•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

เนื้อเรื่องนี้ไม่เหมาะกับตนที่ไม่ชอบ ชายรักชายแต่อย่างใด

มีตัวละครที่ไม่เกี่ยวข้องกับรีบอร์นหรือพูดง่ายๆก็คือ ตัวละครAU

เนื้อหาและเรทอาจแรงขึ้นตามอันดับ<หรือลดลง!?>


นี้เป็นฟิครีบอร์นเรื่องแรกของเรา ฝากไว้ด้วยนะค่ะ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

<Fic Reborn> : Fatal fate

คู่หลัก: [1827]

คู่รอง: [8059] , [10069]

NC:G


Part 1


ติ๊ก... ติ๊ก..... ติ๊ก....

ร่างเล็กหลับตาอย่างใจจดใจจ่อ รอคอยบางสิ่งบางอย่าง………

ติ๊ก... ติ๊ก.....

ใกล้แล้ว.......5....4....3......2....1.....

กริ๊งงงงงงงงง!!!!!!!!

เสียงออดโรงเรียนดังขึ้น พร้อมกับอาจารย์ที่หยุดการสอนลงโดยไม่ลืมคำพูดทิ้งท้ายไว้เหมือนทุกๆวัน
“หมดเวลาแล้ว ขอให้นักเรียนทุกคนกลับบ้านโดยปลอดภัย แล้วก็อย่าลืมการบ้านที่ครูให้เธอไปละ”

“ครับ//ค่ะ”

“หาววววว” ร่างบางยืนขึ้นบิดขี้เกียจ นี้แหละเวลาที่เขาชอบที่สุด จะได้ไม่ต้องทนนั่งเรียนทั้งที่เขาก็หูทวนลมอยู่ตลอดเวลา “สึนะหาวใหญ่เลยนะ” ยามาโมโตะพูดโดยไม่ลืมแทงศอกใส่สึนะ
“ไอ้บ้าเบสบอล..อย่ามาตีสนิทกับรุ่น 10 นะเฟ้ย!!!!!!” เสียงโวยวายของเด็กหนุ่มผมเงินดังขึ้น
โดยคนที่โดนว่ายังคงหัวเราะร่าไม่แสดงความเกรงกลัวต่ออีกฝ่ายแต่อย่างใด

“น่าๆเรารีบกลับบ้านกันดีกว่านะ” เสียงใสของสึนะดังขึ้นทำให้เจ้าตัวได้แต่มองคนที่เอาแต่ยิ้มอย่างค้อนๆ

“หือ.....” ยามาโมโตะหยุดเดินกะทันหัน ทั้ง 2 หันกลับไปมอง “เป็นบ้าอะไรของแกอีกวะ”
โกคุเทระถามอย่างหงุดหงิด ทว่าร่างสูงกลับพุ่งเข้าใส่โกคุเทระและสึนะจนทั้ง 2 ล้มลงไปกับพื้น
พริบตาเดียวกระสุนจำนวนมากก็สาดใส่เสาไฟฟ้าที่อยู่หน้าพวกเขาจนเป็นรูพรุนไปหมด
“อะ...อะไรนะ” สึนะร้องอย่างหวาดหวั่น โกคุเทระยืนขึ้นมากันหน้าร่างเล็กพร้อมกับยามาโมโตะ

สิ่งที่เห็นคือชายร่างสูงนับ 10 ที่สวมเสื้อผ้าสีดำทั้งหมดพกปืนออกมาเตรียมยิงใส่คนข้างหน้า
“แกกล้ามากที่คิดทำร้ายรุ่น10” โกคุเทระกล่าวด้วยน้ำเสียงโมโหพร้อมระเบิดที่เต็มอยู่ในมือ
“นั้นซิ คิดทำร้ายสึนะคงปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว” ยามาโมโตะพูดพร้อมกับดาบในมือ
สึนะเหงื่อแตกหน้าซีดทันที ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก แต่เป็นเพราะสวัสดิภาพของคนทั้ง 10 ที่ไม่อาจสมประกอบเหมือนเดิมอีก หรืออีกทีอาจตามโหงโดยไม่ได้ร่ำลาลูกเมียเป็นแน่.........

