•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : Happy Birthday Tsuna!
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Genre : Comedyกระมัง
Rate : PG
Pairing : All27 ลัทธิเหมาหมดอีกแล้ว



...................................................................







สิ่งที่สึนะเกลียดที่สุดก็คือ... การทดสอบความกล้า




โดยเฉพาะที่รีบอร์นจัดขึ้น แน่ล่ะ ไม่ว่ารีบอร์นจะจัดอะไรขึ้นมา คนที่โดนดาเมจสูงที่สุดก็คงหนีไม่พ้นเขา ดังนั้นสึนะจึงค่อนข้างจะเข็ดหลาบอยู่ แต่ถึงจะเข็ดแทบตาย แต่ยังไงก็ต้องถูกลากมาเข้าร่วมด้วยอยู่ดี คิดแล้วอยากร้องไห้ให้น้ำตาท่วมภูเขา

“สึนะคุง ไม่เป็นไรใช่ไหมจ้ะ?” ดวงหน้าน่ารักทักขึ้นด้วยเสียงหวานปานน้ำผึ้งพาใจเด็กหนุ่มร่างเล็กฮึกเหิมขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“ม ไม่เป็นไรครับเคียวโกะจัง! แค่นี้สบายมาก!” สึนะยืดอก ลูกผู้ชายที่ดีต้องเป็นที่พึ่งให้แก่ผู้หญิง ใช่แล้ว ...คิดแล้วเด็กหนุ่มร่างเล็กก็เหลียวไปมองเด็กสาวผมสั้นบอบบางน่าถนอมซึ่งเดินอยู่ข้างกาย มือเรียวขาวยกขึ้นจับแขนเสื้อเขาไว้เหมือนระแวงว่าที่สุสานนี้จะมีอะไรโผล่ออกมาให้ตกใจกะทันหัน

แค่นี้ก็เป็นสุขจนอยากตายแล้ว... สึนะแทบน้ำตาไหลพรากๆกับโอกาสฟ้าประทาน โชคดีจริงๆที่จับฉลากได้มาคู่กับเคียวโกะจัง ขอให้เส้นทางในสุสานเย็นๆหนาวเยือกสันหลังนี้ทอดยาวออกไปไม่มีที่สิ้นสุดด้วยเถอะ...

“รุ่นที่ 10 ครับ! บังเอิญจังเลยนะครับ!”

สึนะชะงักกึก

“โอ๊ทส์! สึนะ พวกเรามาดักรออยู่ตั้งนานแน่ะ!”

“ไอ้บ้าเบสบอล ดักรอพ่อแกสิ บังเอิญต่างหากล่ะโว้ย!”

“อ้อ ใช่ๆ บังเอิญนั่นเองล่ะ! บังเอิญจังเลยนะสึนะ!” เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าให้ยามาโมโตะกุมความลับเรื่องอะไรเด็ดขาด สึนะเหงื่อตก

“ทำไมพวกนายมาอยู่แถวนี้ได้ล่ะยามาโมโตะ โกคุเดระคุง?” ตอนจับฉลากได้คู่กันเห็นเดินทะเลาะกันไปอีกทางไม่ใช่เรอะ!?

“บังเอิญน่ะครับ แต่ก็... โชคดีครับที่ได้มาเจอรุ่นที่ 10” แยกจากท่านไปแค่เสี้ยวนาทีผมก็เป็นห่วงว่านักฆ่าต่างแฟมิลี่มันจะมา ถึงได้ระเบิดเปิดทางสุสานมาดักรอที่นี่ โชคดีนะที่มาทันก่อนจะเกิดอะไรขึ้น

“อะ อืม” ตกลงบังเอิญจริงๆเหรอนั่น? ทำไมหน้าตาโกคุเดระให้อารมณ์เหมือนจงใจชอบกล สึนะถอนหายใจเฮือก เหลียวมองเด็กสาวที่ยืนยิ้มอยู่ข้างกายแล้วแอบเสียดายที่ไม่ได้อยู่กับสวรรค์น้อยๆแบบเมื่อกี้อีก ช่วยไม่ได้แฮะ “งั้นเราเดินไปทางออกด้วยดีไหม ยามาโมโตะ โกคุเดระคุง?”

“เอ๋!? จะดีเหรอครับ?” ...อยากไปก็บอกกันตรงๆเถอะโกคุเดระคุง ท่าทางลิงโลดแบบนั้นกับคำถามแบบนี้ไม่ค่อยจะเข้ากันเลย สึนะลอบถอนหายใจอีกที “ถ้าอย่างนั้นเราไปกันเถอะครับ รุ่นที่ 10 !!”

เด็กหนุ่มลูกครึ่งเข้ามาเดินอยู่เคียงข้างเจ้านายสุดรักสุดหวง ขณะที่ยามาโมโตะก็เดินอยู่อีกฟากหนึ่ง กลายเป็นสึนะถูกขนาบด้วยหนุ่มถึง 2 คน เดินไปเหี่ยวไปเพราะเคียวโกะจังถูกกันให้ไปอยู่ข้างเอสเบสบอลของโรงเรียนและคุยกันสนุกสนานโดยไม่ได้สนใจเขาเลย

ฮึก ...อยากตาย พระเจ้าบ้าที่สุด! เอาบรรยากาศน่ารักหวานแหววเมื่อครู่นี้คืนมานะ

“หิวหรือยังครับรุ่นที่ 10 หน้าซีดเชียวไม่สบายหรือเปล่าครับ ยังไม่เห็นทางออกเลย ท่านขึ้นหลังผมไปดีกว่าไหมครับ” โกคุเดระมองมาด้วยแววตาเป็นห่วง สึนะจึงพยายามยิ้ม ...เอาน่าอีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจจะมาเป็นก้างขวางคอเสียหน่อย เขาไม่ควรจะไปโกรธอะไรไร้สาระแบบนั้น

“ไม่เป็นไรโกคุเดระคุง แค่รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย ก็เลย...” ยังพูดไม่ทันจบ ฉายาสโมกกิ้งบอมแห่งวองโกเล่ก็ทำท่าเหมือนได้ยินเรื่องคอขาดบาดตายที่สุดในชีวิต

“เหนื่อยเหรอครับ!!? บ้าเอ๊ย! ทางออกอยู่ไหนวะ!?” ผู้พิทักษ์แหวนแห่งพายุหันซ้ายหันขวาอย่างหงุดหงิดใจ “รอเดี๋ยวนะครับรุ่นที่ 10 ผมจะระเบิดทางพาท่านออกไปให้ได้!!”

