คำถามที่อยู่ภายใจส่วนลึกของจิตใจ




"นี่เคียวยะ...."


ถ้าสักวันเราต้องจากกัน...


...เคียวยะจะคิดถึงฉันไหม?


"..."


"ถ้าเผื่อว่า..."


ถ้าตัวฉันหายไปนาน ๆ...


...เคียวยะจะรู้สึกเหงาบ้างไหม?


"..."


"ฉันต้องกลับไปอิตาลี..."


ถ้าฉันไม่ได้อยู่ข้างกาย...


...เคียวยะจะหาใครมาแทนที่ฉันไหม?


"..."


"แล้ว..."


ถ้าวันเวลาผ่านพ้นไป....


...เคียวยะจะรักคนอื่นมากกว่าฉันรึเปล่า?


"..."


"เคียวยะ..."


ถ้าฉันไม่ได้กลับมา...


...เคียวยะจะลืมเรื่องระหว่างเรารึเปล่า?


"..."


"จะทำยังไง..."


ถ้าฉันยังคงรักเคียวยะต่อไป...


...เคียวยะจะรักฉันตอบกลับมาบ้างรึเปล่า?


"..."


คนที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ มานานเริ่มละสายตาจากแฟ้มงาน


ค่อย ๆ เคลื่อนแววตาสีรัตติกาลขึ้นสบประสานกับนัยน์ตาสีน้ำตาลหวาน


ประกายสดใสที่มักทอให้เห็นผ่านม่านสีช็อกโกแแล็ตกลับหม่นหมองลงกว่าที่เคย


ไม่ว่าจะพยายามเก็บซ่อนไว้สักเพียงไร


ความกังวลใจนั้นก็มิอาจรอดพ้นจากสายตาคมกริบของหัวหน้ากรรมการรักษาระเบียบไปได้


"..."


ถ้าสักวันเราต้องจากกัน...


...ไม่มีวันเวลาที่อยู่ร่วมกันอย่างเคย...


...ตัวฉันจะคิดถึงนายแค่ไหน?


"..."


ถ้าตัวนายหายไปนาน ๆ...


...ไม่มีม้าบ้ามาซุ่มซ่ามให้รำคาญใจ...


...ตัวฉันจะรู้สึกเหงาแค่ไหน?


"..."


ถ้านายไม่ได้อยู่ข้างกาย...


...ไม่มีคนคอยวุ่นวายโดยอ้างว่าห่วงใย...


...จะมีใครมาแทนที่นายได้ไหม?


"..."


ถ้าวันเวลาผ่านพ้นไป....


...ไม่มีคนคอยอยู่ข้างกาย...


...ตัวฉันจะสนใจคนอื่นได้มากกว่านายรึเปล่า?


"..."


ถ้านายไม่ได้กลับมา...


...ทิ้งให้ฉันอยู่ที่นี่คนเดียว...


...ตัวฉันจะลืมเรื่องระหว่างเราได้รึเปล่า?


"..."


ถ้าฉันจะยังบ้ารักคนบ้าต่อไป...


...โดยไม่เข้าใจสักนิดว่า"รัก"คืออะไร...


...นายจะสอนฉันให้รู้ซึ้งถึงความรักได้รึเปล่า?



"เมื่อกี้ถามว่าอะไรนะ"


คนถูกถามหน้าเจื่อนไป ก่อนจะสั่นศีรษะเบา ๆ เป็นเชิงว่าไม่มีอะไร


...ที่พูดไปนั่นคงไม่ได้สนใจฟังเลยใช่ไหม...


"อย่ามาโกหกฉัน!!"


พอได้รับคำตอบที่ชวนให้หงุดหงิดใจ แฟ้มตรงหน้าก็ถูกวางทิ้งอย่างไม่ใยดี


ก่อนที่เจ้าของงานจะเร่งฝีเท้าไปทางโซฟาด้วยท่าทางราวกับจะเอาทอนฟาไปเรียกเลือดหัว


ฮิบาริจ้องเขม็ง มือสองข้างเท้าสะเอวอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า


"ต่อจากที่นายบอกว่าหลังจบศึกชิงแหวนงี่เง่าก็ไม่มีอะไรจะสอนฉันน่ะ!!"


ดีโน่อ้ำอึ้ง


"กะ-ก็ถามว่า..."


และยิ่งอึ้งมากไปกว่าเดิม เมื่อดวงหน้างามเลื่อนเข้ามาประชิดเรื่อย ๆ


เหมือนจะออกคำสั่งประหารชีวิตเขาได้ทุกลมหายใจ


"ถะ-ถ้าฉันต้องกลับไปที่อิตาลี คะ-เคียวยะจะทำยังไง"



"ก็รอ..."



แขนเรียวค่อย ๆ โอบรอบลำคอแกร่ง



"อยู่ที่นี่..."



โน้มศีรษะอีกฝ่ายลงมาช้า ๆ



"ถึงนายจะบอกว่าไม่มีอะไรจะสอน..."



กระซิบในระยะประชิดจนแทบลืมหายใจ



"แต่ฉันจะรอให้นายกลับมา..."



กลีบปากนุ่มทาบทับกับของอีกฝ่าย



ผะแผ่ว... อ่อนโยน... ไร้เดียงสา...



