•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : Happy Birthday Reborn!
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Genre : Comedyกระมัง...
Rate : PG คู่นี้ไม่เคยเขียนเอนซีสักที
Pairing : LR or RL แล้วแต่จิ้นนะเออ



...................................................................







“แต่งงาน...กับฉัน...เถอะ”







ถ้อยคำที่เอ่ยขึ้นด้วยเสียงสั่นๆพร้อมช่อดอกไม้หอบใหญ่ที่ยกทูนขึ้นเหนือหัวยื่นให้ เรียกสายตาคมกริบเหมือนใบมีดภายใต้เงาหมวกมาเฟียสีดำสนิทเหลือบมามองเพียงหางตา

“โฮ่...” เจ้าของร่างสูงในชุดสูทสีดำที่สวมประจำหันมากระตุกยิ้มเย็น “พูดเสียไกล ฉันจะได้ยินได้ยังไง”

คนที่นั่งก้มต่ำอยู่กับพื้นระบายรอยยิ้มกว้างด้วยความหวังก่อนจะลุกเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย และแล้ว...





ตูม!! เปรี๊ยง!! ...โครมมมม!!!





“โฮฮฮฮฮ!! วองโกเล่คร้าบบบ!”

ซาวาดะ สึนะโยชิที่กำลังจมอยู่กับกองงานเอกสารและโทรศัพท์ที่รับกันมือเป็นระวิงไม่ขาดสายโดยมีโกคุเดระ ฮายาโตะมือขวาคอยช่วยอยู่สายตัวแทบขาดเบิกตาอย่างตกใจเมื่อร่างสูงของเด็กหนุ่มผมหยักศกกระโจนเข้ามากอดเอวพลางร้องไห้เสียงดัง ...งานเข้าอีกแล้ววันนี้

“แรมโบ้!? เกิดอะไรขึ้น!?” วินาทีต่อมาคำตอบของคำถามนั้นก็เดินเข้ามาอิงอยู่ที่กรอบประตู ขณะที่สายตาแหลมคมชนิดทิ่มแทงหัวใจส่งมาจากใต้เงาหมวกสีดำ วองโกเล่รุ่นที่ 10 มองแล้วก็คาดการณ์ได้ทันที “รีบอร์น ฉันขอร้องล่ะ อย่าแกล้งแรมโบ้สิ”

“แกล้ง?” มีเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอดังมาให้ทุกคนในห้องได้สะท้านเยือกกันเป็นแถวๆ ...ไม่ว่าเมื่อไหร่ อัลโกบาเลโน่นักฆ่าก็ยังเขย่าขวัญสั่นประสาทชาวบ้านได้อย่างเหนือชั้นอยู่เสมอ “ฉันจะฆ่ามันจริงๆต่างหาก”

พอพูดจบเลออนกิ้งก่าคาเมเรียตัวเขื่องซึ่งเกาะประจำอยู่บนบ่าก็ไต่ลงมาแปลงร่างเป็นปืนเข้าสู่มือเจ้านาย ทำเอาแรมโบ้ยิ่งกอดขาสึนะแน่นขึ้นอีก

“ร... รีบอร์น...” เขาเองก็เริ่มจะปากคอสั่นแล้วเหมือนกัน สึนะปาดเหงื่อก่อนจะพยายามยิ้มไกล่เกลี่ยเรื่อง “ปกตินายไม่เคยใส่ใจเรื่องเล็กน้อยที่แรมโบ้ทำเลยนี่นา แล้วทำไมวันนี้ถึงได้...” ...องค์ลงเสียขนาดนั้น ทั้งๆที่ธรรมดาไม่เมินสนิทก็เหยียบผ่านไปเลยแท้ๆ

“ไม่มีอะไรมาก ก็แค่... มันเขี้ยวกับตลกร้ายของมัน” น้ำเสียงเย็นเยียบพอๆกับสายตาถูกส่งมาให้ได้สยดสยองกันทั้งห้อง “นี่เป็นเรื่องระหว่างฉันกับเจ้าวัวนั่น ถ้าไม่อยากโดนลูกหลงก็ถอยไป”