“เอ่อ คือ...” จะบ้าเหรอ นี่สุสานนะ ทำร้ายกระทั่งคนตาย เดี๋ยวได้ตกนรกกันพอดี!

“เกิดอะไรขึ้น โกคุเดระ? สึนะเป็นอะไรเหรอ?” ยามาโมโตะที่กำลังคุยกับเด็กสาวข้างกายหันมามองเพื่อนร่วมโรงเรียนอย่างแปลกใจ

“เปล่า คือว่าผม...” สึนะพยายามจะบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่เหมือนโกคุเดระจะไม่ได้ยิน

“เฮ้ย! ไอ้บ้าเบสบอล แกดูผู้หญิง เดี๋ยวฉันจะ... เฮ้ย!!”

เด็กหนุ่มผมเงินร้องอุทานเสียงหลงอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นอีกคนเดินจูงมือเจ้านายสุดหวงของเขาออกเดินนำไปไกลแล้ว

“โกคุเดระ สึนะรู้สึกไม่ค่อยดีสินะ เดี๋ยวฉันพาออกไปก่อน นายช่วยพาซาซางาว่าตามมาทีหลังที”

คนถูกสั่งกำมือแน่น ขบกรามกรอดๆ ไอ้เลว!! มันตัดหน้าเขา! ตัดได้จังหวะนรกแบบไม่ให้โอกาสได้ตีคะแนนคืนเลย!! โปรนักนะแก!

“สึนะคุง พักให้หายนะจ้ะ” เสียงหวานดังแว่วมาเข้าหูเด็กหนุ่มร่างเล็กบางเรียกดวงตาสีอ่อนเหลียวกลับมา

“โกคุเดระคุง!” สึนะที่กำลังถูกดึงตัวไปหันกลับมามองด้วยสายตาเป็นห่วงเด็กสาวเบื้องหลัง “ผมฝากเคียวโกะจังด้วย!”

ผู้พิทักษ์แหวนแห่งพายุทรุดฮวบลงกับพื้นพลางคอตก ...ท่านสั่งแบบนี้ผมก็ตามไปเอาตัวท่านคืนไม่ได้น่ะสิครับ รุ่นที่ 10...





............................................





ทางยามาโมโตะ หลังจากที่ดึงจูงมือสึนะมาด้วยกันจนถึงทางแยกทางหนึ่ง อยู่ๆเด็กหนุ่มนักเบสบอลก็ชะงักฝีเท้ากึก

อนาคตบอสแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ระวังตัวขึ้นมาทันที ...อย่าบอกนะว่ายามาโมโตะคิดจะหลอกเป็นผีกับเขา? เรื่องที่มันมีรีบอร์นเข้ามาเอี่ยวด้วยแต่ละเรื่องทำเอาเขาไม่กล้าไว้ใจใครเลย ถ้าคิดจะเล่นมุกหันมาเป็นผีไร้หน้าล่ะก็จะหัวเราะให้ดู

“ท่าทางจะหลงทางซะแล้วล่ะ” ยังไม่ทันที่สึนะจะได้เอ่ยอะไร ยามาโมโตะก็หันมาลูบหัวตัวเองหัวเราะขึ้นเสียก่อน เด็กหนุ่มร่างเล็กจึงลอบถอนหายใจเฮือก ...นั่นสินะ อย่างยามาโมโตะคงไม่มาหลอกเขาหรอก ผู้พิทักษ์แหวนพิรุณเป็นเพื่อนที่ดีจะตายไป เอ่อ ว่าแต่... หลงทาง?

สึนะมองไปเบื้องหน้าที่เวิ้งว้างสุดจะกล่าว ป้ายหลุมศพเรียงรายเป็นทางทอดยาวไปทั้งสี่ทิศ ทางเดินแยกออกเป็น 4 แพร่ง น่ากลัวเหมือนปากทางเข้านรก ร่างเล็กแอบเบียดเข้าไปยืนหน้าซีดอยู่ใกล้ๆเพื่อนสนิท

“หือ? นายกลัวเหรอ สึนะ?”

“เปล่า... คือ ...หนาวน่ะ”

“งั้นเหรอ” ว่าแล้วเด็กหนุ่มนักเบสบอลก็โอบมือเข้ามารวบบ่าเพื่อนร่างเล็กเข้าไปใกล้ๆ “แบบนี้อุ่นขึ้นไหม?”

สึนะชะงักไปวูบหนึ่ง หากพอเงยหน้าขึ้นเห็นดวงหน้ายิ้มแย้มของอีกฝ่ายแล้วก็ขยับยิ้มตาม

“ขอบใจมากยามาโมโตะ แต่ฉันไม่เป็นไรหรอก” ตอนที่กำลังคุยกันอยู่นั่นเองใครบางคนก็วิ่งผ่านร่างพวกเขาไปอย่างรวดเร็วจนลมพัดตีกลับมาวูบหนึ่ง

“โอ้!!! ซาวาดะ!! ยังไปไม่ถึงทางออกอีกเหรอ! นี่ฉันวิ่งเข้าวิ่งออกมาสิบรอบได้แล้ว! งานวันนี้สนุกสุดหูรูด!!!” ว่าแล้วคุณพี่ก็ซอยเท้าจากไปแบบฝุ่นตลบตามหลังโดยไม่เปิดโอกาสให้สึนะได้พูดโต้ตอบอะไรได้ทันเลยสักคำ ...โผล่มาทำไมล่ะครับเนี่ย ตัวประกอบหรือยังไง?

“รีบไปกันเถอะสึนะ”

“อ้อ อืม...หวา!!”





พลั่ก!





ตอนที่ยามาโมโตะกำลังออกวิ่งตามรุ่นพี่ไปอย่างรวดเร็วสุดหูรูดนั้นเอง เด็กหนุ่มร่างเล็กที่ตามหลังมาก็สะดุดล้มกลิ้งไม่เป็นท่าอยู่ตรงนั้น และดูเหมือนเขาจะถูกทิ้งไว้โดยที่ไม่มีใครทันได้เห็น

“อูย...” พอลุกขึ้นมาอีกทีก็ไม่เหลือเงาใครในสายตาแล้ว ...ซวยแล้วไง นี่เขาถูกทิ้งไว้คนเดียวกลางสุสานเรอะ!!?? “ยามา...โมโตะ! คุณพี่ครับ!”