ผ่านไป 2 ชม.

ชายชุดดำนอนเกลื่อนบนพื้นโดยมีผู้ชนะคือสหายของร่างบาง
“นึกว่าจะแน่” ร่างเพรียวพูด ยามาโมโตะหัวเราะพร้อมกับเอามือมาโอบที่คอโกคุเทระตามปกติ
“ไอ้บ้าเบสบอล!!!อย่ามาตีสนิทกับฉันนะเฟ้ย!!!” โกคุเทระโวยวายตามปกติ แต่สึนะกลับสังเกตเห็นความผิดปกติของหนุ่มผมเงิน - ว่าแต่ทำไมหน้าของโกคุเทระถึงต้องแดงแบบนั้นด้วยนะ-

ขณะที่ทั้ง 2 กำลังถกเถียงกันอยู่ (อีกคนก็ได้แต่หัวเราะลูกเดียว....) เสียงปรบมือของใครบางคนดังขึ้นทำให้ทั้ง 3 ต้องหันไปมอง ร่างของเด็กชาย อายุราวๆ 8 ขวบที่ยืนมองอยู่บนเสาไฟฟ้า ใส่เสื้อผ้าเหมือนตัวตลกโจ๊กเกอร์ ผมสีเขียวชี้ไม่เป็นทรง ใบหน้าที่เพนท์ขาวทั้งหมดและดวงตาสีครามจ้องมองเบื้องร่างอย่างไม่หยี่ระใดๆ
“ผมว่าแล้วว่าพวกคุณมีความสามารถ เก่งจริงๆเลย สมกับเป็นวองโกเล่แฟมิลี่” เสียงใสของเด็กน้อยดังขึ้นแต่ฟังแล้วให้ความรู้สึกเหมือนพิษร้ายแรงที่อันตราย
“แกเป็นใคร” โกคุเทระถาม เด็กน้อยหัวเราะแล้วกระโดดลงมาบนพื้นโดยที่ไม่บาดเจ็บอะไรเลย
-อะไรกัน...เจ้าเด็กนี้ไม่เป็นอะไรเลยหรือ- สึนะมองอย่างสงสัย จู่ๆดวงตาสีฟ้าครามก็หันมาสบตากลมโตของร่างบางราวกับรู้ความคิด
“ไม่ต้องตกใจไปหรอกคุณวองโกเล่รุ่นที่ 10 เผอิญว่าผมเป็นพวกมีความสามารถพิเศษแบบที่พวกคุณมีนั้นแหละ”
สึนะถูกโกคุเทระดึงให้ไปอยู่ด้านหลัง พร้อมหยิบระเบิดขึ้นมา “ไอ้เด็กนี้อันตราย หลบไปครับรุ่น 10”
“แหม่ๆน่ากลัวจังเลย ” ร่างเพรียวขว้างระเบิดใส่เด็กชายผมเขียวทันที โดยที่เด็กชายไม่หลบหลีกแต่อย่างใด

บรึ้ม!!!!!!!

“หึ...ไอ้เด็กปากดี” คำพูดพึ่งพอใจของโกคเทระมีไม่นานเมื่อควันระเบิดนั้นจางหายไปพร้อมกับร่างของเด็กชายปริศนา
ที่ยังคงยืนอยู่ แต่ทว่ากลับมีบาเรียวงกลมสีม่วงเข้าล้อมตัวเอาไว้
“คุณนี้เป็นพวกเลือดร้อนจริงๆด้วย ผู้พิทักษ์วายุ”

-รู้เรื่องของวองโกเล่แฟมิลี่ถึงขนาดนี้ด้วยงั้นเรอะ- โกคุเทระคิด
“โกคุเทระถอยออกมา!!!” เสียงเรียกของยามาโมโตะดังขึ้น “หา!!!!!”
พริบตาเดียวเมื่อโกคุเทระหันกลับไปมองเจ้าเด็กนั้นก็ปล่อยลูกบอลบาเรียสีแดงออกมาใส่


"โกคุเทระ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”
.
.
.