โกคุเดระเห็นบอสตัวเองตกที่นั่งลำบากก็รีบคว้าตัวเจ้านายสุดที่รักออกมาและถีบเด็กหนุ่มเสื้อเชิ้ตลายวัวกันออกไปให้ห่างทันที

“เชิญเลยครับคุณรีบอร์น!” ผู้พิทักษ์แหวนแห่งพายุตะโกนบอกนักฆ่าอันดับหนึ่งของแฟมิลี่ด้วยความรักพวกพ้องเป็นยิ่งยวด

“อะ... ด... เดี๋ยวสิ!” สึนะทำท่าจะห้ามแต่ไม่ทันเสียแล้ว

ประกายตาอัลโกบาเลโน่ชุดดำสว่างวาววามเหมือนปีศาจร้ายก่อนที่ปืนในมือจะถูกเหนี่ยวไกดังสนั่น กระสุนถูกปล่อยพุ่งวาบเข้าหาเป้าหมายที่นั่งกองอยู่กับพื้นทันที!





เปรี๊ยง!ตูม!





รีบอร์นหรี่ตาลงวูบหนึ่งเมื่อเห็นฝุ่นควันฟุ้งกระจายบดบังทัศนียภาพทุกอย่าง แรงปะทะจากกระสุนต้องห้ามของเขาไม่ได้ทำให้เกิดผลกระทบแบบนี้ ดังนั้นก็คงเป็นเพราะเจ้าวัวบ้านั่นมันใช้อาวุธประจำตัวอีกตามเคย

อัลโกบาเลโน่นักฆ่าลดปืนในมือกลับไปเป็นกิ้งก่าสัตว์เลี้ยงคู่ใจเช่นเคย รอดูว่าหลังจากที่ควันมันจางลง อะไรจะมาปรากฏอยู่ต่อหน้าเขา

ในขณะที่รีบอร์นรออย่างใจเย็น วองโกเล่รุ่นที่ 10 กลับรู้สึกเหมือนอยากจะฆ่าตัวตายหนีปัญหาไปเสียเดี๋ยวนั้น

“ระ... แรมโบ้...” แล้วนี่ตูจะไปบอกบอสของโบวีโน่ยังไงดี ว่าลูกน้องที่ไปขอตัวมาเป็นผู้พิทักษ์วองโกเล่ริงถูกนักฆ่าประจำแฟมิลี่เขาสังหารเดี้ยงไปเสียแล้ว

กลุ่มควันหนาสีขาวค่อยๆถูกกระแสอากาศพัดพาจนจางลงช้าๆ และร่างสูงใหญ่ที่ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าทุกคนก็คือ... วัวป่าขนยาวชนิดหนึ่งซึ่งดูด้วยตาแล้วคาดว่าจะอาศัยอยู่แถวเขาหิมาลัย มีลักษณะขนหนาเขายาวและทนทานต่อสภาพอากาศหนาวเย็นได้เป็นอย่างดี

มันน่าให้ดิสโคเวอรี่มาทำเป็นสารคดีเสียเหลือเกิน ทั้งสึนะและโกคุเดระนิ่งอึ้งอยู่กับที่ ได้แต่มองดวงตาสีดำสนิทของฝ่ายที่มาจากอนาคตและดวงตาคมกริบของนักฆ่าอันดับหนึ่งของแฟมิลี่จ้องประสานกัน

...สมเป็นวัวเขตหนาวจริงๆ เพราะขนาดสายตารีบอร์นเย็นเยียบตัดขั้วหัวใจขนาดนั้น ดูเหมือนแรมโบ้ภาค 20 ปีจะไม่สะทกสะท้านเท่าไหร่เลย ไม่สิ หรือไม่... ก็อาจจะสลบทั้งยืนไปแล้วก็ได้ สึนะนึกเป็นห่วงขึ้นมา

