•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อิเคทมันคึกอะไรขึ้นมาไม่รู้ จู่ๆ ก็อยากแต่งฟิคที่เกี่ยวกับดอกไม้ขึ้นมาซะงั้น - -
ไปๆ มาๆ ก็กลายเป็นแบบนี้ล่ะค่ะ - -

เรื่องนี้ก็ประมาณว่าเป็นซีรี่ย์จบในตอน (แถมด้นสดอีก ฮ่าๆๆ)
แต่ละตอนก็จะเป็นคนละคู่กันไปเลยนะคะ ^^
(มันโลภอยากแต่งหลายคู่ค่ะ = =")

ระยะเวลาในการอัพจะไม่แน่นอนนะคะ - -
เพราะมันเป็นฟิค 'ตามใจฉัน' แท้ๆ เลยค่ะ ขออภัยมา ณ ที่นี้ - -

ก่อนอื่นก็ประเดิมด้วย XS ที่เพิ่งเคยแต่งเป็นครั้งแรกในชีวิต ..เอ่อ ..แต่งยากจังเลยอ่ะ = ="

ลองอ่านกันดูนะคะ รักคนอ่านค่า~ > <,,


SHORTFIC : flowers
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : เรื่อยๆ ไม่แน่ไม่นอนแล้วแต่เนื้อเรื่องค่ะ
Rate : ไม่แน่อน แล้วแต่เนื้อเรื่องเช่นกันค่ะ
Category : BL, Drama, Romance, Angst


EP.01 [Claret Peach Blossom][XS]

ดอกพีชสีแดงอมม่วงที่งอกงามออกมาจากกิ่งก้านที่ยืดสาขาออกมานั้น ...คือสัญลักษณ์แห่งการถูกผูกมัดเอาไว้ด้วยความหลงใหลอย่างเต็มใจชั่วนิรันดร์


แสงแดดยามเช้าลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ที่ไม่ได้เลื่อนม่านมาบดบังสร้างความรำคาญให้แก่บุตรชายบุญธรรมของหัวหน้าแก๊งค์มาเฟียที่แผ่ขยายอิทธิพลไปทั่วทั้งอิตาลีอย่างแซนซัสเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มที่เปลือยกายท่อนบนยันตัวขึ้นนั่งบนเตียงที่ยับยู่ยี่จนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้พลางยกมือขึ้นกุมศีรษะที่รู้สึกปวดแปลบๆ นัยน์ตาสีแดงประดุจหยาดโลหิตเหลือบมองร่างที่หลับใหลอยู่ข้างกาย เรือนผมสีเงินยวงแผ่สยายบนผืนผ้าสีขาวที่มีรอยเปื้อนอยู่บ้างไม่มากไม่มาย คลอเคลียบนไหล่บางที่เปลือยเปล่า แถมยังลามมาจนถึงกระทั่งปลายนิ้วของชายผู้ทรงอำนาจอย่างเขาด้วย


นั่นมันทำให้รู้สึกรำคาญเสียยิ่งกว่าแสงแดดที่เอาแต่แยงตาเขาในตอนนี้เสียอีก

เพราะแค่เมื่อคืน เขาก็ถูกเรือนผมยาวสลวยนี่พัวพันจนไม่สามารถคลายอ้อมแขนออกจากอีกฝ่ายได้แม้แต่เสี้ยววินาทีเสียแล้ว


"..ผมไอ้สวะนี่มันน่ารำคาญชะมัด ..ยาวอย่างกับผู้หญิง ...แบบนี้มันน่าจับตัดทิ้งซะให้เหี้ยนจริงๆ"
______________________________


สัตว์ที่คนส่วนใหญ่เก็บได้มักจะเป็นสัตว์เลี้ยงจริงๆ ที่ถูกเอามาปล่อยทิ้งเพราะถูกเจ้าของเดิมทอดทิ้ง


แต่คนอย่างเขากลับเก็บอะไรบางอย่างที่เหมือนสัตว์เลี้ยงมาได้

ทั้งที่มีแต่คนบอกว่ามันเหมือนแมวจรจัดที่ไร้ที่มาที่ไป

แต่เขากลับคิดว่ามันเหมือนฉลามที่ดุร้ายทว่ากลับถูกทำร้ายจนสะบักสะบอมจนโดนทอดทิ้งเสียมากกว่า


เพราะอย่างนั้น ถึงได้ตั้งชื่อให้ว่า 'สควอโล่'


ทั้งที่ทำท่าเหมือนจะดุร้าย แต่ที่จริงแล้วก็ยอมโอนอ่อนไปตามเขาเสมอ

จึงได้แต่หวังว่า สัตว์เลี้ยงที่เก็บมาได้ตัวนี้ จะทำประโยชน์ให้เขาได้บ้างในภายหลัง


แต่กลับไม่ได้ตั้งความหวังอะไรไว้มากมาย เพราะมันก็แค่สัตว์เลี้ยงแก้เบื่อตัวหนึ่งเท่านั้น


ตราบใดที่เขายังไม่เผลอใจให้มันมากเกินไปกว่านี้...
______________________________


"..ใส่ซะ"

"แต่ว่า ..ไอ้ชุดนี้เนี่ยนะ..."