โกคุเทระค่อยลืมตา ร่างบางก้มมองร่างกายตัวเองพบว่าไม่มีอะไรบาดเจ็บ ความเปียกชื้นของน้ำตกลงบนหัวจนรู้สึกได้เมื่อเอามือเข้าไปจับ ก็พบกับน้ำสีแดงข้น – เลือด-
ขณะที่โกคุเทระจะตัดสินใจว่าตัวเองหัวแตกก็พบกับเลือดที่ไหลมากองอยู่ตรงหน้าเขา ไม่สิ ........นี้ไม่ใช่เลือดเรา......

ดวงตาของร่างบางเบิกกว้างเมื่อเห็นยามาโมโตะยืนขวางเขาอยู่พร้อมกับเลือดที่ไหลมาอย่างไม่หยุดหย่อน
“ยะ..ยา....”น้ำเสียงทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ ร่างสูงหันหน้ากลับมามองดวงสายตาที่อ่อนแรง
“ไม่เป็นไรนะโกคุเทระ” โกคุเทระมองอย่างไร้สติเหมือนกับทะลุผ่านภาพเบื้องหน้าไป พอพบว่าร่างบางไร้ซึ่งบาดแผล
ยามาโมโตะก็คลี่ยิ้มมาอย่างอ่อนโยน “ดะ...ดี...แล้ว..ละ...นะ”

ตึง!!!!!!!!!!!!!!!
.
.
.
.
.


“ยามาโมโตะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

เสียงกรีดร้องของโกคุเทระดังขึ้น เด็กหนุ่มผมเงินรีบลงไปทรุดนั่งข้างร่างสูงที่นอนหมดสติพร้อมกับเลือดที่ไหลออกจากช่องท้องไม่หยุดหย่อน
“ยามาโมโตะ…..”สึนะพูดขึ้น เม็ดเหงื่อผุดออกทั่วใบหน้าแม้กลิ่นคาวของเลือดคลุ้งไปทั่วชวนเอียน แต่ความแค้นที่มีต่อเด็กชายปริศนามันกลบเกลื่อนทุกสิ่ง

“ฟื้นซิ.....ฉันบอกให้ฟื้นไง!!!!!ไอ้บ้า!!!!ฟื้นซิ!!!!!!!!.” โกคุเทระเขย่าตัวร่างที่นอนนิ่งน้ำตาไหลอาบใบหน้าสวย
ไม่มีปฏิกิริยาใดๆจากร่างสูง โกคุเทระดึงร่างสูงขึ้นมาในอ้อมอก ใบหน้านวลซุกลงเข้าหาหน้าที่ไร้สติของหนุ่มเบสบอล
เด็กผมเขียวมองภาพทั้ง 2 ด้วยความสมเพช
“คนๆนี้สำคัญน่าดูเลยซินะครับนี้คงเป็นข้อมูลใหม่ได้ละมั้ง...ผู้พิทักษ์แห่งวายุและพิรุณเป็นคู่รักกัน”

เด็กน้อยหัวเราะลั่น แต่ทว่าเสียงหัวเราะกลับขาดหายไปเมื่อถูกต่อยจนกระเด็นไปกลิ้งนอนกับพื้น
“เลิกร้องไห้ได้แล้วโกคุเทระ” ร่างบางเงยหน้ามองเจ้าของต้นเสียง “รุ่น 10.....”
สึนะพร้อมกับถุงมือ x glove ใบหน้าสวยหันกลับมามองเพื่อนสนิทของตน

“ฉันจัดการเจ้านี้เองนายพายามาโมโตะหลบไปก่อน แล้วเรียกรถพยาบาลมาด้วย”
โกคุเทระพยักหน้าก่อนจะแบกร่างสูงไปหลบตามที่สึนะบอก
เด็กชายปริศนาลุกขึ้นยืนเช็ดเลือดที่มุมปากแล้วยิ้ม “ผมละไม่อยากสู้กับคุณเลย กลัวจะพลั้งมือฆ่าแทนที่จะจับเป็น”

