•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

TiTle :: [SF AU] Feelig in Deep
Author ::nuttsuki
Pairing ::DinoXHibari
Rate :: PG
Genre :: เกือบๆดราม่า

Author's Note :: เควสตามใจฉันค่า เจ้าของเควท์คือ แอ่น แอ๊นนนน ท่านMalky ค่า

ส่วนนี่คือรเควสท์

13. ขอฟิค D18 ร้าวรานซักเรื่อง ดาร์กได้ แต่โน่อย่าเลวมากนะ TvT" (ความจริงไม่ค่อยปลื้มโน่ดาร์ก แต่ขอเอาใจคนชอบดาร์กไว้หน่อยละกัน) แต่ยังไงก็ขอให้จบแฮปปี้เอนดิ้งนะเอ้อ!! =[]=/

ร้าวราน ไม่ดาร์ก +แฮป

สารภาพอีกนิดว่าเป็นฟิคแปลงมาจกแฟนฟิคเทมจี แต่ว่าก็เป็นเรื่องที่เราแต่งดองไว้นานแล้ว แล้วก็ยังไม่เคยลงที่ไหนด้วย เพราะงั้นไม่มีปัญหาแน่นอน เพียงแต่คาแรคเตอร์และบรรยากาศอาจจะแปร่งๆ ละมัง? 55+



Feeling In Deep






รักถ้าไม่เลือกที่จะเข้าใจ...ให้ดีแค่ไหนก็ไปไม่รอด



..และมนุษย์ไม่ใช่ผู้วิเศษที่จะเข้าใจจิตใจใครต่อใครได้....

ตราบใดที่ความในใจไม่เอ่ยออกมา…



ต่อให้เชื่อใจแค่ไหน...ก็ต้องมีวันสั่นคลอน

..



ชั้นปี3 ห้อง เอ ในโรงเรียนมัธยมนามิโมริในเวลาเลิกเรียนนั้น เป็นปกติที่จะต้องมีเสียงเจี๊ยวจ๊าวของนักเรียนที่เพิ่งเลิกเรียน ห้องเอเป็นชั้นเรียนที่ถือได้ว่าเป็นหัวกะทิของโรงเรียน ดังนั้นจึงไม่แปลกนักที่เด็กนักเรียนทุกคนต่างแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว บ้างก็รีบกลับบ้าน บ้างก็ไปโรงเรียนกวดวิชา ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องปกติ



“ดีโน่!!!” เสียงใสๆจากเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ตะโกนเรียกมาจากด้านหลังทำให้ร่างสูงเจ้าของนามดีโน่ คาบัคโรเน่หันไปมอง ก่อนจะเผยรอยยิ้มบางให้อีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน



สควอโล่ รุ่นพี่สายรหัสที่อายุเท่ากันเดินตรงมาทางเขาอย่างรีบๆ อาการหอบหายใจยังพอมีให้เห็น แสดงให้รู้ว่าร่างโปร่งเพิ่งจะหยุดวิ่งเมื่อสักครู่นี้เอง


“รอนานหรือเปล่า?” คนถามยิ้มให้อย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มน่ารักติดจะยียวนอยู่นิดหน่อยนั้นได้ใจคนมองไปอย่างไม่ยากเย็นนัก คนตัวใหญ่กว่าเอื้อมมือไปลูบหัวเบาๆก่อนเอ่ยเสียงนุ่ม



“ไม่นานหรอก ฉันก็เพิ่งเลิกเรียนนี่เอง”


พอเอ่ยจบรุ่นพี่ก็ยิ้มกว้างอีกครั้ง ร่างโปร่งกระตุกแขนเสื้อดีโน่เบาๆให้ลุกขึ้น ก่อนจะเดินออกไปด้วยกันเหมือนทุกๆวัน




....และภาพเหล่านั้นเช่นกันที่ ‘ฮิบาริ เคียวยะ‘ ต้องทนมองมันอยู่ทุกวัน



แผ่นหลังของทั้งสองคนหายลับออกจากธรณีประตูไป ฮิบาริได้แต่ก้มหน้านิ่ง แค่นยิ้มออกมาราวกับจะตอกย้ำตนเอง รอบข้างเริ่มเงียบลง ราวกับเวลาเดินเร็วขึ้นหลายเท่าทวี เพราะเมื่อสติของร่างเล็กเริ่มกลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว ท้องฟ้าก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มหม่นๆ


ร่างบางรีบเก็บข้าวของยัดอย่างส่งๆลงกระเป๋าของเขาก่อนจะรีบก้าวออกมาจากห้องเรียนที่ไร้ซึ่งผู้คน สาวเท้ายาวๆอย่างรีบร้อนเนื่องด้วยบรรยากาศด้านนอกที่เริ่มจะอึมครึมขึ้นเรื่อยๆ



ฟ้าฝนไม่เคยเห็นใจคนที่ไม่พกร่มเอาเสียเลย...



ได้แต่ปลงตกในใจเงียบๆพลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน รอบข้างเริ่มที่จะร้างผู้คน หากคนตัวบางก็ได้แต่ยืนอยู่นิ่งๆหน้าประตูอาคาร นักเรียนที่เหลืออยู่ไม่กี่คนต่างกางร่มและเดินออกจากอาคารเรียนไป บ้างก็ไปเดี่ยว บ้างก็เป็นกลุ่ม และบางส่วนก็ไปกันเป็นคู่...



มือเล็กที่เริ่มเย็นลงเรื่อยๆพอๆกับเม็ดฝนที่ค่อยๆหนาตาขึ้นอย่างไม่รู้ตัวนั้น ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อซุกหาไออุ่น นัยน์ตาสีดำสนิทเหลือบมองไปยังนาฬิกาที่ติดอยู่บนกำแพงอาคาร ...6โมงกว่าแล้ว...ก็คงไม่แปลกล่ะนะถ้าในอาคารมันแทบจะไม่มีใครยืนอยู่แล้ว



ฮิบาริทอดสายตาไปยังเบื้องหน้าที่เลือนรางเพราะเม็ดฝนที่หนาแน่นอย่างเลื่อนลอย ผ่อนลมหายใจยาวๆเป็นครั้งที่เท่าไหร่ในรอบวันนี้เขาก็ยังนับไม่ได้ ขณะที่ขาเรียวยาวกำลังจะก้าวออกจากชายคาเพื่อพาเจ้าของออกไปเปียกปอนท่ามกลางสายฝน น้ำเสียงอ่อนโยนที่แว่วมาจากข้างหลังก็รั้งให้ร่างบางเหลียวหลังกลับมายังต้นเสียง



“เดี๋ยวก่อนสิฮิบาริ”



ร่มคันใหญ่สีกรมท่าถูกกางออกพร้อมๆกับเจ้าของร่มที่ก้าวเข้ามายืนเคียงข้าง มือหนาโอบไหล่เล็กที่เริ่มสั่นน้อยๆเพราะความเย็นของอากาศให้เข้ามายืนอยู่ใต้ร่มคันเดียวกัน รอยยิ้มอบอุ่นตามแบบฉบับของหนุ่มนักกีฬาที่ร่าเริงและใจดีอย่างยามาโมโตะ ทาเคชิถูกส่งมาให้เขา



“ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่ง”



ราวกับความอุ่นวาบได้ชำแรกผ่านเนื้อหนังเข้าไปถึงข้างในจิตใจ ร่างบางยิ้มรับความหวังดีนั้นอย่างยินดี หากแต่ในใจกลับได้แต่ตั้งคำถามให้กับใครอีกคนที่วนเวียนอยู่ภายในห้วงคำนึงแทบจะตลอดเวลา



....ข้างๆฉันตอนนี้...มันควรจะเป็นนายไม่ใช่หรือไง?...