แย่แล้วตู อยู่กับคนอื่นน่ะไม่ค่อยกลัวเท่าไหร่ ยิ่งอยู่กับเคียวโกะจังเขายิ่งไม่กลัว แต่มาอยู่คนเดียวแบบนี้ ปอดแหกสิครับท่าน

เด็กหนุ่มร่างเล็กหันรีหันขวางอย่างกลัวๆกล้าๆมองซ้ายมองขวาแล้วขนลุกซู่เพราะเสียงจิ้งหรีดเรไรและความเย็นที่เยือกแข็งไปถึงขั้วหัวใจ ความมือสลัวพาใจให้คิดไปต่างๆนา กลัวว่าไอ้หินสุสานก้อนโน้นมันจะมีอะไรโผล่ขึ้นคลานดืบมาทางเขา ...ต้องไม่มีสิ ต้องไม่มองอะไรทั้งนั้น ต้องมุ่งตรงไปยังทางออกอย่างเดียว!

หากถึงจะพยายามคิดปลอบใจตัวเองอย่างไร หางตาก็ยังหลอนให้เห็นร่างสูงใหญ่ของใครบางคนเดินออกมาจากป้ายหินสลักชื่อข้างทาง และสึนะที่เดินหลับหูหลับตาก้มหน้ามาตลอดก็ถึงแก่ชะงักจังงัง เสียวสันหลังวาบ!





“เฮ้ย แกน่ะ”





เพียงแค่เสียงเย็นๆซึ่งเข้ากับบรรยากาศทางเดินสุสานที่เป็นเหมือนทางเดินสู่ปากทางนรกในมุมมองของว่าที่รุ่นที่ 10 แห่งวองโกเล่ถูกส่งผ่านมาเข้าหู เพียงเท่านั้นร่างเล็กบางก็สะดุ้งเฮือกขึ้นสุดตัว และพอค่อยๆเหลียวกลับไปมอง ก็ได้เห็น...

ใครก็ไม่ทราบผมยาวสีดำสนิทปิดระหน้าระตาแถมยังแผลเต็มหน้าไปหมด! มิหนำซ้ำดวงตายังเป็นสีแดงก่ำวาววามเหมือนปีศาจ! ยิ่งมองจากมุมล่างเพราะระดับความสูงที่ต่างกันแล้ว ไอ้แสงไฟที่มันสะท้อนเข้าหน้าฝ่ายนั้นยิ่งทำให้สึนะขวัญกระเจิง

แม่จ๋าช่วยด้วย!!! รีบอร์นช่วยด้วยยยย!!! เจอดีกับผีเจ้าที่เข้าแล้ววว!!

“ว้ากกกกกกก!!” วินาทีนั้นสึนะไม่ฟังอีร้าค่าอีลมใดๆทั้งสิ้น เด็กหนุ่มร่างเล็กซอยเท้าโกยอ้าวจนฝุ่นตลบทันทีที่สมองสรุปได้ว่าไอ้สิ่งที่เห็นคืออะไร

พอลับร่างคนตรงหน้าไป ...คนที่ถูกคิดว่าเป็นผียังยืนนิ่งเงียบอยู่กับที่อีกสักครู่ ก่อนจะค่อยๆดึงกิ่งไม้ใบหญ้าและฟางแห้งที่รกอยู่บนตัวออกมาโยนทิ้งที่พื้น

“เป็นบ้าอะไรของมัน ไอ้สวะนั่น”

“โว้ย!! บอส! ไอ้เปี๊ยกล่ะ?” ชายหนุ่มผมสีเงินยวงยาวเหยียดเดินบุกถางรกถางพงออกมาจากข้างทางอีกคน ขณะเหลียวมองคนที่ถามหา “เมื่อกี้มันยังอยู่ตรงนี้นี่หว่า เห็นแวบๆ”

“ไอ้ขี้ขลาดมันวิ่งหนีไปแล้ว เสียเที่ยวฉิบ ฉันกลับล่ะ”

“เฮ้ย! ไอ้แก่รุ่นที่ 9 มันให้มาส่งของให้ไอ้หนูนั่นไม่ใช่เรอะ! แกทำยังไงให้มันเปิดแน่บไปแบบนั้นวะ!? เสียเวลาต้องมาหามันอีก”

“เหอะ ฉันไม่ใช่ไอ้สวะขี้กลัวนั่น แกอยากรู้ก็ตามไปถามมันเอง” ว่าแล้วคนที่ถูกบังคับให้มาก็เดินดุ่มๆออกไปอีกทาง ปล่อยให้ชายหนุ่มผมสีเงินอีกคนยืนขยี้ผมตัวเองเบาๆและถอนหายใจเฮือก ก่อนจะตัดสินใจเดินตามหาต่อไปคนเดียว

...อะไรของมัน อยู่ๆก็ยอมมาถึงที่นี่ตามที่รุ่นที่ 9 ขอร้องแบบนานทีปีหน แล้วอยู่ๆก็ทำท่าเหมือนจะไม่อยากทำต่อขึ้นมาเสียอย่างนั้น เสียชื่อวาเรียกันพอดี





......................................................






แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่ก...





พ้นหรือยัง...? สึนะปาดเหงื่อเย็นๆที่ไหลชุ่มใบหน้า ก่อนจะมองไปรอบตัว ...ให้ตายสิ นี่มันส่วนไหนของสุสานล่ะเนี่ย!? มัวแต่กลัวเลยวิ่งหนีมาแบบไม่รู้ทิศทาง นี่มันซวยของจริงแล้วไง

ให้ตายสิ เขาไม่คิดเลยว่าจะมีใครมาแกล้งปลอมเป็นผีหลอกเขาในวันนี้ได้ ...เอ่อ ซึ่งถ้าเป็นผีจริงๆก็ไปอีกเรื่องหนึ่ง

เฮ้อ... อยากกินเค้กฝีมือแม่อยู่บ้านจัง ท้องร้องไปหมดแล้ว ทางออกมันอยู่ตรงไหนล่ะนี่ โอย... เหนื่อยชะมัดเลย ฮือออ วันนี้วันเกิดเขานะ รีบอร์นนะรีบอร์น จะละเว้นเอาไว้สักวันก็ไม่ได้

“หือ?” เสียงดนตรีที่ไหนแว่วมาตามกระแสลม? ซามิเซ็นเสียด้วยถ้าฟังไม่ผิด สึนะเดินไปตามเสียงนั้น เผื่อว่าจะเจอทางออก

บุกพงหญ้าสูงๆไปไม่เท่าไหร่ เด็กหนุ่มร่างเล็กก็ได้ยินเสียงคนมากมายกำลังพูดคุยกันเบื้องหน้า และพอโผล่หน้าออกไปก็เห็นขบวนคนสวมกิโมโนชุดดำกำลังเดินส่งศพใครสักคนเป็นขบวนยาว เสียงพูดคุยที่ได้ยินเมื่อครู่นี้คือเสียงร่ำไห้โหยหวนน่าขนลุกขนพอง ทว่ายังไงก็ตาม ในที่สุดเขาก็ได้เจอคนแล้ว! รีบเข้าไปถามทางดีกว่า

“ขอโทษคร...อุ่บ!!”