"..แกกล้าขัดขืนฉันหรือไงไอ้สวะ ฉันเก็บแกมาจากข้างทางนี่ก็บุญหัวเท่าไรแล้ว รีบๆ ใส่ไปซะ.." บอสของหน่วยลอบสังหารแห่งวองโกเล่แฟมิลีโยนชุดๆ หนึ่งลงไปกองตรงหน้าสัตว์เลี้ยงที่ตนเก็บมาได้ ทันทีที่สควอโล่คลี่ชุดนั้นออกดูก็โวยวายเป็นการใหญ่

มันคือยูกาตะสีขาวละมุน ซึ่งไม่ได้เข้ากับบรรยากาศภายนอกเลยแม้แต่น้อย

ที่นี่คืออิตาลีซึ่งไม่ใช่ประเทศเกาะเล็กๆ อย่างญี่ปุ่น ..แต่ถึงจะใส่ชุดแบบนี้ที่ญี่ปุ่น หากไม่ใช่ในงานเทศกาลก็คงถูกมองแปลกๆ อยู่ดี...


"..ใส่ก็ได้วะ !!" สุดท้ายคนที่ถูกบังคับก็ต้องยอมจำนน ใบหน้างดงามขมวดมุ่นในขณะที่ผ้ายูกาตะสีอ่อนถูกทาบลงบนผิวกายขาวละเอียดประดุจหิมะ ผมยาวสลวยคลอเคลียข้างลำคอที่มีแต่ร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของของอีกฝ่ายเอาไว้เต็มไปหมด


แซนซัสเกิดอาการหงุดหงิดตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง


อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปเกินขนาดเมื่อคืนวานก็ได้ที่ทำให้เขาเผลอทำอะไรบ้าๆ กับสัตว์เลี้ยงของตนลงไป

แต่ถึงกระนั้น ฝ่ายที่ถูกกระทำก็ไม่ได้เอ่ยปากบ่นว่าอะไรตั้งแต่ที่ลืมตาขึ้นมาในยามเช้าแล้ว...


เพียงเพราะสควอโล่รู้ดีว่าตัวเองเป็นได้แค่เพียง 'สัตว์เลี้ยง' หรือไม่ก็ 'ทาส' ในสายตาแซนซัสเท่านั้น


แต่เขาก็คิดว่ามันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนักหรอก ไม่ว่าจะเป็นได้แค่สัตว์เลี้ยงหรือทาส ถ้าเกิดว่ามันจะทำให้คนที่ยอมรับในตัวเขาแม้จะเพียงน้อยนิดพอใจล่ะก็...
______________________________


ดอกพีชสีแดงอมม่วงกลุ่มใหญ่เบ่งบานรับแสงอาทิตย์ยามเช้าอยู่อีกฟากฝั่งหนึ่งของหน้าต่าง ราวกับอีกฟากฝั่งหนึ่งของโลกใบเล็กๆ นี้


"เป็นอะไรของแกวะ ไอ้สวะ.." หนังสือหนาหนักเล่มหนึ่งลอยละลิ่วมาลงบนศีรษะของชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมยาวไสว สควอโล่ตวัดสายตาคมมองค้อนกลับไปยังต้นทางแต่ก็มิได้เอ่ยกล่าวอะไรออกไป "..เอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่างอยู่นั่น"

สัตว์เลี้ยงของเจ้าตัวที่ปาหนังสือเล่มใหญ่ออกไปนั้นเอาแต่เหม่อมองออกไปด้านนอกหน้าต่างเนิ่นนานอย่างเหม่อลอยจนเจ้าของรู้สึกหงุดหงิด ไม่รู้มันจะมองอะไรของมันนักหนา


ริมฝีปากสีชาดระเรื่อยังคงเม้มแน่นในขณะที่ยกมือขึ้นคลำหัวตัวเองป้อยๆ


"..คิดมากเรื่องเมื่อคืนอยู่รึไง" นี่เป็นสิ่งเดียวที่แซนซัสพอจะนึกถึงได้ในตอนนี้ เพราะไม่รู้สาเหตุที่ทำให้อีกฝ่ายเป็นแบบนี้ถึงได้รู้สึกขัดใจจนแทบคลั่ง


"..ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนักหนานี่หว่า ..เอาแต่คิดมาก แกเป็นผู้หญิงรึไง ..เป็นสัตว์เลี้ยงน่ะก็ต้องทำตามที่เจ้านายสั่งน่ะถูกแล้ว ...ไอ้สวะไร้ค่าเอ๊ย.."


เป็นสัตว์เลี้ยงก็ต้องทำตามที่เจ้านายสั่ง

ไร้ค่า..


...นั่นสินะ...


ถึงจะไม่ได้ยินดียินร้ายอะไรกับการที่เป็นได้แค่สัตว์เลี้ยงหรือทาสมากมายนัก ..แต่ถ้าแซนซัสคิดว่าเขาไร้ค่าล่ะก็...


บ้าเอ๊ย

อุตส่าห์คิดว่าได้เจอที่ซุกหัวนอนแล้วเชียว


แต่มันก็ ..ช่วยไม่ได้...
______________________________

เพียงแค่ไม่กี่วันหลังจากนั้น...


