึไง?” ดวงตาสีเพลิงหลุบลงมองประสานดวงตาสีเหมือนฉลามน้ำลึกนั้นก่อนจะเหลือบไปทางจานชามอาหารเช้าที่ระเนระนาดอยู่กับพื้น แล้วจึงกระตุกมุมปากขึ้นเหยียดยิ้ม



“เลียซะสิ”



สควอลโล่เบิกตาจ้องคนพูดขณะนิ่งจังงังอยู่ท่าเดิมครู่ใหญ่ จนซานซัสไม่แน่ใจว่ามันไม่เข้าใจคำสั่งเขาหรือว่ามันจงใจจะขัดคำสั่งกันแน่ หากก่อนที่จะได้สำทับอะไรลงไปนั่นเอง ร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีเงินยวงยาวเหยียดก็กระตุกยิ้มขึ้นมาให้ดวงตาสีเพลิงหรี่ลงวูบหนึ่งอย่างนึกสงสัยว่าไอ้เจ้าของรอยยิ้มแบบนั้นมันกำลังคิดอะไรอยู่

“เออ แกสั่งเองนะ” นักดาบอันดับหนึ่งแห่งหน่วยวาเรียลุกยืนและรุกเบียดกายเข้าหาโดยที่คนเป็นบอสไม่ทันได้ระวังตัว ปลายลิ้นอุ่นร้อนโลมเลียเข้ามาที่ซอกคอและออกแรงขบเบาๆจนเป็นรอยก่อนจะลากไล้เคลียสัมผัสขึ้นไปถึงใบหู

แล้วอยู่ๆเขาก็ต้องชะงัก หน้าหงายไปข้างหลังจนคอแทบหักเมื่อถูกอีกฝ่ายกระชากผมออกโดยแรง!

“ฉันให้แกเลียพื้น” ซานซัสตวัดดึงเส้นผมในกำมือเหวี่ยงร่างฉลามหน่วยวาเรียพลิกกลิ้งไปกับพื้นโดยไม่กลัวว่าหนังศีรษะลูกน้องจะหลุดติดมือออกมา ...เผลอเป็นไม่ได้ มีโอกาสเมื่อไหร่ไอ้ระยำนี่มันต้องลามปามเขาทุกครั้ง “เลียให้สะอาด ไม่อย่างนั้นแกเตรียมสมองพรุนได้เลย ไอ้ฉลามสวะ!”

คนพูดฝากรอยเท้าไว้บนหัวร่างที่นอนกองอยู่กับพื้นอีกทีก่อนจะหันเดินออกจากห้องไป

ปัง!

ทันทีที่ก้าวออกมา สายตาก็ปะทะเข้ากับร่างใครบางคนที่กำลังเดินวนเหมือนเดินจงกรมอยู่หน้านั้น รอยประหลาดใจฉายผ่านสีหน้าบอสหน่วยวาเรีย ...ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นโผล่มา แล้วทำไมวันนี้ถึงได้มาวนเวียนอยู่หน้าห้องทำงานเขาได้?

“มีธุระอะไร ตาแก่?”



กรณีของรุ่นที่ 9

วันนี้... เป็นวันสำคัญของลูกชาย...

วองโกเล่รุ่นที่ 9 ถือไม้เท้าคู่ใจอย่างใช้ความคิดขณะเดินวนไปเวียนมาอยู่ภายในห้องทำงานของตนตั้งแต่เช้า จนคนอื่นๆพากันเป็นกังวลกลัวไขข้อท่านจะอักเสบอีก

ถ้าทำเหมือนเดิมมันก็คงจะไม่ยุ่งยาก แต่ว่า... ไม่ได้... ชายชราถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาอยากจะแก้ไขสิ่งที่ได้ทำมาทั้งหมด เด็กคนนั้นต้องโดดเดี่ยวมาตลอด เขาซึ่งรับจะเป็นพ่อให้กลับทำหน้าที่ได้น่าตำหนินัก เรื่องราวหลายๆอย่างของซานซัสคนที่เป็นพ่ออย่างเขากลับไม่รู้ เขาปล่อยให้เด็กน้อยที่เรียกได้ว่าเป็นลูกชายเผชิญทุกอย่างตามลำพังโดยไม่ได้ใส่ใจดูแล จนกระทั่งวันหนึ่ง ตัวเขาเองเพิ่งจะรู้สึกว่า... ยังไม่เคยได้เห็นรอยยิ้มของซานซัสเลยสักครั้ง

ในช่วงเวลาไม่นานที่ซานซัสถูกเอนริโก้ซึ่งเป็นพี่ชายของเขาและเป็นอดีตหัวหน้าหน่วยวาเรียรับไปดูแล ดูเหมือนทุกอย่างจะยิ่งแย่ลงไปเรื่อยๆ ...จากเด็กตัวน้อยที่ชอบทำหน้าบูดบึ้ง เติบโตขึ้นมาเป็นเสือร้ายนัยน์ตาคมวาวที่พร้อมจะฉีกกระชากร่างใครก็ตามที่ตนไม่ชอบใจให้ดับดิ้น ไม่เว้นกระทั่งพวกเดียวกัน

ช่วงหลังๆเขาเองก็สังเกตเห็นจึงได้ไปขอร้องให้คาบัลโลเน่ซึ่งเป็นแฟมิลี่พันธมิตรช่วยส่งลูกชายคนเดียวของทางนั้นมาเป็นเพื่อนของซานซัสหน่อย

แล้วเหตุการณ์หลังจากนี้มันก็ดูเหมือนจะเป็นไปด้วยดี เพราะไม่นานก็มีเด็กหนุ่มผมสีเงินที่สามารถเอาชนะพี่ชายเขาได้มาอยู่เคียงข้างลูกชายเขาอีกคน

ทว่า... สิ่งที่เขาไม่คาดคิดมันก็เกิดขึ้น เมื่อซานซัสได้รู้ทุกอย่างจากบันทึกของเขา นำพาไปสู่เรื่องราวที่ไม่อาจแก้ไข ทั้งกับตัวเขาเองและกับตัวของเด็กคนนั้น

อย่างไรก็ดี ทุกวันนี้คงจะต้องขอบใจรุ่นที่ 10 ซึ่งทำให้ซานซัสได้เข้าใจอะไรหลายๆอย่างที่เขาเคยคิดอยากจะบอกแต่อีกฝ่ายไม่เคยคิดจะยอมฟัง

สุดท้ายนภาแห่งวองโกเล่ก็ตัดสินใจได้จึงออกไปตระเวนหาซื้อของมาให้ลูกชายที่รัก และตรงมายังวาเรีย แต่ก็มาเดินวนอยู่หน้าห้องทำงานซานซัสเพราะไม่รู้ว่าควรเข้าไปอย่างไรดีจนกระทั่งถูกเจอ...



“สวัสดี ซานซัส เอ่อ สบายดีสินะ” ดวงตาสีเพลิงของฝ่ายคนฟังหรี่มองคนพูดอย่างสงสัย

“อืม แล้วตกลงมีอะไร?”

“วันนี้ได้วิสกี้อย่างดีมาจากคนรู้จักเยอะทีเดียว คิดว่าเธออาจจะชอบ”

ซานซัสมุ่นหัวคิ้วเมื่อได้ยิน ...ตาแก่นี่ถ่อมาถึงวาเรียด้วยเรื่องแค่นี้น่ะเหรอ?