ก่อนที่เสียงสึนะจะดังไปให้ขบวนศพเบื้องหน้าได้ยิน มือใครบางคนก็สอดเข้ามาปิดปากเขาจากทางเบื้องหลังเสียก่อน

“โอ๊ะโอ... คุณคิดจะตามพวกเขาไปหรือครับวองโกเล่? ถ้าอยากไปเที่ยวนรกหรือโลกหลังความตาย เดี๋ยวผมพาไปก็ได้ครับ ไปด้วยตัวเองน่ะจะหลงทางเปล่าๆ คึหึหึหึ”

เสียงคุ้นๆกระซิบอยู่แผ่วๆข้างหูขณะที่มือนั้นค่อยๆเลื่อนออกไปจากปากเขาช้าๆ และเมื่อสึนะเหลียวไปมองก็เห็นใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มอยู่เป็นนิจของผู้พิทักษ์แหวนแห่งหมอก... ภาคผู้ชาย

“มุ...มุคุ...โร่?” อยากจะถามเหมือนกันว่ามาได้ยังไง แต่ท่าทางฝ่ายนั้นคงจะใช้ร่างโคลมอีกตามเคย แล้วมุคุโร่มาที่นี่ทำไมกันล่ะ?

“อัลโกบาเลโน่เชิญผมมาน่ะครับ เห็นบอกว่า... วันนี้จะทำเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ยอมให้ผมทำอะไรว่าที่บอสก็ได้ 1 วัน”

หา!?!!?? หมายความว่ายังไง!?

พอเห็นสึนะทำหน้าตื่น เจ้าของดวงตาสองสีก็หัวเราะออกมาเบาๆในลำคอ

“ล้อเล่นน่ะครับ แต่อย่าเปิดโอกาสก็แล้วกัน คึหึหึหึหึ” คนฟังได้ยินประโยคหลังแล้วถึงกับถอยกรูด มันน่าไว้ใจตายแล้วล่ะมั้งนั่นน่ะ ตกลงจะล้อเล่นหรือจะเอาจริงกันแน่?

พอเห็นปฏิกิริยานั้นมุคุโร่ก็ดูเหมือนจะยิ่งขำและเริ่มขยับเบียดเข้ามาใกล้

“หาทางออกอยู่ไม่ใช่เหรอครับ? ถ้ายอมให้ผมแทงสักทีล่ะก็ จะบอกให้ก็ได้”

“ไม่ล่ะ” เด็กหนุ่มร่างเล็กถอยออกไปยืนให้ห่างจากอีกฝ่ายที่สุด “เดี๋ยวฉันไปถาม... เอ๋!?”

ดวงตาสีอ่อนเบิกโตอย่างแปลกใจเมื่อหันไปมองทางที่เคยมีคนเดินส่งศพกับมากมายตอนแรกนั้นแล้วไม่เห็นแม้แต่เงาใครสักคน ...หายไปไหนกันหมดแล้วล่ะ? เมื่อกี้ยังเห็นอยู่เลย ...สมองน้อยๆอันชาญฉลาดของว่าที่บอสมาเฟียประมวลผลออกมาอย่างรวดเร็ว และข้อสรุปที่ได้ก็หนีไม่พ้นเรื่องน่าสยดสยองอีกตามเคย

อย่าบอกนะว่าไอ้ขบวนเมื่อกี้นี้มันเป็น... !

“คึหึหึหึ ถ้าไม่อยากให้ผมช่วย ก็คงต้องลากันแค่นี้ล่ะครับ” ผู้พิทักษ์แหวนแห่งหมอกทำท่าจะกลับ ทว่าก็ต้องชะงักนิ่ง เมื่อชายเสื้อถูกมือคนข้างหลังยึดเอาไว้เสียก่อน พอเหลียวกลับมามองก็ได้เห็นร่างเล็กนั้นยืนก้มหน้าอยู่

“ค...คือ... เอ่อ...” สึนะรู้สึกหน้าร้อนวาบๆ แต่ระหว่างความอายที่จะให้ใครรู้จุดอ่อนของตนกับความกลัว อย่างหลังเห็นจะมีมากกว่า “ช่วย... ช่วยอยู่ เอ่อ... ป...เป็นเพื่อน”

“โอ๊ะโอ...” มุคุโร่นิ่งไปชั่วครู่ก่อนที่ริมฝีปากจะขยับระบายรอยยิ้มเยื้อน “ไว้ใจผมแบบนี้จะดีเหรอครับ?”

ก็น่าจะไม่ดีนะ สึนะหลบตาอีกฝ่าย แต่ตอนนี้ก็ไม่มีใครแล้ว ถ้าจะให้เลือกระหว่างโดนยึดร่างกับโดนผีหลอก ขอเลือกอย่างแรกง่ะ

“อ่อนหัดจริงๆเลยนะครับ” มีคอมเม้นทำร้ายจิตใจดังมาให้ได้ยิน “ทั้งอ่อนแอ อ่อนหัดและขี้ขลาด คุณนี่ไม่เหมาะจะขึ้นเป็นบอสมาเฟียเลยจริงๆ รับตำแหน่งเมื่อไหร่จะโดนยำเละเสียเปล่าๆ คึหึหึหึ”

อยากพูดอะไรก็พูดไป... คนโดนสวดด่าเงียบกริบไม่ต่อปากต่อคำ ...ตูก็ไม่ได้อยากจะเป็นนักหรอก แต่เหตุการณ์มันบังคับ ทำไงได้ฟะ

“งั้นก็...” มุคุโร่ยื่นมือออกไปข้างหน้าคว้าจับอากาศที่ว่างเปล่าปรากฏเป็นสามง่ามด้ามยาวเข้ามาสู่มือ “ตามสัญญาล่ะนะครับ นิดเดียวไม่เจ็บมาก จากนั้นคุณจะได้ไม่ต้องกลัวอะไรอีก”

“หา!?” สึนะถอยหนี นี่เขาไปตกลงเมื่อไหร่ว่าจะให้ยึดร่างน่ะ!? “ด เดี๋ยวก่อน!”

