[S.Fic] หยุดฉันที { 6927 }

O๐_SHI-WA-WA_๐O · **Posted:** 24 May 2009, 19:04

Title: อยากรู้...แต่ไม่อยาก

Paring: 8059

Rate: PG นิสๆ

Note: อารมณ์แปรปวนไวยิ่งกว่าหมาวิ่งผ่าน - -* + ถ้าแต่งไม่ดียังไงขอโทษนะคะ แต่งซองฟิคครั้งแรก T-T+ถ้ามีคำผิดก็ขอโทษแช่นกัน

Music: http://www.ethaimusic.com/popup2/a_0872.html

_____________________________________________________________________________

“โย่ว โกคุเทระ!!”ร่างสูงเจ้าของเสียงและใบหน้าสดใส คนที่มักจะยิ้มเหมือนคนบ้าเสมอและมักจะฉีกยิ้มให้กว้างที่สุดทุกครั้งที่เห็น ร่างบางผู้มีเรือนผมสีเงินและนัยน์ตาสีเขียวมรกต ที่มักทำหน้าไม่สบอารมณ์ทุกทีที่เห็นตน

“มาสายนะเจ้าบ้าเบสบอล!!”ร่างบางตะคอกใส่อย่างหงุดหงิดเมื่อ ร่างสูงเจ้าของรอยยิ้มปัญญาอ่อนที่มาสายจนทำเอาเค้าและต้องรออยู่นานสองนาน

“ก็มันเพิ่งเลิกซ้อมเบสบอลนี่นา ไปกัน!”ไม่รีรอยามาโมโตะเดินเข้ามาพาดบ่าคนเตี้ยกว่าอย่างว่องไว

“ใครสั่งให้แกเอาแขนมาพาดฉัน ออกไปเดี๋ยวนะเฟ้ย!!”โกคุเทระตวาดลั่นก่อนจะพยายามสะบัดแขนคนข้างๆ แต่แล้วทุกๆครั้งคนข้างๆก็จะตวัดแขนมาพาดเหมือนเดิม จนต้องปลง

ได้ชิดเพียงลมหายใจ แค่ได้ใช้เวลาร่วมกัน
แค่เพื่อนเท่านั้น แต่มันเกินห้ามใจ

“โกคุเทระ เสาร์นี้มาดูฉันแข่งเบสบอลหน่อยสิ!”พิรุณร่างสูงหันมาชวนวายุข้างๆ ด้วยสีหน้าที่หวังว่าคนข้างๆจะยอมไปด้วย

“เรื่องอะไรฉันต้องไปด้วยฟะ!!!”ดูเหมือนว่าวายุร่างบางข้างๆจะทำลายความหวังซะหมดเกลี้ยงทำเอาคนที่ถูกตอกกลับถึงหงอยเป็นลูกหมาโดนทิ้งเลยทีเดียว

“โกคุเทระใจร้าย เห็นฉันเป็นอะไรเนี่ย T^T”พิรุณร่างสูงเริ่มใช้สกิลบีบน้ำตาให้น่าสงสารหวังให้คนข้างๆใจอ่อน แต่ดูเหมือนว่า

“เป็นไอ้บ้าเบสบอลงี่เง่าไง!!!!”จะโดนด่า....

ที่ค้างในความรู้สึก ว่าลึกๆเธอคิดยังไง
รักเธอเท่าไร แต่ไม่เคยพูดกัน

“ง่ะ!”คนแห้วรับประทานได้แต่จ๋อยสนิทตามเคย

“เสาร์นี้ก็ว่างๆอยู่ ไปก็ได้ฟะ!!!”ร่างบางข้างๆเห็นคนข้างๆจ๋อยสนิท แบบไม่ปกติทำเอาตัวเองรู้สึก ไม่ดีพิกล พูดขึ้นด้วยปากเจ้ากรรมที่ดันเผลอใจอ่อน

“จริงนะ!!!!!!”คนที่เคยซึมกับมาลั้นลาทันทีเมื่อวายุร่างเล็กตอบตกลง คนโดนถามซ้ำได้แต่สะบัดหน้านี้และตอบห้วนๆ

“เออ!”

