•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

มาแล้วค่า~ > <
ฟิควันเกิดคุณฮิ ปั่นเสร็จใน 2 วัน 55+
(จริงๆ ควรจะเสร็จในวันเดียวด้วยซ้ำ - - สั้นขนาด เพราะมัวแต่เล่นอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นั่นแหละ 555+)

วันเกิดคุณฮิทั้งที ขอ 6918 แบบเต็มๆ สักทีเหอะค่า~ TTwTT"
(พักหลังรู้สึกว่าพอแต่งคู่นี้ต้องมีคนอื่นเข้ามามีส่วนร่วมด้วยตลอดเลย ชีวิตมันก็รันทดอย่างนี้แหละนะสัปป้าที่รัก ฮ่าๆๆ)


SHORTFIC-ONESHOT : GENTLE LIE (HBD HIBARI)
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : TYL!6918 (TYL!Mukuro x Hibari)
Rate : PG
Category : BL, Angst

คืนวันที่ 5 พฤษภาคม เวลา 23.55 น.


เสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาตั้งโต๊ะเรือนเล็กค่อยๆ ตีดังติ๊กต่อก เด็กหนุ่มนอนพลิกกายไปมาบนเตียงนุ่มที่วางอยู่ในห้องส่วนตัวซึ่งมีเพียงแสงสลัวๆ จากดวงจันทร์ลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย นัยน์ตาสีทึบที่ยังคงไม่บีบปิดลงทอดมองสิ่งหนึ่งที่วางสงบอยู่ข้างตัวราวกับรอคอยอะไรบางอย่าง

โทรศัพท์มือถือสีดำสนิทแบบมีฝาพับยังคงนิ่งเงียบอยู่แบบนั้นมาเป็นเวลาหลายชั่วโมง


ฮิบาริ เคียวยะถอนใจเบาบาง


ไอ้ตอแหลเอ๊ย..


จู่ๆ หน้าต่างก็ถูกเปิดกว้างออก ลมเย็นๆ พัดผ้าม่านสีขาวที่ยังคงไม่ได้รวบเก็บให้เรียบร้อยปลิวไสวรุนแรงท่ามกลางแสงจันทร์ เสียงเพลงประจำโรงเรียนนามิโมริดังขึ้นจากโทรศัพท์เครื่องนั้น

มือขาวคว้าโทรศัพท์มือถือของตนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว


"..หึหึหึ ..รับเร็วจังเลยนะครับ" เสียงนั้นไหลกรอกมาจากปลายสาย "คิดถึงผมขนาดนั้นเหรอหรือครับ แต่ว่า...โทรศัพท์น่ะ ถ้าเอาแต่จ้องมันก็ไม่เกิดอะไรขึ้นหรอกนะครับ..."

เงาของร่างหนึ่งทอดยาวลงบนพื้นห้องจากด้านหน้าต่าง

เจ้าของห้องสะบัดหน้าขึ้นมอง ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง แนบโทรศัพท์มือถือไว้ข้างหู ก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงเบาบาง

"..ถ้าคิดถึงก็โทรหาผมซะสิ ไม่ได้ลำบากอะไรนี่ครับ"

นิ้วเรียวรีบกดวางสายแล้วโยนโทรศัพท์ของตนลงบนเตียงด้วยอาการหงุดหงิดเล็กน้อย รีบสาวเท้าเข้าไปหาผู้บุกรุกอย่างขุ่นเคืองแต่กลับถูกรั้งให้หยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น


"..อย่าเข้ามานะครับ"

"ทำไม ? อย่างแกมีสิทธิ์มาสั่งอะไรฉันด้วยหรือไง ?"

"ไม่ใช่คำสั่ง แต่เป็นคำขอร้องครับ.."