....ดีโน่.......







...
.
.

...



“อร่อยชะมัดเลย กินมะ?”



ดีโน่หันมามองตามเสียงเรียก สควอโล่กำลังส่งยิ้มมาที่เขา ใบหน้าหวานๆของรุ่นพี่คนนี้เขาไม่เคยรู้สึกเบื่อที่จะมองมันเลยสักครั้ง



...แม้ว่าไอศกรีมหวานๆเลี่ยนๆแบบนี้จะเป็นสิ่งที่เขาเกลียดมันขนาดไหนหรือแม้กระทั่งว่าอาหารทุกจานบนโต๊ะที่สควอโล่ชอบมันจะตรงข้ามกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาชอบก็ตามแต่...เขาก็ยังยินดีที่จะมากับสควอโล่อยู่ดีโดยไม่คิดเบื่อ


คิดถึงตรงนี้ใจก็คิดถึงใครบางคนขึ้นมาทันที...


ทุกๆวันเขาไม่เคยรู้สึกเบื่อสควอโล่เลย แม้ว่าเขาจะต้องฝืนตัวเองสักเท่าไหร่ คนตรงหน้าก็ยังไม่เคยทำให้เขารู้สึกเหนื่อยหน่ายใจได้เลย...ตรงกันข้ามกับใครอีกคน



ยิ่งนานวัน...ใครคนนั้นก็ยิ่งทำให้เขารู้สึก...

จะเรียกว่ารำคาญ ก็คงไม่ผิดนัก


ร่างสูงสลัดภาพของ’บางคน’ ที่ผ่านเข้าในห้วงคิดก่อนจะค่อยๆละเลียดไอศกรีมช็อกโกแลตที่หวานจนแสบคอในความรู้สึกอย่างช้าๆ สควอโล่เหลือบตามองก่อนจะกินส่วนของตัวเองต่อ




เมื่อบทสนทนาเริ่มขาดตอนก่อนที่ความเงียบจะมีอำนาจมากไปกว่านี้ เสียงเรียกเข้าที่คุ้นหูก็ดังขึ้น ดีโน่ล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกง โทรศัพท์มือถือเครื่องกะทัดรัดถูกฉวยมาไว้ในมือหนา นัยน์ตาคมทอดมองหน้าจอที่กำลังกระพริบถี่ๆนั้นสักพัก ก่อนจะกดตัดสายไปเสียเฉยๆเมื่อเห็นว่าปลายสายคือใคร


“ใครโทรมาเหรอ?” สควอโล่เอ่ยพลางสบตากับนัยน์ตาคมที่มองตอบ ร่างสูงยิ้มแกนๆก่อนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ติดจะเบื่อหน่าย




“ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่พวกโรคจิตน่ะ น่ารำคาญชะมัด” ประโยคนั้นทำให้สควอโล่มองไปที่ร่างสูงอย่างทึ่งๆก่อนจะเอ่ยล้อเลียน



“555 อย่างนายน่ะเหรอมีโรคจิตคอยตามตื๊อ ฉันว่าลักษณะอย่างนายมันน่าจะเป็นฝ่ายตามมากกว่าไม่ใช่เหรอ?” พอเอ่ยจบนัยน์ตาที่ส่อแววกวนประสาทก็จ้องตรงไปที่ดีโน่เพื่อหวังจะล้อเลียนให้อีกคนหงุดหงิดเล่น แต่กลับกลายเป็นว่าร่างโปร่งต้องหลบสายตาเสียเองเมื่ออีกฝ่ายก็จ้องกลับมาด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยความหมาย



“ฉันจะไปตามใครได้ล่ะ ในเมื่อทุกเวลาฉันก็มองหาแต่นาย...”



เพียงเท่านั้นดวงหน้าหวานก็ซับสีระเรื่อจางๆก่อนจะก้มหน้างุดๆและกินไอศกรีมตรงหน้าต่ออย่างงกๆเงิ่นๆ อากัปกิริยาเหล่านั้นยังผลให้ร่างสูงยิ้มกว้างออกมาทันที




...ตี๊ด...ตี๊ด...ตี๊ด...


ฮิบาริวางมือถือลงบนโต๊ะเงียบๆ ใบหน้าขาวฟุบลงบนท่อนแขนเรียว ยามาโมโตะขอตัวกลับเมื่อมาส่งจนเขาเข้าบ้านเรียบร้อย บ้านหลังนี้แม้จะอยู่คนเดียวมานานแค่ไหนก็ไม่เคยทำให้เขารู้สึกถึงคำว่าเหงาได้เลย หากแต่วันนี้ความเงียบงันกลับชัดเจนเหลือเกินในความรู้สึก



นานเท่าไหนแล้วนะ...ที่นายไม่รับโทรศัพท์ฉัน


นานเท่าไหร่แล้วที่นายกล้าไปกับคนอื่นต่อหน้าต่อตาฉัน...



นานแค่ไหนกันที่นายไม่เดินเข้ามาหาฉันเหมือนเมื่อก่อน...


ฮิบาริแหงนหน้ามองเพดานสีขาวด้วยสายตาว่างเปล่า ใบหน้าที่หวานและเกลี้ยงเกลาขับให้เขาดูน่ามองยิ่งนัก แม้ว่ายามนี้ดวงตาของร่างบางจะเต็มไปด้วยความหม่นหมองก็ตาม ความพร่ามัวเริ่มจะเข้ามาบดบังภาพสีขาวของเพดานให้เลือนลางลงเรื่อยๆ หากแต่ก็ไม่มีสักหยาดหยดที่จะร่วงหล่นลงมา ร่างบางเม้มริมฝีปากและกำมือแน่นเพียงเพื่อพยายามฝืน....ไม่ให้ดวงตาชื้นน้ำมากไปกว่านี้



นานแค่ไหนแล้วล่ะดีโน่ คาบัคโรเน่ นานแค่ไหนแล้วที่นายทำให้ฉันต้องถามตัวเองอยู่อย่างนี้


คำว่ารักของนายมันจางลงไปตั้งแต่เมื่อไหร่...หรือเพราะว่าฉันมันเก่าแล้วใช่ไหม?




...


.
..


ก๊อก...ก๊อก...



