•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

.................Gloomy sunday.................





......มันก็เป็นแค่ร้านอาหารเล็กๆแห่งหนึ่ง......


.....มันก็เป็นแค่ร้านอาหารที่ธรรมดา.....


...มันก็เป็นแค่ร้านอาหารที่เปิดขึ้นมาเพื่อบังหน้า......


...............................................


................................


...................


........


..


.







....มันก็เป็นแค่นั้น.....




...วันนี้ก็คงเป็นเหมือนทุกๆวัน...


...ในวันอาทิตย์ วันหยุดของสัปดาห์...





เสียงฮืออึงเงียบลงเมื่อนักดนตรีก้าวเข้ามา ณ กลางห้องอาหาร

สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังร่างงามระหงส์

ปติมากรรมชิ้นเอกของพระผู้เป็นเจ้า

เรือนผมสีเงินสะท้อนไหวกับแสงไฟสีส้มอ่อนดุดผ้าไหมชั้นดีที่ทอแสง

ทุกคนหยุดนิ่งเมื่อร่างบางนั่งลงหน้าแกรนด์เปียโนสีดำตัวใหญ่

นิ้วเรียววางทาบลงบนคีย์สีขาวสลับดำ แล้วกวาดสายตามองไปทั่วห้อง



..มันก็เป็นแค่อีกวันที่เขาต้องทำเรื่องเดิมๆ...



เม็ดฝนยังโปรยลงมาไม่หยุด ได้ยินเสียงบรรเลงเพลงของธรรมชาติ

เปลือกตาบางหลับลง ดวงตาสีน้ำทะเลหายไป

พลันบทเพลงก็ดังกังวาน





...Gloomy Sunday...





...มันก็เป็นแค่บทเพลงที่เขากำลังเล่น...


...มันก็เป็นแค่วันอาทิตย์ธรรมดาๆเท่านั้น....




บรรดาผู้สูงศักดิ์ต่างพากันหลั่งไหลมาที่นี้




.....มันก็เป็นแค่จุดนัดพบ......


...มันก็เป็นแค่สถานที่ที่ไม่ต้องสวมหน้ากาก...






กลิ่นซิการ์ลอยอบอวนไปทั่วห้อง

เขาไม่ได้เหม็นฉุน กลับกันเขาชอบกลิ่นของมัน

บทเพลงยังบรรเลงไปเรื่อยๆ ทามกลางความเงียบ คละเคล้าเสียงของสายฝน




ประตูร้านถูกเปิดออกด้วยเสียงอันผะแผ่ว

น้อยคนที่จะหันไปมอง

บุรุษชุดดำ เดินเข้ามาด้วยความเปียกปอน




.....ไม่มีใครสนใจเขา....





เสื้อโค้ชตัวใหญ่ถูกถอนออกให้กับพนักงานต้อนรับ

ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินขึ้นไปบนชั้นสอง

ที่นั่งของแขกผู้สูงศักดิ์

จากจุดนี้ทำให้เขามองเห็นบรรยากาศของร้านได้ทั้งหมด

หากแต่เขาไม่ได้ใส่ใจที่จะมอง

สายตาคมกำลังจับจ้องไปยังร่างบางที่อยู่ข้างล่าง





บทเพลงบรรเลงสะกดผู้คนที่หลั่งไหลเข้ามา

นักดนตรีขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะบรรเลงเพลงจบ




....มันก็เป็นแค่หน้าที่ที่ต้องทำ...


...มันก็เป็นแค่สิ่งที่ไม่ทำแล้วจะอดตาย...






และเมื่อเสียงเพลงบรรเลงจบลง เสียงปรบมือก็ดังกราว



.......


.......................


....................................


...............................................


........................................................


...............................ปัง!!! .............................














Tbc.

