•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

โอ๊ย บรรยากาศแบบนี้มันอาร๊ายยยยยย 55555

ท่านฮิเท่บาดใจมากค่ะโอ้วววววว TT[]TT
2คนเปลี่ยวขนาดนี้ ท่านฮิดันเป็นไข้ซะได้ ชิ!!~ (ชิอะไรฟะ! 55555)

หนูซือเล่นใช้ร่างกายให้ความอบอุ่นเลยเหรอจ๊ะ โฮวกกกกกก
ท่านฮิบะ ทนไหวเหรอ โฮฮฮฮฮฮฮฮ TT^TT

รอตอนหน้าค่ะ เมื่อไหร่จะเช้า~ 555555

กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซ ปิดเทอมจงเจริญ ท่านบลัดไม่ได้อัพมานานพอสมควร พออัพทีอัพติดๆกัน เฮ~~~~!!!!!

ขอเม้นต์รวดเลยแล้วกันนะคะ อิอิ จามาลในที่สุดก็หลงสเน่ห์ของซือคุงสินะ อา...ลูกฉันนี่มันโมเอะดีจริงๆ ท่านฮิเขาหวงขนาดนั้นก็ไม่แปลกอะไรเลย แต่ตอนบู๊กันนี่ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ใช้ทอนฟาปัดกระสุน แถมมีซิ่งหลบอีกต่างหาก~ โอย...จะเท่ห์ไปถึงไหนกันคะ!? เอาใจซือคุงไปแล้วท่านฮิจะยังมาเอาใจนังโชไปอีกคนเหรอคะ!!? >/////////////< กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด แต่โดนไปหนึ่งดอก! อุ๊....ม่ายน้าาาาาาาาาาาาาาาาาาา

จำนวนศัตรูปริศนาเริ่มเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แอบถูกใจน้องนางนามยูริจัง ชุดเจ๊แกเซะซี่ดั๊ยจายยยยยย(หัวเราะ) แต่อย่างนู้นอย่างนี้ อะไรมันจะไปเด็ดเท่า....

กระท่อม!!!!!

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก ขับมั่วมาจอดในที่เรทมากเลยนะเคอะท่านฮิ๊~~~!!!! >///////<b!!! ฝนฟ้าเป็นใจอีกต่างหาก แต่ท่านฮิใจเด็ดน่าดู ซือคุงตอนควักกระสุนนั่นแม่เสียวแทนลูกจริงๆ อึ๋ยยยย~~~~! =v=lllll แต่นี่มันอะไรกัน!? เป็นไข้ ท่านฮิไข้ขึ้นเพราะฤทธิ์บาดแผล!? อ๊าาาาาาาาาาาาาา จะครางถึงหม่ามี๊ป่าป๊าไปไยคะ!? ว่าที่คนรักนั่งแหมะอยู่ใกล้ๆทำไมไม่ครางงงงงงง (ตายล่ะ...ตอนนี้มันซีเรียสนี่หว่า ) ซือคุงคิดไวมากเลยลูก ถอดเสื้อแล้วกกกอดให้ไออุ่นมันซึมซาบแบบนั้นแหละ...อรั๊ยยยยยยย

แค่จิ้นก่อนก็เรทแล้ว~~!!

รอท่านบลัดมาอัพตอนต่อปายยยยยยยยยยยยยยยยย
กรี๊ดดดดดดดดดดดดด

Part 11


แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางช่องหน้าต่าง กระทบเข้ากับใบหน้าคมที่หลับใหล ชายหนุ่มขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ก่อนจะค่อยลืมตาขึ้นมาหรี่มองแสงสีทองของยามเช้า ร่างสูงยกมือขึ้นป้องดวงตาตัวเองจากแสงแสบตา

“เช้าแล้วหรอ” ฮิบาริพึมพำ เมื่อคืนนี้เขาหลับสนิทอย่างน่าประหลาด อาจเพราะเสียเหลือมากและเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ เลยทำให้ความสามารถในการปกป้องตัวเองที่มักจะเป็นทุกครั้งไม่ว่าจะตื่นหรือหลับก็ตามนั้นหายไป
แต่ถึงอย่างไร....มันก็ทำให้สมองของเขาปลอดโปร่งแบบที่ไม่ได้เป็นมานานมากแล้ว….