สึนะมองเด็กชายด้วยดวงตาไร้ความรู้สึก ดวงตาสีเขียวจ้องมองกลับอย่างขบขันราวกับเป็นเรื่องสนุก
ร่างบางพุ่งตัวเข้าใส่ออร่าไฟโหมกระหน่ำเทียบเท่ากับจิตใจที่โกรธแค้นอย่างบ้าคลั่ง
สึนะชักหมัดเข้าจู่โจม เด็กชายกระโดดถอยออกมาในมือถือคธาลูกแก้วสีม่วงแล้วบักลงกับพื้นวงแหวนพื้นที่รอบๆตัวโอบล้อมด้วยบาเรียสีม่วงนั้น “สร้างเกราะป้องกันแล้วคิดว่าฉันจะทำลายไม่ได้รึไง” สึนะพูด
“ประมาณนั้นละครับ” กำปั้นที่เต็มไปด้วยออร่าไฟเข้าปะทะบาเรียจนเกิดประกายไฟ

สักพักความรู้สึกเหมือนชาที่มือเริ่มไล่ลามจนกระทั้งไปหมดทั้งตัว “อ๊ากกกกกกกกก!!!!” สึนะกระเด็นออกไปพร้อมกับประกายของสายฟ้าที่ปล่อยออกมาจากบาเรียนั้น

สึนะพยายามดันตัวเองให้ลุก แต่เนื่องจากการโจมตีเมื่อกี๊ทำให้ร่างกายของเขาขยับไม่ได้
เด็กชายเดินเข้ามาจนใกล้ร่างบางที่นอนคว้ำบนพื้น “เอาละยอมให้จับไปซะดีๆเถอะ”
เสียงหว๋อของรถตำรวจดังขึ้นพร้อมกับรถพยาบาล เด็ชายหันหน้ากลับมองต้นเสียงอย่างอารมณ์เสีย
“ชิ....พวกจุ้นไม่เข้าเรื่อง” ก่อนจะกระโดดขึ้นบนฝากฟ้าคธาลูกแก้วแหวกกลางอากาศเปิดช่องมิติบิดเบี้ยวคล้ายหลุมดำออกมา
“หวังว่าคราวหน้าคุณจะยอมมากับเรานะครับ “ ร่างเล็กกระโจนหายไปพร้อมกับช่องหลุมดำนั้น

ตาสีน้ำตาลพร่ามั่วสิ่งสุดท้ายที่เห็นคือภาพของตำรวจที่เข้ามาและพวกหมอกับพยาบาลกำลังหอบร่างของเขาไป

TBC

ฮะ....เฮ้ย....เฮ้ย!!!!!!!!! ศัตรูใหม่ใครกันนนนนนนนนน ทำยามะเจ็บปางตายไม่พอ แถมทำสึนะซะหมดรูปอีก อ๊ากกกกกกกกก ท่านคือผู้ได๋ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ท่าทางจะมีคนต้องการตัวสึนะ...คิดแล้ว อร๋างงงงงงงงงงงงงงงงงง

รออ่านต่อค่า

มันเป็นครายยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!~

ทำยามาะบาดเจ็บปางตาย

แถมยังทำซืดคุงซะหมดสภาพ

มาต่อหน่อยนะค๊า

ยามะโผล่มาฉากแรกก็เจ็บหนักซะแล้ว แง้ TToTT ใครบังอาจทำร้ายยามะ แถมทำร้ายสึนะอีก ท่านฮิรีบโผล่มาพร้อมทอนฟามหากาฬของท่านเร็ว!!

มาอัพแล้ว!!!!!ตอนที่ 2


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



Part 2

“ที่นี้ที่ไหน?” สึนะค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วสำรวจในห้องที่ตนอยู่ “ฟื้นแล้วเหรอ”
เสียงคุ้นหูดังขึ้นร่างบางหันไปมองต้นเสียงนั้น “รีบอร์น” เด็กตัวจิ๋วกระโดดขึ้นไปนั่งบนเตียงข้างๆสึนะ
“นายสลบไปตั้ง 3 วันนะ” สึนะยกมือขึ้นกุมหัว ภาพในเหตุการณ์ก่อนที่เขาหมดสติค่อยๆปรากฏขึ้น และ.....และ..
“ยามาโมโตะ!!!!”ร่างบางกระเด้งขึ้นนั่ง “ยามาโมโตะละเป็นไงบ้าง” อาจารย์สอนพิเศษนิ่งเงียบก่อนจะพูดต่อ

“ตามมา...”