“ถ้าอยากให้ผมอยู่เป็นเพื่อนก็ต้องยอมผมสิครับ ตามสัญญา” ร่างอีกฝ่ายพุ่งเข้ามาหา และคนถูกเล็งก็รีบเผ่นหนีป่าราบทันที วันนี้มันอะไรกันนักหนาเนี่ย!!? “หนีไม่พ้นหรอกครับ วองโกเล่ คึหึหึหึ”

“หวา!!” มุคุโร่นี่ไม่ต่างจากผีเลย หนีเสือปะจระเข้แท้ๆ แม่จ๋า รีบอร์น ช่วยด้วยยยย!!





พลั่ก!





ขณะกำลังหลับหูหลับตาโกยอ้าว ในที่สุดก็ไปชนเข้ากับอะไรบางอย่างจนได้ เมื่อเงยหน้ามองดูก็เห็นคนที่ไม่ค่อยอยากเห็นเท่าไหร่อีกตามเคย





“ทำอะไรของแก ไอ้สัตว์กินพืช”





“ค... คุณฮิบาริ!!?” นี่ตูควรจะดีใจไหม!? “ค ... ค... คือว่า...!”

“เห...” ดวงตาสีเข้มจัดนั้นเหลือบแลไปยังเบื้องหลังเขาและกระตุกยิ้มมุมปากขึ้นให้เสียวสันหลังเล่น “แกเอาของเล่นน่าสนใจมาด้วยนี่นะ”

ว่าแล้วประธานนักเรียนนามิโมริก็จับหัวสึนะเหวี่ยงออกไปริมทาง ทำเอาร่างเล็กกลิ้งหลุนๆไปชนหินสุสานแถวนั้นจนระบมไปทั้งตัว พลังแขนพี่แกเหลือเชื่อจริงๆ ให้ตายเถอะ แต่นี่คนนะครับ ไม่ใช่ตุ๊กตายัดนุ่น โยนมาได้!

“โอ๊ะโอ... ไม่ได้เจอกันเสียนานนะครับ ฮิบาริ เคียวยะ” มุคุโร่หยุดประจันหน้ากับผู้พิทักษ์แหวนเมฆา และทั้งสองร่างก็หยั่งเชิงกันอยู่นาน

“ฉันกำลังอยากขยี้ใครสักคนให้แหลกคามืออยู่พอดี เอาเป็นว่าเลือกแกก็แล้วกัน”

“คึหึหึหึหึ จะบอกว่าด้วยความยินดีดีไหมนะ”

...รอบด้านเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมพัด บรรยากาศเย็นๆในสุสานก็ยังไม่อาจแทรกซึมเข้าไปถึงความร้อนระอุของรังสีการฆ่าระหว่างผู้พิทักษ์วองโกเล่ทั้งสองได้

สึนะกลืนน้ำลายเอื๊อก ก่อนจะพยายามคลานหนีออกไปอีกทาง แม่เจ้า เช้ามาสุสานพังแล้วจะโทษใคร ต้องเป็นรีบอร์นแน่นอนล่ะ! เชิญใครไม่เชิญ ดันไปเชิญคู่กัดคู่นี้มาทั้งๆที่น่าจะรู้ว่าสู้กันเมื่อไหร่มันต้องวินาศสันตะโร!

ไอ้เรื่องทดสอบความกล้าวันนี้ มันน่าจะเป็นการทดสอบความอดทนของเขามากกว่า ไม่เอาแล้วจะกลับบ้านแล้ว!!





ตุ่บ!





จานอาหารระอุด้วยควันสีม่วงคล้ำลอยละลิ่วจากทิศไหนไม่ทราบมาตกแผละลงตรงหน้าสึนะ พร้อมกับละลายพื้นดินแถวนั้นจนเหลวเป๋วน่าสยดสยอง

“ฮี้~ย!!!” เด็กหนุ่มร่างเล็กผงะสุดตัว

“อย่าหนีนะ โรเมโอ!!!!” ยังไม่ทันหายตกใจดี เสียงที่คุ้นหู...อีกตามเคย... ก็แว่วมาให้ได้ยิน พร้อมกับร่างผอมสูงของใครบางคนกระโจนแผล็วผ่านหน้าเขาไป

“ฮี้~!! หลบหน่อยครับวองโกเล่” แรมโบ้ภาคผู้ใหญ่โกยป่าราบโดยมีเบียงกี้วิ่งถือจานอาหารมีพิษตามมาติดๆ

“โรเมโอ!!!”

พอกันที... สึนะเริ่มสติแตก พอกันที!!! จะกลับบ้านจริงๆแล้ว ไม่สนด้วยว่ารีบอร์นจะกระทืบเขาตายหรือเปล่า!! ร่างเล็กออกแรงคลานไปอย่างรวดเร็วและไม่นานเขาก็รู้สึกเหมือนสวรรค์มาโปรด เมื่อทางออกสุสานปรากฏอยู่เบื้องหน้า ว่าที่บอสวองโกเล่แฟมิลี่รีบพุ่งออกไปทันทีด้วยความดีใจ





“แฮ่!!”





“ฮี้~ย!!!” ทันทีที่โผล่หน้าออกจากสุสานมาได้ ผีจูออนผมยาวเฟื้อยก็พุ่งขึ้นมาจากตรงไหนสักที่ที่เขาไม่ทันมอง หัวฝ่ายนั้นปะทะเข้ามาที่ปลายคางเขาจนหน้าหงายสลบเหมือดไปทันที!

“แฮ่... เอ๋?” เมื่อเห็นคนโดนหลอกหมดสติคาที่ ผีตัวที่ว่าก็ถอดหน้ากากออก “ฮา~ฮี้! ตายแล้วคุณสึนะ ฮารุไม่ได้ตั้งใจค่ะ รีบอร์นจังชวนมางานฉลองวันเกิดคุณสึนะที่นี่ ฮารุก็เลย... กรี๊ด! เลือดออกจมูกด้วย คุณสึน๊า~!”