ฮิบาริยันกายตัวเองแต่ก็พบกับความหนักที่แผ่ทับร่างกายเข้าแน่น ดวงตาสีนิลมองลงอย่างสงสัยก่อนจะเบิกตาโต
จะไม่ให้ตกใจได้ไง.......ก็ไอ้ความหนักบนตัวเข้าคือเจ้าสัตว์กินพืช ซาวาดะ สึนะโยชิที่หลับใหลน้ำลายยืดๆบน
ตัวเขา

ฮิบาริผลักคนร่างเล็กกระเด็นออก ทำให้คนขี้เซาลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงังเงีย สึนะขยี้ตาไล่ความง่วง
ดวงตาสีน้ำตาลโหล่คล้ำจากการอดนอนมองฮิบาริ ก่อนจะคลี่ยิ้มทั้งน้ำตาออกมา
“คุณฮิบาริ...ดีจังที่ฟื้นแล้ว..ผม..เป็นห่วงคุณแทบแย่” ฮิบาริก้มหน้าอย่างครุ่นคิดมองดูจากสภาพแล้ว ทั้งเสื้อคลุมสีดำที่เขาให้เจ้าสัตว์กินพืชห่มนอนกลับมาอยู่บนตัวเขาเอง และไอ้การกกกอดของเจ้านี้

หมายความว่าเขาเป็นไข้งั้นสินะ……………..

ก่อนจะได้เอ่ยถามอะไร เสียงทั้งหมดของชายผมดำก็กลืนหายไป ทันทีที่ดวงตาสีนิลมองคนที่ยังตื่นไม่เต็มตา ใบหน้าปรือแบบนั้นรวมถึงเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมออกไร้ซึ่งการปกปิดแผ่นอกขาวเนียนชวนสัมผัสและไหล่กลมมนที่แย้มออกมาเล็กน้อย ทำให้หน้าคมเข้มขึ้นสีมาอย่างไม่ตั้งใจ
“คุณฮิบาริ...หน้าแดงเชียว...หรือว่าไข้จะขึ้นอีก...” คนถามขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่ได้ระมัดระวังเสื้อผ้าที่ไหลหลุดไปเรื่อยๆตามการเคลื่อนไหวของตน
ฮิบาริปัดมือบางที่กำลังเอื้อมมาเตะหน้าตนออก สึนะชักมือกลับอย่างตกใจ ใบหน้าสวยแสดงถึงความกลัวและเสียขวัญจากการกระทำของชายรุ่นพี่ หนุ่มผมดำจึงตัดสินใจพูดตัดบทก่อนน้ำตาจะไหลแหมะๆออกมาจากตาคู่โตนั้น “สวมเสื้อผ้าซะ เราจะออกจากที่นี้กัน”

พูดจบร่างสูงก็ลุกขึ้นออกจากกระท่อมไปยืนรอหน้าประตูแทน ปล่อยให้คนตัวเล็กนั่งงงอยู่ในนั้น
ความจริงก็ไม่ได้อยากแสดงกริยาก้าวร้าวใส่คนที่ดูแลตัวเองแบบนั้นหรอก
ขืนอยู่ในนั้นต่อไป......มีหวังคงเกิดเรื่องไม่ดีแน่ๆ .........................


“คุณฮิบาริเราจะไปไหนกันดีละครับ ที่นี้ที่ไหนก็ยังไม่รู้เลย” สึนะกล่าวถามร่างสูงที่เช็คมอไซด์ตัวเองอยู่เงียบๆ
ไม่มีการตอบกลับมา บางทีนี้อาจเป็นคำตอบว่าไม่รู้เช่นกัน เมื่อคิดได้เช่นนี้สึนะก็ถอนหายใจแล้วทรุดนั่งยองๆมองดูชายผมดำไปเรื่อยๆ – จะว่าไปวันนี้ คุณฮิบาริดูแปลกๆไม่ยอมสบตาเราเลย – สึนะคิด
แต่ถึงจะถามไปเผลอๆอาจได้แผลเป็นจากทอนฟากลับมาเป็นคำตอบก็เป็นได้............-*-

มอเตอร์ไซด์สีดำขับกลับมายังถนนดินขรุขระเดิมที่มาหยุดตั้งแต่เมื่อวาน เนื่องจากครั้งนี้เป็นเวลาตอนเช้าทำให้ดวงตาสีนิลปรับมองเส้นทางและสภาพแวดล้อมของที่นี้ชัดเจนขึ้น แม้อาการปวดที่แผลข้างซ้ายจะทำให้ลำบากกับการขับขี่ แต่มันก็ทุเลาจากเมื่อวานมากอย่างน้อยๆ ขับไปตามทางคงทนได้ซัก 10-20 กิโล