พอเห็นสายตาอีกฝ่ายมีแววสงสัย วองโกเล่รุ่นที่ 9 ก็ระบายรอยยิ้มอ่อนโยนตอบกลับ ...ความจริงจะบอกจุดประสงค์ที่แท้เลยก็คงง่าย ทว่า... กับลูกชายที่แทบจะคุยกันแบบนับคำได้มานาน จะให้สนิทสนมกันทันทีเขาเองก็ทำตัวไม่ค่อยถูกเช่นกัน ชายชราหันไปหาคนติดตามข้างหลัง และหันกลับมาพร้อมขวดดีลักซ์วิสกี้อย่างดีให้ลูกชายตรงหน้าได้ดู

“ดูเหมือนจะทำจากมอลต์และธัญพืชชั้นเยี่ยม หมักในถังไม้โอ๊กเป็นสิบๆปีจากแหล่งผลิตเลยนะ” ชายชราพยายามหาเรื่องคุย และดวงตาสีเพลิงซึ่งเหลือบมองของในมือเขาก็มีแววสนใจแต่ยังคงสงวนทีท่า

“แล้วไง?”

“อยากจะดื่มกับพ... เอ่อ กับฉันสักแก้วไหม ซานซัส?”

“หา?” ...วันนี้คนรอบข้างเขาเกิดบ้าอะไรขึ้นมาพร้อมๆกันหมดวะ!? เริ่มแรกด้วยตอนเช้ากับเสียงประทัดของไอ้กระเทยควายกับไอ้อัลโกบาเลโน่ที่ทำเอาสติเกือบแตก ต่อมาด้วยไอ้ฉลามสวะที่ท่าทีลุกลี้ลุกลนเหมือนกำลังปิดบังอะไรอยู่ แล้วมันยังลุกลามมาถึงตาแก่นี่อีกคน

“อา... คือ... นั่นสินะ อยู่ๆมาพูดอะไรแบบนี้เธอคงลำบากใจ” วองโกเล่รุ่นที่ 9 เข้าใจว่าการเงียบของอีกฝ่ายคือการปฎิเสธ แต่ถึงอย่างไรเขาก็ทำใจไว้แล้ว

วิสกี้อย่างดีถูกขนเข้ามาให้ซานซัสอีก 2-3 ลัง และตอนนั้นเองที่ชายชราเหลือบเห็นรอยช้ำเป็นจ้ำที่ต้นคอลูกชาย

“ที่คอเธอถูกอะไรกัดมาหรือเปล่า รอยช้ำขนาดนี้อาจจะแมลงมีพิษ” น้ำเสียงนั้นเอ่ยอย่างเป็นกังวล

“หือ?” ซานซัสยกมือแตะตรงต้นคอตนเอง แล้วก็นึกได้ว่าเมื่อครู่นี้โดนไอ้ฉลามบ้ามันลามขึ้นมาเลีย “เปล่า นี่ถูกไอ้สวะนั่นมันทำ”

แวบแรกคนฟังนึกสงสัย แต่วินาทีต่อมาก็เข้าใจโดยทันที นภารุ่นที่ 9 แห่งวองโกเล่กระแอมขึ้นมานิดหนึ่ง ...เรื่องแบบนี้สำหรับหนุ่มๆแล้วอาจจะเป็นธรรมดา แต่จะว่าไปในฐานะของคนเป็นพ่อก็อยากรู้อยู่เหมือนกันเรื่องคนที่ลูกชายกำลังคบๆอยู่ตอนนี้ อายุของซานซัสก็ถึงวัยจะมีคู่ครองแล้วด้วยสินะ อืม แบบนี้เรื่องจะได้อุ้มหลานคงไม่ไกลเกินรอ คิดแล้วชายชราก็ขยับยิ้มอ่อนโยน

“ไปเรียกผู้หญิงว่าสวะไม่ได้นะ ซานซัส” คนเป็นพ่อเอ่ยกลั้วหัวเราะเบาๆ

“ผู้หญิง? ใครบอกว่าเป็นผู้หญิง”

“เอ...? ถ้าอย่างนั้นคนที่ทำ...?”

“ผู้ชาย” ซานซัสเฉลย

เพล้ง!!

ขวดวิสกี้ซึ่งวองโกเล่รุ่นที่ 9 ถือถูกบีบแตกคามือไม่เหลือชิ้นดี ของเหลวสีอำพันรินไหลหยาดหยดลงกระทบพื้นปราสาทวาเรียพร้อมๆกับที่เศษแก้วร่วงกราวตกกระจัดกระจาย รอยยิ้มหายวับไปจากดวงหน้าปรานีแบบไม่เหลือร่องรอย

.........................................

.............................

เกิดความเงียบขึ้นมาครู่ใหญ่ระหว่างพ่อและลูกชายบุญธรรมที่รักยิ่ง และในที่สุด รุ่นที่ 9 ก็เป็นฝ่ายค่อยๆเอ่ยขึ้นมา

“เธอช่วยบอกชื่อของผู้ชายคนที่ว่านั้นหน่อยได้ไหม...?” ชายชราขยับระบายรอยยิ้มอ่อนโยน แต่มือกำอาวุธประจำกายเสียแน่น

“สควอลโล่ไง” ซานซัสมองขวดวิสกี้ที่แตกคามือวองโกเล่รุ่นที่ 9 แล้วมุ่นหัวคิ้วนิดหนึ่ง “เป็นอะไรไป ตาแก่?”

“อ้อ เปล่า ไม่มีอะไรหรอก” นภาแห่งวองโกเล่หัวเราะอย่างมีเมตตาเช่นเคย “เพิ่งนึกได้ว่ามีธุระด่วน ยังไงวันนี้ฉันกลับก่อนก็แล้วกันนะ เอาไว้คราวหน้าเราค่อยมาดื่มด้วยกัน”

ดวงตาสีเพลิงมองตามแผ่นหลังชายชราอย่างแปลกใจ แต่เพียงครู่เดียวก็เลิกใส่ใจและหันเดินไปอีกทาง



กรณีของอิเอมิสึ

“โอ้ ซานซัส! เป็นยังไงไอ้หนู ท่าทางสบายดีนี่นา!”

ขณะกำลังมุ่งหน้ากลับห้องตัวเองคิดจะหลบไปงีบเงียบๆสักพัก ก็ได้เจอกับคนที่ไม่คิดว่าจะมาเพ่นพ่านแถววาเรียอีกคน ...ซาวาดะ อิเอมิสึ พ่อของไอ้สวะรุ่นที่ 10 นั่นและเป็นผู้ที่ดำรงตำแหน่งผู้ดูแลนอกแก๊งในปัจจุบัน

พอมาถึงไอ้แก่ตัวใหญ่ล่ำบึ้กก็ล็อคคอเขาเข้าไปจูบแก้มแถมด้วยการเอาหนวดพรอมแพรมนั่นมาถูข้างแก้มเขาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ซานซัสเหวี่ยงหมัดต่อยพลั่กเข้าให้ทันที

“ทำอะไรวะ!?”

“อูย... อะไรกัน อะไรกัน ตอนเธอเด็กๆฉันก็ทำแบบนี้ออกบ่อย กับผู้หลักผู้ใหญ่น่ะทำรุนแรงได้เหรอ” …อ้อ พูดแล้วก็คิดถึงความแค้นที่ถูกมันกอดรัดฟัดเหวี่ยงโดยที่เขาไม่เคยเต็มใจมาตั้งแต่เด็กได้

“จะให้ซ้ำก็ยินดี” ว่าแล้วคนพูดก็ทำท่าจะชักปืนเหนี่ยวไกใส่ญาติผู้ใหญ่ตรงหน้าให้ดับ แต่อีกฝ่ายรีบยกมือห้ามเสียก่อน

“โอ้ เข้าใจล่ะ เข้าใจล่ะ ไม่เล่นก็ได้ เอ้า!” ชายวัยกลางคนโยนห่ออะไรสักอย่างมาให้ และพอรับมาดูก็เห็นเป็นห่อผ้าทรงสี่เหลี่ยมขนาดย่อมๆ

“นี่อะไร?”