"ไอ้พวกสวะ ! ไอ้ฉลามสวะมันหายไปไหนของมันวะ !!!" ประตูห้องโถงถูกเปิดออกอย่างรุนแรง เหงื่อเม็ดกาฬไหลอาบใบหน้าคมคายที่มีรอยแผลขนาดใหญ่ปาดอยู่ คนทั้งสามคนในห้องนั้นหันมามองทางเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง

"..ฉันไม่รู้หรอกนาบอส ..แต่ถึงจะรู้ก็ไม่บอกอยู่ดี ถ้าไม่มีตังค์จ่ายให้น่ะนะ" เด็กน้อยที่นั่งโขกหมากรุกอยู่อย่างสบายอารมณ์ตอบออกมาอย่างไม่แยแสเท่าไรนัก ..เสียแต่ว่าตอนนี้แซนซัสไม่ได้พกปืนมา ถ้ามีปืนล่ะก็หัวไอ้เด็กกวนส้นนี่คงจะกระจุยหายไปในอากาศเรียบร้อยแล้ว

"..สควอโล่ ? เจ้าชายว่าอาจจะกลับไปเป็นลูกแมวหลงทางแบบเก่าแล้วล่ะมั้งน๊า~" เด็กหนุ่มผมทองที่มีมงกุฏเล็กๆ สวมอยู่บนศีรษะหยิบตัวม้าของตนเดินออกไปบนกระดานหมากรุกบ้าง "..เห็นวันก่อนนั่งทำหน้าหมดอาลัยตายอยากอยู่นี่"

"..สควอจังน่ะอ่อนไหวกับคำว่า 'ไร้ค่า' มากเลย บอสเองก็ชอบพูดคำนี้บ่อยๆ ด้วย..เพราะงั้นอาจจะ..." ลุสซูเรียที่นั่งดูเด็กเล่นกันอยู่นานเสริมขึ้นมาบ้าง

"ฉันเจอแต่ไอ้นี่ตั้งอยู่บนโต๊ะ.." ในมือของบอสคือกิ่งไม้แห้งๆ ที่มีกลีบของดอกพีชสีแดงอมม่วงอันเหี่ยวแห้งติดอยู่ราวกับจะร่วงโรยไปจนหมด


"หืม ? ดอกพีช ?" เจ้าชายน้อยอุทานอย่างแปลกใจ


"เฮ้อ.. สควอจังเนี่ย ...การกระทำกับการสื่อความหมายนี่ไม่ได้ตรงกันเลยน๊า~"

"หมายความว่าไง ?" แซนซัสเอ่ยถามออกมาอย่างไม่เข้าใจถึงสิ่งที่ลูกน้องของตนอยากจะสื่อ


"ยอมบอกก็ได้ เห็นว่าเป็นบอสนะเนี่ย ถ้าเป็นคนอื่นนี่คิดตังค์ไปแล้ว..ดอกพีชสีแดงอมม่วงมันมีความหมายว่าจะยอมเป็นทาสตลอดไปน่ะนะ"


คำตอบที่ได้รับทำให้คนที่ถามออกมานิ่งไปสักพัก แต่ก็เป็นเพียงช่วงเวลาที่ไม่นานที่เขาจะตัดสินใจหันหลังกลับแล้วก้าวขาออกไป

ในขณะที่กิ่งดอกพีชแห้งกรังนั้นยังอยู่ในมือ...


"..อ้าว บอส จะไปไหนอ่ะ ?" เบลเฟกอลตะโกนไล่หลังบอสของตนที่กำลังเดินออกไปแทบจะในทันทีที่ได้รับคำตอบ

"..ไปตามสัตว์เลี้ยงกลับ ..แบบนี้มันเลี้ยงเสียข้าวสุก" แผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มไหวเล็กน้อยในขณะที่เปิดประตูบานใหญ่แล้วก้าวออกไปจากที่แห่งนั้น "วันๆ ก็ไม่ได้ทำตัวให้เป็นประโยชน์เลยสักเสี้ยว ยังจะมาสร้างปัญหาให้อีก... ไอ้สวะนั่น"

"..ให้เจ้าชายตามไปด้วยป่าว ?"

"ไม่จำเป็น ...เชิญนั่งโขกหมากรุกของพวกแกต่อไปเถอะ"


ผู้พิทักษ์แห่งอรุณถอนหายใจบางเบาก่อนจะเหยียดยิ้มอย่างเอือมระอา

"..บอสนี่ก็อีกคน ..ปากไม่ตรงกับใจจริงๆ เลยน๊า~"
______________________________

"...แกจะไปไหน ไอ้ฉลามสวะ" มือใหญ่คว้าจับคอเสื้อของคนคนหนึ่งที่เดินอยู่ตรงหน้าไม่ไกลนักทันทีที่เขาไล่ตามทัน ก่อนจะลากเข้ามาหาอย่างรุนแรงราวกับเป็นเรื่องปกติโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเจ็บหรือหายใจไม่ไม่ออกบ้างหรือไม่

"โอ๊ยย ! บอส ! มาอยู่ที่นี่ได้ไงวะ !" สีหน้าเจ็บปวดปรากฏบนดวงหน้างดงาม คิ้วเรียวทั้งสองข้างขมวดเข้ามากันอย่างเคยทั้งที่อยู่ท่ามกลางเหล่าดอกพีชที่เบ่งบานอย่างสดใส สควอโล่เซถลาไปตามแรงดึงที่มาจากทางด้านหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว ราวกับจะตกใจเล็กๆ เมื่อสังเกตเห็นอีกฝ่าย

"..ฉันมาตามแกกลับ ..บอกไปแล้วไม่รู้กี่ร้อยกี่พันครั้งว่าเป็นแค่สัตว์เลี้ยงก็ทำตามแต่ที่เจ้านายสั่งก็พอ ..ยังจะมาสะเออะทำอะไรไม่เข้าเรื่องแบบนี้อีก"

"..ก็ฉัน..." ..ก็ฉันมันไร้ค่าสำหรับแกแล้วนี่ อยู่ต่อไปก็มีแต่เรื่องเปล่าๆ

"ฉันอุตส่าห์เก็บแกมาเลี้ยง ...ไม่สำนึกบุญคุณกันสักหน่อยเรอะไอ้สวะ"


"กลับไปกับฉันเดี๋ยวนี้เลย"

"..แต่..."