เป็นฟิกที่เกือบมองข้ามจริงๆถ้าไม่ได้เห็นชื่อคนแต่ง เย้ววว
เขียนบอกคู่ด้วยสิคะ เราตามอ่านฟิกยามะโกคุทุกเรื่องเลยค่ะ

ขอเป็นกำลังใจให้ เหอๆๆ คนผมเงินที่เล่นเปียโนนี่โกคุแน่ๆชิมิคะ
งั้นขอเดาว่าผมดำก็ต้องยามะ เนาะๆๆๆๆ

ว่าแต่ อย่าลืมฟิกเก่าๆที่แต่งค้างไว้ด้วยนะคะ ตามอ่านเหมือนกันนะ

รออ่านเสมอจ้า



....

เกิดอะไรขึ้น!!!! เสียงดังปังเมื่อตะกี้มันอะไรกัน!!!! คงไม่โดนพ่อหนุ่มนักเปียโน (โกคุ) แน่ๆ ใช่มั๊ยคะ

(^////^) ชอบโกคุจังเลย (เขายังไม่ได้บอกเลยว่าเป็นใคร) (ต้องใช่โกคุสิ อย่าเถียง)

ว่าแต่ยามะจะเจอกับโกคุยังไงเนี่ย (ใช่คนที่ใส่โค้ทนั่นรึเปล่าคะ???)

__________________________________________________________________

กะรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
มาอัพอินโทรหย่อบระเบิดแล้วจากไปแบบนี้เหรอค้าาาาาาาาาาาาาาาา
มาอัพต่อด่วนค่าาาาาาาาาาาาาาา
เราก็ชอบโกคุแถมมีคู่D18สุดเลิฟอีก หุๆๆ(ความจริงทุกคู่ในเรื่องนี้ที่ขึ้นไว้ก็ชอบหมดแหละ)
มีคำผิดเล็กน้อยค่ะ
ซิกก้า คำนี้เราไม่แน่ใจนะคะว่าที่สะกดมันยังไงแต่อังกฤษมันเขียนว่าCizar น่าจะซิการ์มั้งคะ
แล้วก็มีตรงนึงที่พิมพ์ว่า แขกู้สูงศักดิ์น่ะค่ะ

เย้....ท่านLittle Punkกลับมาแล้ว....^ ^...คิดถึงที่สู๊ดดดด...
อ่านแน่นนอนค่ะ เพราะฉะนั้นมาต่อด่วนนะคะ...> <...

ท่าทางจะเศร้าอีกแล้วชิมิเคอะเรื่องนี้...เห็นชื่อเรื่องและเพลงประกอบที่ท่านใช้แล้ว....
แงๆๆๆ...อิหนูโกคุลูกมี๊จะโดนอะไรอีกเนี่ย....T T....
เพลงนี้มันเศร้าจังน้า...แต่..ไม่ต้องเป็นห่วงข้าพเจ้าไม่ฆ่าตัวตายง่ายๆหรอกค่ะ ...ฮึ ฮึ..
ตราบใดที่หนูโกคุลูกสาวมี๊ไม่เป็นฝั่งเป็นฝาไปซะก่อน(?)
ว่าแต่...เนื้อเรื่องมันจะเป็นเหมือนเนื้อเพลงเปล่าอ่ะคะ...
จะได้เตรียมผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่ๆที่สามารถเก็บกักน้ำได้เยอะๆเอาไว้ก่อน...T T...

รออยู่นะคะ...^ ^...
เรื่องอื่นๆก็รอนะคะ...^ ^...
ปล.อยากคุยกะท่านนะ แต่ข้าพเจ้าไม่ได้ออนเอ็มอ่ะ(อินี่หลังเขามากกก)

kisskit

อ่านะ = =''''
กลับไปเปลี่ยนชื่อกระทู้แล้วนะคร้า~
ส่วนเรื่องที่ว่านักเปียโนหรือผู้ชายชุดดำเป็นใคร
คงต้องเดาเอาเองเเล้วแหละ



อ่า...ทั้งที่ไม่ได้ถูกด่าทั้งที่ไม่ได้ถูกว่า แต่กลับ
รู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้ T__________T (อารมณ์ใหนนี่???)