ติ๊ด......ติ๊ด.........ติ๊ด.......

เสียงสัญญาณเครื่องวัดชีพจรดังตลอดเวลาในห้อง icu มองเห็นร่างสูงที่นอนนิ่งไร้สติอยู่ภายใน หน้ากากออกซิเจนยังคงครอบไว้บนปาก พร้อมกับร่างกายที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผล

“โกคุเทระ!!!”สึนะร้องเรียกร่างบางที่ยืนมองหน้ากระจกใสของห้อง icu
ใบหน้าสวยที่แต่งแต้มไปด้วยความอ่อนล้าค่อยๆหันมา “รุ่น10.....”
โกคุเทระยิ้มฝืนออกมา “ดีจังที่ฟื้นแล้วขอโทษนะครับที่ไม่ได้ไปเฝ้า” สึนะส่ายหน้าแล้วยิ้ม
“ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่อาการของยามาโมโตะเป็นไงบ้าง” โกคุเทระหันหน้ากลับไปมองร่างสูงผ่านกระจกอีกครั้ง
“หมอบอกว่า....อาการโคม่า..และอาจจะ...ไม่รอด” หนุ่มผมเงินพูดน้ำเสียงที่สั่นเครือและเบาลงในประโยคสุดท้าย
ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างขาทั้ง 2 ข้างอ่อนแรงแทบทรุดลงกับพื้นหากไม่ได้กำแพงมาค้ำไว้

-อะไรกัน -

“สึนะไปกันเถอะทางนี้ปล่อยให้โกคุเทระเข้าจัดการเอง เรามีเรื่องต้องคุยกัน” รีบอร์นพูด
ร่างบางพยักหน้าอย่างเลือนลอยแล้วเดินตามเด็กตัวจิ๋วไป

เมื่อร่างทั้ง 2 ลับตา เหลือเพียงหนึ่งคนที่ไม่รู้ว่าจะอยู่หรือตาย กับอีกหนึ่งที่ได้แต่เฝ้ามองขอปาฏิหาริย์
“พระองค์...”โกคุเทระซบหน้าลงกับมือเรียวที่แตะกระจกอย่างเบาๆ
“ได้โปรด....ช่วยยามาโมโตะที”
เสียงสะอื้นระงมในความเงียบ ได้แต่เพียงหวัง....หวัง....ว่าพระผู้เป็นเจ้าจะทรงเมตตาไม่ให้ความโหดร้ายนี้กับทั้ง2 คน


“สึนะ!!!!!” ซาวาดะ นานะวิ่งเข้าไปโอบกอดร่างเล็กของลูกชาย “ดีจริงๆที่ฟื้นแม่ดีใจจริงๆ”
ผู้เป็นร้องไห้สะอึกสะอื้นใหญ่ สึนะยิ้มอย่างอ่อนโยนกอดจะกอดตอบ “ไม่เป็นไรแล้วนะฮะ...แม่ผมกลับมาแล้ว”

ร่างบางขึ้นไปพักผ่อนบนห้องนอนอย่างเงียบๆในหัวขบคิดถึงเรื่องในตอนนั้นเพียงอย่างเดียว “สึนะ”
เสียงเรียกของรีบอร์นทำให้เด็กหนุ่มผมน้ำตาลตื่นจากภวังค์

“ฉันรู้ว่านายเสียใจเรื่องยามาโมโตะแต่ตอนนี้เราต้องหาตัวคนร้ายให้ได้” เสียงเล็กของเด็กชายเตือนสติสึนะ
ร่างบางพยักหน้าตอบ รีบอร์นกระโดดขึ้นไปนั่งบนเตียงดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าอิดโรยของว่าที่หัวหน้าวองโกเล่
“เรื่องทั้งหมดฉันฟังมาจากโกคุเทระแล้ว มันต้องการเอาตัวนายไปสินะ”

น้ำตาค่อยๆไหลรินออกมาจากดวงตากลมโต.......ทน....ต่อไปไม่ไหวแล้ว........

เพราะฉัน.................ถ้าฉันไม่อยู่ตรงนั้น...ยามาโมโตะก็คงไม่ต้องเจ็บตัว

ผัวะ!!!!!!!!

