•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ตอนที่ 1 ทำใจยอมรับบุคลิกใหม่ของเบียคุรันได้เลยค่ะ --

ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก....

กริ๊ง!!!!!

แกร๊ก! ตุบ!

เสียงนาฬิกาตรงหัวเตียงถูกใครคนหนึ่งปิดลงอย่างรวดเร็วทำให้คนที่กำลังจะตื่นมุ่นคิ้ว แต่ยังคงหลับต่อไป ถ้าไม่ได้ยินเสียงนี้....

“ตื่นได้แล้วค่ะ” เสียงใสๆ ดังขึ้นพร้อมกับมือดึงผ้าห่มสีครีมซึ่งปกคลุมตัวเขาให้หลีกพ้นจากความหนาวเขย่าตัวเขาเบาๆ

“อือ....ขออีก 5 นาทีครับ....” เสียงทุ้มติดหวานเอ่ย

“นี่มันจะสายแล้วนะคะ!” เสียงเดิมดังเข้ม

“....” เขาเงียบ

หน้าหนาวแบบนี้ ใครเขาอยากจะไปทำงานกันครับ

““วันนี้วันสำคัญนะคะ อาเบียคุรัน” ประโยคนั้นไม่ทำให้เขาลุกขึ้นมาได้

เอาไว้พรุ่งนี้ได้ไหมครับ

“แล้วถ้าไม่ไป หนูว่าอาได้หางานใหม่แน่ๆ เลย” คราวนี้เขาก็เบิกตากว้าง

เดินเตะฝุ่น....

เจอไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้เสนองานงี่เง่า....

ไม่เอา!!!!

รีบลุกพรวดขึ้นมองอีกฝ่ายทันที

“ตอนนี้กี่โมงแล้วครับ!”

“7 โมงแล้วค่ะ” เด็กสาวผู้มีเรือนผม และสีตาแบบเดียวกับเขาต่างกันตรงที่รอยสักใต้ดวงตา ที่เธอไม่มีเอ่ยขึ้น

“สึสึจัง ออกไปรออาข้างนอกก่อนเลยครับ!” แล้วก็รีบคว้าผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้า พุ่งเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว




10 นาทีผ่านไป....

ร่างโปร่งในชุดสีขาวพิสุทธิ์แบบเดียวกับสีผมเดินออกมาจากห้องอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีอเมทิสต์มองเด็กสาววัย 13 ในชุดกระโปรงสีแดงขาว มีผ้าพันคอสีฟ้าอ่อนพันไว้

“วันนี้หนูต้องไปที่นั่นด้วยล่ะค่ะ” เด็กสาวเอ่ย “อาก้มลงมาหน่อยสิคะ หนูจะพันผ้าให้” ทำให้เขาย่อตัวลงให้เด็กสาวพันผ้าพันคอสีฟ้าเข้ม

“ขอบคุณครับ” แล้ว 2 อาหลานก็รีบออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว.... เด็กสาวผมสีขาวงาช้างแยกไปคนละด้านกับตัวเขา “แล้วเจอกันนะ สึสึจัง” เขาส่งเสียงบอกเด็กสาว ทำให้เธอหันมาและโบกไม้โบกมือส่งยิ้มให้




ห่างจากบ้านของทั้ง 2 ไป 700 เมตร สตูดิโอแห่งหนึ่งกำลังวิ่งวุ่นกับเรื่องการแต่งตัวของพวกนักแสดงอยู่

“เบียคุรันยังไม่มาอีกหรือ” ทีมงานคนหนึ่งเปรยขึ้น

ปึง!

เสียงประตูห้องเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับคนที่เพิ่งถูกเอ่ยถึงยืนอยู่ตรงหน้าประตู

“มาแล้วครับ ขอโทษนะครับ ที่มาสาย” เขาก้มหัวปะลกๆ

“เอาเถอะจ้ะ ถ้ามาก็ดีแล้ว เบียคุรันคุง เอาชุดไปให้พระเอกที่ห้องแต่งตัวทีจ้ะ เดี๋ยวฉันต้องแต่งให้นักแสดงคนอื่นอีก” กระเทยร่างยักษ์บอกพร้อมกับยื่นชุดนักแสดงให้

“ครับๆ” แล้วเขาก็รีบสาวเท้าออกจากห้องของทีมงานทันที




ร่างโปร่งเดินไปตามทางเดินอย่างเร่งรีบ

ต้องขอบคุณสึสึจังล่ะนะ ที่อุตส่าห์มาปลุกเราเนี่ย

แล้วก็ถอนหายใจยาว พลางปั้นหน้ายิ้มปกปิดอาการลนลานของตัวเองเมื่อมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้อง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ใครครับ” เสียงทุ้มแฝงเล่ห์ฟังคุ้นหูชนิดที่เขามุ่นคิ้วเล็กน้อย

“เจ้าหน้าที่สตูดิโอครับ ชุดมาแล้วครับ”

“งั้นก็เข้ามาได้เลยครับ” เสียงนั้นเอ่ย

คงไม่ใช่....

แอ๊ด....

พลัน ใบหน้าที่คิดมากำลังยิ้มก็ถอดสี เมื่อสบกับผู้ที่อยู่ในห้อง

“นาย....”

“ไม่เจอกันนานเลยนะครับ เบียคุง”




ท่ามกลางสายตานับสิบคู่ของพวกเด็กเล็กๆ ที่จับจ้องไปที่เด็กสาวผมสีขาวพิสุทธิ์ภายใต้ชุดกระโปรงสีแดงซึ่งยืนอยู่บนพื้นยกสูงในห้องโถงของสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า สองมือถือไวโอลินสีน้ำตาลเตรียมพร้อมจะบรรเลงเพลง

ดวงตาสีอเมทิสต์หลุบลงราวกับสงบสติอารมณ์ก่อนที่บทเพลงจะเริ่มบรรเลงขึ้นในจังหวะสนุกสนานเรียกเสียงปรบมือและเสียงร้องเพลงคลอของเด็กๆ ภายในนั้น เรียกบรรยากาศภายในที่ควรจะว้าเหว่ให้กลับมาสดใสอีกครั้งได้ไม่ยาก....

“สึสึจังนี่ ทำให้ที่นี่มีสีสันขึ้นเยอะเลยนะคะ” เสียงหวานของหญิงสาวผมดำเอ่ยขึ้นกับคนข้างกาย

“นั่นสิจ๊ะ ฮารุจัง” ดวงตาสีน้ำตาลมองภาพตรงหน้าอย่างชื่นชม รอยยิ้มสวยฉายชัดที่ใบหน้า เสียงเพลงเสียงร้องยังคงคลอไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเสียงเพลงเริ่มเบาลงและเงียบลง แล้วกิจกรรมอื่นๆ ก็เริ่มขึ้น




กริ๊ง....

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้กิจกรรมยามสายหยุดชะงัก เด็กสาวขอตัวเลี่ยงออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอกห้องโถง

“สวัสดีค่ะ”

[สึสึจัง!]