"เป็นแค่สัตว์เลี้ยง ..แค่ทาสน่ะ ก็แค่ทำตามคำสั่งฉันที่เป็นเจ้านายก็พอแล้ว ! ..ฉันบอกให้กลับก็กลับ อย่ามาอิดออดไม่เข้าเรื่อง !"

"..แซนซัส"


เป็นครั้งแรกที่ชื่อนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มเอิบ ชายหนุ่มเผลอเรียกชื่อนั้นออกมาอย่างลืมตัวเมื่อสังเกตเห็นสิ่งที่อีกฝ่ายกำเอาไว้แน่นในมืออีกข้างหนึ่ง

กิ่งแห้งๆ ของดอกพีชที่ราวกับจะร่วงโรยปลิดปลิวไป

เขาวางเผลอวางมันไว้บนโต๊ะทำงานของแซนซัสตอนที่นึกถึงความหมายของดอกไม้ชนิดนี้


...ใช่แล้ว...


"อะไรวะ.." มือของบอสแห่งวาเรียเปลี่ยนตำแหน่งจากคอเสื้อลงมาคว้าเอาข้อมือขาวแบบบางเอาไว้แน่น พร้อมทั้งฉุดกระชากลากถูอย่างรุนแรงโดยที่ไม่หันกลับมามองเช่นเคย

"..ขอบใจ"


...ฉันทำได้เพียงแค่ยอมเป็น 'ทาส'ของแกตลอดไปเท่านั้นสินะ...


"ฉันไม่ต้องการคำขอบใจ ..แค่แกยอมเป็นทาสของฉันไปเรื่อยๆ ก็ดีถมไปแล้ว ...รู้จักทำตัวให้เป็นประโยชน์ซะบ้าง ไอ้สวะ.."


- FINISH -
_________________________

โปรดติดตามต่อตอนที่ 2 ค่ะ ..(จะเอาคู่ไหนยังไม่รู้เล๊ย ก๊ากกก)

รูปประกอบค่า~
(ที่จริงแค่วาดเล่น ฮ่าๆๆ)


อันนี้คือดอกพีชค่ะ ^^


PS. รอบหน้าเอา 6918 ดีกว่า =w=

ปาดเมนต์แรก ตื่นเช้ามา(ที่นี่)ก็เห็นเลย ฮา จริงๆเราตั้งใจเอาไว้ว่า.. หลังจากวันนี้จะไม่เล่นเน็ตสองอาทิตย์(งานเข้า) แต่เห็นเคทเอาXSมาลงแล้วหน้ามืด เค้าจะอ่านนนนนนนนนนน เวลาอัพไม่แน่นอนไม่เป็นไร ฟิก'ตามใจฉัน'จงเจริ๊ญญญ (เพราะเราทำประจำ ฮะฮ่า) ยิ่ง Angst ๆแล้วยิ่งจงเจริ๊ญญญญ~~ (ยังไงหลังจากนี้ก็จะหายตัวไปทำงานสักพักเน้)

ยิ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับดอกไม้แล้วยิ่งชอบ เพราะมีอยู่ช่วงนึงเราบ้าFlower Languageมากมาย >w<


น๊านนนนนนนน มันต้องให้พูดให้คิดแบบนี้สิถึงจะสมเป็นป๋า >////<

เปรียบหลามเป็นสัตว์เลี้ยงของบอสสส จริงๆแล้วคุณเจ้าของก็เผลอใจจนทิ้งสัตว์เลี้ยงตัวนี้ไม่ลงแล้วใช่มั้ยล่ะคะ เอิ๊กกก

กรี๊ดดดดดดดด เลือกดอกไม้ได้ถูกใจมากจ้า "ยอมเป็นทาส"ตลอดไป T////T แล้วเมื่อไรป๋าจะให้ดอกไม้ที่แปลว่า "Eternal love" กับหลามอ่ะจ๊ะ (นึกฝันไปเรียบร้อย... ดอกที่แปลว่างั้นน่าจะเหมาะกับ8059มากกว่ามั้ง - -)

รูปหลามลงสีงามจ้า

จะรออ่าน6918จ้า กรี๊ดดดดดดดดด >__< (มีD18โปรยตามมาก็ได้นะ อ่ะเอิ๊กส์) ว่างๆเอาXSวนมาอีกรอบก็ดีนะ 55+