“ข้าวกล่องฝีมือภรรยาฉันเอง”

“แล้วแกเอามาให้ฉันทำไม?” พอทำท่าจะโยนทิ้ง ตาแก่หนวดพรอมแพรมก็ยื่นหน้าเข้ามาแตะปากเข้าที่ริมฝีปากเขาวูบหนึ่งก่อนจะดึงตัวกลับไป และตบไหล่เขาหัวเราะเสียงดัง

“ก็วันนี้วันเกิดเธอไม่ใช่เหรอ!? ฮ่าๆๆ ฝีมือทำกับข้าวของภรรยาฉันน่ะสุดยอดเชียวนา ถือเสียว่าเป็นของขวัญจากครอบครัวเราก็แล้วกัน! หือ...?”

พลั่ก!

ซานซัสเหวี่ยงหมัดขวาตรงเข้าเสยปลายคางไอ้แก่โรคจิตที่ขโมยจูบเขาไปเมื่อครู่เต็มแรงจนอีกฝ่ายหน้าหงายล้มโครมไปกับพื้นมองเห็นดาว ก่อนจะตามไปกระทืบซ้ำ



“อ้าว? เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”



เสียงใครบางคนดังมาจากทางเบื้องหลัง ให้บอสวาเรียเริ่มหงุดหงิด วันนี้มันบ้าอะไรกันหนักหนา มีแต่คนที่ไม่อยากเห็นหน้าผ่านมาไม่หยุดหย่อน!

“มีธุระอะไร!?” ดวงตาสีเพลิงวาววามที่เหลียวควับไปมองเจ้าของเสียงอย่างพาเรื่องพาลใส่ ทำให้ลูกน้องคนสนิทข้างกายฝ่ายนั้นรีบออกมาบังอยู่หน้าเจ้านายสุดที่รักทันที

“ไม่เป็นไร โกคุเดระคุง” นภารุ่นที่ 10 แห่งวองโกเล่ระบายรอยยิ้มอ่อนโยนก่อนจะเอ่ยปากกับมือขวาตน

“ถ้าบอสว่าอย่างนั้น...” ชายหนุ่มผมสีเงินมีท่าทีอ่อนลงเมื่อได้ยิน

“ฉันมาเรื่องงานน่ะซานซัส พอดี...” ดวงตาสีอ่อนของร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีขาวสะอ้านเหลือบเห็นคนที่กำลังลุกขึ้นเบื้องหลังบอสหน่วยวาเรียแล้วเลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง และเมื่อรู้ชัดว่าเป็นใคร ซาวาดะ สึนะโยชิก็ทำเป็นไม่เห็น “...มีธุระต้องให้หน่วยวาเรียช่วยสักหน่อย ไปคุยกันที่ห้องทำงานดีไหม?”

“สึนะลูกพ่อ!” ผู้ดูแลนอกแก๊งโบกมือหยอยๆ แต่คนถูกทักมองเมินไปอีกทาง

“บอสครับ คุณอิเอมิสึกำลัง...” คนสนิทข้างกายกระซิบบอกเพราะนึกว่าเจ้านายตนไม่ทันเห็น

“ถ้ารักกันจริงก็อย่าพูดเรื่องนี้อีก โกคุเดระคุง ผมน่ะ...” นภารุ่นที่ 10 แห่งวองโกเล่ยังคงระบายรอยยิ้มบางๆ แต่ดวงตาสีอ่อนกลับเย็นเยียบเสียดแทงใจพาให้คนเป็นลูกน้องรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนน้ำแข็งขั้วโลก “...ไม่มีพ่อหรอก พ่อผมหายสาบสูญไปตั้งแต่ผมยังเด็กแล้วล่ะ”

“เอ๋? ต...แต่...”

“หือ? ทำไมเหรอ?”

“เปล่าครับ” โกคุเดระมองอาการเม้มปากน้ำตาคลอเบ้าเป็นลูกหมาถูกทิ้งของชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่แล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น เอาวะ บอสต้องถูกเสมอ ว่าไงว่าตามกัน!



กรณีของเลวี่

เลวี่ อา ธานยืนฮัมเพลงจัดทรงผมที่ทำยังไงก็เด้งกลับไปที่เดิมอยู่ตรงหน้าบานกระจกใสของหน้าต่างห้องอย่างเบิกบานกว่าทุกวัน และเบลเฟกอลที่นอนเอกเขนกมองอยู่บนโซฟาก็นึกแปลกใจกับท่าทางของอีกฝ่าย

“ช่วยไหม เจ้าปลาหมึก ชิชิชิ”

ฟิ้ว!

ว่าแล้ววายุแห่งวาเรียก็เหวี่ยงมีดสีเงินของตนเข้าใส่อีกฝ่าย ปลายแหลมของอาวุธลับตัดฉับเข้ากับปลายเส้นผมจนแหว่งวิ่นก่อนจะเลยไปปักฉึกเข้ากับผนังห้อง

“เฮ้ย!!” เลวี่ทำท่าเหมือนจะน้ำลายฟูมปากตาย “ทำอะไรของแก เบล!!??”

“ช่วยไง เห็นจัดตั้งนานไม่เสร็จสักที เลยจัดให้ ชิชิชิ” ว่าแล้วคนพูดก็คลี่ใบมีดในมือออกมาอีก

“พอได้แล้วโว้ย! ไอ้บ้า! แบบนี้ฉันจะกล้าสู้หน้าบอสได้ยังไง!”

“หือ?” เบลท้าวคางมองผู้ใช้สายฟ้าแห่งหน่วยวาเรีย “จะว่าไปวันนี้ทุกคนก็ดูแปลกๆตั้งแต่เช้าแล้ว ชิชิชิ มีอะไรกับบอสกันรึไง? ชิชิชิ”

พอได้ยินแบบนั้น เลวี่ก็อมยิ้มอย่างเป็นต่อ

“หึหึหึ แกไม่รู้ล่ะสิว่าวันนี้เป็นวันอะไร”

“วันเสาร์”

“ไม่ใช่สิวะ วันนี้วันเกิดบอสต่างหาก!” พอโพล่งไปแล้วก็เพิ่งนึกได้ว่าตัวเองคิดจะปิดบังไอ้เจ้าชายฆาตกรนี่ไว้ แต่ทำไปทำมาพอเห็นผมปรกหน้ากับรอยยิ้มกวนๆของมันก็ทำเอาเขาปิดได้ไม่มิดอีกตามเคย

“อ้อ~~ แบบนี้นี่เอง มิน่าล่ะ ชิชิชิชิ”

เลวี่มองอาการยิ้มๆของฉายาเจ้าชายแห่งวาเรียแล้วกระตุกมุมปากขึ้นเหยียดยิ้มอีกคน ถึงจะได้รู้แล้วก็ช่างหัวมันเถอะ เพราะยังไงวันนี้มันก็เตรียมของขวัญไม่ทันเขาอย่างแน่นอน

ผู้ใช้สายฟ้าเอาขวดเตกีล่าแอลกอฮอล์ชนิดโปรดของบอสตนออกมาขัดถูอย่างทนุถนอม ก่อนจะนึกจินตนาการไปถึงเวลาที่มอบของให้เจ้านาย... บอสคงจะลูบหัวแล้วก็เอ่ยชมเขาให้ได้ชื่นใจอย่างแน่นอน

“น้ำลายยืดแล้วเจ้าปลาหมึก ชิชิชิ” น้ำเสียงกวนประสาทดึงสติออกมาจากภวังค์ความฝันแสนสุขอย่างน่าหงุดหงิดใจ