“มีอะไรหรือคะ พี่โชอิจิ” เด็กสาวถามปลายสายอย่างแปลกใจ เมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายท่าทางรีบร้อนนัก

[ตอนนี้อยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าใช่ไหมครับ]

“ค่ะ มีอะไรหรือคะ”

[เดี๋ยวพี่จะไปรับนะ!]

“เกิดอะไรขึ้นหรือคะ!” รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ดวงตาสีม่วงเป็นประกายระริกอย่างหวาดหวั่น

[สตูดิโอเกิดถล่มลงมาครับ! ทุกคนในนั้นบาดเจ็บหมดครับ!]

“ไม่จริง....” ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง

[สึสึจัง ฟังให้ดีนะครับ ตอนนี้พี่ออกมาจากโรงพยาบาลแล้ว และกำลังจะมาถึงแล้วนะครับ ใจเย็นๆ ไว้นะ]

“แล้วอา....”

[อยู่ในความดูแลของหมอแล้วครับ อ๊ะ ถึงแล้ว สึสึจังยืนรอข้างนอกเลยนะ]

“ค่ะ” เด็กสาวกดตัดสาย

“สึสึรัน เกิดอะไรขึ้นหรือ” เสียงของเด็กหนุ่มผู้อายุมากกว่าเธอดังขึ้น เรียกให้เด็กสาวหันไปหา

“อาเบียคุรันอยู่โรงพยาบาลน่ะ ฟูตะ” เธอว่าด้วยสีหน้าเป็นกังวล

“....”

“เดี๋ยวฉันไปหยิบของก่อนนะ พี่โชอิจิมารับแล้วน่ะ” สึสึรันว่า และหมุนตัวทำท่าจะเดินเข้าไปข้างใน

“งั้นฉันไปด้วยนะ” คำพูดนั้นทำให้เธอชะงัก

“ไม่ต้องหรอก ฟูตะ” เธอหันมาบอก “อาฉันคงไม่เป็นไรมากหรอก” รอยยิ้มฝืนๆ ที่ไม่รู้จะทำเพื่อปลอบใจตัวเองหรือว่าจะไม่ให้ใครบางคนกังวลกันแน่ฉายชัดที่ใบหน้า ก่อนจะรีบวิ่งไปเอาของอย่างเร็ว
**********
รีไรท์ใหม่ ตอนนี้กำลังเบื่อประเภทพี่น้องกัน ก็เลย....แต่งแบบอากับหลานนี่ล่ะ

ถ้าใครรออ่านตอนต่อไปอยู่ ก็มาอ่านตั้งแต่แรกก่อนเน่อ จะได้ไม่งงกัน

69100 .... G100 .... !!!!

อำนาจมืดของโอโม่ตกต่ำ !!! สลับตำแหน่งกลายเป็นเคะไปแล้ววววว โฮ่ววววววววววววว (หลอนสุดขีด)

ปกติป๋าต้องยิ้มหื่น ยิ้มสยอง นึกหน้าตอนโดนลวนลามไม่ออกแฮะ =.,= คุ๊ ๆๆๆ

เคยเจอเป็นแค่ใน 51100 แต่สำหรับคุณมุเนี่ย ... ป๋าแกกดได้ตลอดเลย //สัปป้าชอกช้ำ

ถึงเวลาเอาคืนค่ะ !!!

O_o!!! <<<< คำขยายความ...ไม่ได้มองสมการผิดไปใช่ไหม๊...(me/ขยี้ตา..ดูอีกรอบ)

นี่มันนน...G100 นะเพ่~!!! มันจะเป็นไปได้ยังไง....

จะคอยตามสมการนี้นะงับ...ว่าจะมาไม้ไหน...เหอๆ = =''

น่าสนใจดีจัง คู่แปลกมาอีกแล้ว เบียเคะ (ฮ้ากกกกกกก!!! ห้องไอซียูอยู่ไหน)

69100 พอรับได้(อยากเห็นด้วย) แต่ G100 มันหลงมาจากไหนน้อ นะอ่านจังเลยนะครับ

น่าสนใจดีจัง

ปล.ให้เบียช้ำๆเลยก็ได้นะครับ (แค้นมานานข้อหาทำมุเจ็บทั้งตัวและหัวใจ)

ตอบเม้นท์

MukiZ•WiskaS

ถึงเวลาเอาคืนเลยหรือคะ (ดูท่าจะแค้นเบียคุรันมากเลยแฮะ)

นึกหน้าตอนถูกลวนลามไม่ออก เซรันก็นึกไม่ออกเหมือนกันค่ะ -- (แต่อยากลองแต่งดูเหมือนกัน-ฮา)


misuki

สมการไม่ผิดค่ะ

มาไม้ไหนต้องรอดูกันต่อไปล่ะเจ้าค่ะ^^


A100A100

อ่า เอาให้ช้ำเลยหรือคะ (แค้นรักฝังหุ่นกับมุคุโร่จริงๆ เลย)


มาต่อแล้วค่า~

ตอนที่ 2

(โฮๆ อยากแต่งรั่วๆ ได้จัง ไม่อยากแต่งเครียดเลย แง~) นี่คือใจจริงของคนแต่งล่ะ
******

“ขอโทษนะคะ เราให้เข้าไม่ได้หรอกค่ะ ตอนนี้คนเจ็บต้องการพักผ่อนนะคะ” พยาบาลสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ ปนไปกับลำบากใจกับหญิงสาวผมสีน้ำเงินทรงแปลกตา

“ทำไมคะ! รู้ไหมคะ ว่าฉันเป็นใคร!” เธอพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจที่สุด “ฉันฟ้องพวกคุณได้นะคะ!” ก็เหมือนกับคนที่มีอำนาจทั่วไป มักจะข่มขู่คนอื่นๆ เพื่อให้ตัวเองได้ทำในสิ่งที่ต้องการ

“จะฟ้องในข้อหาอะไรไม่ทราบครับ คุณผู้หญิง” เสียงทุ้มนุ่มดังมาจากข้างหลัง ทำให้การโวยวายหยุดชะงักเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงผมสีทองสว่างแม้ดูไม่เป็นทรงนัก กับดวงตาสีฟ้าทอประกายอ่อนโยนและเยือกเย็นหากแต่ทรงอำนาจ

“คุณ....”