แม้ว่าจะเคยได้เจอกันแวบๆมาก่อนในตอนศึกชิงแหวนกับซานซัส และท่าทางแรมโบ้ภาคผู้ใหญ่จะเด็ดสะระตี่ฝีมือกินขาดเท่บาดใจยังไงก็ตาม เขาก็ยังไม่กล้าวางใจอยู่ดี ...เผื่อว่าอีก 20 ปีต่อมาแรมโบ้จะยังโดนรีบอร์นเหยียบอยู่ ก็เป็นไปได้ที่ว่านิสัยขี้กลัวจะยังเหมือนเดิม

“แรมโบ้...?”

“อ้าว สวัสดีครับ วองโกเล่วัยหนุ่ม”

ฮ้า! ...ไม่เป็นไรเลย ยังปกติ เป็นไปได้ยังไง!? พอเห็นสึนะผงะ โกคุเดระที่จ้องจะพาบอสแยกตัวออกมาอยู่แล้วก็รีบตรงเข้าไปกระซิบกับผู้เป็นนายทันที

“บอสครับ ...เจ้าวัวบ้ามันน่าจะแก้ปัญหาเองได้แล้วตอนนี้ ผมว่าเราปล่อยให้เคลียกันเองดีกว่าครับ”

“แต่...” สึนะยังเป็นห่วงกลัวว่าถึงแรมโบ้จะใจกล้าขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ฝีมืออาจจะโดนรีบอร์นซัดทีเดียวตายเหมือนเดิมก็ได้ ทว่าฝ่ายคนที่ถูกเป็นห่วงก็ขยับยิ้มนิดหนึ่งเป็นคุณพี่ชายสุดเท่ห์เหมือนเคยตอบสายตากังวลนั้น

“อย่าห่วงเลยครับวองโกเล่ ผมน่ะไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว” อืม... ถ้าแรมโบ้ยืนยันแบบนั้น ...เอาไว้เตรียมคอยเก็บศพทีหลังจะดีกว่า

“ถ้าอย่างนั้น รีบอร์น... เอ่อ ขอโทษนะ นายช่วยพาแรมโบ้ผู้ใหญ่ไปที่ห้องพักก็แล้วกัน ให้รออยู่ที่นั่นจนกว่าจะกลับไปช่วงเวลาเดิม...”

“ได้ เชิญ”

นักฆ่าชุดดำกระตุกยิ้ม ก่อนจะรับคำโดยไม่มีท่าทีปฎิเสธใดและหันเดินนำผู้พิทักษ์สายฟ้าแห่งวองโกเล่ที่มาจากอนาคตไป ให้สึนะได้แต่หัวเราะแห้งๆ ...รีบอร์นว่าง่ายผิดปกติแบบนี้ไม่รู้จะมีแผนการอะไรอีกหรือเปล่า ยังไงก็ตาม อย่าเพิ่งตายล่ะ แรมโบ้...





...............................................................





“ไม่ได้เห็นตั้งนาน ยังเหมือนเดิมเลยนะรีบอร์น”





เสียงจากคนที่เดินตามมาข้างหลังดังมาให้ได้ยิน รีบอร์นเหลือบมามองเพียงหางตาก่อนที่ริมฝีปากจะระบายรอยยิ้มเยื้อน

“จากไอ้ลูกวัวไร้น้ำยา ต้องใช้เวลาถึง 20 ปี กว่าจะโตเป็นกระทิงดุได้ แต่...” ร่างสูงของอัลโกบาเลโน่นักฆ่าเอื้อมมือไปเปิดประตูห้อง “...สภาพก็น่าพอใจอยู่”

“อืม” แรมโบ้ยิ้มขึ้นมานิดหนึ่ง “...ฉันเองก็ใช้เวลาเป็น 20 ปีกว่าจะทำให้นายหันมาสนใจได้ ก่อนหน้านั้นนายเมินฉันอย่างกับอะไรดี”