สึนะล้มไปกับพื้น ร่างบางลุกขึ้นมาจับแก้มที่โดนเด็กทารกเตะ “ทำบ้าอะไรของนาย!!!”
พูดไม่ทันขาดคำรีบอร์นก็เข้าตบหัวสึนะ จนหน้าทิ่มไปกระแทกกับพื้น “โอ๊ยยยยย”
สึนะร้องอย่างเจ็บปวด มือลูบหัวตรงบริเวณที่โดนตบจนหัวที่ฟูอยู่แล้วฟูหนักกว่าเก่า

“ฟังนะ.....หากนายเอาแต่ขี้แยเอาแต่โทษตัวเองแบบนี้มันก็ไม่ได้ช่วยให้ยามาโมโตะดีขึ้นมาหรอก” สึนะหยุดร้องไห้มือเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆแล้วเงยหน้ามองอาจาร์ยสอนพิเศษของตน
“ ตอนนี้เราคงต้องคุ้มกันนายอย่างเข้มงวด เพราะยังไม่รู้ว่าศัตรูเป็นใคร ดังนั้นฉันคงต้องให้นายไปอยู่ที่อื่นซักพัก”
ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างขึ้น “ที่ไหน...แล้วแม่ฉันละ.....”
“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว” รอยยิ้มผุดขึ้นบนหน้าของรีบอร์น แต่ทว่านั้นทำให้สึนะรู้สึกถึงความซวยที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้.......


บรื้นนนนน!!!!!!


- เสียงแบบนี้ - สึนะคิด - ใช่เลย!!!!ไม่ผิดแน่เสียงรถนี้!!!!!-

ไม่นานนักเงาของคนที่สึนะคิดก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าต่าง แน่นอนมีคนเดียวเท่านั้นที่ชอบเข้ามาทางนี้....

ครืด!!

“ไง.......”

“คุณฮิบาริ!!!!”



TBC

ยามะอย่าตายน้า TToTT กลับมากดโกคุก่อน

แต่ว่าให้ทูน่าไปอยู่กับฮิบารินี่ รับรองจะนักฆ่ามาจากไหนก็คงได้ถูกฆ่ากลับไปแหงๆค่า ก็ท่านฮิเขาโหดสนิทซะขนาดนั้นอะ 55+

เฮ่ยยยยยยยยย~~~!!!!!!!!!!! อย่าบอกนะ ว่าให้ไปอยู่กะท่านฮิบารี้!!!!!!!!!!(แต่ก็ดีนะ คึหึหึหึหึ =__,=)

ว่าแต่ ยามาโมจจัง อย่าเพิ่งตายเดะลูกกกกก กลับมาชิงเวอร์จิ้นโกคุก่อนแล้วค่อยป๊ายยยยยยยย(แอ๊ฟฟฟฟ/FC80&59รุมกระทืบ)

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ไปกับคุณฮิ....ไปเลยค่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆไปเลยยยยยยยยยยยย

อ่า....ยามะไม่ตายหรอกโกคุ นายทำใจดี ๆ ไว้เถอะ สึนะไม่ยอมให้ตายหรอก

ให้ไปอยู่กับท่านฮิหรอเนี่ย

สุดยอดดด ยามะอย่าเพิ่งเดี้ยงน้า TOT

ให้สึนะไปอยู่กับฮิบาริ ไม่ต่างกับยื่นเนื้อให้สิงโตเลยอะ

รีบอร์นเยี่ยมมาก..ส่งสึนะให้ไปอยู่กับท่านฮิบา เหอๆๆ

ยังงี้ก็สนุกอ่ะดิ อะจึ๋ย!~

ยามะคุงอย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะ โกคุจังเค้ายังรออยู่

มาต่อไวๆนะค๊า^^

+++

Part 3


“ด้วยเหตุนี้นายต้องไปอยู่บ้านฮิบาริจนกว่าจะได้ตัวพวกมันมา” รีบอร์นสรุปสั้นๆ
“ดะ...เดี๋ยวสิ...ทำไมต้องเป็นคุณ......”



โป๊กกกกกก!!!!!!