“ทางโรงพยาบาลของเรา มีอะไรที่ทำให้คุณไม่พอใจหรือครับ คุณผู้หญิง”

“คุณหนูคะ” นางพยาบาลคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมว่า....เราควรจะรับฟังทุกปัญหาของผู้มาใช้บริการไม่ใช่หรือครับ”

“ก็....คุณคนนี้เขาจะเข้าไปในห้องพิเศษน่ะสิคะ”

“หืม ห้องนั้น ที่เบียคุรันพักอยู่หรือเปล่าครับ”

“ค่ะ”

“เขาต้องรับผิดชอบที่ทำให้คนในความดูแลของฉันบาดเจ็บสาหัสค่ะ” หญิงสาวผมทรงเหมือนสับปะรดเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“แต่เขาก็สาหัสไม่แพ้กันนี่ครับ เอาอย่างนี้นะครับ ผมว่า....คุณกลับไปพักผ่อนก่อนก็ได้นะครับ วันนี้คงไม่มีการให้คนนอกเข้ามาเยี่ยมไข้ได้” ประโยคนั้นสร้างความไม่พอใจให้แก่เธอได้ไม่ยากนัก

“ก็ได้ค่ะ งั้นฉันลาล่ะนะคะ” แล้วเธอก็เดินจากไปอย่างไม่สบอารมณ์นัก




“อาอิเอะคะ!” เสียงใสดังแว่วมาจากข้างหลังทำให้เขาหันไป และเห็นเด็กสาวในชุดกระโปรงสีแดงวิ่งตรงมาทางเขา ตามด้วยชายหนุ่มผมส้มที่เร่งฝีเท้ามาตามหลังพร้อมกับสีหน้ากังวล

“สึสึรัน” ชายหนุ่มพึมพำ

“อาเบียคุรันเป็นไงบ้างคะ” เด็กสาวทำหน้าเหมือนจะร้องไห้จนเขาต้องเอามือลูบหัวเบาๆ

แอ๊ด....

“ยังไม่ฟื้นเลยจะ สึสึจัง” เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้เธอมองข้ามไหล่สูงๆ ของคนตรงหน้า

“คุณซาระ....”

“คุณน้า” ชายหนุ่มโค้งตัวเล็กน้อย

“สึสึจัง ตอนนี้อย่าเพิ่งเข้าไปเลยนะ” หญิงสาวผมดำนามซาระเอ่ยขึ้น

“แต่ว่า....” เด็กสาวทำท่าจะค้าน

“สึสึจังจ๊ะ เบียคุรันคุงน่ะ ไม่เป็นไรง่ายๆ หรอกจ้ะ เชื่อย่านะจ๊ะ” ถึงร่างสง่าของหญิงสาวตรงหน้าจะอายุยังไม่ถึงวัยที่จะเรียกย่าได้ แต่....โดยศักดิ์แล้ว....เธอก็เป็นย่าของสึสึรันอยู่ดี
“
คุณซาระ....” เด็กสาวเงียบไปทันที เธอรู้ ว่าเมื่อไหร่ที่คนตรงหน้าแทนตัวเองแบบนี้ บ่งบอกให้เธอทำตามคำพูดนั้นเสีย “ก็ได้ค่ะ” และหันไปถามชายหนุ่มผมทอง

“แล้วใครเป็นยังไงบ้างหรือคะ”

“คนที่ชื่อลูซซูเรียน่ะ หลับไปอีกรอบแล้ว ส่วนคนผมทองก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก ส่วนคนอื่นๆ เห็นหมอบอกว่าไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก” เสียงตอบจากซาวาดะ อิเอยาสึทำให้เด็กสาวทำแค่พยักหน้ารับรู้

งั้นคนที่เจ็บหนักก็เป็นอาเบียคุรันสินะ

“เอาเถอะจ้ะ สึสึจัง กินข้าวกลางวันมาหรือยังจ๊ะ”

“ยังเลยค่ะ” เด็กสาวตอบ

“งั้น เราไปหาอะไรกินกันก่อนเถอะนะ แล้วเดี๋ยวตอนบ่ายพวกเราค่อยมาที่นี่อีกครั้ง” พร้อมกับจับมือเด็กสาว “พวกเราไปก่อนนะจ๊ะ อิเอะคุง”

“ครับ สึสึรัน ถ้าอาของเราฟื้นแล้ว อาจะโทรบอกนะ”

“ค่ะ” เธอตอบรับแบบง่ายๆ ก่อนจะเดินไปพร้อมกับหญิงสาวผมดำ

และเมื่อคล้อยหลังไป เขาก็หันไปทางนางพยาบาลอีก 2 คนด้วยสีหน้าเกือบๆ นิ่งเฉย

“เดี๋ยวผมจะเข้าไปข้างใน อย่าให้ใครเข้ามานะครับ”

“ค่ะ คุณหนู” แล้วชายหนุ่มก็เดินเข้าไปในห้องนั้น




ร่างสูงยืนมองร่างบนเตียงที่นอนหลับใหล ดวงตาสีฟ้าดูอ่อนลงอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนถ้าไม่ใช่เพื่อน ไม่ใช่คนในครอบครัว หรือแม้แต่คนสำคัญ....

“เบียคุรัน....” เสียงทุ้มพึมพำเรียกชื่อของร่างบนเตียง ก่อนจะทรุดนั่งลงข้างเตียง 2 มือกุมมือซีดเซียวและบีบเบาๆ “อย่าเป็นอะไรไปนะ” พลางนึกย้อนไปตอนที่เขากับน้องชายแทบกระโจนเข้าไปในซากตึกหลังจากที่ได้ยินข่าวนั้น และแทบจะลืมหายใจเมื่อเห็นร่างเพรียวโชกไปด้วยเลือดข้นๆ เต็มตัวไปหมด ซ้ำยังอยู่ในอ้อมแขนของคนที่ไม่น่าจะอยู่ที่นี่อีก คนที่....สามารถทำให้ดอกไม้แสนงดงามถึงกับเสียน้ำตาไปได้

นี่สึสึรันจะรู้ไหม ว่าเจ้านั่น....

พลางนึกถึงตอนที่พวกเขาเรียนจบกันใหม่ๆ เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ ‘คนๆ นั้น’ เข้ามาในชีวิตของเบียคุรัน และดูจะสนิทกับหลานสาวของคนรักเขามาก แต่สุดท้าย ผลก็คือ....เขาเห็นคนตรงหน้านั่งปาดน้ำตา ร้องไห้อย่างไร้เสียง ขณะที่สึสึรันก็ทำได้แต่อยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่ายเท่านั้น

หนูเกลียดคนๆ นั้น!

สึสึจัง....

เขาทำให้อาของหนูเป็นแบบนี้....

ไม่เป็นไรนะ สึสึจัง อาไม่เป็นไรหรอก

แต่ว่า....

สึสึจัง พรุ่งนี้ต้องไปเรียนไม่ใช่หรือ เด็กดีน่ะ เขาไม่นอนดึกกันหรอกนะ

....

สึสึจัง....

ค่ะ อาเบียคุรัน วันนี้หนูขอนอนด้วยนะ

อื้อ




“ตอนนี้น่ะ พี่สาวนายปลอดภัยแล้วนะ เพื่อนร่วมงานของนายก็เหมือนกัน วันนี้น่ะ นายรู้ไหม ว่าแม่เลี้ยงนายก็มานะ พ่อของนายเองก็พยายามตามตัวนายใหญ่ของพวกนาย ที่หายตัวไปเหมือนกัน” เสียงทุ้มเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “รีบกลับมาสิ พวกเขาเป็นห่วงนายนะ ฉันเอง....ก็เหมือนกัน”

นายต้องฟื้นนะ

แล้วเขาก็ลุกขึ้นค่อยๆ คลายมือออกจากคนเจ็บก่อนจะก้มลงประทับฝีปากบนหน้าผากมนที่มีผ้าพันแผลทาบทับอย่างแผ่วเบา มือก็ลูบผมสีขาวอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหันหลังไป แต่ทว่า....