....................................................






เสียงจ๊อกแจกจอแจน่ารำคาญกำลังดังแว่วเข้ามาในสมองเรื่อยๆ พร้อมๆกับสติที่กำลังถูกดึงให้ฟื้นกลับคืนมาอีกครั้ง สึนะมุ่นหัวคิ้วนิดหนึ่งเมื่อประสาทสัมผัสได้ถึงความปวดที่ปลายคาง

“โว้ย ตกลงตายหรือยัง? พวกฉันมีธุระต่อ ให้ของที่ไอ้แก่นั่นฝากมาเสร็จจะได้ไปเสียที เฮ้ย! บอส จะไปไหนล่ะวะ มาถึงนี่แล้วก็ทำให้เสร็จก่อนไปสิโว้ย”

...เสียงใครบางคนดังมากระแทกหูจนปวดประสาท

“เอาโยนไว้แถวนั้นซะ ไอ้ฉลามสวะ เดี๋ยวมันตื่นมาก็เห็นเอง”

“อย่าเสียงดังสิซานซัส สควอลโล่ สึนะยังไม่ได้สติเลย” เสียงนี้มัน... คุณดีโน่! สึนะเบิกตาโพลงขึ้นมาอย่างดีใจ ทว่าวินาทีนั้นเอง...





พลั่ก!





ดูเหมือนคุณดีโน่จะสะดุดอะไรสักอย่างตรงนั้น หกล้มหัวคะมำมากระแทกจมูกเขาจนเลือดกำเดากระฉูดรอบสอง

“สึนะ!!” บอสหนุ่มผมทองแห่งคาบัลโล่เน่อุทานอย่างตกใจ “ขอโทษนะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ!”

“ไอ๊เอ็นไออั๊บอุนอีโอ้” เด็กหนุ่มร่างเล็กขยับยิ้มทั้งน้ำตา อูย เป็นวันที่ซวยที่สุดในชีวิตแล้วมั้งวันนี้ เจ็บตัวแต่ละที...

“โว้ย! ไอ้เปี๊ยก ฟื้นแล้วเรอะ! เอ้า นี่ของขวัญ สุขสันต์วันเกิด!” สควอลโล่ยังคงดุเดือดเช่นเคยขณะโยนของมาและสึนะก็รับเอาไว้แทบไม่ทัน “เฮ้ย! บอส! รุ่นที่ 9 ฝากอะไรมาบอกมันด้วยไม่ใช่เรอะ!? รีบบอกสิวะจะได้รีบไป”

แต่ร่างสูงใหญ่เจ้าของดวงตาสีแดงคมวาวยังคงยืนเงียบกริบ ขณะมองมาเหมือนกดดันอีกฝ่ายทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรให้เลย สึนะหนาวเยือกไปถึงกระดูกสันหลัง ...คือ... อยากจะพูดอะไรก็พูดสิครับ แบบว่า มองแบบนั้นผมก็เดาไม่ถูกหรอกว่าคุณชายกำลังจะพูดอะไร

“.......”

ฝ่ายนั้นเผยอปากเหมือนตัดสินใจจะพูดและสึนะก็เงี่ยหูฟังเต็มที่

...ภารกิจที่ได้รับมาหน่วยวาเรียต้องทำให้สำเร็จทุกอย่างไม่ว่าเรื่องอะไร ดังนั้น ซานซัสจึงตกลงใจจะทำตามที่ตาแก่รุ่นที่ 9 พ่อบุญธรรมของเขาขอมา

ซึ่งความจริงหลังม่านมันออกจะระยำอยู่ เพราะที่จำใจทำไม่ใช่ด้วยความเห็นใจตาแก่นั่น... ถ้าเป็นปกติเขาคงไม่มีวันรับปาก แต่ไอ้แก่บ้านั่นเสือกเอาเหล้ามามอมเขา และถึงซานซัสจะชอบดื่ม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเมาไม่เป็น พอเขาเมาได้ที่ เจ้าแก่รุ่นที่ 9 ก็แอบเอามือเขาไปประทับรับคำสั่งส่งของให้ว่าที่วองโกเล่รุ่นที่ 10 พร้อมกับบอกไอ้สวะนี่ว่า...





“...สุขสันต์วันเกิด...”





ซานซัสเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา ...กลับไปวาเรียเมื่อไหร่เขาจะก่อจลาจลกับพวกวองโกเล่อีกครั้ง แล้วคราวนี้จะฆ่าไอ้แก่นั่นให้ตายคามือ คอยดู!

พอเอ่ยถ้อยคำตามคำสั่งรุ่นที่ 9 ไปแล้ว บอสหน่วยวาเรียก็เห็นไอ้สวะตรงหน้าเขาชะงักนิ่งจังงังอยู่ท่าไหนท่านั้น แถมมันยังทำหน้าประหลาดเหมือนได้เห็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกที่ยังไม่ได้ขึ้นทะเบียนไว้ในกินเนสบุ๊ค และสิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ... อยู่ๆมันก็หน้าแดง พาเอาเขาที่ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ตรงไหนแดงก่ำขึ้นมาด้วยอีกคน

ดีโน่และสควอลโล่มองบรรยากาศเหมาะเหม็งตรงหน้าโดยไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี ...มันทำอย่างกับคนรักให้ของขวัญกันก็ไม่ปาน... ทั้งสองคนคิดเช่นนั้น จนกระทั่ง...





พลั่ก!





ซานซัสยกเท้าถีบเด็กหนุ่มร่างเล็กตรงหน้ากระเด็นตัวปลิวไปกระแทกแอ๊กกับต้นไม้เบื้องหลังอีกที

“เฮ้ย!! ทำอะไรวะบอส!?” เมื่อกี้ยังดีๆกันอยู่เลย อะไรของมัน? ตัวไอ้เปี๊ยกมันเล็กนิดเดียว ถีบเสียเต็มเท้าแบบนั้นเดี๋ยวก็ช้ำในตายพอดี

“กลับ!” เมื่อคนเป็นบอสออกคำสั่ง สควอลโล่ก็เหลียวมามองผู้เคราะห์ร้ายอีกที

“เฮ้ย ไอ้ม้าพยศ แกดูมันด้วยล่ะ” นักดาบอันดับหนึ่งแห่งวองโกเล่ถอนหายใจเฮือก แล้วจึงออกเดินตามบอสตนไป

ดีโน่เหลียวกลับไปหาศิษย์น้องที่หมอบกระแตอยู่กับพื้นก่อนจะเข้าไปช่วยพยุง

“ไม่เป็นไรนะ? เดินไหวหรือเปล่า? สึนะ” ว่ากันตามตรง ดูจากสภาพแล้วไม่น่าจะไหว “เอ... ขึ้นหลังฉันไปดีกว่า มาสิ เดี๋ยวจะพาไปส่ง”

ว่าแล้วคนพูดก็หันหลังย่อตัวลงตรงหน้าให้สึนะได้ซึ้งใจนิดๆ ไม่มีใครใจดีเท่าคุณดีโน่อีกแล้ว ฮึก...