อะไรที่อยู่ในใจก็เก็บเอาไว้
มันมีความสุขแค่นี้ก็ดีมากมาย

เธอจะมีใจหรือเปล่า
เธอเคยมองมาที่ฉันหรือเปล่า
ที่เราเป็นอยู่นั้นคืออะไร

“เออ...โกคุเทระ”พิรุณร่างสูงเอ่ยเรียกคนข้างๆด้วยเสียงไม่ดังมากมาย นัยน์ตาสีนิลจ้องมองไปยังนัยน์ตาสีมรกตที่หันมาสบด้วยความรู้สึกบ้างอย่าง

“อะไรของแกอีก?”คนโดนเรียกหันตามมา ด้วยความสงสัย

เธอจะมีใจหรือเปล่า
มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ

แต่ไม่อยากถาม
กลัวว่าเธอเปลี่ยนไป

“ไม่มีอะไรหรอก รีบไปเถอะเดี๋ยวสึนะรอแย่!”พิรุณตอบปัดไป พรางเสประเด็นทันที

“อะไรของแกฟะ”วายุร่างเล็กได้แต่พึมพำกับตัวเอง กับอารมณ์แปรปวนของเพื่อนข้างๆ

ไม่ถามยังดีซะกว่า
เพราะฉันรู้ถ้าเราถามกัน
กลัวคำๆนั้น อาจทำร้ายหัวใจ

แปะ แปะ

“หือ?”ทั้งสองที่สัมผัสถึงอะไรบางอย่าง ร้องสงสัยพรางมองหน้ากันพร้อมกัน ก่อนที่คำตอบจะถูกประทานมาทันที

ซ่า ซ่า ซ่า

“ฝนตกแล้วอ่ะ”ดูเหมือนพิรุรร่างสูงยังคงยืนเอ๋อ ในขณะที่วายุร่างเล็กกำลังมองหาที่หลบฝนอย่าลุกลี้ลุกลน

“อ๊ะ! เจอแล้ว ไอ้บ้าเบสบอลมานี่!!!!”ไม่ว่าเปล่าร่างเล็กรีบดึงมือเพื่อนข้างๆให้ตามไปในที่หลบฝนใกล้ๆที่เจอ และนั่นก็คือ ป้ายรถเมล์

“เปลียกหมดเลย เพราะแกเนี่ยมัวแต่ยืนเอ๋ออยู่ได้!!!!”ร่างเล็กหันไปต่อว่าโทษคนข้างๆที่เป็นต้นตอทำให้ต้องเปลียกหนักจากการยืนเอ๋อของเพื่อนตน

“แหะๆ ขอโทษนะ”คนโดนว่าได้แต่หัวเราะแก้ตัวไปพราง

“ชิ! ช่างเถอะ ดูท่าอีกนานกว่าฝนจะหย..อ๊ะ!”ร่างบางร้องตกใจเมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่างถูกคุมให้ ก่อนจะหันมองก็พบว่าพิรุณร่างสูงคุมเสื้อคุมให้กับตน

“โอ๊ะ! พอดีว่าเห็นไหล่สั่นๆน่ะก็เลยคิดว่าโกคุเทระคงหนาวน่ะ^^”พูดไปยิ้มไปก่อนที่ตัวเองจะนั่งลงที่เก้าอี้รอรถที่มีไว้ให้

“แล้วแกไม่หนาวรึไง!”

“ไม่เลยสักนิด”ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่ความจริงร่างกายก็รู้สึกเย็นไม่น้อย

“ขะ ขอบใจนะ!”วายุร่างเล็กนั่งลงใกล้ๆก่อนจะพูดขึ้นติดขัด แก้มนวลขึ้นสีระเรื่อ ทำเอาคนข้างๆอดดีใจไม่ได้

อะไรที่อยู่ในใจก็เก็บเอาไว้
มันมีความสุขแค่นี้ก็ดีมากมาย

จู่ๆเสียงเพลงจากเครื่องเล่นเพลงของคนที่หลบฝนด้วยกันดังด้วยเพลงที่สื่อได้ถึงความรู้สึกของพิรุณร่างสูง

“เธอจะมีใจหรือเปล่า

เธอเคยมองมาที่ฉันหรือเปล่า
ที่เราเป็นอยู่นั้นคืออะไร
เธอจะมีใจหรือเปล่า
มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ
แต่ไม่อยากถามกลัวรับมันไม่ไหว
เธอจะมีใจหรือเปล่า

มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ
แต่ไม่อยากถาม กลัวรับมันไม่ไหว”

พิรุณ...สิ่งที่ชะล้างทุกอย่าง คือสายฝนแห่งสวรรค์

วายุ...ลมพายุที่กระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง

มันจะเป็นไปได้ไหม หากวายุนั้นจะสงบความบ้าคลั่ง

ด้วยสายฝนที่ชะล้างเยี่ยงพิรุณ

- END -[bgcolor=][/bgcolor]

[bgcolor=][/bgcolor]

P i n n a · **Posted:** 24 May 2009, 19:27

TTATT!!!