แรมโบ้เดินเข้าไปนั่งที่โซฟาในห้องและรีบอร์นก็ยังคงยืนอยู่ที่กรอบประตูเหมือนพร้อมจะไปได้ทุกเมื่อ ...ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง นั่นเป็นสัญญาณบอกว่า ถ้าเขาไม่มีค่าพอให้สนใจ รีบอร์นจะหันหลังเดินจากไปทันที... ดวงตาสีดำสนิทจ้องประสานสายตาอัลโกบาเลโน่ร่างสูง ...20 ปี ...กว่าที่รีบอร์นจะให้ความสนใจและคุยกับเขาเหมือนคนอื่นๆ กว่าที่คนตรงหน้านี้จะยอมรับก็รากเลือดอยู่ไม่ใช่น้อยเลย แต่สุดท้ายมันก็คุ้มค่าความพยายาม และดูเหมือนตัวรีบอร์นในช่วงเวลานี้เองก็ไม่ต่างจากรีบอร์นช่วงเวลาใด ดังนั้นอีกฝ่ายถึงได้ยอมคุยกับเขา

“จะไม่ถามหน่อยเหรอว่า ตัวนายในอนาคตเป็นยังไง?” คำถามนั้นเรียกเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอดังแว่วมา

“อนาคตน่ะมันเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ดังนั้น ฉัน ก็คือ ตัวฉัน ตอนนี้เท่านั้น คนที่นายรู้จักในอนาคตนั่นอาจจะใช่หรือไม่ใช่ฉันก็ได้”

ร่างสูง...ที่สูงกว่าเด็กหนุ่มผอมบางร่างอดีตของตนลุกขึ้นเดินตรงไปยังคนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงบานประตูโดยไม่รีบร้อน และเอื้อมมือผ่านข้างกายอีกฝ่ายไปดึงประตูปิดเข้ามาอย่างแผ่วเบา

แรมโบ้ขยับระบายรอยยิ้มบางๆติดริมฝีปาก ขณะปิดตาลงข้างหนึ่งด้วยท่าทางอันเป็นเอกลักษณ์ดังเคย ...มายืนเทียบกันใกล้ๆแบบนี้ตัวสูงเท่ากันเลยทีเดียว แถมแรงกดดันก็ไม่ใช่ย่อยแม้จะยืนอยู่นิ่งๆก็ตาม สมแล้วที่เขาในอดีตจะทั้งเกรงทั้งกลัว

รีบอร์นยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ได้ถอยและไม่ได้ก้าวไปไหนแม้ประตูเบื้องหลังจะปิดลง และวงแขนอีกฝ่ายก็ยกขึ้นยันประตูกักร่างเขาไว้ตรงกลาง

เป็นเพราะตัวเท่าๆกัน เมื่อยืนอยู่ในท่านั้น ดวงตาสีดำสนิทจึงได้สบประสานกับดวงตาสีรัตติกาลล้ำลึกใต้เงาหมวกมาเฟียในระยะประชิด

“...แล้วนายไม่อยากพิสูจน์เหรอว่าจะใช่คนเดียวกันไหม”

“โฮ่...” ร่างสูงในชุดสูทสีดำขยับยกมุมปากคลี่รอยยิ้มเย็น “ดูเหมือนฉันในอนาคตนั้นจะใจดีกับแกเกินไปหน่อยกระมัง”





...................................................





ขณะเดียวกัน... แรมโบ้ภาคอดีตที่กำลังห้อยอยู่กับกิ่งไม้ในเหวลึกบนยอดเขาสูงในอนาคตกำลังร้องตะโกนขอความช่วยเหลือเสียงดังลั่นสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา

...ไม่น่าเลย! คุณจางนีนิให้อะไรมากันแน่เนี่ย!? ไหนบอกว่าเป็นปืนต่อสู้รุ่นใหม่ล่าสุดไง แล้วทำไมมันพาเขาวาร์ปมาโผล่ที่ไหนก็ไม่รู้ได้ล่ะ!?