เดินไปได้สักพัก... สึนะก็รู้สึกว่าทางที่ดีโน่เดินไปส่งมันไม่ใช่ทางกลับบ้านของเขา เด็กหนุ่มร่างเล็กที่เกาะอยู่บนหลังอีกฝ่ายจึงเอ่ยถาม

“คุณดีโน่ครับ เอ... ผิดทางหรือเปล่าครับ ก็บ้านผมน่ะไปทางโน้น”

“เอ๋? นี่นายยังไมรู้เหรอ?”

“รู้? เรื่องอะไรเหรอครับ?” บอสหนุ่มผมทองแห่งคาบัลโลเน่หัวเราะขึ้นมาอย่างเอ็นดูเมื่อได้ยินคำถามนั้น

“งั้นเดี๋ยวนายคงจะได้รู้เองล่ะนะ”

ดีโน่แบกสึนะผ่านต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งซึ่งตระหง่านอยู่หน้าสุสาน และตอนนั้นเอง...





เปรี๊ยะ! ปัง! ปัง!





เสียงพลุเล็กดังพร้อมๆกับสายริบบิ้นมากมายที่ปลิวร่อนเข้ามาทางเขาและศิษย์พี่ที่แบกร่างเขาขึ้นหลังเข้ามา ไฟสีสวยมากมายถูกเปิดสว่างไสวไปทั่วบริเวณ และดวงตาสีอ่อนก็มองเห็นโต๊ะจัดวางอาหารงานเลี้ยงและเค้กก้อนใหญ่อยู่ตรงหน้านั้น พร้อมๆกับสีหน้ายิ้มแย้มของทุกคน





“สุขสันต์วันเกิด!!”





ทุกคน... แม้กระทั่งเคียวโกะจัง และแม่ของเขาก็มานั่งรออยู่ใต้ต้นไม้ที่จัดวางของกินไว้มากมายเหมือนกำลังจะมาชมดอกไม้กันนั่นด้วย

“สึนะ นี่ของขวัญจากฉันกับพ่อ ซูชิถาดใหญ่พิเศษ ทำเพื่อนายโดยเฉพาะเลยนะวันนี้ จริงไหมพ่อ?”

“วันเกิดเพื่อนเจ้าทาเคชิมันทั้งที วันนี้ลุงทำซูชิกลางแจ้งเลี้ยงเอง!”

“โอ้! ซาวาดะ! นี่ของขวัญจากฉันและเคียวโกะ! เลือกมาแบบพิถีพิถันสุดหูรูด!!!”

“รุ่นที่ 10 ครับ นี่ของขวัญจากผมครับ ใหญ่กว่าคนอื่นเท่าตัว!”

“คุณสึนะ~~ นี่ของฮารุค่ะ”

สึนะได้แต่หัวเราะแห้งๆ นี่ตกลงหลอกเขากลัวแทบตายเพื่อที่จะมาฉลองให้ตอนปลายทางใช่ไหม? ไอ้เรื่องสุดท้ายที่สงสัยก็คือ... วันเกิดแต่มาฉลองกันในสุสานแบบนี้ ตกลงจะฉลองวันตายหรือฉลองวันเกิดกันแน่!?

เด็กหนุ่มร่างเล็กถอนหายใจเฮือกก่อนจะพยายามขยับยิ้มอีกครั้ง ...แต่ก็เอาเถอะนะ ทุกคนอุตส่าห์กะเซอไพรส์เขาถึงขนาดนี้ ความจริงจะว่าดีใจก็ดีใจอยู่เหมือนกัน

ที่สำคัญ คนที่ไม่คาดว่าเชิญแล้วจะมาก็ยังโผล่มาให้เห็น ที่ตกใจจนเกือบช็อคที่สุดก็คือซานซัส จะว่าไปแล้ว ...คงเป็นครั้งแรกที่เห็นฝ่ายนั้นหน้าแดงกระมัง... ไม่คิดเลยว่าจะพูดกับเขาแบบนั้นจริงๆ อืม... คราวหน้าสงสัยต้องตอบแทนน้ำใจฝ่ายนั้นไปบ้างแล้ว อย่างแรกต้องไปสืบก่อนสินะว่าซานซัสเกิดวันไหน

“สึนะ ของขวัญของฉันก็มี ...เอ้า!”





พรึ่บ!





ดอกไม้สีสวยช่อใหญ่พร้อมการ์ดดนตรีแฮปปี้เบิร์ดเดย์ดังขึ้นมาเมื่อบอสหนุ่มแห่งคาบัลโลเน่วางมันลงบนอ้อมแขนอีกฝ่าย ให้ดวงตาสีอ่อนเบิกกว้างอย่างคาดไม่ถึง

“ขอบคุณครับคุณดีโน่” ถึงจะเขินนิดๆ แต่ก็ดีใจฟะ

“สุขสันต์วันเกิดนะ สึนะ”

“เกรงใจจริงๆครับ อุตส่าห์บินมาจากอิตาลี”

ชายหนุ่มผมทองหัวเราะอย่างอารมณ์ดีก่อนจะยกมือขึ้นวางบนเรือนผมสีน้ำตาลเข้มนั้นและโคลงเล่นเบาๆ

“วันเกิดนายทุกปี ฉันยินดีทิ้งงานทุกอย่างมาอวยพรเลย”

โกคุเดระเห็นบรรยากาศหวานแหววบังเกิดระหว่างเจ้านายสุดที่รักกับบอสแฟมิลี่พันธมิตรก็นึกหงุดหงิดขึ้นมาทันใด

“รุ่นที่ 10 ครับ เชิญนั่งก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมไปตักอาหารมาให้ท่านเอง”

พอเห็นโกคุเดระทำแบบนั้น ยามาโมโตะก็เอาบ้าง

“เอาซูชิไหมสึนะ ฉันปั้นให้เอง”

“อะ อืม” เอาไงดีฟะ “ง... งั้นเอาทั้งสองอย่างเลยก็แล้วกัน”

หลังจากผู้พิทักษ์ทั้งสองเดินไป ร่างเล็กก็เหลียวมองไปรอบๆกายอย่างแปลกใจ ...เอ... แล้วนี่รีบอร์นไปไหน? ทำไมไม่มานั่งกัดนั่งเหน็บเขาเหมือนเคยหว่า?