ร่างสูงขับรถไปตามเส้นทางที่ทอดยาวไปเรื่อย การที่มีถนนแบบนี้แสดงว่าต้องมีบ้านเรือนหรือไม่ก็มีผู้คนอาศัยไม่ไกลมากนัก โอกาสเสี่ยงที่จะหลงทางไร้จุดหมายก็น้อยลง

และแล้วก็เป็นไปตามคาดเดาจริงๆ หลังจากที่ขับออกไปได้ระยะนึง สึนะก็มองเห็นชาวนาชายหญิงคู่หนึ่งเดินมาเรื่อยๆ “คุณฮิบาริครับ นั้นคนนี้นา” สึนะพูดอย่างกระตือรือร้น
“อือ...เห็นแล้ว” ร่างสูงตอบเสียงเรียบ แล้วชะลอความเร็วลงก่อนจะจอดข้างทาง ชาวนาทั้ง 2 มองทั้งคู่อย่างประหลาดใจ ฮิบาริลงจากรถพร้อมกับสึนะแล้วเดินตรงมายังชายหญิงวัยกลางคน

ในตอนแรกทั้งคู่ดูเหมือนจะหวาดระแวงหนุ่มผมดำ ทำให้นิสัยขี้รำคาญของฮิบาริเริ่มออก หนุ่มเรือนผมน้ำตาลเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปแทรกถามเรื่องเส้นทางไปเมืองนามิโมริอย่างนอบน้อม ซึ่งทั้ง 2 ก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ตอบทุกคำถาม โดยที่มีการเหลือบมองเรือนผมดำที่ยืนกอดอกพิงกับมอเตอร์ไซด์สีดำรอ
“เจ้าหนู...ว่าแต่ผู้ชายคนนั้นนะเขาเป็นใครหรอ ท่าทางน่ากลัวจัง” ชายวัยกลางคนถาม ดวงตาสีน้ำตาลหันไปมองร่างสูงที่ยืนหลับนิ่งเงียบ “รุ่นพี่ที่โรงเรียนนะครับ..ความจริงเขาไม่ใช่คนน่ากลัวอะไรหรอกครับใจดีมากๆด้วย”

โกหกเต็มประตู...............................................................................

ทั้ง 2 คนยิ้มอย่างโล่งอก โดยไม่ลืมเตือนบางอย่างกับสึนะ
“เจ้าหนูที่เมืองนามิโมริ เขาว่ามีนักเลงเป็นนักเรียน ม.ต้นน่ากลัวราวปีศาจด้วยนะ ยังไงก็ระวังตัวด้วยละ”
สึนะยิ้มแหยๆก่อนจะโค้งขอบคุณและกล่าวลา -คงไม่ต้องระวังแล้วละ ที่พูดกันนะ ก็ยืนพิงมอไซด์อยู่โน้นไง –


หลังจากนั้นประมาณเกือบๆ 3 ชั่วโมง ทั้งคู่เดินตามเส้นทางที่รู้จากชาวนาทั้ง 2 ก็กลับมาถึงเมืองบ้านเกิดเมืองนอนที่รอคอย เมืองนามิโมริ…..

เมื่อเข้าเขตเมืองฮิบาริก็ตรงดิ่งเข้าเส้นทางไปโรงพยาบาลนามิโมริที่อยู่ในอิทธิพลตัวเอง เพื่อทำแผลที่แขนซ้ายใหม่ คุณหมอที่ทำการรักษาร่างสูงเห็นแผลกระสุนเข้าก็ถึงกับอ้าปากเหวอ สึนะเองก็เบือนหน้าหนีเช่นกัน

ทำไงได้ ก็พี่แกเล่นใช้มีดทำครัวแซะหัวกระสุนออก อีกอย่างเขาก็ไม่ใช่หมอด้วยจะผ่าให้มันดูดีได้ไง
แผลที่เหวอะน่ากลัวนั้นทำให้คุณหมอต้องตรวจและรักษาอย่างพิถีพิถัน ไม่งั้นอาจติดเชื้อเอาง่ายๆ