“ลักหลับฉันแบบนี้น่ะ ถ้าสึสึจังกับพ่อฉันมาเห็นจะทำยังไงหือ จ๊อตโต้” เสียงทุ้มติดหวาน ฟังดูแหบแห้งและอ่อนระโหยดังขึ้น สะกดให้คนที่ทำท่าจะไปต้องหันกลับมา

“นาย!” ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้าง เมื่อเห็นดวงตาสีอเมทิสต์ปรือตาขึ้นอย่างอ่อนล้า

“อา....อยากหลับจะแย่แล้ว แต่เสียงใครไม่รู้ปลุกฉันเนี่ย” คำพูดที่ไม่มีใครใส่ใจทั้งนั้น

“เดี๋ยวฉันไปตามหมอให้นะ นายนอนเฉยๆ นะ เบียคุรัน” ชายหนุ่มผมทองพูดรัวและเร็วก่อนจะรีบออกไปทันที

ถ้าลุกได้ นายคงไม่มาเห็นฉันนอนอย่างนี้หรอก อิเอยาสึ

พร้อมกับกลอกตาไปมาอย่างปลงในชีวิต อาการเจ็บตามเนื้อตัวชนิดที่แค่กระดิกนิ้วก็เจ็บจนน้ำตาแทบเล็ดนี่ทำให้เขาต้องนอนแข็งทื่ออย่างนี้ไปโดยปริยาย

ทุกคนไม่เป็นไรมากจริงๆ ด้วย

ดีแล้วล่ะ

แล้ว....เขาล่ะ....

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง

เราคิดบ้าอะไรอยู่

หมอนั่นมัน....

เกลียดไปซะ! เบียคุรัน หมอนั่น....ไม่มีค่าให้จดจำหรอก....

แอ๊ด....

เสียงประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างในชุดกาวน์ พร้อมกับร่างของคนที่เพิ่งออกไปเมื่อครู่

“คุณลุงครับ เบียคุรันจะไม่เป็นอะไรแน่นะครับ” เขาได้ยินเสียงอีกฝ่ายถามราวกับเป็นเจ้าหนูจำไม ตามประสาคนขี้กังวล แม้จะดูเวอร์ไปหน่อย แต่ก็....

นี่แหละ ซาวาดะ อิเอยาสึ ตัวจริงเสียงจริง

“อย่าห่วงน่า เจ้าหนุ่ม ไปๆ ไปรอข้างนอกซะ” แล้วก็ได้ยินเสียงพึมพำเบาๆ เหมือนกับ อยู่ฟังก็ไม่ได้อะไรเทือกนั้น ก่อนจะออกไปตามคำพูดของหมอผู้สูงวัย และการตรวจอาการทั้งหมดก็เริ่มขึ้น จนกระทั่งเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงเศษ


......................


..............


.......


....


..


“เบียคุรันคุง”

“ครับ” เขาเหลือบมองคนเป็นหมอที่มีสีหน้าครุ่นคิด

“เราน่ะ ดูอ่อนเพลียมากนะ ร่างกายมีบาดแผลตรงที่หน้าผาก ตามลำตัวก็มีรอยกระแทกจากของแข็ง” แล้วก็เงียบไป “อีกอย่าง....”

“รอยนั่นสินะครับ” มือเรียวกำแน่นจนจิกเข้าไปในเนื้อ ทำไมจะไม่รู้ ก็ในเมื่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องแต่งตัวของนักแสดงนั้น มันเกิดขึ้นก่อนที่อาคารจะถล่มเสียอีก แม้จะไม่ถึง 1 ชั่วโมงก็ตาม....

“ใช่....เพราะแบบนี้ล่ะ ที่ทำให้เธอเสียเลือดมาก และมีอาการอ่อนเพลียอีก”

“หมอครับ อย่าบอกคนที่ตามหมอมานะครับ” เขาหลับตาลง “อย่าบอกแม้แต่ครอบครัวผม”

“....”

“ผมไม่อยากให้พวกเขาเป็นห่วงผมครับ”

ไม่อยากเห็นสีหน้าแบบนั้นของสึสึจังอีก....

“แค่บอกอาการของผมที่เกิดจากตึกถล่มก็พอครับ”

“เข้าใจแล้ว” เขาไม่เห็นสีหน้าของคนเป็นหมอ แต่ก็พอเดาได้ว่าคงเหนื่อยใจกับคนไข้อย่างเขาเป็นแน่ แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก เสียงฝีเท้าเดินออกไป พร้อมกับอีกเสียงก้าวเข้ามา

“เบียคุรัน....”

“ฉันขอหลับก่อนนะ จ๊อตโต้”

“อืม นอนเถอะ เดี๋ยวจะอยู่เป็นเพื่อน” เพราะรู้นิสัยของเขาดีว่าเป็นยังไง คงเป็นหนึ่งในนิสัยทั้งหลายที่แก้ไม่หาย อย่างแรกก็คือ....ขี้เซา อย่างที่สองก็คือ ต้องมีคนอยู่เป็นเพื่อนในที่ที่ไม่คุ้นเคยจนกว่าจะหลับ (และคนที่อยู่ก็จำกัดแค่ว่าเป็นไม่พี่สาวก็ชายหนุ่มคนนี้เท่านั้น--) และอีกหลายๆ อย่างที่....สาธยายไม่หมด

“ขอบใจ” รู้สึกว่าอีกฝ่ายคงนิ้วเกลี่ยหน้าเขาเบาๆ และมันคงจะดีกว่านี้ถ้าเกิด....ไม่แตะบริเวณที่มีผ้าปิดแผลติดไว้.... ก่อนจะรู้สึกว่าอีกฝ่ายประทับฝีปากข้างแก้มเขาให้มันร้อนขึ้นมาเล่นๆ “ไหนว่าจะปล่อยให้นอนไง”

“คนมันคิดถึงน่ะ” เสียงอ้อนๆ ชวนให้กุมขมับ

สึสึจัง ช่วยโทรบอกสึนะโยชิคุงที ว่าให้เอาพี่ชายตัวดีของเขาไปเก็บได้แล้ว!!!

แต่ถึงจะคิดไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะป่านนี้เด็กสาวคงจะถูกแม่เลี้ยงเขาพาไปหาอะไรทานเรียบร้อยแล้ว

“แต่ถ้าหายแล้ว จะกอดให้หายคิดถึงเลย” คราวนี้เขารู้สึกว่าหน้าเขาร้อนอีกครา

ยังจะมา....

เอาเถอะ นานๆ ทีจะได้เจอกัน

“เอาเถอะ ไม่กวนแล้วล่ะ ราตรีสวัสดิ์นะ”

“ราตรีสวัสดิ์” คราวนี้เขาเริ่มง่วงขึ้นมาบ้างแล้ว ก่อนจะหลับไปจริงๆ ก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายจับมือเขาไว้แน่น ราวกับจะบอกว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียว....