คิดแล้วสึนะก็ลุกขึ้นเดินมองงหาด้วยตัวเอง จนกระทั่ง... ไปถึงใต้ต้นไม้มุมหนึ่งซึ่งแสงจากไฟนีออนสาดเข้ามาไม่เต็มที่ ใบไม้ที่กำลังปลิดปลิวลงจากกิ่งก้านจึงดูเป็นสีเทาหม่นแปลกตา และใต้ต้นไม้นั้นเองที่ใครบางคนยืนอิงอยู่ลำพัง

“เอ่อ ขอโทษครับ” ใครหว่า... หรือจะเป็นคนแถวนี้? “ไม่ทราบว่าพอจะเห็น เอ่อ ว่าไงดีล่ะ ทารกตัวเล็กๆใส่สูทสีดำแถวนี้บ้างหรือเปล่าครับ”

ร่างสูง...ของคนถูกถามเดินออกมาจากเงาไม้ เห็นชายผ้าคลุมดำสนิทสะบัดปลิวไปตามกระแสลมราตรี ดวงตาสีท้องฟ้ามองมาทางเขาอย่างอ่อนโยน ขณะที่เรือนผมสีน้ำผึ้งพลิ้วไหวดูนุ่มสลวยชวนมอง





คนต่างชาติ?





“ขอโทษครับ... คือ... เอ่อ” พูดภาษาอะไรดีล่ะเนี่ย!!? หาเรื่องจริงๆเลยตู

หากยังไม่ทันได้เอ่ยถามต่อ มืออีกฝ่ายก็ยกขึ้นชี้ไปทางด้านหลังเขา พร้อมกับรอยยิ้มละมุนซึ่งดูสงบเยือกเย็นและอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก สึนะมองคนตรงหน้านิ่งไปชั่วอึดใจ ...อะไรบางอย่างจากฝ่ายนั้นรั้งความสนใจเขาไว้ทำให้ไม่อยากละสายตาไปไหน

...เขานี่ท่าจะบ้าแล้ว... ร่างเล็กหัวเราะตัวเองก่อนจะยักไหล่และเหลียวกลับไปมองด้านหลัง แล้วจึงได้เห็นว่าอัลโกบาเลโน่คนที่เขากำลังมองหานั่งดื่มอะไรคนเดียวอยู่บนระเบียงศาลเจ้าหน้าสุสาน ไม่ห่างจากสถานที่ที่ทุกคนจัดงานวันเกิดให้กับเขา





...สุขสันต์วันเกิด...





เสียงแผ่วๆจากคนข้างหลังลอยแว่วมาตามลม และเมื่อสึนะหันกลับไปคิดจะขอบคุณอีกฝ่าย ก็มองไม่เห็นใครเสียแล้ว

“เอ๋?... เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้เลยนี่นา?” ความลึกลับแบบนั้นมันทำให้เขานึกถึง... แต่ไม่น่า ...ไม่น่าใช่ผีหรอก คนที่มีดวงตาอ่อนโยนนุ่มนวลขนาดนั้น ถ้าเป็นผีก็ควรจะน่ากลัวกว่านี้สิ “อาจจะเป็นนักท่องเที่ยวก็ได้ เอาไว้... เจออีกทีค่อยขอบคุณก็แล้วกัน...”

รู้สึกใจหายแปลกๆ แต่ก็... ช่วยไม่ได้แฮะ ดวงตาสีอ่อนมองไปยังต้นไม้ที่ร่างสูงเรือนผมสีทองยืนอยู่เมื่อครู่อีกครั้ง ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยังวงล้อมของเพื่อนๆทุกคน





...สุขสันต์วันเกิด... วองโกเล่เดซิโม่...





ใบไม้ใบหนึ่งปลิดปลิวจากลำต้นไม้ใหญ่เบื้องหลัง ก่อนจะร่อนตามกระแสลมลงมาสัมผัสพื้นดินเพียงแผ่วเบา...




.................................................................
Happy Birthday Tsuna!
END

มาอัพเร็วๆล่ะ อยากอ่าน - -"

มาอัพเร็วนะ จะรอจ้า ^^

แล้วจะรออ่านนะ อิอิ

มารออ่านนะคะ >///< ชอบบบบ

อัพจนจบแล้วค่า โฮะๆๆ สุขสันต์วันเกิดนะ สึนะ!! >.<~

นั่นคือปู่จีอ่ะป่าว???!!!

ปู่จีป่าว!!!!!

แล้วรีบอร์นไปไหนอ่ะ????

โอ้ววว วว ว ปุ่จี
ท่านฮิโยนภรรยาแบบนั้นได้ไงค่ะ โหดมากมาย
ส่วนมุ ไอ้แทงนั่น...จิ้นไปไกลละ - -
ป๋าแซนหน้าแดงด้วย อุอุ ><~

HBD ทูน่าจ้า~
โมเอ้แบบนี้ไปนานๆละ ^^~

HBD จ้าทูน่า~

สัปป้า~ พูดจนเค้าจิ้นซะไกลเลยอ้ะ - -*

H.B.D Tsuna ~~~ ChiChiChi

Love All27 Kub~~~





Bf Forever~~~~~forever~~~~..

สุดท้ายนั่นปู่ช่ายป่ะ

H.B.D Tsuna ~~~

อ้ะ กรี๊ดด สุดท้าย G27 (แอบมองข้าม R27)

อิอิ กรี๊ดด คุณปู่กับหลานสุดยอดดด

สุดท้ายนี้ก็ Buon Compleanno Tsuna >//<

ตอนจบสุดยอดค่า~ G27 *0*

หนุกมากๆเลยอ่ะ ^^

คุณปู่ก็มาแฮะ >w<