หากก่อนจะได้พูดอะไรก็มีเสียงเปิดประตูดังมาให้ได้ยินเสียก่อน เลวี่เกร็งขึ้นมาทันทีเพราะคิดว่าเป็นบอส ทว่าไม่ใช่ ...กลับกลายเป็นชายหนุ่มในชุดดำ 2-3 คนหอบลังไม้เข้ามาวางในห้องแล้วเดินกลับออกไป

“ไอ๊หยา นี่มันวิสกี้อย่างดีไม่ใช่เหรอ แถมมีเป็นลังๆอีกต่างหาก ชิชิชิ” เบลเข้าไปสำรวจดูทันที หลังจากนั้นจึงเดินเข้ามาตบไหล่ผู้ใช้สายฟ้าแห่งวาเรียดังปั่บๆ “เตกีล่ากระจอกขวดเดียวคงเทียบเท่าพ่อบุญทุ่มที่สั่งวิสกี้ชั้นดีมาเป็นลังๆให้บอสเราไม่ได้หรอกเนอะ ชิชิชิชิ”

ถ้อยคำให้กำลังใจนั้นทำให้กระเบนสายฟ้าทรุดลงไปนั่งกระซิกๆอยู่คนเดียวที่มุมมืดมุมหนึ่งของห้อง



กรณีของเบล

“ตกลงเย็นนี้คงจะต้องค้างที่นี่ ยังไงก็รบกวนด้วยนะซานซัส” วองโกเล่รุ่นที่ 10 ยิ้มให้อย่างเคยก่อนจะเดินออกไปพร้อมผู้ติดตามคนสนิท ให้บอสหน่วยวาเรียได้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้างที่อย่างน้อยไอ้สวะรุ่นที่ 10 มันก็ไม่ได้บ้าตามคนอื่นไปอีกคนในวันนี้

ปัง...

พอลับร่างแขกผู้มาเยือน เจ้าของดวงตาสีเพลิงก็ลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานตรงไปยังโซฟาตัวยาวที่ใช้รับแขกและหันไปทางลังไม้ที่วางกองกันอยู่มุมห้อง หากต้องชะงักเมื่อมีใครบางคนเดินเข้ามาวางแก้วเหล้าไว้ตรงหน้าและเทวิสกี้สีอำพันให้

“เอ้า บอส เจ้าชายรินให้ ชิชิชิ”

ร่างสูงใหญ่ไม่ได้หือได้อืออะไร ทว่าก็หยิบแก้วมาดื่มพลางเอนหลังยกแขนพาดบนพนักโซฟาโดยไม่ว่าอะไรเช่นกัน เห็นดังนั้นคนรินเหล้าให้ก็เลื้อยเข้ามาคลอเคลียหนุนหน้าตักคนเป็นบอส

“ทำอะไรของแก?” ถึงจะเอ่ยเหมือนไม่สบอารมณ์แต่หัวหน้าหน่วยวาเรียก็ไม่ได้ลุกหนีไปไหนปล่อยให้อีกฝ่ายได้คลอเคลียเป็นลูกแมวตัวโตอยู่แบบนั้น

เบลมองคนที่ยังนั่งดื่มอยู่เพลินๆ ...นึกไปถึงตอนที่เข้ามาทำงานที่นี่คราวแรก ถึงแม้จะยังเด็กมาก หากไม่ว่าใครก็ไม่สามารถคุมเขาได้อยู่ ในตอนนั้นเจ้าชายนักฆ่าอย่างเขากวาดเรียบหมดทั้งชีวิตของเป้าหมายและพวกเดียวกัน ใครเผลอเป็นถูกมีดเขาเฉือนจนดับไปทุกราย

จนกระทั่งซานซัสเข้ามา เจ้าของดวงตาสีเพลิงคมวาวผู้นี้เป็นคนเดียวที่กำราบเขาเสียอยู่หมัด หลังจากนั้นมาเบลจึงยินยอมเชื่อฟังและอยู่ภายใต้บุคคลผู้นี้เท่านั้น ไม่ใช่วองโกเล่หรือใคร แต่เป็นซานซัส

หากไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ถ้าบอสแสดงความอ่อนแอให้เห็นแม้เพียงนิดเดียวเขาก็พร้อมจะปลิดชีพบอสได้ทันทีเช่นกัน

เลวี่เห็นเบลเข้าไปนัวเนียบอสสุดที่รักก็หมั่นไส้และมันเขี้ยวสุดกำลัง ทว่าก็ทำอะไรไม่ได้มากเพราะอยู่ต่อหน้าบอส ผู้ใช้สายฟ้าหน่วยวาเรียจึงเดินเข้ามารินเหล้าให้นายอย่างเอาใจบ้าง

“บอสครับ...” ...เป็นไงล่ะ วิธีนี้ล่ะที่บอสจะรับของขวัญเขาโดยไม่ปฎิเสธหรือทำเมินไม่สนใจ แค่เอามารินให้อย่างแนบเนียนโดยบอสไม่รู้ พอบอสชอบก็จะเฉลยว่าเป็นของขวัญของเขาเอง เท่านี้ก็จะได้รับคำชมแบบไม่ต้องไปเปรียบเทียบกับใคร! เลวี่คิดแล้วพยายามกลั้นรอยยิ้มแห่งความยินดีไว้

“อืม” ซานซัสส่งเสียงในลำคอเหมือนรับรู้ ก่อนจะยกแก้วเหล่าขึ้นจรดริมฝีปาก ทว่า... ตอนนั้นเอง

“อ๋า นั่นมีแมลงวันอยู่ในแก้วไม่ใช่เหรอบอส ชิชิชิ” ว่าแล้วคนที่นอนอยู่ที่หน้าตักก็คว้าแก้วไปรดน้ำต้นไม้ในกระถางใกล้ๆนั้นท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของกระเบนสายฟ้าแห่งหน่วยวาเรีย จากนั้นก็ยังหันมาคว้าขวดเตกีล่าในมือคนที่ยังตะลึงงันเข้ามาพิจารณา ก่อนจะเททั้งขวดเป็นทานให้แก่ต้นไม้ต้นเดิมอีกรอบ “เอาขวดนี้ดีกว่าบอส เจ้าชายรินให้ ชิชิชิชิชิ”

ดวงหน้าแย้มยิ้มกวนประสาทรินเหล้าให้บอสที่นั่งมองเหมือนรำคาญแต่ไม่ได้พูดอะไร ขณะหันมาหาฝ่ายที่ยืนกัดผ้าเช็ดหน้าด้วยความคับแค้นใจนั้นอย่างเป็นต่อ ...แก... ไอ้เบล แกจำเอาไว้ให้ดี! เลวี่ฝากรอยแค้นเอาไว้ด้วยสายตาอาฆาตก่อนจะถอยฉากออกมานั่งชีช้ำอยู่ที่มุมห้องมุมเดิม

เบลจึงหันกลับมาหาบอสตนอีกครั้ง

“ไม่เห็นมีใครบอกว่าวันนี้วันเกิดบอส เจ้าชายเลยเตรียมของขวัญไม่ทัน ชิชิชิ”

“หึ ฉันก็ไม่ได้อยากได้ของขวัญจากแกนัก”

วายุแห่งวาเรียหัวเราะเสียงประหลาดอีกครั้งก่อนจะคลอเคลียอยู่ไม่ห่างจากบอสตน



...พวกมันลืมไปหรือเปล่าว่ายังมีเขาอีกคนอยู่ในห้อง?...