ถ้านายรู้....ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน

นายยังจะทำแบบนี้กับฉันอีกไหม จ๊อตโต้




หากว่าเบียคุรันยังตื่นอยู่ ก็คงเห็นแววตาเจ็บปวดของคนเฝ้าเป็นแน่....

เขารู้....ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนสำคัญของเขา

ก็หลักฐานหลายอย่างมันมีให้เห็นจะๆ แต่พูดไปก็เท่านั้น เพราะรู้ดีว่าถ้าพูดไป....คนเจ็บคงเจ็บมากไปกว่านี้....

อิเอยาสึถอนหายใจยาว แต่ก็ไม่ทำอะไรมากนอกจากนั่งอยู่ข้างๆ จนแน่ใจว่าอีกฝ่ายได้หลับไปแล้ว จึงลุกค่อยๆ คลายมืออย่างเบาที่สุด และออกจากห้องอย่างเงียบที่สุด....




“ฮัลโหล....นี่พี่เอง....” ชายหนุ่มผมทองกดโทรศัพท์ทันทีที่ขับรถออกจากโรงพยาบาล

[มีอะไรครับพี่]

“ฝากหาข่าวให้พี่หน่อยสิ” เขากระตุกยิ้มบาง

[ถ้าเป็นความเคลื่อนไหวของบอสเก่าของพี่เบียคุรันล่ะก็....ไม่ต้องห่วงครับ ผมกับคนอื่นๆ แบ่งกันช่วยแล้ว]

“งานนี้มีหลายฝ่ายประสานงานกับตำรวจเยอะ ถ้าเราหาเจอก่อน เราก็บอกกับพ่อเบียคุรันด้วยนะ แต่ถ้าทางเขาเจอก่อน พี่จะบอกนายเองสึนะ”

[ครับ พี่เองก็ใจเย็นๆ ล่ะ ผมรู้ว่าพี่เป็นห่วงพวกพี่เขา] คำพูดจากปลายสายทำให้เขารู้สึกเบาตัวขึ้น

“แล้วมันมีอีกเรื่องหนึ่ง”

[พี่ครับ สายข่าวของผมก็มีนะครับ เรื่องนั้นผมก็รู้แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกครับ มีคนมาทำเป็นเจ้าข้าวเจ้าของถึงขั้นจะฟ้องร้องแบบนั้นน่ะ]

“นายจะทำยังไง”

[เดี๋ยวถ้าสึสึรันรู้เข้า ก็คงมีวิธีจัดการครับ พี่ก็รู้ว่าสึสึรันน่ะ....เป็นยังไง]

คำพูดนั้นทำให้เขานึกขำ

จริงสินะ ลืมไปว่าสึสึรันน่ะ แสบกว่าพวกผู้ใหญ่บางคนอีก

“นั่นสินะ แล้วเจอกันที่บ้านนะสึนะ”

[ครับ]

แล้วก็ตัดสายไป ก่อนจะเปิดวิทยุฟังเพลงเพื่อดีบความกลุ้ม

****
รีไรท์ใหม่ เปลี่ยนสถานะตัวละคร^^

o_o

0_0

O_O

อะ..อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

นั้นใครนะ แน่ใจจะว่าป๋าเบีย ไม่ใช่ มันไม่ใช่ ไม่มีวะ.. (ผั๊ว!! โทษฐานยุ่งยาก)

ขออ๊ากอีกรอบได้ไหม -*-

(ปล. ถังเบียน่ารักเกินไปแล้ว แถมยังเป็นเคะแรดอีก -*- ไปติดเชื้อมุคุจังมารึไงเนี่ย)

สู้ๆต่อไป

0-0 <<<<<<สีหน้าตอนเห็นสมการ


0[]0 <<<<<สีหน้าหลังอ่านจบ



ว๊ากกกกกกกกกกก เบียเคะๆๆๆๆๆๆๆๆ(ตะโกนไปล้านรอบ)

เคะแรดซะด้วยยยยยยยยยยยยยยย ช็อกค่า!!!!!!!!!!!


69100 อยากเห็นนนนนนนนนน (ทุกทีอ่าน 10069 แถมตัวเองก็เขียน 10069อยู่)


งานนี้เบียจะเป็นเคะ ชิงตำแหน่งยั่ว+แหลของสับปา อ๊ากกกกกกกกกก แม่เจ้า ปฏิวัติครั้งใหม่ มุคุจะกดอิป๋าเบียแล้วๆๆๆๆๆ

เราจะรอดูถึงตอนนั้นนะค่ะ

ปล.ฟิคที่ 4 แล้วที่อ่านเบียเคะ มะ...ไม่ไหวแล้ว อ่านมากกว่านี้ ข้าน้อยมีแนวโน้มจะไปแต่ง all100แน่ๆเลย (me//โดนเบียคุรันกระโดดประเคนเท้าใส่ทันที)

แค่ก ๆๆๆ G100!!!!

โอ้ว MY GOD!!!!
ยอดเยี่ยม เย้ วู้ว G100 69100 บันไซๆๆๆ

ท่านเบียเปลี่ยนไป๊ ชายหนุ่มขี้เซา อร๊างงง

ในห้องแต่งตัว...เกิดอะไรขึ้นในห้องแต่งตัว (กร๊าก!!!)

ใครมียาแก้โรคหัวใจบ้างงงงง ขอด่วนนนนนคร้าบบบบ

บะ....เบีย...คุ...ระ..รัน เปลี๊ยนไป๋ พยายามจะทำใจยอมรับอย่างแรง (อ่านไปขนลุกไป)

ว่าแต่เกิดอะไรในห้องแต่งตัวล่ะเนี่ยยยยยยย มุนายใช่มั้ยเป็นคนทำ (วิ่งใส่เกียร์หมาหนีสามง่าม)

ปล.งานนี้มุตกงานแน่ๆ หึหึ...กร๊าก เพราะมีคนมาเป็นเคะแรด + แหล คนใหม่แล้วววววว (หลบการชาร์จจากป๋าเบียไปอย่างเฉียดฉิว)

ปลล. จะนั่งรอตอนต่อไป

บอกทีว่ามันเป็นความฝัน ป๋าจะเคะได้ยังไง=[]=!!!!!!!!!!!!!!!