อรั๊ยยยย ฟิคนี้ถูกใจอิแนน อิแนนชอบบบบ


บอสขา บอสถูกใจอิแนนมากเลย>w<


เอาXSมาบ่อยๆก็ดีนะก๊ะ 5555


รอต่อนะค้า

แหม๋ ..บอสคำพูดไม่ตรงตาม............การกระทำเลยนะคะ ^^ ยิ้ม

=[]=b สนับสนุนมุเคียวรอบหน้าแบบสุดหูรูด

ดอกพีชสีแดงอมม่วงมันมีความหมายว่าจะยอมเป็นทาสตลอดไป


หวานมากเลยท่าน


>/////<b

ติดตามนะคะ ^^v

โอ้ ดอกพีชสีแดงอมม่วงงั้นเรอะ กรี๊ดดด ยังไงฉลามก็ต้องเป็นทาสป๋าอยู่แล้วววววววว

กรี๊ดด ดด !! __,, เหมือนจะหวาน (?)
ดอกพีชสีแดงอมม่วง ความหมาย ช่างสละสลวย
คึคึ เหมาะสมกันจริงๆ
แต่รู้สึกว่าเหมือนยังไม่จบ
อยากให้ต่อ กว่านี้หน่อยย (??)
อยากเห็นบอสบอกรักหลามม
(( เอาเป็นตอนพิเศษ ก็ได้ฮะ ))


ปล. รอ 6918 อย่างใจจดใจจ่อ (??)

ขอตอนต่อไป~~
น่ารักมากๆๆเลยค่ะ โหยยย บอสปากแข็ง บอสปากสุนัข
นี่แหละบอสสส~~!!

-/โดนบอสตบ 5555+


ขอตอนต่อไปหวานๆนิดนึงได้ไหมค่ะ
อยากเห็นบอสบอกรักหลามอ่ะ!

(-/////////////-) อุ.........สุดยอดแห่งความน่ารักชะมัดเลย (ป๋านี่แหมปากไม่ตรงกับใจ แต่....(-///-b))

เล่นทำเอาเขินแทนไปเลย (-- : จะเขินไปทำไม) ...

ดอกไม้นี้ สมกับคู่ของ XS นั่นล่ะ "ขอเป็นทาสตลอดกาล" (กร๊ดสลบ)

ปล. จะรอดูคู่อื่นนะคะ (^o^)

___________________________________________________________________

ป๋าเมีย เนว่อ ดาย จริงๆ
โฮกกกกกก

ชอบบบ หวานดี 5555

บอสพอหลามกลับไปถึงปราสาทวาเรียแล้วมันต้องมีลงโทษกันบ้างล่ะน่า 555+
(พยายามลากให้ติดเรท)

สนุกมากค่า ให้อารมณ์บอสเมะซึนมากๆ ฮี่ๆ รอผลงานต่อไปจ้ะ
รูปประกอบสวย ชอบตาของสควอโล่ค่ะ ขนตางอนเชี๊ยะ xD

กริ๊ดดดดดด ยอมเป็นทาสตลอดไป

น่าจะแต่งยาวๆอะ อยากอ่านต่อ

ขอคู่1869ต่อค่า อยากอ่านคู่นี้อะ เหอๆ

ตอนที่สอง 6918 ค่ะ ^^
เดี๋ยวไว้จะเขียน epilogue ของXS มาลงให้ทีหลังนะคะ

ส่วนสำหรับ 1869 ..เราจะพยายามนะคะ ^^

รักคนอ่านค่า จุ๊บๆ~

SHORTFIC : flowers
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : เรื่อยๆ ไม่แน่ไม่นอนแล้วแต่เนื้อเรื่องค่ะ
Rate : ไม่แน่นอน แล้วแต่เนื้อเรื่องเช่นกันค่ะ
Category : BL, Drama, Romance, Angst

EP.02 [BLACK ROSE][TYL!6918]

กุหลาบสีดำที่มียอดหนามเปื้อนโลหิตสีแดงข้น งดงามทว่าสุดแสนจะอันตราย ...มันคือสัญลักษณ์ของความตายและรักอันเป็นนิรันดร์...


"อ๊ะ.. อ๊าา-- อ..ฮ...." ในค่ำคืนหนึ่งที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงครวญหวานรื่นหูเท่านั้นที่ตกกระทบกับโสตประสาทของชายหนุ่มในยามนี้ มือเรียวบางยึดจับแขนเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะหลุดลอยไป นัยน์เนตรสีนิลสนิทหวานฉ่ำที่เลื่อนขึ้นสบดวงตาต่างสีของเขานั้นไหวระริกอย่างว่าง่ายกับอารมณ์ที่แทบจะปะทุล้นออกมาของตน ทั้งที่ในยามปกตินัยน์ตาคมคู่นั้นมักจะแข็งกร้าวเย็นชาอยู่เสมอ หากแต่มีเพียงเวลาที่อยู่ในอ้อมแขนของผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกคนนี้เท่านั้นที่จะเปลี่ยนแปรเป็นความอ่อนหวานอย่างไม่น่าเชื่อจนแทบจะทำให้เขาหยุดหายใจมาแล้วนักต่อนัก

"..เคียวยะ" มุคุโร่ก้มลงกระซิบเรียกชื่อนั้นข้างใบหูบางด้วยน้ำเสียงโทนต่ำอย่างโหยหา ใบหน้าคมสวยนั้นเบี่ยงหลบน้อยๆ อย่างน่าเอ็นดูยามที่ริมฝีปากเย็นเยียบของร่างด้านบนจุมพิตลงผะแผ่วบนต้นลำคอระหงซึ่งมีเพียงรอยประทับของเขาเท่านั้นที่แผ่กระจายออกไปแทบจะทั่วบริเวณ