ฮิบาริเคาะนิ้วกับโต๊ะเป็นจังหวะพลางนั่งเท้าคางมองออกไปนอกร้านอาหารที่แม้จะเล็ก แต่ก็ตกแต่งได้น่ารัก และดูดีมากสำหรับร้านอาหารที่เพิ่งเปิดได้ไม่กี่เดือน ตอนที่ร้านนี้เพิ่งจะเปิดใหม่ๆ ดีโน่เคยสัญญาว่าสักวันจะมาทานอาหารที่นี่กับเขา



ดีใจ...และตื่นเต้นเหลือเกินที่วันนี้เขาจะได้ทานอาหารกับดีโน่ในร้านที่เคยตกลงกันไว้ว่าจะมาด้วยกัน แม้คำสัญญานั้นจะผ่านมาหลายเดือนแล้ว แต่เขาก็ยังจำมันได้ดี



..
.


“ร้านนั่นเพิ่งเปิดใหม่นี่ ไว้ว่างๆเรามาด้วยกันดีมั้ย?” ร่างบางเอ่ยถามคนข้างๆ อีกฝ่ายยิ้มน้อยๆให้ก่อนจะเอ่ยตอบกลับมา



“อืม...ถ้านายชวนเมื่อไหร่ ฉันสัญญาว่าฉันจะต้องว่างมากับนายแน่นอน” ร่างสูงเอ่ยตอบก่อนจะเอื้อมมือเข้าเกาะกุมกับมือบางที่แนบอยู่ข้างตัว ทำให้ฮิบาริหลุดยิ้มออกมาน้อยๆก่อนจะค่อยๆกลบเกลื่อนด้วยการปั้นหน้าบึ้งออกมา ก่อนทั้งคู่จะเดินจูงมือกันไปตลอดทาง


..


.

ยิ่งคิดก็ยิ่งอดยิ้มไม่ได้ เขารู้ดีว่าในตอนนี้ดีโน่ไม่เหมือนเมื่อก่อน เขารู้ดี แต่เขาก็อดดีใจไม่ได้จริงๆในเมื่อร่างสูงยอมรับโทรศัพท์ของเขาจนได้หลังจากที่ถูกกดตัดสายไปหลายรอบ แถมยังตกลงที่จะมาตามที่นัดอีกต่างหาก แล้วจะไม่ให้เขาดีใจได้ยังไง



...มันเป็นสัญญาณที่ดี...บางทีดีโน่อาจจะยังรักเขาเหมือนเดิม...และที่ผ่านมามันก็เป็นแค่ความหวั่นไหวชั่วครู่ชั่วคราว



คิดได้อย่างนั้นคนตัวเล็กก็ยิ่งหุบยิ้มไม่ได้ ก่อนจะพลิกข้อมือซ้ายขึ้นมาเพื่อจะดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ ตัวเลขดิจิตอลบอกเวลา6.50PM. อีกเพียง10นาที คนที่รอคอยก็จะมาถึง หรือถ้าจะเลทก็คงไม่เกิน5นาที เมื่อพิจารณาดูแล้วร่างบางก็เอ่ยขอเมนูจากพนักงานเสิร์ฟสาวก่อนจะสั่งอาหารมาคอยหลังจากที่นั่งดื่มแต่กาแฟมาเกือบชั่วโมง



สั่งมารอเลยแล้วกัน ถ้าหมอนั่นมาถึงจะได้ไม่ต้องคอยนาน...

ร่างบางดูรายการอาหารไม่นานนักก็สั่งโดยไม่ต้องเลือกอะไรมากมายนัก



ที่เขาขอดูรายการอาหารก็เพียงแค่จะดูว่าของชอบของร่างสูงจะมีให้สั่งกี่อย่างก็เท่านั้น เพราะทุกอย่างที่คนคนนั้นชอบ เขาไม่เคยลืมเลยสักครั้ง


พนักงานเสิร์ฟสาวยิ้มอย่างเอ็นดูกับความน่ารักของลูกค้าตัวบาง ก่อนจะทบทวนออเดอร์ที่ฮิบาริสั่งและเดินเข้าหลังร้านไป




...ท่าทางจะมารอแฟน...น่ารักจริงๆเลย...







ไม่นานนักอาหารทุกรายการที่สั่งก็มาเสิร์ฟบนโต๊ะ ฮิบาริยิ้มให้กับบริกรสาวคนเดิมที่ยกอาหารออกมาเสิร์ฟ พลางกวาดสายตามองอาหารทุกจนที่วางอยู่ตรงหน้า



ทุกจานเป็นอาหารที่รสชาติไม่จัด และเป็นผักเสียส่วนใหญ่ รวมไปถึงกาแฟร้อนๆที่ใส่น้ำตาลแค่ครึ่งก้อน ที่สำคัญคือ ไม่มีของหวานและอาหารเลี่ยนๆ ฮิบาริขยับยิ้มเมื่อนึกถึงใบหน้าของดีโน่ยามที่ต้องทนฝืนกลืนของหวานเลี่ยนๆ คนตัวโตๆที่ หน้าตาก็คมคาย กลับนั่งทำหน้าเหมือนจะแหวะได้ทุกครั้งเวลาที่เผลอตักอะไรหวานๆเข้าปาก




เหลือบมองนาฬิกาอีกครั้งก็พบว่าเป็นเวลา1ทุ่มตรงพอดี อีกไม่เกิน5นาทีดีโน่ก็จะมาแล้ว...ทำยังไงดีนะ มือเขากำลังสั่น



ร่างบางสะกดให้อาการสั่นกลับเป็นปรกติในที่สุด ก่อนจะนั่งเท้าคางจ้องมองของชอบของดีโน่...นี่แค่มารอนะเขายังตื่นเต้นขนาดนี้ แล้วถ้าอีกคนมาถึงเมื่อไหร่ เขาจะหยุดหายใจไปเลยหรือเปล่านะ?




ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากจะขำกับความไม่ปกติของตนเอง ก่อนจะนั่งมองตัวเลขบนนาฬิกาดิจิตอลที่เหมือนกับจะเดินช้าลงเรื่อยๆ



...เขาว่ากันว่าถ้าเรารออย่างจดจ่อ เวลาก็ยิ่งเดินช้า...ท่าทางจะจริงแฮะ..




..




2 ชั่วโมงแล้วที่เขาเอาแต่นั่งรอ...



อาหารที่วางอยู่ยังไม่ถูกแตะต้องสักจานเดียวจนบริกรสาวอาสาที่จะนำมันไปอุ่นให้ บนโต๊ะเหลือเพียงถ้วยกาแฟใบน้อยที่น้ำสีดำสนิทข้างในเริ่มเย็นชืด มือบางดึงถ้วยกาแฟเข้ามาใกล้ก่อนจะคนเบาๆ2-3ทีเพื่อไม่ให้มันตกตะกอน



เขาพยายามที่จะติดต่อหาดีโน่มาตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงแรกที่เลยเวลานัด สัญญาณดังบอกว่าเขาโทรติด หากแต่คนที่อยู่ปลายทางไม่ได้กดรับก็เท่านั้น มันทำให้เขาร้อนใจเหลือเกิน...หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกมาข้างนอก



...ดีโน่จะเป็นอะไรหรือเปล่า?...