ซึ้งมากค่ะ! อินมาก!

ชอบเพลงนี้มากเลย เคยร้องไห้กับเพลงนี้ด้วยล่ะ..

(เศร้าฟิคไม่ได้เศร้าจากเรื่องจริงนะจ๊ะ)

แต่งดีมากๆเลยค่ะ อยากลองแต่งซองฟิคบ้างเหมือนกัน

ยิ่งเปิดเพลงไปด้วยนี่ใจเต้น ตึกตัก ตึกตัก

เอร๊ยยย~ 8059 บันไซ~

*กรี๊ดแล้ววิ่งหนี*

PinkDream · **Posted:** 24 May 2009, 20:19

อ๊า><~!!!

ชอบๆๆ ๆน่ารักๆๆ น่าจะมีต่อนะคะTT^TT เสียดายๆ
อยากเห็นเป็นเรื่องยาว(ฮา)

ส่วนตัวแล้วพิงค์เองก็ชอบเพลงนี้มากเหมือนกันค่ะ^^
ความหมายดีมากๆเลย ชอบๆ

เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ

aonkaaon · **Posted:** 24 May 2009, 20:28

น่ารักกันจังเลย
--ไม่ถามยังดีซะกว่า--
แค่มอง...ก็รู้เนอะ

ชอบคู่นี้อยู่เหมือนกันค่า...>v<

8059Holic · **Posted:** 24 May 2009, 21:34

อ่านไปฟังเพลงไป

อินสุดๆเลยค่ะ

*ยิ้ม*

stAr' · **Posted:** 24 May 2009, 21:48

ซึ้ง ๆ ><

หวานโฮก !
ไรท์เตอร์สู้ ๆ

-[Alone]- · **Posted:** 24 May 2009, 23:37

อ๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง~

หวานมั่กๆๆๆ >< กิสกร๊าดดดดดดดดด

แบบนี้เค้าชอบมั่กๆคร่า

ยิ่งฟังเพลงไปด้วยแล้ว ได้อารมณ์สุดๆเลยคร่า ><

dream_goku · **Posted:** 25 May 2009, 01:11

หวานมากเลยค่ะ

อยากให้มีต่อจัง

freakmaster · **Posted:** 25 May 2009, 09:27

นี่แหละใช่เลย 8059 มันต้องแบบนี้เลย!!!
ชอบเพลงนี้มาก และก็ชอบคู่นี้มากด้วยค่ะ
อ่านแล้วรู้สึกดีมากๆเลย แต่ว่าจบแค่นี้แล้วเหรอคะ ได้โปรดเขียนเป็นเรื่องยาวทีเถอะ T-T

Ryoya · **Posted:** 25 May 2009, 14:50

ว้าว น่ารักมากมายเลยหล่ะคะ
ขอบคุณนะคะที่แต่งฟิคน่ารักน่ารักมาให้ได้อ่านกัน
ขอบคุณคะ

WAKETSU · **Posted:** 25 May 2009, 16:05

อบอุ่นดีจังน้า....^ ^....
8059มันก็แบบนี้ละเนอะ....ถึงจะไม่พูดอะไรมาก
แต่ก็รู้กัน...>.<....

แล้วแต่งมาอีกนะคะ....^ ^....

O๐_SHI-WA-WA_๐O · **Posted:** 25 May 2009, 20:17

Title: First Love
Paring: 1827
Rate: Mix
Note: Mix มั่วๆ -w-
Music:http://upload.bluegy.com/show.php?500e169b9d3aa0246a4fb85f3cf3cb83.mp3

__________________________________________________________________________________

08.30 น. โรงเรียนนามิโมริ

“ซวยแล้วไง ดันตื่นสายซะนี่เรา!!”ร่างบางผู้มีเรือนมีสีตาลฟูฟ่องบ่นพึมพำกับตัวเอง
“มาสายนะ เจ้าสัตว์กินพืช”เสียงเยียบเย็นดังขึ้นที่หน้าประตูโรงเรียนทำเอาร่างบางเบรกเอี๊ยด

…ซวยล่ะตู เจอคุณฮิบาริอีกแล้วไง!...