อีกอย่างที่สำคัญ... เด็กหนุ่มผมหยักศกในชุดลายวัวปล่อยร่างห้อยต่องแต่งอย่างหมดแรง ...หลังจากที่ไล่ฆ่ามันมานานตั้งแต่เด็กๆจนกระทั่งโตขึ้นมา แรมโบ้ก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าไม่ว่าจะคบกับผู้หญิงมาสักกี่คน ใจมันก็หวนกลับไปแอบสโตรกฯอัลโกบาเลโน่ในชุดสูทสีดำที่เห็นจนเจนสายตานั้นทุกคราวไป ...ไม่มีใครมาแทนที่รีบอร์นได้ แรมโบ้ถอนหายใจเฮือก หลังจากผ่านมามากมาย ก็เพิ่งมารู้ตัวเอาเกือบสายว่าใครสำคัญจริงๆ

ยังไงก็ตาม เจ้านั่นก็ยังไม่สนใจเขาอยู่ดี แรมโบ้มานั่งคิดหัวแทบแตกว่าเพราะอะไรมันถึงไม่ยอมแม้แต่จะชายตาแลมาทางนี้บ้าง ล่าสุดที่คิดออกก็คือ... ความอ่อนแอของเขานั่นเอง ฝีมือระดับที่ถูกขยี้ได้ง่ายๆ แถมพึ่งพาไม่ได้ถ้าเทียบกับเด็กสาวอี้ผิงที่โตมาด้วยกัน และยิ่งไม่ต้องเทียบกับไอ้คนที่ชื่อสะกดด้วยตัว ร ตัว บ เหมือนกันเลย หลังๆแรมโบ้จึงเริ่มซุ่มฝึกบ้าง แต่ก็ยังไม่เวิร์คอยู่ดี

ตื้อให้ตายก็ไม่ได้อะไรนอกจากน่วมกลับมาทุกรอบ สุดท้ายก็หันไปพึ่งหมอดู ...ไหนในหนังสือทำนายดวงรายปักษ์เขียนเอาไว้ว่า ถ้าลองขอแต่งงานกับเป้าหมายแสนเย็นชาที่เราหมายตามาตลอดพร้อมของขวัญเซอร์ไพรส์ในวันเกิด คนคนนั้นมันจะหันมาสนใจเราไง? ...ไม่สิ หรือความสนใจที่บอกไว้ สำหรับรีบอร์นแล้วจะหมายถึงการฆ่า? ...ที่คิดเอาไว้ว่าอยากจะฉลองวันเกิดรีบอร์นให้เถิดเทิง ดูแล้วอาจจะไม่มีหวัง

อา... ไม่ว่ายังไงตอนนี้... ใครก็ได้มาช่วยที!! แขนจะหมดแรงแล้ววว!!!

ขณะที่แขนล้าจนถึงที่สุด ลมเจ้ากรรมที่ไหนไม่ทราบก็พัดกรรโชกมาพาร่างผอมบางของเด็กหนุ่มผมหยักศกแทบปลิวกระเด็นไปจากกิ่งไม้ที่โหนอยู่

“จ๊ากกกกก!!!” ช่วยด้วยยยย!!! วองโกเล่ครับบบ! คุณโกคุเดระ! อี้ผิง! ร... รีบอร์น!! ผู้พิทักษ์แหวนอัศนีพยายามตะกุยตะกายขึ้นไปข้างบน แต่กลับทำให้กิ่งไม้ที่เกาะอยู่ทำท่าจะรับน้ำหนักไม่ไหว ในวินาทีที่กำลังสิ้นหวังนั่นเอง เสียงใครบางคนก็ดังมาจากปากเหวเหนือหัวเขา...