สควอลโล่ซึ่งกำลังเคลียเอกสารบนโต๊ะบีบปากกาที่ถืออยู่จนหักคามือเมื่อเห็นเลวี่นั่งซึมกระทืออยู่มุมห้องและเห็นโลกส่วนตัวของสองคนที่มุมโซฟารับแขก ...ทีกับเขา มันซัดเอาๆ แต่ทำไมกับไอ้เจ้าชายโรคจิตมันถึงได้ตามใจขนาดนั้นวะ!!?

ก๊อก...ก๊อก...

“ท่านซานซัสครับ มีแขกมารอพบ” สมาชิกหน่วยวาเรียเข้ามารายงาน และยังไม่ทันได้รับคำอนุญาตจากคนเป็นหัวหน้า แขกที่ว่าก็เปิดประตูผางเข้ามาในห้องเสียก่อน



กรณีของดีโน่

“โย่!! ซานซัส! สควอลโล่! เป็นยังไงบ้าง?” บอสหนุ่มผมทองแห่งคาบัลโลเน่ปรากฎตัวขึ้นพร้อมกับผู้ติดตามเบื้องหลังและอ้าแขนกว้างตรงเข้ามายังบอสหน่วยวาเรียก่อนคนอื่น “ซานซัส วันเกิดนายวันนี้ใช่ไหม ฉันจำได้แม่นเลย!”

พลั่ก!

แขนยังไม่ทันได้สัมผัสตัวเป้าหมาย ปลายเท้าอีกฝ่ายก็ยกขึ้นสัมผัสหน้าเขาเสียก่อน

“ถ้าใช่ แล้วจะทำไม?” ซานซัสเอ่ยเรียบๆและไม่ได้หันไปใส่ใจกับแขกบ้านแขกเมืองเท่าใดนัก จนกระทั่ง...

พรึ่บ...

ดอกไม้กลิ่นหอมช่อมหึมาถูกส่งเข้ามาประชิดจนใบหน้าแทบจะจมลงไปในหอบใหญ่ๆของกลีบบอบบางสีแดงสดแซมด้วยช่อพวงเล็กๆสีเขียวและสีขาวพวกนั้น ดวงตาสีเพลิงเบิกขึ้นนิดหนึ่งอย่างไม่คาดคิด

“สุขสันต์วันเกิด ซานซัส” รอยยิ้มพิมพ์ใจจากบอสหนุ่มแฟมิลี่พันธมิตรถูกส่งมาพร้อมกัน “สวยใช่ไหม? ฉันเลือกอยู่ตั้งนานเลยนะกว่าจะได้ดอกที่สีเหมือนตานายที่สุด”

...สมแล้วที่เป็นบอสมาเฟียหนุ่มหล่อที่สาวอยากให้กอดมากที่สุดแห่งปี... ท่าทางมันทรีตผู้หญิงเก่งน่าดู สควอลโล่จ้องมายังดีโน่เขม็ง แล้วจึงกอดอกกระตุกยิ้มมุมปาก ...แต่ไอ้ของแบบนี้มันเอามาใช้กับบอสจอมโหดแห่งหน่วยวาเรียไม่ได้หรอกโว้ย เพราะบอสเป็นผู้ชาย แถมเถื่อนดิบอย่างกับไม่ใช่คน

“เออ ขอบใจ” เจ้าของดวงตาสีเพลิงโยนช่อดอกไม้หอบใหญ่ไปกองไว้หลังโซฟา ขณะยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มต่อ และดูเหมือนรุ่นที่ 10 แห่งคาบัลโล่เน่เองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเพราะคาดเดาปฏิกิริยาอีกฝ่ายไว้แล้ว

“เฮ้ วันนี้ไปดินเนอร์กับฉันไหม?”

“หา?” บอสหน่วยวาเรียมุ่นคิ้วมองหน้าอีกฝ่ายเหมือนรำคาญ “ไม่”

“น่า อย่าเพิ่งปฎิเสธสิ สควอลโล่ก็ไปนี่นา เราจะได้ไปกันสามคนเหมือนเมื่อก่อนไง” บอสผมทองหน้าตาหล่อเหลาแห่งคาบัลโลเน่แฟมิลี่ถือคติตื้อเท่านั้นที่ครองโลก และประโยคนั้นก็ทำเอาสควอลโล่เหลียวควับมามอง ...นี่ตูไปตกปากรับคำตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าจะไปด้วย!?

ดวงตาสีเพลิงจับเขม็งไปยังฉลามแห่งหน่วยวาเรียที่เลิ่กลั่กอยู่ตรงโต๊ะทำงาน ก่อนจะเหยียดริมฝีปากคลี่ยิ้มและส่งเสียงขึ้นจมูกเสียทีหนึ่ง

“แกอยากให้ฉันไปด้วย?”

“อืม แน่นอน!” ดีโน่ยิ้มกว้าง

“งั้นหลบลูกปืนฉันได้ครบ 100 นัดเมื่อไหร่ ฉันจะไปกับแก”

“เอ๋?”

แกร่ก! เสียงเหนี่ยวไกมาจ่อติดขมับม้าพยศแห่งคาบัลโลเน่ทันทีที่สิ้นคำ



กรณีของสึนะ

เปรี๊ยง!! ตูม!!

เสียงดังสนั่นสะเทือนไปทั้งปราสาทหน่วยวาเรียเรียกความสนใจจากเจ้าของดวงตาสีอ่อนให้เหลียวกลับไปมองอย่างแปลกใจ

“ระวังนะครับบอส อาจจะมีศัตรูบุกเข้ามา!” ผู้พิทักษ์แหวนแห่งวองโกเล่ออกมายืนกันอยู่เบื้องหน้าบอสตนอย่างระแวดระวังภัยทันทีโดยไม่ปล่อยให้เสียงนั้นสะท้อนออกมาเตือนเป็นระลอกสอง

“ไม่น่าใช่นะโกคุเดระคุง ที่ตั้งของหน่วยวาเรียไม่ใช่ที่ที่ใครจะสามารถบุกเข้ามาได้ง่ายๆ” นภารุ่นที่ 10 มองไปยังทิศทางที่มาของเสียง ...ที่นั่นคือห้องทำงานของหัวหน้าหน่วยวอริเออร์ ถ้าเดาไม่ผิดซานซัสคงจะลงอารมณ์กับลูกน้องที่อยู่ใกล้มือใกล้เท้าอีกตามเคยกระมัง

“จริงสิ เรื่องที่คุยค้างกันไว้เมื่อกี้น่ะ คืนนี้โกคุเดระคุงกลับไปก่อนเลยนะ งานทางนั้นคงจะรอไม่ได้ เดี๋ยวยังไงทางนี้ผมจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเอง”

“แต่... บอสครับ ปล่อยท่านไว้คนเดียวที่นี่ ผมเป็นกังวลจริงๆ...”

“ไม่เอาน่า” สึนะหัวเราะเบาๆเช่นเคยก่อนจะเอ่ยปลอบให้อีกฝ่ายได้สบายใจขึ้น “หน่วยวาเรียน่ะเป็นแฟมิลี่เดียวกับเรา พวกเขาคงไม่จับผมกินหรอก”

“ความจริงส่งใครมาก็ได้นี่ครับ ไม่จำเป็นที่ท่านต้องมาเองเลย”

“ไม่ได้หรอก... เพราะวันนี้ผมมีธุระสำคัญกับทางวาเรียอีกเรื่องหนึ่ง” สึนะขยับยิ้มอ่อนโยน “แล้วก็ต้องเป็นวันนี้เท่านั้นล่ะนะ ดังนั้นถึงต้องมาด้วยตัวเอง”

ผู้พิทักษ์แหวนแห่งพายุขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ ...ธุระสำคัญ? งานเหรอ? ทำไมมือขวาอย่างเขาไม่เห็นรู้เลยว่าบอสมีงานสำคัญอะไรอีกอย่างกับทางวาเรีย?