โดนแก้แค้นจนได้นะป๋านะ=w=;;; (/เช็ดเหงื่อ)

ตอบเม้นท์กันก่อน

var

เบียคุรันแรดตรงไหนน่ะคะ (แต่งเองยังไม่เห็นเลย --)


blood_hana

69100 อยากเห็นคู่นี้สินะคะ เอาไว้ เดี๋ยวเซรันจะแต่งค่ะ (เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ)

อ่า....ถ้าจะแต่งให้เบียคุรันเคะชนิดทำฮาเร็มล่ะก็....บอกกันบ้างนะคะ จะติดตามค่ะ^^



aiwendil

เกิดอะไรในห้องแต่งตัว-คาดว่าไม่นานเกินรอ จะทราบกันค่ะ


A100A100

อึ๋ย ถึงกับขนลุกเลยหรือคะ ก็....นะ (ตอนแต่งยังนั่งทำใจอยู่นานเหมือนกัน ฮา)

รอลุ้นไปนะคะ ว่าใครทำอะไรเบียคุรัน

อ่านตรง ปล. แหงะ เบียคุรันแรด+แหล ตรงไหนน่ะเจ้าคะ (แรดนี่ยังสงสัยอยู่ แต่แหลด้วยนี่ ยิ่งสงสัยเป็นทวีคูณ)


minicorn

เป็นไปแล้วค่ะ ^^

********

ตอน 3

(หลุด หลุด หลุด--คาแร็กเตอร์หลุดแหลกลาน!!!) เราแต่งไปได้ไงเนี่ย*-*

วันคืนหลังจากเหตุการณ์นั้นผ่านไปได้หลายวัน สตูดิโอแห่งนั้นก็ยุบตัวลง เนื่องจากบอสใหญ่ได้ขนข้าวของหนีความผิด ไปอย่างไร้ร่องรอย เหล่าทีมงานที่ทำงานในนั้นก็พบกับความลำบากและเรื่องราวที่ตัวเองไม่ได้ทำจนถึงกับต้องไปหางานใหม่หลังจากถูกฝ่ายนักแสดงฟ้องร้อง ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ออกจากโรงพยาบาล และคนที่ดูจะเดือดร้อนหนักที่สุดก็ไม่พ้นเบียคุรัน แต่เคราะห์ดีตรงที่ตัวเขาเองพอตั้งสติไม่ให้ถูกบดบังด้วยความทรงจำในวันนั้น ซ้ำยังมีคนคอยให้กำลังใจอีก จึงทำให้ฝ่ายที่เอาเรื่องเขาหน้าม้าน ถอยห่างไป....

วันนี้เป็นวันที่เขาและคนอื่นๆ ออกจากโรงพยาบาล โดยมีแม่เลี้ยงและคนรักมาช่วยทำเรื่อง และค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้ แน่นอนว่าคนที่มารับจะเป็นใครไม่ได้นอกจากพ่อของเขาเอง....

ร่างสูงผมสีทองในชุดสูทสีน้ำดูมีราคา ยืนรออยู่ที่รถ พร้อมกับส่งยิ้มมาทางพวกเขา

“คุณพ่อ!” เขาอุทาน ทั้งดีใจทั้งแปลกใจ เพราะเป็นที่รู้กันว่าอีกฝ่ายนั้นงานเยอะแค่ไหน ดูแล้วไม่น่าจะมาได้เลย....

“ไม่เจอกันนานเลยนะ” ชายวัย 40 ปลายๆ แต่ใบหน้านั้นไม่สามารถบ่งบอกอายุจริงๆ ได้เลยแม้แต่นิดเดียวเอ่ยทัก “เป็นยังไงบ้าง ซาระ ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม” ชายหนุ่มผมทองถามขึ้น

“ค่ะ” เธอตอบพร้อมกับยิ้มน้อยๆ “ต้องขอบใจอิเอะคุงด้วยนะจ๊ะ ที่ช่วยน้าอีกแรง” หันไปทางชายหนุ่มอีกคน

“ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณน้า” อิเอยาสึเอ่ยพร้อมกับยิ้มบางๆ “อีกเดี๋ยวผมจะตามไปนะครับ เบียคุรัน แล้วเจอกันนะ”

“อืม” เขาตอบรับและเดินขึ้นรถอย่างว่าง่าย

“อิเอะคุงจ๊ะ รีบมาล่ะ เดี๋ยวงานจะกร่อยกันนะจ๊ะ” ซาระเอ่ย

“ครับผม เดี๋ยวจะรีบไปนะครับ” เขารับคำ เรียกรอยยิ้มให้แก่เธอได้อย่างดี ก่อนที่รถสีดำคันงามจะเคลื่อนตัวออกจากบริเวณโรงพยาบาลไป




“เราจะไปไหนกันหรือครับ พ่อ” เขาถามอย่างสงสัย

“พ่อว่า....พวกเราคงอยากจะพักผ่อนกันน่ะนะ ก็เลย....” เขาเกริ่น

“พาไปพักตากอากาศหรือครับ” มองคนเป็นพ่ออย่างงุนงง ขณะที่คนเป็นแม่เลี้ยงก็หัวเราะน้อยๆ ด้วยความเอ็นดู

“ใช่แล้วล่ะจ้ะ เบียคุรันคุง แล้วตอนนี้ทุกคนก็รอกันอยู่ที่นั่นด้วยล่ะจ้ะ” แค่ได้ยินแบบนี้ ดวงตาสีอเมทิสต์ก็เบิกกว้างไม่ต่างกันนัก “สึสึจังก็ด้วยนะจ๊ะ”

“จริงหรือครับ!”

“พ่อเคยโกหกเราไหมล่ะ หืม” คนเป็นพ่อเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยน

“แล้วที่บริษัทล่ะครับ”

“พ่อให้โรมาริโอ้ช่วยจัดการให้แล้วล่ะลูก อ้อ จริงสิ เรื่องนายเก่าของลูกน่ะ....”

“ไม่เจอก็ไม่เป็นไรหรอกครับพ่อ ผมไม่ได้คิดอะไรมากหรอกครับ” เบียคุรันตอบ ทั้งๆ ที่ในใจนั้น....แอบเสียดายอยู่ไม่น้อย ที่ไม่ได้จัดการให้หายโมโหเท่านั้นล่ะ “อย่างมากก็หางานใหม่ ที่ไม่ต้องยุ่งกับคนพวกนี้อีกแล้ว” เขาว่าพลางหลับตา จริงๆ แล้ว เขาก็แทบจะไม่ต้องมานั่งหางานเสียด้วยซ้ำ เพราะครอบครัวของค่อนข้างมีฐานะ แต่ว่า....นิสัยของลูกบ้านนี้.... อยู่เฉยไม่เป็น....กันสักคน

“พ่อครับ แล้วน้องล่ะครับ”

“อยู่ที่นั่นเหมือนกันจ้ะ” คนเป็นแม่เลี้ยงตอบ สร้างความงงงวยให้กับพวกเขาได้ไม่ยาก

รายนั้นน่ะ....

แบบนี้ ที่นั่นไม่พินาศแล้วเรอะ!

เขาคิดพร้อมกับสีหน้าจืดเจื่อน พร้อมกับความทรงจำในสมัยเรียนก็ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด ภาพของเด็กหนุ่มผมดำผู้มาพร้อมกับอาวุธพลองสีเงินทั้ง 2 มือ ท่ามกลางซาก (?) ร่างไร้สติของบรรดาเด็กเกเรในโรงเรียน พร้อมกับรอยยิ้มแสยะ....

นึกแล้วก็....