ฮิบาริตัดสินใจกดโทรออกเบอร์เดิมอีกครั้งหลักจากที่เขาตักสินใจเลิกโทรมาได้ราวๆครึ่งชั่วโมงแล้ว สัญญาณดังอยู่นาน แต่ในที่สุดความพยายามของเขาก็ประสบผลสำเร็จเมื่อเสียงจากปลายสายดังขึ้น


“มีอะไรเคียวยะ” ทันทีที่อีกฝ่ายเอ่ยขึ้นร่างบางก็สวนกลับไปทันที


“นายเป็นอะไรหรือเปล่าดีโน่ เกิดอะไรขึ้นกับนายหรือเปล่า ฉันกลัวว่านายจะเป็น...”



“เดี๋ยวๆ...นายพูดเรื่องอะไรของนาย อย่างฉันเนี่ยนะจะเป็นอะไร” ดีโน่เอ่ยสวนขึ้นมาก่อนที่เขาจะพูดจบด้วยซ้ำ แต่คำตอบของปลายสายก็ทำให้เขารู้สึกงงงวย จึงถามออกไป



“นายไม่ได้เป็นอะไรงั้นเหรอ...งั้นทำไมนายถึงยังไม่มาสักทีล่ะ?”ฮิบาริเอ่ยเนิบๆ...หัวใจเริ่มกระตุกเมื่ออีกฝ่ายเงียบไปเป็นเวลานาน ในใจร่างบางได้แต่ภาวนา...ภาวนาให้อีกคนอ้างอะไรก็ได้ เหตุผลอะไรก็ได้ที่มันดูน่าเชื่อถือ...ต่อให้นายโกหก ฉันก็จะเชื่อ...


เชื่อว่าอย่างน้อยนายก็ยังแคร์ฉันมากพอที่จะโกหกเพื่อให้ฉันสบายใจ....






“เออ...จริงด้วยสิ ฉันนัดกับนายไว้นี่นา ลืมไปเลย พอดีว่าฉันลืมไปน่ะว่าสควอโล่เขานัดฉันก่อน แล้วฉันก็ลืมโทรบอกนายพอดี...อืม ถ้าไม่มีอะไรก็แค่นี้นะ...”




.....แต่ว่าฉันคงจะหวังมากไปสิใช่ไหม?



โทรศัพท์มือถือค่อยๆนอนนิ่งลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา อาหารที่ถูกอุ่นมาใหม่วางลงตรงหน้าตั้งแต่ตอนไหนไม่อาจทราบหากแต่ตอนนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจที่จะให้ความสนใจกับมันอีก


เหมือนกับหัวใจจะเต้นช้าลงทุกทีๆ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเขายังจำได้ดีว่ามันเต้นแรงขนาดไหน หากแต่ตอนนี้เขาแทบไม่รู้สึกถึงมัน กระทั่งเสียงเพลงที่เปิดคลอในร้านยังไม่ทำให้ความเงียบที่ก่อตัวขึ้นภายในใจลดน้อยลงไปได้เลย



ดีโน่พูดคำว่า’ลืม’ บ่อยจนเหมือนกับจะตอกย้ำอยู่กลายๆว่านัดของเขานั้นไม่มีความสำคัญพอที่จะจำมันได้...เหมือนกับจะย้ำ...ย้ำว่านายได้ลืมสัญญาไปแล้ว



เวลาว่างของนาย...คงปันไปให้ใครที่ไม่ใช่ฉันจนหมดแล้ว...





ดวงหน้าขาวซุกเข้ากับฝ่ามือ แม้ไร้ซึ่งเสียงสะอื้นแต่น้ำใสที่กำลังไหลทะลักลงอาบแก้มนั้นเป็นสิ่งที่เกินความสามารถที่ร่างกายเล็กๆนี้จะสกัดกั้นมันไหว


ฉัน...จะไม่โกรธนายหรอกนะดีโน่....และจะไม่เรียกร้องอะไรอีกแล้ว...
ทุกอย่างที่มันจะทำให้นายรำคาญใจ ฉันจะไม่พูด ไม่ทำ...รวมทั้งตัวฉันที่นายเบื่อที่จะพบเจอเต็มที...



...ฉันก็จะไม่เข้าไปเสนอหน้าหรือว่าตอแยนายอีก



ถือซะว่ามันคือการตอบแทน...



ตอบแทน...ที่นายยังไม่ถึงกับเอ่ยปากไล่ฉันตรงๆ

ตอบแทน...ที่นายยังไม่บอกเลิก...



ตอบแทน...ที่ยังฝืนทนคบกันอยู่...ทั้งๆที่นายทั้งเบื่อและรำคาญ

แต่ว่านะดีโน่...แค่วันนี้เท่านั้น...น้ำตาที่นายเกลียดนักหนามันจะไหลเพื่อนายเป็นครั้งสุดท้าย...


แค่วันนี้เท่านั้นที่ห้ามไม่ไหวแล้วจริงๆ






...
..

.

.



“ดีโน่...ฉันว่าเราควรจะจบมันได้แล้วล่ะ”



ดีโน่เลิกคิ้วขึ้น บนโต๊ะมีถ้วยแกแฟของเขาที่ถูกดื่มไปจนหมดและแก้วโกโก้เย็นที่ไม่พร่องเลยสักนิดอีกแก้วหนึ่ง เขาเหลือบมองมันเพียงชั่วครู่ก่อนจะสบตากับคู่สนทนา ใบหน้าของสควอโล่ไม่ได้ฉายแววสดใสเหมือนทุกครั้ง รวมไปถึงดวงตาที่ไม่มีวี่แววของการล้อเล่น และนั่นทำให้ดีโน่ถอนหายใจยาวก่อนเอ่ยเสียงเรียบ



“มันก็แล้วแต่นายนะ...”



พอจบประโยคเด็กสควอโล่ยิ้มบางๆก่อนวางเงินในส่วนของเขาไว้ข้างแก้วโกโก้ใบกะทัดรัด ก่อนจะเดินออกจากร้านไป



....การจากกันด้วยดี....และเรียบง่ายไร้ซึ่งความอาวรณ์ใดๆ....



เขาไม่แปลกใจนักหรอก ในเมื่อความสัมพันธ์ระหว่างเขากับสควอโล่ก็เป็นเหมือนกับคนที่แค่เพียงเดินผ่านเข้ามาในชีวิตของกันและกันก็เท่านั้น ไม่ได้มีอะไรมากมายเสียจนน่าถวิลหา มันก็แค่การพึ่งพาอาศัยกันก็เท่านั้น



สควอโล่ใช้เขาเป็นเครื่องมือทำลายความเหงาไปวันๆ ไม่ต่างจากเขาเองที่ยืมมือหมอนั่นผลักไสคนคนหนึ่งให้ออกไปจากชีวิตอย่างเงียบๆ




ใช่...ใครบางคนที่ว่านั้นเงียบหายไปจากชีวิตของเขาสมใจอยากแล้ว พอๆกับที่สควอโล่ไม่จำเป็นต้องมีเขาอีกต่อไป...อีกฝ่ายถึงได้เอ่ยปากว่ามันควรจะจบสักที


อย่างที่ไม่มีใครต้องอาลัยอาวรณ์...