ตึก ตัก ตึก ตัก

“จ้องหน้าฉันมีอะไรรึไง ซาวาดะ สึนะโยชิ”กรรมการรักษาระเบียบถามด้วยเสียงติดหงุดหงิด
“อ๊ะ! ไม่ ไม่ ไม่มีอะไรครับ!!”ร่างบางที่พอได้สติหลังจากถูกนัยน์ตาสีนิลจ้องมองกลับก็ตอบไปตะกุกตะกักทันที แก้มขาวนวลขึ้นสีเล็กน้อย

....เมื่อกี้ ทำไมไม่เห็นรู้สึกตัวเลยนะ....
....ทำไมอยู่ๆก็เผลอมองคุณฮิบาริ ด้วยใจหวิวๆแบบนั้นนะ....

เกิดอะไรขึ้นมากับหัวใจ รู้สึกหวิวที่หัวใจ
ตอนที่เธอเอาตามาจ้องกัน

“งั้นหรอ...วันนี้เป็นครั้งที่ห้าแล้วนะที่นายมาสาย”เสียงเย็นเอ่ยขึ้นหลังจากมองดูรายชื่อนักเรียนผิดระเบียบในมือ
“อ่า...ครับ”เสียงหวานตอบกลับเบาๆ เกรงกลัวต่อภัยอันตราย

หรือที่พบกันทุกวัน ฉันเลยเริ่มจะไหวหวั่น
คืออาการตกหลุมเธอหรือไง

“วันนี้ทั้งวัน นายต้องคอยรับใช้ฉันเข้าใจไหมเจ้าสัตว์กินพืช”ร่างสูงเอ่ยปากสั่งอย่างถืออำนาจ
“คะ ครับ”

...รับใช้คุณฮิบาริเนี่ยนะ!! ซาตานชัดๆ...
…แล้วทำไมตูซวยแบบนี้เนี่ย!!...
…พระเจ้าลำเอียง!!...

“ตามมาเร็วสิ...ชักช้าเดี๋ยวก็ขย้ำซะหรอก”เสียงย้ำอย่างหงุดหงิดเรียกให้ร่างบางหลุดพ้นจากความคิดน้อยใจพระเจ้าเบื้องบนแล้วค่อยวิ่งไปเดินข้างๆคนตัวสูงกว่า นัยน์ตาหวานใสสีน้ำตาลเหลือบมองคนข้างๆ

...จะว่าไปคุณฮิบาริ ดูผ่านไปก็เท่อยู่แล้ว...
...ยิ่งได้มาเห็นหน้าคมคายของคุณฮิบาริชัดๆแล้ว...

“หือ?”คนถูกมอง เค้นเสียงถามอย่างุนงงพร้อมกับปรายตาสีนิลมองมายังร่างบางที่กำลังยิ้มหวานพร้อมกับแก้มนวลสีขึ้นสี อีกอย่างกับนัยน์ตาสีหวานน้ำตาลที่เหมือนกับล่องลอยไปแสนไกล
“มะ ไม่มีอะไรครับ!”คนที่ได้สติก้มหน้างุด

...บ้าจริง! เรานี่ทำไมถึงได้มองคุณฮิบาริ…
...จนเคลิ้มแบบนั้นนะ!!...

ตึก ตัก ตึก ตัก

หรือว่าจะใช่ ก็ไม่เคยเป็นแบบนี้ ที่ใจวุ่นวาย
เมื่อไรอยู่ใกล้เธอ ยังเคลิ้มไป...อยู่เลย

พักกลางวัน ห้องพยาบาล

“เฮ้อออ~ เหนื่อยชะมัด”ร่างบางนั่งแผ่หลาบนโซฟาอย่างเหนื่อยล้า กับงานหนัก(นรก)ของคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าคุมเมืองนี้ นัยน์ตาสีสวยเหลือบเห็นหนังสือข้างๆกองเอกสารห้องพยาบาล
“First love”ร่างบางอ่านชื่อหนังสือ ก่อนที่มือบางจะค่อยๆเอื้อมไปหยิบขึ้นมาพลิกๆดู ก่อนจะสะดุดเข้ากับหน้าเกือบท้ายสุด

‘ First Love คือ อาการที่ใจลอยทุกครั้งที่ได้พบหน้าคนๆนั้น อยากจะอยู่ใกล้ๆเค้าคนนั้น และจะใจเต้นกับเค้าคนนั้นอย่างรุนแรง ‘

เคร้ง!