หวังว่าทุกคนจะไม่เป็นไรหรอกนะ รายนั้นยิ่งไม่ชอบคนเยอะๆ อยู่

แล้วก็ถอนหายใจยาว

“ไม่ต้องห่วงหรอกลูก น้องน่ะ เป็นเด็กดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ” เสียงของคนเป็นพ่อเอ่ยขึ้น

“พ่อก็รู้นี่ครับ ว่าน้องน่ะเป็นยังไง” เขาพูดพลางพิงเอนตัวลงบนเบาะอย่างช้าๆ เนื่องจากอาการเจ็บหลัง นึกเสียดายที่หลานสาวเขาไม่มาด้วย ไม่อย่างนั้นคงได้เห็นท่าทีเหมือนถูกผีหลอก เมื่อได้ยินเรื่องของคุณอาของเธออีกคนแน่นอน

“เอาเถอะน่า เวลาเปลี่ยน คนก็เปลี่ยนได้นะลูก”

ขอให้มันจริงเถอะครับ

โดยหารู้ไม่ว่า....สิ่งที่พ่อเขาพูด....มันก็มีส่วนถูก แต่เพียงแค่...ครึ่งเดียว....เท่านั้น




3 ชั่วโมงให้หลัง เป็นช่วงเวลาที่พวกเขาออกจากตัวเมือง มุ่งหน้าสู่เส้นทางที่ห่างไกลจากผู้คน มีเพียงต้นไม้ตามแนวทาง ความเงียบที่มีเพียงเสียงลมหวีดหวิว เสียงนกน้อยร่ำร้อง กับเสียงเครื่องยนต์เท่านั้น....

เวลานี้ เบียคุรันได้หลับไปแล้ว....

“คงเหนื่อยแย่เลยนะ ซาระ” เขาหมายถึงร่างเพรียวที่เอนตัวหลับไป

“ค่ะ”

“จะว่าไป ฉันก็อยากให้แกมาช่วยงานบริษัทเราเหมือนกันนะ” เขาเอ่ยพร้อมกับถอนหายใจ

“ดีโน่....”

“ก็ฉันน่ะ ไม่อยากให้พวกแกอยู่ไกลหูไกลตาฉันน่ะสิ นี่ขนาดว่าเป็นสตูดิโอของคนรู้จักนะ ยังทำกันแบบนี้ได้ลงคอเลย”

“ใจเย็นๆ เถอะค่ะ” เสียงของคนเป็นภรรยาเอ่ย “รอให้หาย แล้วค่อยพูดก็ยังทันนะคะ” ใจจริงเธอเองก็เห็นด้วยกับคนเป็นสามี เพราะอย่างน้อย บริษัทที่อยู่สาขาญี่ปุ่นนี่ก็ยังมีอยู่ ให้ 2 คนพี่น้องช่วยกันดูแล ก็ไม่น่าห่วงอะไร ส่วนเธอกับสามีก็อยู่ที่อิตาลีกันอยู่แล้ว….




รถสีดำมุ่งหน้าไปอีก 3 กิโลเมตร ก็เห็นคฤหาสน์สีขาวหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลนัก ประกอบกับที่ชายหนุ่มตื่นขึ้นด้วยอาการงัวเงียเล็กน้อย

“ตื่นแล้วหรือจ๊ะ”

“ครับ”

“ลงมาได้แล้ว ถึงแล้วล่ะลูก” ดีโน่เอ่ย ทำให้เบียคุรันรีบลุกและออกมานอกรถ

“ไม่ได้มานานแล้วนะครับ ที่นี่น่ะ”

“จ้ะ ตอนนี้สึสึจังอยู่ข้างในแล้วล่ะนะ”

“ครับ หืม....” ก่อนจะหลบวัตถุบางอย่างที่แหวกอากาศพุ่งตรงมาทางพวกเขา....

“ทักทายกันแบบนี้อีกแล้วสินะ” เขาพึมพำและมองผู้มาใหม่ที่เดินออกมาจากประตูคฤหาสน์ “เคียวยะ”

“เคียวยะ ไปโมโหอะไรมาหรือลูก” ซาระถามลูกชายแท้ๆ ของเธอ

“เปล่าครับ” ร่างสูงใหญ่ ผมสีดำ ตาเรียวสีดำฉายแววไม่สบอารมณ์อยู่เป็นนิจ

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เคียวยะ” เบียคุรันทักพร้อมกับยิ้มให้ ส่วนอีกฝ่ายจะทำแค่ยิ้มที่มุมปากตอบ

“มาได้แล้ว เจ้าพวกนั้นบ่นจนน่ารำคาญ” และหมุนตัวเดินเข้าไปข้างใน ทำให้เขาต้องรีบสาวเท้าตามไป




บรรยากาศภายบ้านดูครื้นเครง เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงเพลง หลังจากมีการเซอร์ไพรส์ (ที่รู้อยู่แล้ว) เรื่องงานเลี้ยงไปแล้ว ผู้ใหญ่ทั้ง 2 ก็ขอตัวกลับก่อนเนื่องจากมีธุระ งานนี้เขาได้เห็นหลานสาววิ่งมากอดพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆ

“ว่าไง หืม เป็นเด็กดีหรือเปล่า สึสึจัง”

“อาเบียคุรัน หนูไม่ใช่เด็กเล็กๆ แล้วนะคะ ทำไมพูดแบบนี้อีกแล้วล่ะ” คิ้วเล็กๆ มุ่นเข้าหากัน เรียกรอยยิ้มเอ็นดูให้กับเขาได้อย่างดี

เบียคุรัน ฝากยัยตัวเล็กของพี่ด้วยนะ

ครับพี่

เฮ้อ! พี่นี่แย่จริงนะ ทั้งๆ ที่นายก็มีเรียน แต่ดันป่วยจนต้องให้นายมาเฝ้าอีก

มันห้ามกันไม่ได้หรอกครับพี่

นั่นสินะ ฮะๆ แค่กๆ โอย! หัวเราะก็ไม่ได้อีก น่าเบื่อชะมัด

พี่....

ตอนนี้น่ะ ซากุระ จากสึสึรันไปแล้ว ถ้าพี่เป็นอะไรไปอีกคน....

อย่าพูดแบบนั้นสิครับ! พี่ต้องหายแน่นอน!

เหอะๆ โรคมะเร็งมันหายยากนะน้องชาย อีกอย่าง มันก็ระยะสุดท้ายแล้วด้วย ดีนะ ที่นายไม่เป็นพวกสิงอมควันแบบพี่ ไม่งั้น....คงแย่น่าดู

ทั้งๆ ที่พี่เลิกมาเป็นปีแล้วหรือครับ

อืม สัญญาได้ไหมล่ะ ดูแลสึสึรัน จนกว่าแกจะอยู่ได้ด้วยตัวเอง

ผมสัญญาครับพี่




“เอาล่ะ เราไปหาอะไรกินกันเถอะนะ อาก็หิวแล้วด้วย” พร้อมกับจูงมือหลานสาวไปที่โต๊ะอาหาร มีเสียงพูดคุยเป็นระยะๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานประกอบไปด้วย....