ร่างสูงพ่นลมหายใจออกมาเงียบๆ เขาเผลอนึกถึงร่างบางนั้นอีกแล้ว...

ฮิบาริ เคียวยะ คนน่ารำคาญ...



ริมฝีปากบางเผยอรอยแค่นยิ้มออกมาอย่างรวดเร็วทันทีที่ใบหน้าของร่างเล็กนั้นฉายชัดในห้วงคำนึง หลังจากวันนั้นที่เขาจงใจลืมนัดที่ตนเองตกลงแล้วว่าจะไปนั้น มือถือของเขาก็ไม่เคยมีสัญญาณเรียกเข้าจากฮิบาริอีกเลยแม้แต่ครั้งเดียว ร่างบางหายไปอย่างเงียบเชียบจนเขาเองยังใจหาย กระทั่งที่โรงเรียน หากไม่ใช่เวลาเข้าคาบเรียนแล้วล่ะก็ แม้แต่เงาของฮิบาริ เขาก็แทบจะไม่ได้เห็น


“นายกำลังนึกถึงคนที่นายจงใจสลัดทิ้งงั้นเหรอดีโน่ น่าสมเพชชะมัด”


สบถกับตัวเองอย่างไม่สบอารมณ์ เขาเรียกบริกรมาเก็บเงินก่อนจะเดินออกจากร้านไปด้วยอารมณ์ที่ไม่คงที่นัก ขณะที่กำลังเดินลงฝีเท้าหนักๆระบายอารมณ์ไปตามทางกลับ หางตาก็เห็นภาพใครบางคนที่ทำให้รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา



ฮิบาริกำลังเดินอยู่เคียงข้างยามาโมโตะ ดวงหน้าขาวเปื้อนรอยยิ้มสดใสที่เขาไม่ได้เห็นมานาน

มันรู้สึกหงุดหงิดเสียจนต้องระบายมันออกบ้าง...



ร่างสูงสาวเท้าก้าวฉับๆจนทันดักหน้าคนทั้งคู่ ฮิบาริยืนนิ่งงันไปทันทีเมื่อสังเกตเห็นว่าเขายืนอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มเลือนหายไปกลายเป็นความเฉยชาเข้ามาแทนที่ ปฏิกิริยาเหล่านั้นทำให้ยามาโมโตะรู้สึกตัว ละสายตาจากร่างเล็กมองตรงมายังเขา ด้วยแววตาที่ค่อนข้างสับสนและงุนงง



...หึหึ...หมอนี่คงยังไม่รู้ล่ะสิ


ดีโน่นึกในใจพลางมองหน้าฮิบาริที่เรียบเฉยจนเขารู้สึกหมั่นไส้...คิดจะปั้นหน้าทำไร้เดียงสาไปถึงไหนกันเคียวยะ



“ไงเดียวยะ...เดี๋ยวนี้จำกันไม่ได้แล้วเหรอ?” ดีโน่เอ่ยช้าๆเนิบนาบ หากแต่แฝงความเย้ยหยันอยู่ในที กระนั้นร่างเล็กก็ไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าเลยแม้แต่น้อย ผิดกับยามาโมโตะที่ดูจะมีสีหน้างุนงงมากขึ้นหลายเท่าพันทวี


“พวกนายรู้จักกันด้วยเหรอ?” หนุ่มร่างหนาเจ้าของดวงตาเรียวเล็กเอ่ยกับคนข้างๆด้วยความสงสัย หากแต่คนตอบคำถามกลับกลายเป็นดีโน่ที่ชิงตอบขึ้นมาก่อน



“ใช่เรารู้จักกันดี...ดีมากเลยเชียวล่ะ หึ..”

ก่อนที่ร่างสูงจะได้เอ่ยถ้อยคำที่ยียวนกวนใจใครต่อใครมากไปกว่านี้ ฮิบาริที่นิ่งเงียบมานานก็สวนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว


“ก็แค่เพื่อนร่วมชั้นน่ะยามาโมโตะไปเถอะ อย่าเสียเวลามากไปกว่านี้เลย”


ไม่พูดพล่ามทำเพลง ฮิบาริคว้าข้อมือของเพื่อนที่ยังไม่หลุดจากความงงงวยให้ก้าวตามตนไปอย่างรวดเร็ว หวังเพียงจะไปให้ไกลจากใครบางคนให้มากที่สุด แต่ก็ยังหูเจ้ากรรมก็ยังไม่วาย ได้ยินคำพูดถากถางที่ชวนให้ใบหน้ารู้สึกร้อนผะผ่าวอย่างขุ่นเคือง


“ คิดว่าทำเป็นหยิ่งแล้วฉันจะง้อหรือไง!!?! อย่าสำคัญตัวเองให้มันมากไปนักเลยเคียวยะ!!”


แม้ประโยคนั้นจะจบลงไปแล้วอย่างรวดเร็วในความเป็นจริง หากแต่ในห้วงคำนึงถ้อยคำเหล่านั้นกลับยังวนเวียนเสียดสีความรู้สึกให้ทั้งผิดหวัง และเจ็บช้ำอย่างยากจะทำใจให้เฉยชากับคำพูดของอีกฝ่ายได้



“เราแยกกันตรงนี้เถอะ กลับดีๆนะ” ฮิบาริเอ่ยเสียงเบาโดยที่แทบจะไม่เหลือบมองยามาโมโตะที่ทอดสายตามองด้วยความเป็นห่วง


“แต่ว่านาย...” ร่างสูงขยับปากจะทัดทานแต่สุดท้ายก็ต้องยอมจำนนให้กับน้ำเสียงที่ราบเรียบและการปฏิเสธของร่างบางที่เขารู้ดีว่าหากเจ้าตัวเอ่ยมันเป็นครั้งที่สองแล้ว อย่างไรเสียฮิบาริก็คงไม่รับน้ำใจที่เขาคิดหยิบยื่นให้อยู่ดี




“ไม่ต้องห่วงหรอก ขอบใจนะ” เอ่ยจบยามาโมโตะยังยืนเก้ๆกังๆอยู่ตรงนั้น แต่เมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาเรียบนิ่งของฮิบาริสุดท้ายร่างสูงก็ต้องยอมจากไปแต่โดยดี



“กลับดีๆนะ แล้วเจอกัน” ฮิบาริยิ้มบางๆกับคำบอกลาก่อนจะเดินจากกันไปคนละทาง





พอร่างของยามาโมโตะลับสายตาไป ฮิบาริก็ถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยล้า ในใจอดคิดตัดพ้อร่างสูงที่ทำร้ายจิตใจไม่ได้...