ก่อนที่แผ่นซดีรอมจะหล่นลงมาโดนโต๊ะเหล็ก ร่างบางมองตามก่อนจะค่อยๆเก็บแผ่นซีดีขึ้นมา แต่ยังไม่ทันจะได้อ่านได้รู้ว่าเป็นแผ่นอะไร คำสั่งแห่งมัจจุราก็ฟาดฟันใส่ร่างบางอีกครา

“ซาวาดะ สึนะโยชิไปรดน้ำซะ 10 วิถ้านายยังไม่ถึงฉันจะขย้ำนายซะ!”
“ครับ! คุณฮิบาริ๊~ T[]T”ร่างบางตอบรับด้วยเสียงหมดเรี่ยวหมดแรงมือบางยัดแผ่นซีดีเก็บลวกๆ รีบหยิบหนังสือปรี่ออกไปอย่างรวดเร็ว

ซ่า ~

....คุณฮิบาริ เพอเฟ็ตชะมัด....
....นัยน์ตาสีนิลที่แทบจะสะกดทุกสิ่ง....

“เฮ้อ~”ร่างบางถนหายใจคลี่ยิ้มหวานอย่างเคลิบเคลิ้มได้สักครู่ก่อนที่ตัวเองจะเดินสะดุดเอาไรเข้า
“จ๊ากกกก~!!!!!”เสียงหวานร้องหลงก่อนร่างบางจะลงไปนอนจับกบที่พื้น
“โอ๊ยๆ อะไรเนี่ย”ร่างบางว่าพรางคลำบริเวณที่กระแทกพื้น ก่อนจะมองต้นเหตุที่ทำให้ตนหน้าแทบแหก
“...ก้อนหินเนี่ยนะ = =;; สมกับเป็นเราจริงๆ เจ็บชะมัด”ร่างบางบ่นตัวเองเป็นรอบที่สองของวัน ฉับพันที่ร่างบางไม่รู้สึกถึงความเจ็บ เมื่ออยู่หน้าคมคายของร่างสูงเรือนผมสีดำประบ่า กับนัยน์ตาสีนิลรอยขึ้นมาในหัว จนต้องเคลิ้มใจลอย

first love first love รักเธอแล้วใจเต้นขนาดนี้เธอมาทำให้หัวใจ
ล่องลอย ลอยไปหาเธอแล้วช่วยรับทีอยากจะเป็น first love
first love ฉันจะไม่ไปไหนเลยทีนี้อยากจะมาอยู่ใกล้เธอ
ใกล้กันอย่างนี้...จะได้รักทุกวันเลย

...อ๊า คุณฮิบาริคิดกี่ทีก็เท่ชะมัด…
…นี่เราเป็นอะไรไปนะ...

ตึก ตัก ตึก ตัก

...หรือจะหลงชอบคุณฮิบาริเข้าแล้วนะ…

แอบปลูกรักเอาไว้ในหัวใจ เหมือนดอกไม้ในหัวใจ มีเธอคอยให้น้ำอยู่ทุกวัน
ฉันก็เพิ่งจะรู้ตัว พอดอกไม้มันเริ่มบาน มันก็เลยอ่อนไหวไปทั้งใจ
หรือว่าจะใช่ ก็ไม่เคยเป็นแบบนี้ ที่ใจวุ่นวาย
เมื่อได้อยู่ใกล้เธอ ยังเคลิ้มไป...อยู่เลย

“คุณฮิบาริ...”เสียงหวานเอ่ยขึ้นพรางนึกภภาพเจ้าของชื่อทำเอาความเจ็บปวดที่ลื่นล้มแทบเป็นเพียงเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้น

ตึก ตัก ตึก ตัก

“เฮ้ออ~ ใจเต้นแรงชะมัดเลย!”ร่างบางยิ้มร้องดังๆคนเดียว นัยน์สีหวานน้ำตาลเคลิบเคลิ้มกับเฆมบนฟ้ากว้าง...ที่มีหน้าของใคนคนนั้น

ก็เพิ่งเคยจะมี first love first love รักเธอแล้วใจเต้นขนาดนี้
เธอมาทำให้หัวใจ ล่องลอย ลอยไปหาเธอแล้วช่วยรับที
อยากจะเป็น first love first love ฉันจะไม่ไปไหนเลยทีนี้
อยากจะมาอยู่ใกล้เธอ ใกล้กันอย่างนี้...เป็นแบบนี้ทุกวันเลย