ไม่รุกล้ำมากเกินไปกว่าส่งความรู้สึกผ่านห้วงหัวใจ...



"ไม่ใช่สอนการต่อสู้..."



ริมฝีปากบางค่อย ๆ ถอนออกไป



ก่อนนัยน์ตาจะปรือขึ้นมองคนตรงหน้าอีกครั้ง



โดยไม่หลบสายตา...



"แต่ฉันอยากให้นาย... สอนความรัก..."



คนฟังอึ้งไปอีกครา นัยน์ตาเบิกกว้าง เช่นเดียวกับปากที่อ้าค้าง


จนคนที่พยายามสะกดความเขินอายไว้ลึกที่สุดต้องยอมให้ดวงหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ



"จะอึ้งอีกนานไหมเล่า!!"



ตวาดลั่นใส่ม้าพยศที่เริ่มยิ้มยะย่องแบบหุบไม่อยู่


ก่อนที่คนงามหน้าบาง ๆ จะหลบออกไปจากห้อง พร้อมถีบประตูปิดใส่ทิ้งท้าย




"ถ้าไม่กลับมาล่ะก็ จะตามไปขย้ำให้ตายเลยเจ้าบ้า!!"




Fin.

[align=center]ซึ้งมากเลยค่ะ

แบบว่าบรรยายได้เข้าถึงตัวละครสุดๆ

ภาษาก็สวยกินใจมากๆ ม้าอย่าไปเลยท่านฮิแอบคิดถึงแล้วรู้ไหม [/align]

สิ่งที่คิดอยู่ในใจมากมาย หลายประโยค แต่พูดออกมาได้แค่บางคำ

ความมั่นใจหดหาย เพียงเพราะกลัวถูกปฏิเสธความรู้สึก เพราะอีกฝ่ายไม่แสดงออก

เฮ้ย น่ารักอ่ะ ทั้งคู่เลย ซึ้งดีง่า

ดีโน่ นายก็ไปกลับอิตาลีกับญี่ปุ่นให้บ่อยๆเซ่ หุหุ

น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก


โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก


ไม่ไหวแล้ว แฮ่กๆ TAT สุดยอด


รวยไม่ใช่หรอพี่โน่ บินไปบินกลับบ่อยๆสิ เช้าไปเยนกลับเงี้ย หึๆๆๆ
*กระโดดกอดบอส วิ้ววว*

หวาน จับใจ โอ๊ย มดกัด


บินๆๆๆๆๆ บินบ่อยๆ ซี่ค่า คุณม้า

อร๊างงงงง หวานนนนนนนนน >///<

แปลงร่างเป็นม้าบินแล้วบินไปๆ กลับๆ อิตาลี - ญี่ปุ่น บ่อยๆ สิพ่อม้า กร๊ากกกกก

น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกก โฮกกกกกกกกกกกก

น่ารักง่ะ

เขินแทนอ่ะ

(>///<)

ดี๊พ ดี๊พ จริงๆไซโคคุง T_T


จะดีกว่านี้ถ้าไม่ใช่ ficlet นะครับ (อุ่ฮึ๊กๆ)

อ่านไปอ่านไป มาโดนใจไอ้ท่าท้าวสะเอวนี่แหละครับ


ต่อมโมเอะทำงานดีขนาด เห็นแบบภรรยากำลังยืนด่าสามีเวลากลับบ้านดึกเลย (ฮา)

ปล. โน้วว แกยกงานมาทำที่ญี่ปุ่นเห้อออออออออ

ไปๆกลับๆซักสองสามปีมันจะไปเปลืองอาร๊ายยยยย~~~~~ ไอ้คุณม้าพยศ


อีกสามปีคุณฮิเรียนจบ ก็ซื้อตัวไปนอนก(อ)ดที่อิตาลีซะเลย จับยัดตำแหน่งคุณนายคาวัลโลเน่ให้แค่นี้คุณเธอก็ดิ้นไม่หลุดแล้วววววววววว~~

ม้าเอ๊ยยย แค่บินไปๆกลับๆ ยุ่นกะอิแท๊ลี่แค่นี้
ขนหน้าแข็งแกไม่ล่วงหร๊อกกกกกกกก

ปล.บอสก็หวานได้ หุหุ

ขอภาคต่อตอนม้ากลับมาด้วยอะบอสสสสสสสสสสสสสสสสสส

ไม่เอสเอ็ม..
โบ้ปลื้มฮะ
ฮิ

น่ารักมากๆ

ฮิบะน่ารักมากๆเลย

แอบอิจฉาดีโน่นะเนี่ยยยยยย

จบ ?? จบ ?????

สั้นไปมั้ยจ้ะ ? เหมือนมันยังไม่พอเลยล่ะ โฮฮฮฮ

ท่านฮิทำอึ้งมากมาย ถ้าเราเป็นดีโน่จะไม่ทำแค่ยืนอึ้งแน่ๆอาจจะมีมากกว่านั้น คึๆๆ - -+

แต่ฟิกซึ้งมากๆเลยล่ะจ้ะ อ่านแล้วมีความสุขเหมือนได้กินช๊อคโกแลตหวานๆเลยล่ะ ชอบ >w<

ท่านฮิ น่ารักได้อีก ><

บอสขา นุนิรักบอสจัง