saoroon

นั้นสิจะโดนใครดีล่ะ???
ไม่แน่อาจเป็นเสียงเปิดประตู (คิดได้ - -)
ส่วนเรื่องที่ว่าสองคนนี้จะเจอกันได้ยังไง
เราเองก็ยังไม่รู้เหมือนกัน ^___^ (ผลั๊วะ/โดนตบดิ้น)


meiar

ฮะๆๆๆ
ดีใจจังเลยนะที่ท่านชอบ ^_______^
ส่วนคำผิดขอบคุณนะเจ้าคะที่ช่วยหาให้เพราะเราก็ไม่รู้เหมือนกัน
ว่ามันจะผิดตรงใหน - -''


WAKETSU

โฮกกกกกกกกกกกกกกกก
น้ำตาใหลพรากกกก มีคนคิดถึงเราด้วย
อ่า.....ดีใจจริงๆนึกว่าหายไปแล้วจะมีแต่คนลืม = ='''
ส่วนเรื่องนี้หรอ? เราคิดว่าไม่เศร้านะ
เพราะเรื่องเศร้าเราก็เคยเขียนมาแล้ว
อยากให้มันออกแนวเครียดมากกว่า
(เวรกรรมอยากแต่งฟิคให้คนอ่านอ่านเเล้วเครียด/ใครเขาจะอยากอ่านฟร้า!~)
อ่านะ นั้นเเหละอยากลองดู แบบว่าเรื่องนี้
ไม่มีใครเป็นคนดี ว่างั้นแหละ เอ๊ะยังไง? เลวกันทั้งเรื่อง???
สุดท้ายนี้ก็ดีใจที่คนฟังเพลงนี้เเล้วไม่ฆ่าตัวตาย - -''''
เพราะตอนเราฟังก็เฉยๆ แต่พอไปอ่านเนื้อร้องมันเเล้ว
เอิ้ม.....ปะ..ปวดหัว - -''
เอาละเราบ่นมามากพอแล้วเน๊อะ สุดท้ายก็ขอจอรรีจากไปแล้วนะเออ


โค้งงามๆให้กับคนที่คอมเม้นให้นะเจ้าคะ
^______________^

.................Gloomy sunday.................





ทั้งที่เป็นเดือนธันวา ทั้งที่จะเป็นฤดูหนาว

แต่พายุฝนกลับสาดเทลงมาอย่างบ้าคลั่ง




...มันก็เป็นแค่วันอาทิตย์ที่แสนน่าเบื่ออีกวัน....




คฤหาสน์วอริเออร์



เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นไม่หยุด จนคนฟังขี้เกียจรับสาย

แสงแฟลชสาดกระทบตาต่อเนื่องจนรู้สึกแสบตา

เสียงฝีเท้าย้ำไปทั่วห้อง พร้อมมือหยาบที่หยิบของขึ้นมาสำรวจโดยไร้การถนุถนอม

เขายังยื่นอยู่ตรงนี้ ยังยื่นอยู่ที่เดิมในห้องที่คุ้นเคย

สุรารสเลิศถูกกลืนลงคอราวกับไร้รสชาติ

ดวงตาสีทับทิมกำลังเหม่อมองออกไปไกล

มีหลายคำถามที่ต้องถามตัวเองซ้ำๆในใจว่า



...ทำไม?...






สเปลบี สควอโล่

เสียชีวิตในเย็นวันอาทิตย์ที่ 20 ธันวาคม คศ.1932

กลางร้านอาหาร




..ฆ่าตัวตาย?..



...หรือ...



..ฆ่าตกรรม?...





...มันก็เป็นแค่สวะ...



..มันก็เป็นแค่คนที่ตาย..



..มันก็เป็นแค่ความเสียใจ..



...มันก็เป็นแค่???...




“วันนั้นคุณสวมชุดสีดำ?”


“.........”


“วันนั้นคุณเข้าไปในร้านอาหารเป็นคนสุดท้าย?”


“.........”