"อ๊ะ ..ม ...มุคุ..โร่---" ร่างแบบบางที่อาบแสงนวลของโคมไฟสีอ่อนในห้องกว้างสลัวสั่นสะท้านน้อยๆ ยามอีกฝ่ายกระแทกกระทั้นร่างเข้ามาภายในอย่างหนักหน่วง ริมฝีปากสีชาดที่หอบหายใจแผ่วนั้นขานชื่อออกมาเพียงเบาบางอย่างสิเน่หา

"..รักนะครับ เคียวยะ..." ถ้อยคำที่พร่ำกระซิบอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันนั้นบรรจงไหลผ่านหูของร่างที่สั่นเร่าอยู่ในอ้อมแขนอีกฝ่าย แม้จะเป็นคำหวานที่ได้ยินทุกเช้าเย็นแต่ฮิบาริกลับค่อนข้างมั่นใจเหลือเกินว่ามันไม่ได้ไปกระทบกระเทือนส่วนใดของหัวใจเลยแม้แต่น้อย


ใช่ ...ถึงจะโอบกอดกัน แต่นั่นราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่อาจมองเห็นมาขวางกั้นพวกเขาเอาไว้


แม้คุณจะเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงที่หวานละมุนเพียงไร แต่นั่นมันก็ไม่ได้ช่วยให้คุณสามารถหันมามองผมด้วยความรู้สึกที่ผมปรารถนาได้เลยแม้แต่น้อย


ไม่ว่าเมื่อไร ...ก็มีเพียงผมเท่านั้นที่รักคุณ

ไม่ว่าเมื่อไร ...ก็มีเพียงผมเท่านั้นที่เจ็บปวดอยู่เพียงคนเดียว...
____________________________

ความสัมพันธ์แบบนี้ของผมกับคุณมันเริ่มมาตั้งแต่เมื่อไรกันนะ


ทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่ากุหลาบงามย่อมมีหนามแหลมคมที่พร้อมจะเชือดเฉือนทำร้ายให้บาดเจ็บทุรนทุรายจนเจืยนจะขาดใจ

แต่ผมก็ยังยื่นมือออกไปคว้าเอาไว้แน่น


ช่างงดงามเหลือเกิน

ทั้งที่เป็นเช่นนั้น คมหนามกลับบาดมือผมจนย้อมไปด้วยสีเลือดอย่างทารุณ

แต่ผมยังคงกำกุหลาบดำดอกนั้นเอาไว้แน่น


ความรักของผมทำร้ายตัวเองจนบอบช้ำ


ผมรักคุณ ...รักมากเหลือเกิน

แม้จะต้องเจ็บปวด ..ก็คงไม่เป็นไร ...ผมคิดอย่างนั้น


ทั้งที่โอบกอดคุณเอาไว้แน่นอย่างเห็นแก่ตัว

แต่ผมกลับไม่ได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจอันน้อยนิดของคุณที่คิดจะเต้นให้แรงกว่านี้อีกสักนิดเพื่อผมเลยแม้แต่น้อย

...แม้จะเป็นแบบนั้น ..ผมก็ยังอยากที่จะโอบกอดคุณเอาไว้เช่นนี้


แม้ว่าสักวันผมจะถูกก้านกุหลาบที่เต็มไปด้วยหนามนั้นเกี่ยวรัดจนขาดใจก็ตาม...
_____________________________

เช้าถัดมา...


"เป็นอะไร ...นึกเสียใจที่ทำเรื่องแบบนี้กับฉันอยู่รึไงกัน" ร่างบางที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องอาบน้ำนั่งลงบนขอบเตียง ก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่ายที่เอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่างไม่พูดไม่จาเหมือนอย่างเคยทั้งที่ตนยังนั่งหันหลังให้อยู่

"..ไม่ใช่หรอกครับ" มุคุโร่เลื่อนสายตาออกมาจากอีกฝั่งของหน้าต่าง มือกลัดติดกระดุมเสื้อเชิ้ตยับย่นที่ตัวเขาเองแทบจะไม่ใยดีเลยเมื่อคืนวาน เตรียมตัวจะออกไปจากห้องที่มีแต่กลิ่นหอมหวานที่ลอยละล่องมาจากอีกฟากของเตียงจนทำให้เขาแทบคลั่ง

"...เมื่อไร ..นายจะจบเกมบ้าๆ นี่สักที" จู่ๆ ฮิบาริ เคียวยะก็ถามเรื่องนั้นขึ้นมา...


...การเล่นเป็น 'คู่นอน' ของพวกเขา


ไม่ใช่ว่าจะไม่เข้าใจความรู้สึกของสายหมอก เมฆารู้ดีอยู่แก่ใจ เพียงแต่ไม่อาจตอบรับได้...

...ดังนั้นมันจึงมีแต่ทางนี้เท่านั้น


ทั้งที่เขาเองที่เป็นฝ่ายตกปากรับคำว่าจะยอมเล่นด้วยก็ได้ ...แต่เวลานี้มันกลับทำให้รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูก...


...คิดมาได้ระยะนึงแล้วล่ะ ...ว่าอยากจะให้จบความสัมพันธ์แบบนี้ลงเสียที...