เนตรสีรัตติกาลเลื่อนไปยังมือของร่างตรงหน้าที่สอดเข้าใต้เสื้อนอกใต้ซี่โครงเล็กน้อย เห็นคราบสีแดงจางๆ เปื้อนอยู่บนเสื้อและตามเรียวนิ้วยาวนั้น

โรคุโด มุคุโร่กำลังกุมปากแผลตัวเองให้เลือดหยุดไหลพลางเอ่ยปาก

"เดี๋ยวจะเปื้อนเอานะครับ.."

"นาย..."


"...สุขสันต์วันเกิดนะครับ เคียวยะ ..ขอโทษด้วยที่ไม่ได้โทรหาตามที่สัญญาเอาไว้ให้เร็วกว่านี้"

ขายาวพาตัวเองลุกขึ้นยืนบนขอบหน้าต่าง เรือนผมสีครามที่รวบมัดเอาไว้ด้านหลังปลิวไสว วงหน้าคมคายที่อาบย้อมแสงจันทร์เพียงเล็กน้อยนั้นคลี่ยิ้มเบาบางในความมืด


ผู้ชายคนนี้เป็นคนเดียวที่ยินดีกับ 'การมีอยู่' ของเขา

เป็นคนแรก และอาจจะเป็นคนสุดท้าย


น้ำเสียงที่ไหลมาจากปลายสายเสมอนั้นทั้งเย็นเยียบและเรียบเฉย

แต่กลับทำให้หวั่นไหวได้เสมอ

แม้จะไม่รู้ว่าที่พูดมานั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่

เพราะตลอดมาไม่เคยรู้เรื่องราวอะไรเกี่ยวกับผู้ชายที่ชื่อ โรคุโด มุคุโร่คนนี้เลยนอกจากชื่อและรอยยิ้มที่เปื้อนหน้าอยู่เสมอ

ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามาจากใจจริงหรือไม่

แต่ถึงกระนั้น...

หากนี่เป็นเรื่องหลอกลวงล่ะก็...


ขอให้เป็นแบบนี้ตลอดไปด้วยเถอะ

ช่วยโกหกฉันด้วยคำโกหกที่แสนอ่อนโยนของนายต่อไปด้วยเถอะ


ให้ฉันได้มีชีวิตอยู่ด้วยการหลอกลวงของนายต่อไปด้วยเถอะ


"ขอโทษนะครับ แต่ว่า...ผมต้องไปแล้วล่ะครับ" ชายหนุ่มพูดขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มเช่นเคย "..แล้ววันเกิดคุณปีหน้า ..ผมจะโทรมาหาอีก หรือไม่ถ้าโชคดีกว่านั้น...ผมจะมาหานะครับ ..ดูแลตัวเองด้วยนะ"


ร่างสูงเพรียวกระโดดลงจากหน้าต่างห้องพลางเอ่ยคำลา

"ลาก่อนครับ.."


เด็กหนุ่มพุ่งตัวไปยังหน้าต่างแทบจะในทันทีที่อีกร่างหายลับไปจากสายตา แล้วชะโงกตัวลงมองพื้นเบื้องล่าง

ไม่อยู่แล้ว

"..คิดว่าฉันรอแกมาเกือบปีจนถึงป่านนี้เพื่ออะไรกัน บ้าเอ๊ย !"


เสียงหวานสบถกับตัวเองเบาๆ ขณะที่สายฝนเริ่มพร่างพรมลงมา

จนทำให้ดวงตาเขาพร่ามัว


แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังอยากจะเชื่อในคำพูดที่ไม่อาจเชื่อถือนั้นได้อยู่ดี

เพราะมีแต่วิธีนี้เท่านั้นที่ช่วยให้เขายังคงมีชีวิตต่อไปได้


แค่ความอ่อนโยนที่คอยหลอกลวงซ้ำแล้วซ้ำเล่าเท่านั้น


จะกี่ปีกี่ปี ฉันก็จะรอ



ชายหนุ่มหลบเข้าหลังตัวอาคารสูงท่ามกลางความมืดมิด

ในมือที่กุมปากแผลเอาไว้โชกชุ่มด้วยเลือดสีแดงสดที่ไหลปะปนกับสายฝน

เขาหอบเอาอากาศที่ใช้หายใจเข้าไปอย่างรุนแรง นัยน์ตาสองสีหรี่ลงจนเกือบจะทาบปิด


"มาได้เท่านี้เองเหรอเนี่ย..."