“นั่นวิธีฝึกแบบใหม่ของแกรึไง เจ้าวัวโง่?”





ดวงตาสีเข้มจัดของเด็กหนุ่มที่ห้อยโหนอยู่กับกิ่งไม้ปากเหวแหงนเงยขึ้นมองเจ้าของเสียงทันทีทันใด ...เสียงนี้มัน...!?

ร่างใครบางคนในชุดสูทสีดำกับหมวกมาเฟียคุ้นสายตาและกิ้งก่าตัวเขื่องสีเขียวแก่ซึ่งเกาะอยู่บนบ่า แรมโบ้หรี่ตาลงเมื่อแดดจ้าจากท้องฟ้าเบื้องบนย้อนแสงมาแยงตาจนมองเห็นใบหน้าฝ่ายนั้นไม่ชัด

คนแปลกหน้าบนปากเหวยกมือขึ้นล้วงกระเป๋าหยิบเอาเศษกระดาษอะไรบางอย่างออกมา

“ที่ไปทิ้งโน้ตให้ฉันที่ร้านกาแฟวันนี้ คิดจะให้มาดูแกโหนกิ่งไม้เล่นแค่นั้นใช่ไหม?”

“ร...รีบอ...” แรมโบ้พยายามมองหน้าฝ่ายคนที่อยู่เหนือขอบเหวให้ชัด แต่ก็ต้องหลับตาลงอย่างแสบเคืองเพราะแดดสว่างจ้าเกินกว่าจะทนสู้ไหว

“...รู้สึกปีนี้ ของขวัญที่แกให้ฉันมันไม่น่าสนใจเท่าไหร่ กลับล่ะ” ว่าแล้วร่างสูงในชุดดำก็ทำท่าจะหันหลังเดินจากไป

ปฏิกิริยานั้นทำให้แรมโบ้ใจหายขึ้นมาโดยที่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เด็กหนุ่มจึงรวบรวมความกล้าตะโกนออกมาเต็มเสียง

“รีบอร์นนนนน!!! ฉันชอบนาย!!!” รอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ รู้แต่ว่าครั้งนี้ทุ่มสุดตัวแบบไม่กลัวตาย! “แต่งงาน...! ไม่สิ แค่คบก็ได้!! คบกับฉันเถอะ!!!!”

เสียงแรมโบ้สะท้อนก้องกังวานไปทั่วหุบเขา และฝีเท้าร่างสูงบนปากเหวก็หยุดกึกลง ก่อนจะเหลียวกลับมา และแม้ว่าจะมองเห็นใบหน้านั้นไม่ชัด แต่มุมปากที่กระตุกยกขึ้นนิดหนึ่งนั้นก็ทำให้แรมโบ้ได้แต่ตะลึงงัน

“โฮ่... แกนี่มันไม่เคยเข็ดเลยจริงๆ” ร่างในชุดสูทสีดำสนิทเดินเข้ามาก้มลงมองเขาจากบนขอบเหว และแรมโบ้ก็เบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าใต้เงาหมวกมาเฟียชัดขึ้น “แต่ก็น่าสนใจดี เอาไว้ฉันจะลองคิดดู”

เด็กหนุ่มเบิกตาโตพูดอะไรไม่ออก ความตื้นตันเอ่อล้นออกมาเหมือนน้ำที่ทำนบกั้นพังทลาย ...เป็นครั้งแรกที่หมอนั่นเปิดโอกาสให้กับเขา ทั้งๆที่ปกติน่าจะซัดเขาปางตายเหมือนเคยแล้ว!

“รี...!!”





ฟุ่บ!





“...บอร์น” เด็กหนุ่มในชุดเชิ๊ตลายวัวเอ๋อไปชั่ววูบหนึ่งเมื่อบรรยากาศและทิวทัศน์รอบกายแปรเปลี่ยนไปโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ดวงตาสีเข้มกระพริบปริบๆ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อได้เห็นใบหน้าที่เคยคุ้นสายตาในระยะประชิด และยิ่งกว่าอะไรอื่น...