“รดน้ำให้เสร็จแล้วไปหาคุณฮิบาริดีกว่า!!!”ไม่รู้ว่าเพราอะไรทำให้ร่างบางสปลิงตัวขึ้นเพียงแค่ใจรู้ว่าเสร้จจากตรงนี้ก็จะได้พบกับเค้าคนนั้น เรี่ยวแรงมันก็กระปี่กระเป่าขึ้นมาทันที

ก็เป็น first love ที่เกิดขึ้น first time อยากจะมีความรักมาตั้งนาน
รอแบบนี้มาตั้งนาน ดีใจนักที่เป็นเธอคนนี้

ห้องกรรมการรักษาระเบียบ

“คุณฮิบาริเสร็จแล้...อ่ะ อ่าว?”เสียงใสที่ร้องดังหยุดลงดื้อๆ เมื่อคนที่หวังกลับไม่ได้นั่งเซ็นเอกสารต่างๆบนโต๊ะประจำ
“เฮ้อ~....โอ๊ย! เจ็บก้นชะมัด!!”ร่างบางถอนหายใจก่อนที่อาการเจ็บแปร๊ยจะลแนเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว

ตุบ!

หนังสือเล่มเดิมตกลง ร่างบางก้มลงมองก่อนจะหยิบขึ้นมานึกอยุ่แปปๆ

“อ้อ! ลืมสนิทเลยแผ่นัน้แผ่นอะไรนะ”ร่างบางพูดขึ้นก่อนจะค่อยๆเปิดไปหน้าที่ตนยัดแผ่นซีดีไว้ก่อนจะหยิบมาพลิกดู

‘ First Love ‘

อ่านเสร็จร่างบางก็มองหาเครื่องเล่นเพลงใกล้ๆก่อนจะใส่แผ่นซีดีแล้วกดเพลย์ เสียงดนตรีบรรเลงขึ้นพร้อมกับเสียงใสของนักร้องสาวจะร้องดังมา

“first love first love รักเธอแล้วใจเต้นขนาดนี้
เธอมาทำให้หัวใจ ล่องลอย ลอยไปหาเธอแล้วช่วยรับที
อยากจะเป็น first love first love ฉันจะไม่ไปไหนเลยทีนี้
อยากจะมาอยู่ใกล้เธอ ใกล้กันอย่างนี้...จะได้รักทุกวันเลย”

“ฮิๆ คุณฮิบาริคุณน่ะ เฟิสเลิฟของผมเลยนะฮะ!!”ร่างบางพูดดังๆอยากจะให้คนๆนั้นได้ยิน ถึงจะรู้ว่าจะไม่ได้ยินก็ตาม แต่ปากบางก็ยิ้มแก้มแทบฉีก แววตาสีน้ำตาลถูกทาบทับด้วยความสุขอย่างล้นเหลือ

-END –

รีเควสคู่ก็ได้นะ วาไม่รู้จะแต่งคู่ไหนดี

DH_KUNG · **Posted:** 25 May 2009, 20:26

8059

อินมากกกกกกกกกกกก

เราชอบเพลงนี้มากเลยอ่ะ

แล้วยิ่งเปิดไปด้วยอ่านไปด้วย

โหหหหหหหหหหหห

ได้อารมณ์

สุดๆไปเลยอ่ะ

อิอิอิ

aonkaaon · **Posted:** 25 May 2009, 21:07

น่ารักจังนะทูน่า...แม้ไม่ได้บอกฮิบะก็ตาม
ใสๆ สมตัวทูน่าจริงๆ เลย ให้ตาย...หายากนะเนี่ยฟิคแบบนี้
แล้วจะมีอารมณ์ของฮิบะยามเจอทูน่าบ้างมั้ยเนี่ย...อยากรู้จัง

Song Fic แบบนี้...คู่ไหนก็เข้ากันล่ะมั้งคะ
เอ...ขอคู่ไหนดี คนอ่านก็คิดไม่ออกเหมือนกัน อิอิ

Pukapuka · **Posted:** 25 May 2009, 22:01

โอ้ววว แอบเราเขาข้างเดียวจนได้โล่เลยนะนั้น
ทูน่าจัง อิอิ แบบว่าก็อุตส่าลุ้นว่าท่านฮิเขาจะรู้ตัว
ไหมเนี่ยว่ามีสัตว์กินพืชตัวน้อย ๆ แอบหลงรักท่านเนี่ย
ฮิ้ววว ออกแนวรักใส ๆ น่ารักซะไม่มีเลย =[]=

•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

[S.Fic] หยุดฉันที { 6927 }

Who is online

Panel