“คุณสนิทกับผู้ตาย?”


“.........”


“ผู้ตายเป็นคนรักของคุณ?”


“.........”






เพล้ง!!!




แก้วถูกเหวี่ยงลงพื้นก่อนจะแตกละเอียดไม่มีมีชิ้นดี

ของเหลวสีอำพันไหลไปทั่วพื้นพรมสีแดง

“สวะ”

สิ่งเดียวที่เขาคิดออกในตอนนี้ถูกถ่ายทอดออกมาด้วยเสียงพูดอันเกรียวกราด

ลูซซูเลีย ที่ยื่นอยู่ห่างๆจึงต้องรีบวิ่งเข้ามาด้วยอาการกระวีกระวาด

“ก็บอกไปหมดแล้วจะถามซ้ำซากอีกทำไม!”

“เพื่อเป็นหลักฐานยื่นยันในรูปแบบคดี”

“ไม่เห็นหรอว่าบอสเสียใจมากแค่ไหน!”



เสียงโต้คารมของกระเทยสาว?กับตำรวจหนุ่มยังดังอยู่ในโสตประสาท

แต่เข้ามาแล้วมันก็ผ่านไป เขาไม่อยากจะสนใจอะไรทั้งนั้น

บอสหนุ่มแห่งวอริเออร์หมุนตัวกลับ ก่อนจะเดินออกจากห้องนี้ไปอย่างเงียบๆ


..............................................................................


.............................................................


..............................................


..................................


......................


.............


....


..




....มันก็เป็นแค่การมาเจราทางด้านธุรกิจ....


ขาเรียวก้าวลงมาจากรถ ก่อนจะกางร่มสีดำคันใหญ่ในมือ


...เขาไม่ชอบมาที่นี้...


..เขาเกลียดสีของมัน..


..เขาเกลียดคฤหาสน์สีขาว..


..เขาเกลียดทางเดินที่ลาดด้วยหินอ่อน..


..เขาเกลียดกลิ่นหอมๆของดอกกล้วยไม้..


...เขาเกลียดสวนดอกไม้ที่มีแต่สีขาว..




ร่างงามระหงส์ในชุดสีดำกำลังเยื่องย่างเข้าไปในคฤหาสน์นั้นอย่างเงียบๆ

มือบางผลักประตูสีขาวบานใหญ่เขาไปอย่างวิสาสะ

ก่อนจะหุบร่มแล้วเดินเข้าใปข้างใน



...ห้องสีขาว คนสีดำ...



หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กในมือขึ้นมาซับละอองน้ำฝนที่เกาะตามปกเสื้อและเรือนผมสีน้ำเงิน

ดวงตาข้างเดียวที่ไม่ได้ถูกคาดด้วยผ้าคาดตากวาดมองไปรอบๆเห็นเพียงความว่างเปล่า



..คงจะอยู่ชั้นบน..



ตั้งใจจะเดินขึ้นไปแต่ก็ต้องสะดุดเมื่อมีสาวใช้วิ่งสวนลงมา

ร่างอรชรนั้นล้มลงไปต่อหน้าขณะที่เขาหลบทัน

เหลือบเห็นข้าวของในตระกล้ากระจุยกระจายออกมา



..เสื้อผ้าสีขาว..


..เขาเกลียดมัน..





“ประทานโทษคะ ท่านลอร์ด”

สีหน้าของเธอลนลานจนอดขำไม่ได้ มือเรียวถูกยื่นออกไปเพื่อช่วยพยุง

“คึหึหึหึ ไม่เป็นไรครับ”

ยื่นมองหญิงสาวที่กำลังรีบเก็บเสื้อผ้าใส่ตระกล้าด้วยมือที่สั่น

ก้มลงเก็บช่วยจนเธอมีสีหน้าตกใจ

“คึหึหึหึ ไม่เป็นไรครับ มันเป็นหน้าที่ของสุภาพบุรุษอยู่แล้ว”

ตอบพร้อมรอยยิ้มจนเธอมีอาการเก้อเขิน

“ว่าแต่ จะรีบไปไหนครับ?”