เฮ้ย!! ทำไมเป็นแบบนี้ได้!?

แรมโบ้งงเป็นไก่ตาแตก เมื่อรู้สึกได้ว่ามือของเขากำลังปลดกระดุมเสื้อไล่ลงไปถึงตะขอกางเกงของอัลโกบาเลนักฆ่าที่นั่งพาดแขนบนพนักโซฟาจนเสื้อผ้าหลุดลุ่ยมองเห็นแผ่นอกกว้างแข็งแรง เหลือบมองไปด้านข้าง ...ทั้งเสื้อนอกและหมวกมาเฟียใบประจำของอีกฝ่ายก็วางพาดไว้บนโต๊ะ และไอ้ท่าทางของเขาตอนนี้ก็เหมือนกำลังจ... จูบ!?

...สถานการณ์แบบนี้มัน... แรมโบ้เหงื่อแตกพลั่ก ซวยแล้ว ทำไมเขาจำอะไรไม่ได้เลย หรือว่าเขาจะดื่มมากไป เอ่อ ว่าแต่ไปดื่มตอนไหนก็ยังจำไม่ได้ เอ... หรือว่านี่จะเป็นความฝัน? ใช่แล้วฝันแน่ๆ เพราะปกติรีบอร์นน่าจะซัดเขาหน้าหงายไปแล้ว แต่นี่ไม่เลยสักหมัด

...ถ้าเป็นฝัน... แรมโบ้ที่เกร็งอยู่ในตอนแรกเริ่มปล่อยใจไปตามความรู้สึกตน ...จะทำอะไรก็น่าจะได้สินะ... คิดดังนั้นเด็กหนุ่มร่างผอมสูงก็โน้มลงกดประกบรอยสัมผัสเข้ากับริมฝีปากอีกฝ่ายแนบแน่นยิ่งขึ้น และเริ่มเรียกร้องรุกเร้ามากขึ้นเรื่อยๆ

ความร้อนผะผ่าวเริ่มคุโชนและลามเลียไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว วินาทีนั้นเองดวงตาสีรัตติกาลก็ค่อยๆลืมขึ้นมาอย่างเชื่องช้า และเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ตรงหน้ากลับสู่ร่างปัจจุบันดังเดิมของตนแล้ว นักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งโลกมาเฟียก็ขยับยกมือตน...





พลั่ก!! โครม!!!





“จ๊ากกกก!!!” เด็กหนุ่มผมหยักศกร้องแหกปากเสียงหลงเมื่อถูกหมัดลุ่นๆเสยเข้าให้จนกระเด็นไปกระแทกผนังห้อง และเมื่อเงยหน้าขึ้นมองอีกที อัลโกบาเลโน่นักฆ่าแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ก็กำลังหยิบเสื้อและหมวกของตนลุกขึ้นจากโซฟา แรมโบรีบลุกยืนขึ้นอีกคนอย่างตกใจ นี่ความจริงหรอกเรอะ!? แถมรีบอร์นยังผีเข้าผีออกเอาใจไม่ถูกเลยให้ตายเถอะ! “ดะ... เดี๋ยว! รีบอร์น!”

คนถูกเรียกรั้งยกหมวกขึ้นสวมก่อนจะเหลือบกลับมามองเพียงหางตาด้วยบรรยากาศเย็นเยียบห้อมล้อมกายเหมือนเคย แรมโบ้กลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ ...ย... ยังไงวันนี้เขาก็อยากจะพูด

“ส...ส... ส... สุขสันต์วันเกิด...”