...ฉันทำอะไรให้นายดีโน่ นายถึงต้องทำแบบนี้

...ฉันผิดเหรอที่ฉันรักนายมาก

...แค่การทำให้ฉันต้องกลายเป็นไอ้บ้าที่คอยตามตื๊อนายแบบนั้นมันยังไม่พออีกเหรอ...ต้องเหยียบกันให้จมดินเลยหรือไงนายถึงจะสาแก่ใจ?


หรือว่าคราวนี้ฉันควรจะดีใจกันล่ะที่นายยังมองเห็นฉันอยู่....ใช่ไหมดีโน่



..

.
.


ดีโน่กระแทกประตูห้องปิดดังๆอย่างอารมณ์เสีย เขาถอดรองเท้าทิ้งไว้อย่างไม่เป็นระเบียบก่อนจะแขวนเสื้อโค๊ทไว้ที่พนักเก้าอี้อย่างลวกๆ บนโต๊ะขนาดกลางๆเข้าชุดกับโซฟามีกรอบรูปสีดำวางอยู่ เขามองมันเพียงชั่วครู่ก่อนจะคว่ำมันลงโดยไม่ลังเล ร่างหนาทรุดนั่งลงบนโซฟาบุหนังสีดำนุ่มก่อนจะหลับตาลงอย่างข่มใจสงบสติอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะเป็นปกตินักเพราะเหตุการณ์เมื่อกลางวัน



ฮิบาริเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน เพียงไม่กี่วันที่เขาไม่ได้ติดต่อข้องแวะกับร่างเล็กนั้น พอได้พบกันอีกครั้งกลับทำเหมือนคนไม่เคยรู้จักกันเสียอย่างนั้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่ว่าเขาจะไปไหนกับสควอโล่ หรือจะกับใครๆ ฮิบาริก็ไม่เห็นมีทีท่าว่าจะเดือดร้อนที่ตรงไหน



ไม่ว่าจะกี่ครั้ง...เคียวยะก็ไม่เคยแสดงท่าทีอะไรเลย


แล้วทำไมครั้งนี้ถึงได้เฉยชา...


ต่อให้เขาจงใจผิดนัด หรือเอาใจสคอวโล่ต่อหน้าเคียวยะอย่างออกนอกหน้า คนๆนั้นก็เอาแต่นั่งเงียบ ไม่พูดไม่จา ไม่แยแสสนใจสักนิด ทำเหมือนกับเขาเป็นคนอื่น...มันทำให้เขาเบื่อ...เบื่อที่จะหวังให้เคียวยะหึงหวงเขาบ้าง



ทุกครั้งที่เขาไปกับคนอื่น ก็แค่โทรมาถามว่า ทานข้าวอร่อยไหม?...ไปเที่ยวสนุกหรือเปล่า? ปลอดภัยดีหรือเปล่า? หรืออะไรก็ตามที่คนคนนั้นเอ่ย พอเขาตอบสุดท้ายฮิบาริก็วางสายไปแล้วไม่โทรมาอีก


...ไม่มีเลยสักครั้งที่จะบอกให้เขากลับไปหา หรือแม้แต่จะรั้งไว้สักครั้งก็ไม่เคย


เขารำคาญ...รำคาญที่จะรับโทรศัพท์จากเคียวยะเพื่อรอคำพูดที่ไม่มีวันที่ร่างบางจะเอ่ยออกมา


ในเมื่อฉันมันไม่สำคัญอะไรในสายตานาย...ฉันก็คงไม่จำเป็นต้องให้ความสำคัญกับนายใช่ไหมเคียวยะ...


“นายมันก็แค่คนที่ถูกฉันทิ้ง...มันก็ถูกแล้วนี่!!?!”



ร่างสูงระบายอารมณ์ด้วยการเตะขาโต๊ะอย่างแรงจนกรอบรูปที่คว่ำไว้อย่างหมิ่นเหม่นั้นตกจากลงมาแน่นิ่งอยู่ที่พื้น ร่างสูงคว้ากรอบรูปมาไว้ในมือก่อนจะพิจารณาคนที่อยู่ในรูปด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง



“แล้วทำไมฉันต้องนึกถึงนายด้วย โธ่เว้ย!!!!”


..

.



“นายกำลังจะทำให้ฉันเป็นบ้า ...เคียวยะ”



...


“เอาล่ะ ใกล้สอบปลายภาคแล้ว โฮมรูมวันนี้ก็ไม่มีอะไรมาก ขอให้พวกเธอตั้งใจอ่านหนังสือสอบก็พอ... เอาเป็นว่าครูจะปล่อยก่อนเวลาแล้วกัน”
น้ำเสียงนุ่มของคุณครูหนุ่มดังขึ้นในคาบสุดท้ายของวันศุกร์ เขาเดินออกจากห้องไปโดยไม่รอให้นักเรียนทั้งชั้นทำความเคารพอีกเช่นเคยจนกลายเป็นเรื่องปกติที่เมื่อหมดชั่วโมงสอนของชามาลนักเรียนแทบทั้งชั้นก็จะเก็บกระเป๋าเตรียมกลับบ้านทันที



ฮิบาริรีบเก็บข้าวของลงกระเป๋าเมื่อชามาลก้าวออกจากห้องไป ทันทีที่ทุกอย่างเรียบร้อยกระเป๋าเป้ใบเดิมที่เขาใช้ประจำก็ถูกเหวี่ยงขึ้นหลังก่อนเจ้าของจะกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกจากห้องอย่างเร่งรีบ...


เขาไม่อยากทนอยู่ในห้องนั้น...ห้องที่ผู้ชายชื่อดีโน่ คาบัคโรเน่อยู่ร่วมกัน เขาไม่อยากอยู่ต่ออีกแม้แต่วินาทีเดียว


ดีโน่สร้างความอึดอัดให้เขามากเสียจนแทบทนไม่ได้ ทุกครั้งที่สายตาเย็นเยียบนั่นจับจ้องตรงมา มันทำให้มือของเขาเย็นเฉียบจนแทบชา แค่ได้ยินเสียงทุ้มต่ำนั่นมันก็ทำให้ใจสั่นขึ้นมาได้ทุกขณะ หรือกระทั่งแค่การสบตากันโดยไม่ตั้งใจเวลาเดินสวนกัน มันก็ทำให้เขารู้สึกราวกับลมหายใจถูกกระชากหลุดลอย


มันแย่เกินไป...การควบคุมตัวเองให้เป็นปกติต่อหน้าดีโน่นั้นช่างเป็นไปได้ยากเหลือเกิน


....เขารู้ตัวดี...รู้ตัวเองดีว่ายังตัดใจไม่ได้.....


เพราะฉะนั้นทางเดียวที่นึกออกก็คืออยู่ห่างจากดีโน่ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้...ยิ่งไม่พบไม่เจอกันได้ยิ่งดี ก่อนที่การตัดใจมันจะยากมากไปกว่านี้




“เคียวยะ”



“เคียวยะ!”



“ฮิบาริ เคียวยะ ฉันเรียกอยู่ไม่ได้ยินหรือไง!?!!”