ทอนฟากระทบลงที่หัวฟูของสึนะ ร่างบางหมดสติล้มลงไปนอนกับพื้นโดยที่ยังพูดไม่จบ.....-*-
“น่ารำคาญ....ฉันละเบื่อสัตว์กินพืชจริงๆ” ฮิบาริพูด ร่างสูงแบกร่างบางที่หลับใหลไม่ได้สติขึ้นมาไว้บนบ่า

ดวงตาสีนิลมองรีบอร์นที่ยืนมองอยู่ “ดูแลเขาดีๆละ”
ร่างสูงยิ้มเย็นก่อนจะตอบกลับ “ ช่วยไม่ได้ยังไงฉันก็ต้องการสร้างบุญคุณกับแกอยู่แล้ว”

“ สึนะเสียงอะไรนะลูก” ซาวาดะ นานะเดินขึ้นมาบนห้องนอนลูกชาย เพราะขณะที่กำลังยุ่งกับการทำครัว ก็ได้ยินเสียงดังโป๊กเหมือนอะไรแตกสักอย่าง ด้วยความสงสัยจึงขึ้นมาดูเพื่อเจ้าลูกชายจอมซุ่มซ่ามจะทำอะไรตกแตกอีก

“นี้ลูกคงไม่.......” นานะเปิดประตูห้องก็ไม่พบร่างของลูกชาย เห็นแต่ก็อาจารย์สอนพิเศษที่เธอจ้างมาเท่านั้น
“เอ๋...รีบอร์นสึนะไปไหนละ” เด็กชายตอบกลับด้วยใบหน้าที่ปั้นใสซื่อเหมือนทุกครา
“สึนะเข้าไปค้างบ้านเพื่อนรู้สึกจะเกี่ยวกับทำโครงงานวิทยาศาสตร์นะครับ” เด็กน้อยแหลสุดๆแต่นั้นก็ทำให้แม่ของคนหายหลงเชื่อไปได้

“นี้หม่าม้า...” นานะหันกลับมา ก็พบกับเอกสารฉบับหนึ่งที่ถูกยืนจากรีบอร์น
“รู้สึกว่าเราจะถูกรางวัลได้ไปเที่ยวอิตาลีฟรีครับ....เห็นบอกว่าเป็นรางวัลใหญ่ซะด้วยซิ” นานะตาเป็นประกายเรื่องเหลือเชื่อแบบไม่ขาดฝันปรากฏขึ้นมามีหรือจะปฏิเสธ หารู้ไม่ว่าเธอถูกเด็ก 5 ขวบจับทางหลอกได้ต่างหาก


เพราะทัวร์ที่ว่ามันคือการคุ้มครองจากคาบัคโรเน่แฟมิลี่ พันธมิตรของวองโกเล่แฟมิลี่ต่างหาก...



TBC

ซือคุงจะหัวแตกไหมเนี่ย คุณฮินี่ก็ เบาๆมือหน่อยก็ไม่ได้

โอม ยามะจงฟื้นขึ้นมาซะดีๆ สงสารโกคุอ่ะ

จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ >.<

ตอนแรกมาถึงก็บู๊พร้อมกับ...ยาม๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาา โธ่ๆๆๆๆๆ โคม่าเลยอ้ะ~~!! ไอ้หัวเขียวนั่นมันใครกันฟะ!!? บังอาจทำร้ายยามะแถมยังจะลักพาตัวซือคุง เฮ้ยยยยย!!!! น่าสงสารโกคุ เห็นคนที่รักเป็นแบบนั้นก็.... T.T

ฮาท่านฮิที่โผล่มาแล้วซัดเลย กร๊ากกกกกกกกกกกก ซือคุงเค้ายิ่งหัวทุยๆอยู่นะคะ ทุบแบบนั้นเดี๋ยวเสียของหมดหรอก อิอิ แต่ดูเหมือนว่าสึนะต้องไปอยู่ในการคุ้มครองของท่านฮิสินะคะ กรี๊ดดดดดดดดดดดด จะเกิดอะไรขึ้นที่บ้านบ้างล่ะเนี่ยยยย~~~! >///<

นานะทำไมถึงได้ใสซื่อถึงขนาดโดนเด็ก5ขวบหลอกนะ