หลังจากพูดไปแล้ว ถ้าตาไม่เฝื่อนหูไม่ฝาด เขาคิดว่าเขาเห็นคนฟังยกยิ้มที่มุมปากก่อนจะเอ่ยขึ้นเรียบๆ





“เรื่องที่แกเคยขอ อีก 20 ปีหลังจากนี้ ฉันอาจจะรับไว้พิจารณา”





ว่าแล้วอัลโกบาเลโน่นักฆ่าก็เปิดประตูเดินออกไป ทิ้งให้ผู้พิทักษ์อัสนีแห่งวองโกเล่ยืนอึ้งอยู่ในห้องเพียงลำพัง

หากครู่หนึ่งเด็กหนุ่มร่างผอมสูงก็ขยับยิ้ม แล้วหัวเราะ จากนั้นจึงหอบเขาซึ่งเป็นอาวุธประจำกายไปฝึกซ้อมฝีมืออย่างเอาเป็นเอาตายจนคนอื่นๆเป็นห่วงว่าแรมโบ้จะเดี้ยงเสียก่อนฝึกท่าไม้ตายได้สำเร็จ






...................................................
Happy Birthday Reborn!
END

ปาดดดดดดดดดด

ปาดคนที่สองล่ะกัน

EDIT :

อร๊ายย น่ารักอ่า >O<

รีบอร์นแอบยอมแรมโบ้ใน 20 ปีข้างหน้านะเนี่ย หรือว่าเร้าใจกว่า (เอ๊ะ?)

เอิ๊กๆๆ ว่าแต่ เรื่องแต่งงานเค้าให้ฝ่ายชาย(?)เป็นคนพูดไม่ใช่เหรอลูก =[]=

แต่กับเสะซึนอย่างรีบอร์น คงต้องพูดเองสินะ เอิ๊กๆๆ

ไหนๆก็ทนมา 20 ปีแล้ว ความพยายามครั้งนี้น่าจะเห็นผลซะที กิ๊วกิ๊วว

ถ้าไม่รักจริง ไม่มาตามโน๊ตหรอกเนอะ ก็รู้กันอยู่ว่า ป๋าแกเคยฟังใครที่ไหน =[]=

อัพจนจบฮ่ะ สุขสันต์วันเกิดนะรีบอร์น! >.<~

H.B.D Ka Rebornnn >w< Happy Happy~~~

H.B.D. to Reborn-kun

HBD!!!!รีบอร์น....555+

Buon Compleanno Reborn

ย้อนหลังวันนึง

อิอิ

น้องแรมโบ้สู้เค้านะจ๊ะ จุ๊ฟๆ

*O* Happy Birth'sday to Reborn!!!

>////< อีก20ปีในที่สุดรีบอร์นก็ยอมรับแรมโบ้แล้วสินะคะ!!

แรมโบ้จ๋า~ ไม่ต้องไปคบกับหญิงอื่นหรอกนะ ตามสโตรกรีบอร์นไปเรื่อยๆนะดีแล้ว >O<!

ชอบมากๆค่า ^w^

ฟิควันเกิดรีบอร์นนน
ว่าแต่...แกจะใจแข็งไปไหนว้า..

แรมโบ้ใจกล้าขึ้นมากมาย...
ในอีกยี่สิบปีข้างหน้า...ฮ่าๆ

อยากรู้เรื่องในอีกยี่สิบปีจังเล้ยยย อิอิ

น่ารักที่สุด♥
เกือบจะกลายเป็น LR แล้วมั้ยล่ะเนี่ย
ดีนะที่น้องวัวกลับมาซะก่อน
รีบอร์นเท่เสมอต้นเสมอปลายดีจริงๆ
สู้เขานะ แรมโบ้ เพื่อพิชิตใจรีบอร์น!!

Buon Compleanno Reborn ค่ะ

HBD Reborn ย้อนหลัง

อ๊ากกก มันต้อง RL จิ อิอิ

HBD รีบอร์น [ช้าไปเยอะ - -;]

ฟิคสุโค่ยยยย~ 5555

555+++


คู่นี้น่ารักดีแฮะ



PS.แต่งต่อไปน้า....^0^