ดูเหมือนร่างเล็กจะจมอยู่ในห้วงคิดมากเกินไปจนแทบไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง กว่าที่เขาจะรู้ตัวว่ามีใครเรียกอยู่ก็เป็นเวลาเดียวกับที่บริเวรต้นแขนสัมผัสได้ถึงแรงกระชากจากมือใหญ่ ร่างบางๆแทบจะเรียกได้ว่าปลิวไปตามแรงจนปะทะเข้ากับอกกว้างของอีกฝ่าย ฮิบาริยังคงงุนงงเกินกว่าจะทันคิดขัดขืนได้ รู้ตัวอีกทีเขาก็ถูกเจ้าของมือนั้นฉุดกระชากลากถูให้เข้ามาเผชิญหน้ากันในห้องเก็บของที่ร้างผู้คนเข้าเสียแล้ว



“ดีโน่...นะ...นายคิดจะทำอะไร!?” ฮิบาริละล่ำละลักถามทันทีที่ตั้งสติได้ ด้วยความหวาดระแวงที่ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าคิดอะไรอยู่ ประกอบกับความหวั่นกลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ทำให้น้ำเสียงสั่นจนเห็นได้ชัด


ดีโน่ขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่สบอารมณ์นัก อาการของคนตรงหน้าดูราวกับหวาดกลัวเขาเสียเต็มประดา พอเขาสบตา ก็กลับหลบตา พอเขาขยับตัวหน่อย ก็รีบถอยหลังไปอย่างนั้น...


มันน่าโมโหนักที่ร่างบางทำอย่างกับว่าเขาเป็นผู้ร้าย!!



ยิ่งคิดก็ยิ่งบันดาลโทสะให้พุ่งพล่านจนเผลอตวาดออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด


“เป็นบ้าอะไรของนายเคียวยะ!! นายคิดว่าฉันจะทำอะไรนายกัน!?!”


ร่างสูงกระชากเคียวยะให้เข้ามาใกล้ สองมือแกร่งจับเข้าที่ต้นแขนบางก่อนจะเริ่มออกแรงบีบด้วยอารมณ์โทสะที่ยากจะระงับ แต่สิ่งที่ร่างเล็กเลือกจะทำก็คือการนิ่งเงียบอย่างถึงที่สุด ฮิบาริเม้มริมฝีปากจนแทบห้อเลือด ไม่ใช่เพราะอดกลั้นคำพูด...หากแต่เป็นเพราะต้องพยายามฝืนน้ำตาที่เริ่มรื้นไม่ให้ไหลออกมาก็เท่านั้น




ไม่ว่าใครก็ตามที่สนิทกับดีโน่ รวมไปถึงตัวเขาเองที่รู้จักคนคนี้ดีนั้น ล้วนเข้าใจดีว่าการนิ่งเงียบนั้นมักจะทำให้คนคนนี้เย็นลงได้เสมอ



...และครั้งนี้เองก็คงไม่ต่างกัน



..
.
.

..



"ทำไมล่ะเคียวยะ...ทำไมถึงได้เย็นชานัก"



แรงบีบที่แข็นค่อยๆเบาลง หากเสียงของคนตรงหน้าที่เคยตวาดอยู่เมื่อครู่กลับแหบพร่าและสั่นเทา มันเรียกให้ฮิบาริเงยหน้าขึ้นมอง...


นัยน์ตาทั้งสองคู่สบกัน ต่างฝ่ายต่างเห็นความเจ็บปวดที่สะท้อนบนดวงตาของกันละกัน...


ไม่ได้ต่างกันเลย...เขาเจ็บอย่างไร อีกคนก็ไม่แพ้กัน...



"...ก็นาย...อยากให้ฉันไปจากชีวิตนายนักนี่..." ฮิบาริไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกแล้ว เสียงของเขากำลังสั่น ที่เคยสัญญากับตัวเองไว้ว่าจะไม่ร้องไห้ให้กับผู้ชายคนนี้อีกแล้วดูท่าทางจะทำไม่ได้เสียแล้วเพราะตอนนี้น้ำไสๆกำลังไหลอาบใบหน้า



"ถ้านายว่าฉันเย็นชา...แล้วนายล่ะดีโน่ ...ที่นายไปกับใครๆ ลืมนัดของฉัน ..ไม่รับโทรศัพท์....แล้วยังมาคอยถากถางกันอีก...นายต้องการอะไร!!!"


ร่างบางตะคอกอย่างเหลืออด พยายามจะวิ่งหนีออกไปจากห้องนี้ แต่ก็ถูกคนตัวสูงกว่าคว้ามากอดเอาไว้ ก่อนริมฝีปากของคนที่แข็งแรงกว่าจะก้มเข้ามาจุมพิตอย่างอ่อนโยน...



ทีแรกคิดอยากจะขัดขืน..



...หากแต่ร่างกายกลับซื่อตรงต่อหัวใจที่มันโหยหาคนตรงหน้าเหลือเกิน




รสจูบอ่อนหวานสิ้นสุดลง...ทั้งสองสบตากันนิ่ง ความเงียบคลอบคลุมไปทั่วทั้งห้อง จนกระทั่งดีโน่เลือกที่จะเอ่ยทำลายความเงียบนั้น


"...ที่ฉันไปกับใครต่อใคร...ฉันก็แค่อยากให้นายหึงฉันบ้าง ที่ไม่รับโทรศัพท์...ก็เพราะไม่อยากจะรับรู้ว่านายไม่ได้หวงฉันเลย


แล้วที่พุดไม่ดีใส่นายวันนั้น....มันก็เพราะฉันหึงนายที่ไปเดินกับไอ้บ้าเบสบอลนั่น ก็แค่นั้น....



...ฉันไม่เคยรักใครมากขนาดนี้...นอกจากนายนะเคียวยะ"



เพียงคำสารภาพเหล่านั้นหลุดออกจากปาก ความโกรธ ความน้อยใจ ความเสียใจที่เคยมีมากลับถูกความอ่อนหวานมาทำให้สลายหายไปจนหมดสิ้น...ที่เคยสงสัยตลอดมาในพฤติกรรมของร่างสูงนั้น บัดนี้เขาเข้าใจแล้ว....ถ้าเป็นตอนนี้ เขาเองก็ไม่ลังเลเหมือนกันที่จะเอ่ยความในใจ



"...ที่ฉันไม่หึง...ก็เพราะฉันไม่อยากให้นายรำคาญ....ที่ไม่เคยถามก็เพราะเชื่อใจ



...แค่นี้ ไม่รู้รึไงล่ะเจ้าโง่..."


ยังไม่ทันที่จะพุดจบประโยคดี ตัวบางๆของฮิบาริก็ถูกกระชากเข้าไปกอดไว้แน่นไหล่บางรู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นน้อยๆ...คนที่ตัวสูงกว่าเขาตั้งไม่รู้กี่เซนต์กำลังหลั่งน้ำตา...เขาเองก็เช่นกัน



ร้องไห้ให้กับความโง่ของตัวเอง...ที่ไม่เคยคิดที่จะมองในมุมมองของอีกคน

ร้องไห้ให้กับการกระทำของตน...ที่ทำให้อีกคนต้องเสียใจ


หลั่งน้ำตาด้วยความยินดี...เพราะตั้งแต่พรุ่งนี้และตลอดไป....