หากแม้จะสงสัยและห่วงกังวลอย่างไร โกคุเดระก็ไม่สามารถขัดคำสั่งบอสตนที่ยืนยันว่าอยู่จัดการธุระที่วาเรียคนเดียวได้ จึงจำใจต้องกลับไปในเย็นวันนั้น



...แสงสุดท้ายที่ส่องสว่างเข้ามาในห้องคือสีระเรื่อของยามเย็น ก่อนที่ดวงตะวันจะลาขอบฟ้าและกาลก้าวผ่านไปสู่ราตรีอันมืดมน พอแหงนมองนภาสีเทาหม่นก็มีเพียงแสงดาวดวงน้อยและโคมสวรรค์สีเงินยวงสบายตาลอยเด่นอยู่กลางหาว

ร่างสูงใหญ่เดินดุ่มๆเข้าไปในห้องอาบน้ำกว้างก่อนจะลงแช่ในอ่างอย่างหงุดหงิดเพียงลำพัง แม้จะไปลงเอากับบอสแฟมิลี่พันธมิตรแล้ว ความไม่สบอารมณ์ทั้งหลายก็ยังคงไม่ผ่อนคลายลงเลยสักนิดเดียว

ปัง...

เสียงประตูด้านหลังเรียกสายตาคมกริบเหลียวไปมอง แล้วจึงได้พบร่างสูงโปร่งเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลยืนเอียงคอยิ้มอยู่ตรงนั้น

“ยุ่งมาทั้งวันเลยนะ ซานซัส”

“แก...” ดวงตาสีเพลิงวาววามเมื่อเห็นชัดว่าผู้ที่ก้าวเข้ามาในห้องอาบน้ำส่วนตัวของเขาคือคนที่ไม่ชอบหน้ามากที่สุด “เข้ามาทำไม”

“ก็ต้องเข้ามาอาบน้ำสิ” ว่าแล้วเจ้าของดวงหน้ายิ้มแย้มก็ค่อยๆกดล็อคประตูด้านหลังและเดินเข้ามาที่อ่างอาบน้ำกว้าง ทว่าขณะที่กำลังก้าวขาลงไปในอ่างนั่นเอง...

แกร่ก!

ปากกระบอกปืนเย็นเฉียบก็มาจ่อติดหน้าผากโดยไม่ทันได้รู้ตัว ดวงหน้าอ่อนโยนยังคงขยับยิ้มใจดีเช่นเคยแบบไม่กลัวตาย ขณะยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้

“ไม่รู้ว่าพกอาวุธติดตัวตอนอาบน้ำด้วย”

“ไสหัวออกไป” สิ้นประโยคนั้นคนฟังก็หัวเราะเบาๆในลำคอให้ดวงตาคนพูดยิ่งวาวโรจน์ด้วยโทสะ

“เราเป็นผู้ชายด้วยกัน คงจะไม่ได้อายถ้าต้องมาอาบน้ำพร้อมฉันหรอกใช่ไหม?”

ซานซัสขบกรามกรอด ก่อนจะค่อยๆลดปืนในมือลง และคนตรงหน้านั้นก็มาทรุดนั่งอยู่ข้างๆเขาในอ่างอาบน้ำอย่างถือวิสาสะ



“สุขสันต์วันเกิดนะ ซานซัส”



“ความจริงก็คิดจะบอกนายตั้งแต่เช้าแล้ว แต่เห็นยุ่งๆก็เลยไม่ได้พูดเสียที” ...แน่นอนว่าคนรุมล้อมเสียขนาดนั้น ถ้าเขาพูดไปซานซัสก็คงจะไม่ได้ฟัง สู้หาโอกาสพูดให้ชัดเจนแบบนี้จะดีกว่า ดังนั้นสึนะจึงไม่แสดงท่าทีใดๆจนกระทั่งตอนนี้...

“เทียบกับคนอื่นๆแล้ว ฉันจนที่สุด ก็เลยไม่มีอะไรหรูหราจะให้นาย” ว่าแล้วมือคนพูดก็เริ่มไม่อยู่นิ่ง ให้ดวงตาสีเพลิงเบิกกว้างขึ้นมาวูบหนึ่ง

“แกคิดจะทำอะไร” หัวหน้าหน่วยวาเรียจ้องประสานสายตากับฝ่ายที่กำลังรุกเข้าหา

“ไม่รู้เหมือนกัน” สึนะคลี่ริมฝีปากระบายรอยยิ้มก่อนจะเคลื่อนใบหน้าเข้ามาจนใกล้ชิด...



...แสงแดดสีทองยามเช้าสาดส่องระบายผืนป่าให้ดอกไม้และต้นหญ้าพากันแผ่กลีบใบออกรับความสดใส ปราสาทหน่วยวาเรียยังคงสงบเงียบเยือกเย็นดังที่เคยเป็นทุกวัน และเช้านั้นก็เป็นเช้าที่แจ่มใสขนาดที่ลุซซูเรียเจ๊ใหญ่ประจำหน่วยงานอดอยู่นิ่งไม่ได้ต้องออกมาซักผ้าซักผ่อนและให้สมาชิกหน่วยคนอื่นๆช่วยกันยกออกตากแดด

“โว้ยยยยย!! นี่มันบ้าอะไรกันล่ะวะเนี่ย!!??”

เสียงคุ้นหูกันดีดังโหวกเหวกขึ้นมาแต่เช้าตรู่ ขณะที่เจ้าของเสียงเดินดุ่มๆออกมาที่ประตูปราสาทด้วยสีหน้าอยากฉีกใครสักคนเป็นชิ้นๆ

“สควอลจัง เกิดอะไรขึ้น หน้าผากย่นมาเชียว โมโหง่ายเดี๋ยวแก่เร็วหรอกตัวเองจ๋า”

“ช่างหัวมัน!!” สควอลโล่หงุดหงิดงุ่นง่านจนลูกน้องที่ยืนอยู่แถวนั้นพากันหลบวูบหายตัวไปจากรัศมีรังสีอำมหิตกันหมด

“นั่นเอกสารคำสั่งเหรอ?” ลุซซูเรียมองเห็นกระดาษประทับตราวองโกเล่ในมือฉลามหน่วยวาเรียจึงถามขึ้นอย่างแปลกใจ “รุ่นที่ 9 มีคำสั่งอะไรมาล่ะ ตัวเองถึงได้ทำหน้าเหมือนอยากฆ่าใครแบบนั้น?”

“เป็นคำสั่งถึงฉันโดยตรง...” สควอลโล่ยื่นเอกสารสำคัญให้กระเทยบ๊อกซิ่งแห่งหน่วยวาเรียได้ดู และพอได้อ่านแล้ว ลุซซูเรียก็ยกมือขึ้นแตะปากอย่างตกใจ

“ต้าย ไปทำงานที่อลาสก้า!?”

“ก็เออสิ!! แถมต้องเป็นฉันคนเดียว ทำไมวะ!?” ...เป็นกันทั้งพ่อทั้งลูก นี่เขาไปทำอะไรให้เจ้าพวกนั้นเกลียดขี้หน้ากันถึงขนาดนี้!? “ต้องถ่อไปถึงอลาสก้า ไปทำเ-ี้ยอะไรที่นั่นวะเนี่ย จะเอาฉันไปลากเลื่อนหรือยังไง?!”