“อะ...เอ่อ...ฉะ..ฉันต้องรีบเอาเสื้อผ้าของท่านเบียคุรันไปซัก”

ได้ยินเสียงตอบอันแผ่วเบาและตะกุกตะกัก จนอดยิ้มไม่ได้เพราะความไร้เดียงสา

เนินนานที่ไม่มีบทสนทนาต่อ

รีบหยิบผ้าขาวชิ้นดียื่นให้อีกคนก่อนจะสะดุดกับเนื้อผ้าชั้นดี



..มันเป็นสีดำ?..



ขมวดคิ้วสงสัยได้ไม่นาน ผ้าสีดำในมือก็ถูกแย่งไป

พร้อมกับเสียงตึกๆ เพราะการวิ่งของอีกฝ่าย




..เขาไม่เข้าใจ..




..ทำไมเบียคุรันถึงมีชุดสีดำ?...


.......


...............


...........................


......................................


...................................................


..................................................................




แสงไฟบนเพดาน ก่อให้เกิดจุดเล็กๆกลางห้อง

เสียงเครื่องพิมพ์ดีดกำลังทำงานด้วยความคล่องแคล้ว

ได้ยินเสียงฝนตกปรอยๆที่ดังจากข้างนอก



..เขาก็เป็นแค่ตำรวจที่เพิ่งมาอยู่ใหม่...



...เขาก็เป็นแค่คนที่ต้องทำคดี...



...เขาก็เป็นแค่คนที่ต้องทำตามหน้าที่....



...ก็แค่นั้น...



“แกรู้จักกับคนที่ตาย?”

“ใช่ ใครๆก็รู้จักเขา”

“วันนั้นแกใส่ชุดสีดำ?”

“ใช่ ใครๆเขาก็ใส่กัน”

“วันนั้นแกเข้าไปในร้านเป็นคนสุดท้าย?”

“ไม่รู้สิ ไม่ทันได้สังเกต”

ตำรวจหนุ่มมีสีหน้าหนักใจ กับคนตรงหน้า

ทั้งทีรูปการ หลักฐาน และการตอบ ยื่นยันว่ามันบริสุทธิ์

แต่มีบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ

มีบางอย่างที่บอกว่ามันไม่ใช่

มีบางอย่างบอกว่าคนคนนี้น่าจะมีส่วนผิด

นัยน์ตาสีนิลมองพิจารณาร่างสูงตรงหน้าที่ไม่มีท่าทีที่ทุกร้อน

มือใหญ่ยกขึ้นเสยผมสีทองที่ลู่ลงด้วยท่าทางที่สดใส

ฮิบาริถอนหายใจ แล้วเริ่มตั้งถามคำถามใหม่อีกครั้ง


..............................................................................


.............................................................


..............................................


..................................


......................


.............


....


..



มันมืดลงแล้วแสงสุดท้ายกำลังหายลับไปกับขอบฟ้า

ในห้องเล็กๆของตรอกแคบๆซึ่งไร้ผู้คน

แสงสว่างจากโคมไฟดวงน้อยไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น

บุหรี่ราคาถูกที่หาซื้อได้จากตลาดค้าปลากำลังจะหมดมวน



..วันนี้เป็นวันอาทิตย์...



..วันนี้เขาไม่ไปทำงาน..



..วันนี้เขาไม่อยากไป..



..เขาไม่ได้ไปที่นั้นสองสัปดาห์แล้ว...



กลิ่นสาบของผ้าห่มผืนเก่าทำให้เขาเหม็นฉุน

ห้องเล็กคับแคบนี้ทำให้เขาแทบคลั่ง!!!

เขาเกลียดความยากจน

เขาต้องการหนีมัน!



..จะมาเอาอะไรกับเด็กกำพร้า...



..จะมาเอาอะไรกับคนที่ไม่มีใครต้องการ..