งานเล็กๆ ที่ดูไม่ใหญ่โตนักยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ ตอนนี้หลานสาวเขากำลังพูดคุยอยู่กับพวกรุ่นน้องที่โรงเรียนเก่าเขาอย่างสนุกสนาน ส่วนน้องชายคนเล็ก....เขาก็เห็นว่ากำลังลากแขนของใครคนหนึ่งออกไปข้างนอก จนตอนนี้ก็เหลือแค่เขาที่กำลังนั่งอยู่ในงาน พูดคุยกับชายหนุ่มผมสีน้ำตาล ใบหน้าละม้ายคล้ายใครคนหนึ่ง

“ขอบใจนะ สึนะโยชิคุง”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ” เขาพูดพร้อมกับเอามือเกาหัวตัวเองเบาๆ “มันไม่ได้ลำบากอะไรนี่ครับ เรื่องจัดงานน่ะ ถ้าพวกพี่ชอบสิครับ ถึงจะดี พี่อิเอะน่ะนะครับ อุตส่าห์บึ่งรถขับมา โอ๊ย!” แล้วก็ถูกคนเป็นพี่เคาะหัวไปหนึ่งที “เจ็บนะครับพี่” ตามด้วยเสียงโวยวาย มือก็ลูบหัวป้อยๆ

“พูดอะไรน่ะ สึนะ” ดวงตาสีฟ้าฉายแววดุ ขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาก็มีริ้วสีแดงอย่างเห็นได้ชัด “ไปกันเถอะ เบียคุรัน” พร้อมกับจับมือเขา พาไปยังริมระเบียงอีกมุมท่ามกลางเสียงกระเซ้าเย้าแหย่ของแต่ละคนที่รู้เรื่องของพวกเขาดี




“มีอะไรหรือ จ๊อตโต้” ร่างเพรียวถามอย่างสงสัย

“ฉัน....เคยบอกนายว่าถ้านายหายแล้ว จะกอดให้หายคิดถึงเลยใช่ไหม” ทายาทคนโตของตระกูลซาวาดะพูดขึ้น เรียกให้สีหน้าเขาร้อนวูบ

“อะ อือ” เบียคุรันพยักหน้า

“งั้น....อย่าหนีนะ” พร้อมกับดึงร่างเพรียวมาสวมกอดแน่น ซุกใบหน้าลงที่กลุ่มผมสีงาช้าง “นายนี่ตัวเล็กไปนะ บอกให้กินเยอะก็ไม่เชื่อ”

“โทษที ฉันได้เลือดแม่เยอะกว่าพ่อ” เขาโต้

“ใครบอก หมายถึงว่าผอมไปต่างหากล่ะ”

“....” ไม่มีคำพูดใดๆ นอกจากจะซบใบหน้าลงที่แผงอกกว้าง ซับไออุ่นที่ห่างหายไปนาน “แล้วนายยังจะกอดฉันอย่างนี้อีกไหมล่ะ” เอ่ยความในที่แม้แต่ตัวเองก็ตกใจ

นี่เราพูดบ้าอะไรเนี่ย!

ถ้าสึสึจังมาได้ยินนี่ คงได้ช็อคแน่!

“แน่สิ” ก่อนจะเชยคางมนขึ้นมาสบตา พร้อมกับยิ้มอ่อนโยนอย่างที่เคยทำ “มีแต่นายนี่แหละ ที่ฉันจะทำแบบนี้” พร้อมกับแนบฝีปากลงที่ใบหน้าสวยแผ่วเบาและทะนุถนอมที่สุด “และถ้าใครที่ไหนมาทำกับนาย ฉันจะจัดการให้ไม่กล้ามายุ่งเลย” ก่อนจะเลื่อนมาประทับบนริมฝีปากบาง ราวกับว่านั่นคือคำสัญญาระหว่างกันเท่านั้น....

*****

โอย~ กว่าจะรีไรท์เสร็จ เหนื่อยสุดๆ จริงๆ

รับไม่ด้ายยยยย!!!~ รุ่นที่หนึ่ง....ระ...รุ่นที่หนึ่ง โรแมนติก อ้ากกกกก!!!~ (ขอยาระงับประสาทที)

ว่าแต่ทะ....ทำ....ไมเบียถึงได้ดูเคะมากมายเช่นนี้ หรือว่า....เกิดการผิดพลาดทางเทคนิกของการทดลองของจางนินี เลยทำให้เคะขึ้น (ว่าแล้วก็หนีมาเลย์ริงต่อ)

ว่าแต่.....คุณพ่อโน่...ทำไมลูกถึงเป็นเผือกเช่นนี้อ่ะ มีหลากสีเชียวเลนนะทั้งตระกูลเนี่ย (หลบเเส้อย่างว่องไว)

ปล. ผมก็จะรอตอนต่อไปแม้ว่าอ่านแล้วยังไม่หายขนลุกก็เถอะ เรื่องเบียเคะรันอ่ะ (จบท้ายด้วยการตายในสภาพอาถเพราะมาเลย์ริง)

ปลล. เพิ่งเห็นว่าท่านเองก็เล่นเด็กดีเช่นกัน

ดีโน่!! น้องโน่แต่งงาน!!!
โอ้ว โนว~~~(โหยหวน)

จ๊อตโต เธอหวานไปแล้วนะ
คนอ่านเขินนะตัวเอง *v*

ฟ้าโปรดประทาน 69100 มาให้เราด้วยเตอะ (ไอ เลิฟ ซาดิสต์!!!)

ตอบเม้นท์^^

A100A100

ตระกูลนี้มีแค่ 3 สีค่ะ

แต่ว่าลูกแต่ละคนจะออกไปทางแม่ค่ะ (ไม่มีใครเหมือนพ่อสักคน-ฮา)

ตอบ ปล. อ่า ขนลุกมากถึงขนาดนั้นเลยหรือคะ (ฮะๆ เซรันนั่งคิดนอนคิดหลายตลบเลยว่าจะแต่งให้เบียเคะดีไหม-จนตอนนี้ก็ยังคิดอยู่ว่าจะแต่งต่อยังไงดี)




aiwendil

อ่า อีกไม่นานคงได้เห็นสับปะรดแน่ค่ะ





*ประกาศค่ะ*

เซรันขอรีไรท์ใหม่ค่ะ ขอแก้บทบาทตัวละคร แต่ไม่มีผลกระทบกับเนื้อเรื่องอย่างที่ควรจะเป็นแน่นอนค่า

(ไม่รู้นึกยังไงถึงอยากแต่งให้เบียคุรันเลี้ยงเด็ก อุ๊บ เผลอไป--)

แล้วจะมาต่อให้ใหม่นะคะ^^

ม๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

เบียอ๊า

เบียต้องไม่เคะ

ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เบียเคะ ม๊าบยยยยยยยยยยยยยยยยย

ไม่ได้ทำใจเพื่อไว้เลยยยยย (แต่ดีนอยากอ่านซะงั้น) อ่านทั้งน้ำตาเลยค่ะ (เวอร์เเระกู)

ยังไงก้อมาอัพไวๆนะคะ