...จะไม่มีวันปล่อยมือจากกัน



.....


..

.



....เพราะมนุษย์ไม่ใช่ผู้วิเศษที่จะเข้าใจจิตใจใครต่อใครได้....

เพราะไม่ล่วงรู้ความในใจ จึงชอบคิดไปเอง จึงไม่เชื่อใจกันอยู่เสมอ...



ดังนั้น อย่าลังเลที่จะบอกความรู้สึก...และจงอย่าลังเลที่จะเชื่อใจ



ต่อให้ต้องถูกหักหลังสักกี่ครั้ง...แต่เชื่อเถอะว่าสักวัน....คุณก็คงจะพบคนที่รักคุณอย่างแท้จริงอย่างแน่นอน










Fin



ปล.(ใหม่) เจอชื่อเดิมเยอะสุดตรีน รับไม่ได้T[]T แต่คราวนี้หมดปัญญาหาแล้วค่ะ ใครเจอตรงไหนแปร่งๆสามารถQuoteมาได้เลยนคะจะมาดิธให้ค่า

ขอบคุณ

โอะ....ดาร์กแบบนี้ไม่ค่อยดีต่อสุขภาพจิตใจ T[]T

ซึนทั้งคู่..
สินะ


ช่างหาวิธีทำให้หึงได้...น่าจับขึงมาก
มันต้องหักหลังแล้วจับกดสิ หึหึ...

.....หุหุ(เราอ่านไปก่อนไว้แล้ว) 555+

ดาร์กแบบนี้ไม่ปลื้มนะเอาเหอะ แต่โน่มันเลว เชอะ

อ่านแล้วแบบว่า....

โน่ แกทำได้ยางงายยยย

แต่คราวนี้รุสึกว่าโน่กะท่านฮิจาอายุเท่ากันนะ

งั่นไอ่ม้าแก่ก้อหายไปแล้วนะสิเนี้ยยยยย

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย

ไม่ชอบฟิคร้าวฉานนนนนน

มันร้าวใจชาวＤ１８

ดราม่ากระชากอารมณ์

ชอบตรงที่บอกว่าอย่าลังเลที่จะเชื่อใจครับ


ขอบคุณนัทจังแล้วก็มารุจังมากๆ เลยครับ >w<~!!

ขอบคุณนัทจังกะมารุจังมากมายค่า ที่ทำให้มีฟีคเรื่องนี้

ชอบมากมายเลยค่า

รักD18สุดชีวิตค่า

ปล.จะรอD18เรื่องอื่นๆนะคะ

อร๊ากก เหมือนจะดาร์ค น้ำตาซึม สุดท้ายจบแฮปปี้ โฮอ แต่งได้เก่งมากค่ะ

ว่าแต่ โน่กับหลาม ใครเคะ? ใครเมะ? ฮาา

ปล. โอนิ....หักหลังแล้วจับกดอะร๊ายย

ดราม่ากระชากใจจจจจ โฮฮฮฮ
ชอบมากค่ะTvTd
น้ำตาแอบซึม
ปล.นึกว่าจะจับกดในห้องเก็บของแล้ว=[]=!! แหม่เสียดาย...(โดนโบก)

มันร้าวฉานเกินไปแล้ววววววววววววววววววววววววววววววววววว

ดราม่าสุดๆเลย

อ่านแล้วน้ำตาซึม

โน่มันใจร้ายยยยยยยยยยยยยยยย

โฮะๆๆๆ ได้อารมณ์ดีแฮะ

ฟืดดดดดดดดดดดดดด // สูดน้ำมูก. . . .อิน

T-T อินกะเคียวยะ น่าสงสาร // ซิกๆ

แต่อย่างน้อย ก็จบแบบ happy ..... หยวนๆ กร๊ากๆๆๆๆๆๆๆ

อ่านแล้วอยากวิ่งไปตบกระโหลกม้าหลายๆทีค่ะ
นายมันบ้าดีโน่!
แค่เค้าไม่คอยหวงแค่นี้นายก็พาลมาคิดว่าเค้าน่ารำคาญ แบบนั้มันต้องโดนท่านฮิทิ้งค่าไม่ใช่ทิ้งท่านฮิ
/me โดนแม่ยกม้าไล่กระทืบ
งานนี้สำหรับเราดีโน่ผิดเต็มประตูค่า!
ถ้าตอนจบไม่คืนดีกันแม่จะเจื๋อนทิ้งเลย(แต่เจื๋อนใครนี่แล้วแต่คิดนะ หึๆๆๆ)

โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ร้าววววววววววววว ร้าวจริงๆจ้ะ....... TvT""

อ่านไปแล้วรู้สึกว่าโน่ไม่มีเหตุผลเลยเว้ยเฮ้ย!!! ต่อให้คุณฮิเย็นชาแค่ไหนแต่ก็ไม่น่าทำกันแบบนี้เลย!! T[]T""""

อา.... กว่าจะอ่านไปถึงโซนแฮปปี้ท้ายเรื่อง ทำเอาอิมารุกรีดร้อง(ด้วยความร้าวใจ)ไปหลายรอบ TvT""

คุณฮิขา.. เข้าใจกันแล้วงานนี้เอาคืนหนักๆเลยค่า!!! =[]=+


ขอบคุณสำหรับฟิคมากๆเลยนะคะ นึกว่าจะไม่มีใครเลือกเควสเราซะแล้ว ^^" นานๆทีได้อ่านฟิคทรมานใจตัวเองแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ฮา~~ (นี่แกเป็น M เรอะ??)

อ่านแล้วลุ้นตัวโก่ง นึกว่าม้าจะดาร์คจริงๆซะแล้ว
ที่ไหนได้ยังรักท่านฮิหมดใจเหมือนเดิม ดีจริงๆครับที่จบแบบ Happy

อ่านไปก็อยากฆ่า อิม้าไป!~

จะมาดาร์กกะฮิบาริซังอย่างนี้ไม่ได้น้า...

แต่ว่าคุณฮิรอบนี้หลุดคาแรกเตอร์ไปซะนอกอวกาศ =="
แลดูบบอบบาง น่าถนอมไงชอบกล (แต่ก็น่าร้ากกกก)
จริงๆแล้วถ้าพี่ม้าแกทำงั้นคุณฮิคงควงททอนฟามาขย้ำ!!!!

โอ๊ยย....ไม่ไหวแล้ว ชอบแนวนี้สุดๆ ร้าวรราน แต่จบ happy เนี่ย
แต่งมาให้อ่านอีกเเยอะๆ นะคะ

ปล.พอรู้ว่าเป็นฟิคแปลงมาจากเทมปจี อ่านไปก็จิ้นเป็นสองคนนั้นบ่อยๆ นะคะ โฮะๆๆๆ