มือเรียวขยับนับธนาบัตรสีเขียวอย่างอารมณ์ดี

ก่อนเจ้าตัวจะคลี่ยิ้มออกมา



..มันก็เป็นแค่เพลงที่ถูกขอให้เล่น..



..มันก็เป็นแค่เงินค่าจ้าง..



..มันก็แค่นั้น..



เด็กหนุ่มลูกครึ่งอิตาลิหัวเราะออกมาเบาๆกับจำนวนเงินที่มากพอที่จะทำให้เขาสบายไปได้สักระยะ

จมูกเรียวสูดดมกลิ่นหอมจากกระดาษแผ่นบางไม่รู้เบื่อ ก่อนจะจุมพิตลงไปช้าๆ




..เขากำลังจะไปจากที่นี้...



...เขากำลังจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่..



...อยากจะซื้อบ้านไว้สักหลัง...



..อยากจะชื้อที่ดินเอาไว้สักสองสามไร่..



...อยากจะซื้อรถเอาไว้ใช้..



...อยากจะซื้อเสื้อผ้าดีๆไว้สวมใส่..



..อยากจะหนีไปอยู่ที่ไกลๆ..



...ความฝันกำลังจะเป็นความจริง..




ดวงตาสีน้ำทะเลมองออกไปยังช่องเล็กๆที่เป็นรูของหน้าต่าง

เขากำลังรอให้ฝนหยุดตก

พลันเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

รู้สึกรำคาญและขี้เกียจออกไปต้อนรับ

ขณะที่สมองกำลังคิดไปต่างๆนาๆ

จะเป็นเจ้าหนี้ที่มาท้วงเงินรึเปล่า?

รึจะเป็นเจ้าของห้องเช่าที่มาท้วงค่าเช่าที่ค้างมาหลายเดือน?

เด็กหนุ่มยังคงนอนกลิ้งไปมาบนเตียงเล็ก พลางเงี่ยหูฟังเสียงเคาะที่ดังต่อเนื่อง



..น่ารำคาญ...



อดรนทนไม่ไหวจนต้องจำใจลุกขึ้น กระทืบส้นเท้าดัง ตึงๆ ที่ยังหน้าประตูไม้เก่าๆ

ปลดกลอนแล้วคว้าลูกบิดที่เขรอะไปด้วยสนิท กระชากมันออกตามแรงอารมณ์

ได้ยินเสียงฟ้าผ่าดังลั่น ก่อนจะขมวดคิ้วกับบุรุษชุดดำตรงหน้า

เหมือนเขาจะเคยเห็น ที่ไหนสักแห่ง

ใบหน้าคมคายนั้นกำลังยกยิ้มอย่างอารมณ์ดี

พร้อมกับดวงตาสีน้ำตาลที่จับจ้องมาที่เขา

“นายเป็นคนเล่นเปียโนในวันนั้นใช่มั้ย?”











Tbc.

มาต่อเร็วๆนะคะ

คนชุดดำ!!!! เหมือนหนังฆาตกรรมโบราณเลย ท่านฮิเป็นตำรวจ อุกรี๊ดดดด
ว่าแต่หมายความว่ามีคนชุดดำเข้ามาพร้อมกัน 4 คนและเป็นเมะทั้งหมด(มันใช่ประเด็นที่ไหนเล่า)
แต่หลามตายจริงหรือ ฮือออออ
มาต่อนะคะ

เห็นสมาการแล้วเยอะจริงๆ

แต่งไปจุกอกนะคะ ตัดให้เหลือแต่ยามะก๊กจังดีมั๊ย (อีนี่โดนตบ กร๊า)
สารภาพ อ่านตอนที่สองแล้วนึกว่าโดนหลอก กะลัง เฮ้ย ไอ้เล่นเปียโนนั่นหนูหลามเรอะ
แล้วชุดดำที่มานี่เฮียแซน อ๊ากกกกก โดนคนแต่งหลอก (พร้อมเตรียมอาวุธ<--?)


รออ่านต่อนะคะ