"..ผมไม่เคยบอกหรือครับ ว่ามันจะไม่มีวันจบจนกว่าจะถึงวันที่หัวใจของคุณยอมเต้นเพื่อผม.." แต่คนยื่นข้อเสนอนี้อย่างเขาไม่มีวันยอมให้มันจบลงง่ายๆ อยู่แล้ว มือเย็นเยียบดึงร่างที่ตนโอบกอดเมื่อคืนวานเข้ามาในอ้อมแขนจากทางด้านหลัง ใบหน้าคมเบียดลงข้างใบหูบางพร้อมกระซิบแผ่วเบา ในขณะที่ยังหลงเหลือสติอยู่


ยิ่งใกล้ชิดก็ยิ่งสัมผัสได้ชัดเจน


...กลิ่นกายของคุณน่ะ ..มันแทบจะให้ผมคลั่งจนเสียสติได้เลยล่ะครับ...

"..แล้วถ้าฉันหนีล่ะ" เสียงหวานเอ่ยถามออกไป ...คำถามที่รู้คำตอบแน่ชัดอยู่แล้ว

"ผมไม่ปล่อยให้คุณหนีหรอกครับ.." เสียงทุ้มเย็นกระซิบด้วยน้ำเสียงเบาบางทว่าหนักแน่น ใช้เรียวนิ้วบีบบังคับให้ดวงหน้าคมหวานนั้นหันมาสบตา "...ถ้าคุณจะหนี ผมจะจับคุณขังเอาไว้ ...แต่ถ้าคุณมีปีกที่พร้อมจะโบยบินจากไปจากอ้อมแขนของผมแล้วล่ะก็ ผมจะเด็ดปีกนั่นทิ้งซะ...คุณจะได้ไม่คิดหนีไปไหนอีก..."

นัยน์เนตรสีนิลไหวระริกด้วยความรู้สึกที่แม้แต่ตนเองก็ยังไม่เข้าใจยามสบสะท้อนความจริงจังของอีกฝ่ายในแววตานั้น

ร่างสูงบดขยี้ริมฝีปากสีชาดตรงหน้าด้วยจุมพิตแนบแน่น

"..เข้าใจสินะครับ" แขนทั้งสองข้างคลายออกหลังจากคนที่กอดเอาไว้แน่นรั้นที่จะผละออกมา

"...วันนี้นายมีงานต้องทำไม่ใช่รึไงกัน ..รีบๆ ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว" นัยน์ตาสองสีสังเกตเห็นใบหน้าของคนที่ไล่ตนออกไปจากห้องนั้นแดงระเรื่อขึ้นมาน้อยๆ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยว่าอะไรออกไป ทันทีที่ขายาวก้าวออกไปจากห้องนั้น ประตูไม้บานใหญ่ก็ถูกปิดลงแทบจะในทันที


มือขาวเลื่อนไล้ไปบนผ้าปูเตียงสีขาวที่เกือบจะสะอาดบริสุทธิ์ ...หากว่ามันไม่เปื้อนคราบราคะของพวกเขาทั้งสองคนอยู่แล้วล่ะก็...

กลีบกุหลาบสีดำที่ถูกโปรยไว้จนทั่วบริเวณ ...เมื่อวานพอเขาเลิกงานแล้วกลับมาที่ห้อง บนเตียงของเขาก็มีแต่กลีบดอกไม้ชนิดนี้ละเลงอยู่เต็มไปหมดแล้ว...


ฮิบาริ เคียวยะรู้ได้เองโดยสัญชาตญาณว่าใครเป็นคนทำ


...แต่ไอ้สัปปะรดโรคจิตนั่นมันทำแบบนี้ทำไม ?
______________________________

"คิดดีแล้วเหรอมุคุโร่ ...งานนี้มันอันตรายมากนะ ทำคนเดียวไม่ไหวหรอก" วองโกเล่รุ่นที่สิบ ซาวาดะ สึนะโยชิเอ่ยย้อนถามอีกครั้งราวกับต้องการความแน่ใจจากปากของหนึ่งในผู้พิทักษ์ของตน

"..ไม่เชื่อใจผมหรือครับวองโกเล่" แต่ชายหนุ่มผู้เป็นถึงบอสของแก๊งค์มาเฟียแถวหน้ากลับถูกย้อนกลับจนนิ่งไปพักหนึ่ง

"ม.. ไม่ใช่อย่างนั้น แต่ว่า..." ไม่ใช่ว่าจะไม่เชื่อใจ เขาเองก็ยอมรับว่าโรคุโด มุคุโร่เป็นคนที่เก่ง ...เก่งมากเกินไปเสียด้วยซ้ำ


แต่งานคราวนี้ เขาเองก็ยังไม่แน่ใจ ...ถึงแม้จะเป็นระดับแถวหน้าของวองโกเล่ก็ตาม ...แต่ก็อาจเอาชีวิตไปทิ้งได้ง่ายๆ...


"..งานนี้ผมทำคนเดียวได้ครับ" มุคุโร่ยังคงยืนยังคำเดิมแม้จะถูกปรามเท่าไร

"..จะเอาอย่างนั้นจริงๆ เหรอมุคุโร่ ..ให้คุณฮิบาริไปช่วยก็ได้นะ ..ฉันพูดให้ก็ได้..."