“ในเอกสารบอกว่าให้ไปจัดการติดตามคนทรยศที่ยักยอกเอกสารสำคัญของทางวองโกเล่ซึ่งตอนนี้ไปกบดานอยู่ที่อลาสก้า... แต่แปลกจัง เรื่องนี้ปกติไม่เห็นต้องให้หน่วยวาเรียจัดการ แค่คนของทางวองโกเล่ก็น่าจะพอแล้วน้า~ ไม่เข้าใจรุ่นที่ 9 เลย” ลุซซูเรียยกมือขึ้นแตะแก้มตนเองพลางถอนหายใจ “แถมยังต้องให้สควอลจังไปคนเดียวซะอีก ...อืม ...อย่าบอกนะว่าตัวเองไปทำอะไรให้รุ่นที่ 9 โมโหเข้า?”

ฉลามหน่วยวาเรียเหลียวควับมามองคนพูด ...ทำอะไรให้โมโห? ตูจำไม่ได้เลยว่าไปทำอะไรให้โมโห! อีกอย่างที่สำคัญ โมโหแล้วแกล้งกันแบบนี้ สมแล้วที่เป็นพ่อของไอ้บอสบ้านั่น!!

“เกิดอะไรขึ้น? ชิชิชิ เสียงดังไปถึงประเทศเพื่อนบ้านแน่ะ” เบลปรากฎตัวขึ้นมาด้านหลังลุซซูเรียพร้อมมาม่อน และถือวิสาสะอ่านเอกสารในมืออีกฝ่าย “ไอ๊หยา~ อลาสก้าเหรอ จะกลายเป็นฉลามเขตหนาวไปแล้วสินะสควอลโล่ ชิชิชิ”

“หุบปากไปเลยไอ้เจ้าชายโรคจิต!!” นักดาบมือหนึ่งแห่งวาเรียยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิดใจ

“อ๊ะ แล้วนี่บอสยังไม่ตื่นอีกเหรอ?” ลุซซูเรียเอ่ยถามขึ้น

“สงสัยคงเมาหลับยาวถึงเย็นโน่น เมื่อวานเห็นรุ่นที่ 9 ส่งวิสกี้อย่างดีมาเป็นของขวัญหลายลัง” สควอลโล่คาดเดา และทุกครั้งก็มักจะเป็นไปตามที่ว่านั้นเสมอ

“ไม่แน่”

เสียงมาม่อนเรียกสายตาทุกคนเหลียวไปมองเป็นจุดเดียวด้วยความสงสัย

“เมื่อวานเห็นรุ่นที่ 10 เข้าไปในห้องบอส บางทีอาจจะฉลองวันเกิดกันข้ามวัน” ว่าแล้วอัลโกบาเลโน่ผู้ใช้ภาพมายาก็กระตุกยิ้ม

“ว้ายตาย! สุดสวิงกันขนาดนั้นเชียวเหรอ ตัวเองแอบไปเห็นอะไรมา!?” เจ๊ใหญ่หน่วยวาเรียกระโจนเข้ามาถามด้วยความอยากรู้

“เฮ้ย! ไปรู้อะไรมา!? ไอ้เปี๊ยกรุ่นที่ 10 เข้าไปทำอะไรในห้องบอส พูดมาซะ ไอ้ตัวเล็ก!!” สควอลโล่คว้าคอมาม่อนขึ้นเขย่าเค้นถาม

“หึ ไม่รู้เหมือนกัน” ร่างอัลโกบาเลโน่แห่งหน่วยวอริเออร์สลายหายไปจากมือสควอลโล่ และไปโผล่อีกที่หนึ่งไกลระยะสังหารของฉลามหน่วยวาเรียพอสมควร “สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น เดี๋ยวพวกนายก็รู้กันเองนั่นล่ะ”

ว่าแล้วผู้ใช้ภาพมายาแห่งวาเรียก็กระตุกยิ้มและสลายร่างหายไป

“โว้ย!! เดี๋ยวสิวะ!” สควอลโล่ทำท่าจะตาม แต่แล้วก็ต้องชะงักเท้าเมื่อได้เห็นประตูปราสาทเปิดออกพร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีขาวสะอ้านเดินออกมาจากภายใน

วาเรียระดับสูงทุกคนหยุดกึกและพากันแอบเข้ามุมเพื่อมองดูเหตุการณ์ทันที



“เมื่อคืนขอบใจสำหรับที่พักนะ” เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเอ่ยด้วยรอยยิ้มเช่นเคย “ความจริงอยากอยู่ฉลองวันเกิดกับนายต่ออีกสักอาทิตย์ แต่ตารางงานไม่อำนวยเลย เอาไว้ฉันจะแวะมาใหม่”

คนที่แอบมองกันอยู่เบิกตาโตเท่าไข่ห่านเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งนั้นเคลื่อนกายเข้าใกล้บอสหน่วยวาเรียที่ยืนอิงกรอบประตูอยู่ตรงนั้นและแนบรอยสัมผัสเข้าที่ริมฝีปากอย่างนุ่มนวล

“หึ ฉันเห็นแกดีแต่ปากทุกครั้ง” มือใหญ่ยกขึ้นคว้าต้นแขนดันร่างอีกฝ่ายออกไปจากตัว “ไสหัวไปซะ แล้วไม่ต้องโผล่หน้ากลับมาอีก”

“แล้วเจอกัน” สึนะยิ้มก่อนจะยกนิ้วขึ้นไล้เคลียแผลเป็นข้างแก้มซ้ายของคนตรงหน้าเพียงแผ่วเบา ซานซัสปัดมือนั้นทิ้งทันที

“ฉันบอกว่าไม่ต้องโผล่หัวกลับมาอีก ไอ้สวะ”

แต่นภารุ่นที่ 10 เพียงแค่ระบายรอยยิ้มก่อนจะหันหลังเดินขึ้นรถไป...



สควอลโล่มองของในมือนิ่ง ขณะนั่งเงียบอยู่ตรงกรอบบานหน้าต่างบานโตในห้องทำงานบอส แล้วสักพักก็ถอนหายใจเฮือก จากนั้นก็นั่งมองของในมือใหม่ ซ้ำไปซ้ำมาจนลุซซูเรียที่นั่งอยู่ตรงโซฟารับแขกเป็นกังวล

“สควอลจังล่ะก็ ถึงกับซึมกระทือไปเลย เมื่อวานเลวี่ก็ไปแล้ว วันนี้ยังสควอลจังอีกคน”

“สู้เจ้าชายไม่ได้ ถึงบอสจะมีใคร เจ้าชายก็พร้อมแย่งได้เสมอ ชิชิชิชิ” ลุซซูเรียได้ยินแล้วขยับยิ้มอย่างเอ็นดู

“แหม ใครจะเลวบริสุทธิ์เท่าเบลจังไม่มีอีกแล้วล่ะ เจ๊ว่า...” ยังพูดไม่ทันจบ เสียงคนที่นั่งซึมเป็นศพอยู่ตอนแรกก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน

“เฮ้ย! เดี๋ยวฉันจะเตรียมตัวไปทำงาน พวกแกมีอะไรก็ติดต่อไปที่เครื่องฉันก็แล้วกัน” สควอลโล่พูดแล้วเดินถือของออกจากห้องไป



...เอาไงดี? จริงๆมันก็เลยวันเกิดของเจ้านั่นมาแล้ว แต่ของก็ยังไม่ได้ให้สักที ไม่สิ ...สำคัญคือเขาไม่แน่ใจว่ามันจะรับหรือเปล่าด้วยซ้ำ ถ้าเทียบกับของคนอื่นแล้ว ..โดยเฉพาะกับไอ้เปี๊ยกรุ่นที่ 10 นั่น ของเขามันคงไร้ค่าน่าดู

ถึงจะคิดเช่นนั้นมาตลอดทาง ทว่าขาก็ยังพาเดินมาหยุดหน้าห้องพักบอสหน่วยวาเรีย สควอลโล่เงยหน้าขึ้นมองบานประตูนิ่งงัน ก่อนจะยกมือขึ้นทำท่าจะเคาะ แล้วเขาก็หยุดชะงักอยู่เพียงแค่นั้น