เสียงเย็นๆ นั้นกระซิบกับตัวเองราวเยาะเย้ย


"..ขอโทษนะครับ เคียวยะ ..นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ...ที่ผมจะโกหกคุณแบบนี้"

เรียวนิ้วล้วงเกี่ยวเอาโทรศัพท์มือถือของตนออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วเขวี้ยงลงบนพื้นอย่างแรง

สิ่งที่คอยเชื่อมพวกเขาเข้าไว้ด้วยกันนั้นแตกสลายไม่เหลือชิ้นดี


"ทีนี้... ก็คงรอดจากเจ้าพวกนั้นไปได้สักพักแหละนะ ..ไม่มีโทรศัพท์ติดตัวแล้วนี่.."

ร่างสูงคิดได้เช่นนั้นแล้วทุกอย่างตรงหน้าก็วูบหายไปในพริบตา


จนถึงตอนนี้ก็ยังอยากได้เสียงของคุณผ่านทางโทรศัพท์เครื่องนั้น

จนถึงตอนนี้ก็ยังอยากจะกลับไปหาคุณอีกครั้ง


จนถึงตอนนี้ สิ่งเดียวที่ไม่เคยคิดจะโกหกก็มีเพียงแค่ความรู้สึกที่มีให้คุณตลอดมาเท่านั้น


"..สุขสันต์วันเกิดนะครับ เคียวยะ"

- FINISH -

จบมันแบบนี้แหละ !!!!!
/me โดนรุมบาทา =w=

ขอฝากถึงไดองนิดนึงถ้าเข้ามาอ่านน่ะนะ
จะบอกว่าเธอทายผิดถนัดเลย ฟิควันเกิดคุณฮิของฉันไม่เรทสะบัดสักหน่อย !!!
สัปป้ายังไม่ได้เข้าใกล้คุณฮิในระยะ 18 ซม. เลยด้วยซ้ำ 555+

(ควรสงสารมั้ยเนี่ย ฮ่าๆ)

แถมรูปวาดเล่นค่ะ (จะเห็นความขี้เกียจอยู่ในงานอย่างชัดเจนมาก... = =")

ไว้อาลัยให้สัปป้าที่ไม่ได้แตะตัวคุณฮิเลยแม้แต่ปลายเส้นผม ฮ่าๆๆๆ
/me สามง่ามเสียบคอหอย

วันนี้กะจะมาขออนุญาตดองฟิคเรื่องยาวสักพัก..
/me โดนรุมประชาทัณฑ์
เพราะกำลังทำไอ้นี่อยู่...

โดจิน D1869 ค่ะ !!! (เห็นมั้ยมีพี่ม้าเข้ามามีส่วนร่วมอีกแล้ว 55+)
(โฆษณาแฝงมั้ยเนี่ย 555+)

ถึงจะดอง แต่จะรีบอัพฟิคนะคะ (เอ๊ะ ยังไง - -)

สุดท้ายนี้ ..สุขสันต์วันเกิดนะคะคุณฮิ ^^
ขอให้เป็นเคะที่น่ารักวี้ดวิ้วเช่นนี้ไปนานๆ (มันแปลว่าอะไร - - แล้วแบบนี้มันคำอวยพรวันเกิดโลกไหนกันเนี่ย =w=")

รักคนอ่านมากมายค่า~ จุ๊บๆ ^^

ทำไมต้องจากกันแบบนี้ด้วยล่ะคะ!!! โฮๆๆๆๆ หนูฮิอุตส่าห์รักขนาดนั้น อย่าเป็นอะไรไปนะสับป้า TT[]TT