"..อย่าดีกว่า ..ผมไม่อยากรบกวนเคียวยะเขาน่ะครับ" พูดจบชายหนุ่มร่างสูงโปร่งก็ยิ้ม ...เป็นรอยยิ้มที่เห็นจนชินตา ทว่าคราวนี้มันกลับดูแปลกไป...


ในแววตาที่น่าหวาดหวั่นนั้นสั่นไหวระริก


"..ขอตัวก่อนล่ะครับ ..วองโกเล่"

จากนั้นร่างของเขาก็กลับสลายกลายเป็นสายหมอกที่เลือนหายไปอย่างเชื่องช้า
________________________________

สุดท้ายภารกิจนั้นก็จบลงด้วยความสำเร็จ

ทว่ากลับต้องแลกมาด้วยการที่สายหมอกแผ่วบางนั้นจะไม่มีวันปรากฏขึ้นมาให้เห็นได้อีกต่อไป...


"..คุณฮิบาริ กลับกันได้แล้วล่ะครับ" เสียงของสึนะโยชิแว่วเรียกขานคนที่ยังคงยืนอยู่รั้งท้ายคนอื่นๆ ฮิบาริยังคงยืนนิ่ง ไม่หันมาสบตาขณะที่ตอบกลับ

"..พวกนายกลับไปก่อน แล้วฉันจะตามไปทีหลัง"


เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามายืนอยู่ตรงนี้ทำไม

..ช่อกุหลาบดำในมือนั้น ยังคงไม่ถูกวางลงหน้าป้ายที่สลักชื่อผู้พิทักษ์แห่งหมอก


กุหลาบดำ สัญลักษณ์ของรักชั่วนิรันดร์


เกลียดตัวเองเหลือเกินที่เพิ่งจะมารู้สึกเจ็บปวดเอาตอนนี้


แต่ถ้าวางลงไปตอนนี้ เท่ากับต้องจากกันชั่วนิรันดร์


ชายหนุ่มยังคงกลัว ยังคงลังเลใจ


วันนั้น ..เหมือนหมอนั่นจะรู้อยู่แล้วว่าจะต้องตาย ..ถึงได้ทำแบบนั้นที่ห้องฉันสินะ...


แล้วใครกันที่บอกว่าจะไม่ยอมปล่อยฉันไปน่ะ


ไหนบอกว่าจะจับฉันขังไว้ ไหนบอกว่าจะเด็ดปีกฉันทิ้ง แล้วมาตายง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน...กล้ามาล้อฉันเล่นแบบนี้ได้ยังไง...

...ฉันเกลียดไอ้คนตอแหลอย่างนายที่สุด


"..ข้างนอกมันหนาวนะครับ เคียวยะ"

แม้จะแผ่วเบา แต่เสียงที่ปะปนมากับสายลมนั้นก็สามารถดึงความสนใจจากเขาได้ ดวงหน้าหวานหันกลับไปทางด้านหลัง


เส้นผมสีครามที่ถูกรวบไว้ด้านหลังปลิวไสวน้อยๆ ด้วยแรงลมอ่อนบาง ในมือกำสามง่ามที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรังเอาไว้ขณะที่รอยยิ้มเหยียดขึ้นบนใบหน้าคมคาย

นั่นคือภาพที่ชายหนุ่มเห็น


"..มายืนอยู่อย่างนี้นานๆ เดี๋ยวหวัดก็ถามหาหรอกครับ"

นั่นคือเสียงที่ชายหนุ่มได้ยิน


"มุคุโร่..."

"ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นด้วยล่ะครับ ?"

"ทำไม ..นายถึง.."

"หึหึหึ... ผมเคยบอกว่าจะไม่ยอมให้คุณหนีไปไม่ใช่เหรอครับ ..ถ้าพูดแล้วทำไม่ได้ ..มันก็ไม่มีความหมายอะไรน่ะสิครับ"


"..เพื่อที่จะได้โอบกอดคุณอีกครั้ง ...ผมถึงได้กลับมาจากปลายสุดของวัฏสงสารไงล่ะครับ"


"..แล้วก็ ..ขอบคุณสำหรับกุหลาบดำช่อนั้นนะครับ เคียวยะ...."

- FINISH -

รูปประกอบแปะไว้ก่อนค่ะ เกิดอาการขี้เกียจลงสี = ="
/me โดนกระทืบ

อ่าๆ เกือบลืม
กุหลาบดำค่ะ ^^ อิเคทชอบกุหลาบสีนี้ที่สุดเลยค่ะ ^^
(รองๆ ลงมาก็น่าจะเป็นกุหลาบแดงกับขาวล่ะมั้ง...)


...รอบหน้าเอาคู่ไหนดีน๊ออออ

กรี๊ดกร๊าดดดดดดดดดด ~

กุหลาบดำสุดยอดคร่า !! อุคริ๊~ คุณมุอิโรติกได้อีก ... ไอ๋ !!
คุณฮิอ่อนหวานได้ขนาดเชียว คุ๊ว ๆๆ ~

ต่อจากนี้ก็คงเลิกเล่นเกม แล้วหันมาเป็น "คู่นอน" ของแท้แล้วสินะคะ (อา... โชกเลือด)
เป็นฟีลที่เข้ากับกุหลาบดำจริงๆ น่ะแหละค่ะ

แต่สรุปแล้ว... คุณมุเป็นอมตะสินะ ...