โว้ยยย!! ตูมาทำบ้าอะไรอยู่ตรงนี้วะ!? ฉลามหน่วยวาเรียยกมือขยี้ผมตัวเองจนยุ่งอย่างวุ่นวายใจ ตอนที่กำลังหันหลังจะออกเดินจากไปนั่นเอง บานประตูก็เปิดออกเสียก่อน

“?” ดวงตาสีเพลิงของคนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูนั้นอย่างสงสัย “ทำอะไรของแก ไอ้ฉลามสวะ”

“เอ่อ... โว้ย! ว่าไง บอส! พอดี... คือ...” นักดาบผมสีเงินยวงยาวเหยียดหันรีหันขวางขณะซ่อนของในมือเอาไว้ข้างหลัง “จะมา...เอ่อ ใช่ๆ จะมาลา ฉันต้องไปทำงานไกลหน่อยคราวนี้ มีคำสั่งโดยตรงจากรุ่นที่ 9 มา”

“คำสั่งโดยตรงของตาแก่นั่น?” ซานซัสมุ่นหัวคิ้ววูบหนึ่งก่อนที่สายตาจะหลุบลงมองมืออีกฝ่ายที่เหมือนพยายามซ่อนอะไรให้ห่างจากสายตาเขา “แกซ่อนอะไรไว้ข้างหลัง”

“โว้ย! ไม่มีอะไรหรอกน่า นี่ไง” สควอลโล่ยกมือข้างหนึ่งขึ้นให้ดู

“เอาอีกข้างออกมา” คนถูกสั่งลดมือข้างเดิมไปไว้ด้านหลังก่อนจะยกอีกข้างให้บอสดู และท่าทางกวนโมโหนั้นก็ทำให้หัวหน้าหน่วยวาเรียเริ่มหมดความอดทน “แกจะเอาออกมาให้ฉันดูดีๆ หรืออยากให้ฉันเป่าแกดับเสียก่อนแล้วค่อยดูเอง”

ฉลามหน่วยวาเรียถอนหายใจเฮือกก่อนจะเอาออกมายื่นให้คนตรงหน้า

“ของขวัญแก” สควอลโล่หันหน้าไปอีกทางหนึ่ง ...รับไม่รับก็ช่วยไม่ได้แล้วโว้ย มาถึงตอนนี้แล้ว “...เมื่อวานกะจะให้แต่ไม่ได้ให้สักที แถมมันก็ไม่ใช่ของชั้นเยี่ยมอะไร”

ซานซัสมองเส้นเนคไทสีดำสนิทซึ่งดูธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นปลดสายเนคไทที่ตนใส่อยู่แต่แรกออกมา ท่ามกลางสายตาแปลกใจปนตกตะลึงของอีกฝ่าย

“ยืนทำอะไร เอามาใส่ให้ฉันสิวะ”

“หา? อ้อ เออ” สควอลโล่เดินเข้าไปคล้องสายเนคไทใส่ให้บอสตนงงๆ เออเฮ้ย... เอาเข้าจริงๆมันก็ไม่ยากนี่หว่า รู้อย่างนี้ให้ไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

“ไอ้ฉลามสวะ”

“อะไรวะ?”

ดวงตาสีเทาเหมือนผิวทรายใต้น้ำลึกละจากสายเนคไทที่กำลังผูกขึ้นมองคนเรียก แล้วก็ต้องเบิกกว้างขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อเห็นใบหน้าคมคายนั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้

รสสัมผัสนุ่มอุ่นที่ประกบแนบเข้ามาเป็นฝ่ายเรียกร้องอย่างรุกเร้า และชั่วเสี้ยววินาทีที่ยังไม่ทันจะได้สติตั้งตัวติด ริมฝีปากนั้นก็ถอนจากไปเสียก่อน

“เอาคืนที่แกทำกับฉันไว้เมื่อวาน” มุมปากคนทำกระตุกยกยิ้มก่อนจะหันเดินไป ทิ้งให้คนที่อยู่เบื้องหลังยืนนิ่งแข็งค้างอยู่ที่เดิม และกว่าที่สควอลโล่จะได้สติอีกที เหลียวไปมองก็เห็นคนที่ทำเขาสติกระเจิดกระเจิงเดินไปไกลแล้ว

ฉลามหน่วยวาเรียนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆหัวเราะออกมาเบาๆ เส้นเนคไทสีดำสนิทที่เขาให้ปลิวตามแรงกระแสลมพัดให้ได้เห็นอยู่ลิบๆ

เขาชักจะเชื่อคำพูดของลุซซูเรียขึ้นมานิดหน่อยแล้วตอนนี้




..................................................
Happy Birthday XANXUS!
END

แชก็ขอมาเม้นไว้ก่อน 55+

อ๊ายยยย เรื่องนี้บอสเป็นหลัก ชิชิชิ มีลุ้นมีลุ้น

27X เถอะ ชอบมากกกกก(D80ก็แจ๋วนะ คู่นี้มันยังเชียร์ไม่เลิก)

มี ค. สุกมาก ๆ ป๋า !
555 ,, รั๊ก เมียหลาม มาก ๆ


XS XS XS XS XS XS XS !!

อ๊ากกกก อยากอ่าน x27

รอลุ้นๆ

มาอัพเรื่องจนจบฮ่ะ อืม ตกลงบอสจะเคะหรือเมะตัวเราเองก็... อืม... อืมมมม....

ยังไงก็เถอะ ถึงจะช้าไปหน่อย แต่ก็สุขสันต์วันเกิดนะซานซัส! >.<~

สุดท้ายก็ XS กรี๊ดดดด~ >O</

บอสขา เอาคืนเยอะไปหรือเปล่า หุๆๆ

อะ...กรี๊ดด

มันอะไรกัน บอส เข้าไปทำอะไรกับรุ่นสิบกันแน่!!!

แล้ว บอสเคะ .. หรือ บอสเมะ!! อ๊างง

พิคาริสับสน

แล้วบอสรักใครคะ?? ต้องหลา่มสินะๆๆ

Buon Compleanno ค่าา ป๋าขา

บอสน่ารักอ่า

ตกลงว่าบอสรักใครกันแน่อ่า

เราสับสนแล้วน้า

บอสน่ารักเกินไปแล้ว >.<

จะเมะจะเคะก็เลือกซักอย่างสิบอสสสสสสส

น่ารักจังเลยฟิคนี้

ต่อวํกหน่อยก็ดีครับบลูซัง >_<

อ๊ายยยยยย สรุปแล้วบอสเคะ หรือ เมะกันแน่ๆ 55+
ช่างมันไม่ว่าบอสจะรับหรือรุก แชก็ชอบบบบบบบ

27X XS SX มันสุดโค่ยยยยยยยย

ก๊ากกก อ่านกรณีของดีโน่แล้วแอบจิ้น DX ได้ไหมอ่ะ
แชอ่ะไม่ได้ตั้งใจนะ แต่พี่บลูทำแชจิ้น!!!

X27 อร๊างงงงงงงงงง อ่านแล้วจิ้นระเบิด

แหมๆ บอสน่ารักเชียว แต่แอบฮารุ่นที่ 9 จริงๆ หุหุ ^^

แหม บอสน่ารักมากเลยอ่ะ

แต่ว่าจะเมะหรือเคะ กันแน่เลือกซักอย่างสิ

อ้าก.....ตกลง บอส เอาใครแน้เนี่ยยยยยยยยยย


เอาหมดเลยก็ได้นะไม่ว่ากันจ้า ฮิฮิฮิ