สุขสันวันเกิดเคียวยะ^^

รักเคียวยะที่สุดเลยค่า

ขอบคุณท่านเคทมากมายสำหรับฟีคเรื่องนี้นะคะ

รออ่านฟีคเรื่องที่ท่านเคทค้างๆไว้อยู่นะคะ สู้สู้ค่า^^

รู้สึกว่าวันเกิดราชินีเคะจะมีฟิคเศร้าเยอะจังเลยนะค่ะ
55555

TT_________________________________________________TT

ครั้งสุดท้ายจริงๆ เหรอ
ที่มุคุโร่จะได้สุขสันต์วันเกิดท่านฮิ
ม่ายน๊า !!
เป็นลูกผู้ชายต้องรักษาสัญญาสิย่ะ !!


สุขสันต์วันเกิดฮิบาริ เคียวยะคุง ~

โถ มาแค่เห็นหน้าเองน้า
ไม่ได้เล็มแม้เส้นผมเลยคุณมุ
ท่านฮิซีนสุดพลัง โฮกฮาก
แอบเศร้านะเนี่ย (ไม่แอบแล้วมั้ง 555)
คุณมุน่าสงสารอีกแล้ววว อ๊ายยยยยยยย

สุขสันต์วันเกิดท่านฮิด้ยคนค่า ~!

อ่านจบ
/me ล้มโต๊ะ!
อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
มุคุแผลแค่นั้นไกลหัวใจย่ะ!
รีบๆไปรักษษเลยป๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
อย่ามาทำให้ท่านฮิต้องโดดเดี่ยวสิยะ(ตกลงมันห่วงใคร)

มุคุ ถึงนายจะแหลไปหน่อย แต่ก็พอให้อภัย

โด แจ่มเจ้าค่ะ

ไว้อาลัยให้แก่สัปป้าที่ไม่ได้แตะตัวท่านฮิเลยแม้แต่ปลายเส้นผม ด้วยคนนะค่ะ อาเมน -0-
ก็นะน่าสงสารสัปป้านะนั้น // เผ่น วิ่งหลบสามง่าม =[]= แล้วไปพึมพำบอก HBD
แบบนั้นคนเดียวแล้วเจ้าของวันเกิดเค้าจะรู้ไหมนั้น (แอบหมั้นไส้เล็กน้อยถึงปานกลาง *0*)
//เผ่น ๆ หลบสามง่ามอีกรอบ ลันลา ~~ แต่เอาเหอะฟิคนี้ยกให้ซะฟิคละกันเห็นแก่ท่านฮินะเนี่ย อิอิ
(จริง ๆ ก็กลัวทอนฟาลอยมาด้วยอ่านะ = =)

เศร้าอีกแล้ว โฮกๆๆๆๆ

สัปป้าอย่าเป็นอะไรไปเลยนะ >O<

อย่าเพิ่งเป็นลมม โฮกกก ถ้าทิ้งไปแล้วท่านฮิจะอยู่กับใคร >O<

ทำไมรู้สึกว่าคุณฮิน่ารัก?

สงสารป๋ามุไม่ได้แตะคุณฮิเล้ย~

กลับไปหาทูน่าในน้ำเกลือที่บ้านดีกว่าม๊าง~ *6918fc ตบ*

เสียดายไม่มีNC หุหุ (ไอ้หื่น)

เปนฟิึคที่ดีมาก!!


>_______<!~

แต่ง 6918 อีกนะค้าาาาาา

ช๊อบบบบบบบบบบบบบบ

>___________<!~

แต่คราวหน้าขอแบบแฮปปี้ๆหน่อยนะคะ 555+

ทำไมเศร้าจัง เเง สับป้าไปซะเเล้ววว

ง๊ะ

จบซะงั้นเลยยยยยย

แต่ก็เอาเหอะ

555

ง่า

น่าสงสารเคียวย้า

ไมมุคุจังไม่ยอมมาหาอีก