นางพยาบาลที่ร่วมกันเห็นแผลกระสุนก็ถึงกับลากตัวสึนะมาซักถาม สึนะก็ตอบตามจริงทำเอาคนฟังลมแทบใส่
“เหลือเชื่อ นี้ยอมเอามีดทำครัวที่รนไฟหมาดๆนั้น.....” นางพยาบาลสาวทั้งหลายทำหน้าพะอืดพะอมบอกไม่ถูก

เกือบๆชั่วโมงกว่าแล้วที่สึนะรอร่างสูง ร่างบางเริ่มอยู่ไม่เป็นสุขจากที่นั่งรอเฉยๆก็เริ่มลุกเดินวนไปมาหน้าห้องตรวจ ดวงตาคู่โตจ้องมองประตู รอการปรากฏตัวของหนุ่มผมดำอย่างเป็นห่วง
“ คุณฮิบาริจะเป็นไงบ้างนะ”

พูดไม่ทันขาดคำ ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างสูงที่เฝ้ามอง คุณหมอเดินออกมาส่งด้วยท่าทางเคารพนอบน้อมพร้อมเหล่านางพยาบาล แสดงให้เห็นถึงอำนาจของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี
"เรื่องค่ารักษา คงไม่มีปัญหาหรอกนะ” น้ำเสียงทุ้มดังขึ้น
“ไม่ต้องห่วงครับ สำหรับคุณฮิบาริจะยังไงก็ได้ทั้งนั้น” หมอชรากล่าว พร้อมโค้งเคารพอย่างสุภาพ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงดุๆเรียกคนไข้รายต่อไปที่ยืนมองเรือนผมดำอย่างอึ้งๆ

สึนะถึงกับกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่ได้ตั้งใจ – เบี้ยวค่ารักษาพยาบาลเฉยเลย –
.......ดูถ้าแบบนี้เราคงจะกังวลเกินความจำเป็นแล้วละมั้ง?
“ไปกันได้แล้ว” เสียงสั่งเรียบๆของฮิบาริทำเอาคนตัวเล็กตื่นจากความคิด “อะ...เออ...”
น้ำเสียงติดขัดและหวาดระแวงทำให้ร่างสูงเกินความสงสัยขึ้นมา “มีอะไร”

สึนะสูดลมลึกๆ ในเมื่อฮิบาริถามก็เท่ากับเปิดโอกาสให้เราพูด ยังไงก็ลองขอดูละกัน………………
“ผม....อยากเยี่ยมยามาโมโตะคุง..จะได้ไหมครับ” ร่างสูงยืนนิ่งเงียบ สึนะก้มหน้าลงด้วยสีหน้าผิดหวัง
คนเอาแต่ใจอย่างฮิบาริมีหรือ จะยอมตามใจคนอื่นง่ายๆ

“แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นนะ” ใบหน้างามเงยหน้าขึ้นและยิ้มอย่างดีใจ “ขอบคุณครับ”
ร่างบางรีบวิ่งตรงไปยังห้องของเพื่อนสนิทอีกคนโดยมีฮิบาริที่เดินตามอย่างไร้อารมณ์ด้านหลัง
-ดีใจอะไรกันนักหนา...เจ้าสัตว์กินพืชนี้- ใบหน้าคมมองหลังเล็กบางราวกับผู้หญิงอย่างเซ็งจิต

เขาเองก็ไม่เขาใจเหมือนกันที่ตามใจเจ้านี้ขึ้นมาง่ายๆ
บางทีอาจเป็นความรู้สึกสมเพชละมั้ง

สึนะหยุดลงที่หน้าประตู มือเรียวเอื้อมไปจับลูกบิดก็ชะงักลง เมื่อเสียงทุ้มเตือนดังขึ้น
“ฉันให้แค่ 5 นาทีเท่านั้นอย่าได้ใจไปละ” ใบหน้าหวานหันมายิ้มตอบอย่างสดใส “ครับ”

หนุ่มผมดำยืนมองประตูที่ปิดลงพร้อมกับร่างเล็กที่เข้าไปในนั้น ฮิบาริพิงกำแพงข้างห้องของยามาโมโตะ
ฮิบาริขมวดคิ้ว ดวงตาสีนิลมองลงที่แผลข้างซ้ายที่พันผ้าพันแผลสีขาวแทนเศษผ้าจากเสื้อคลุมสีดำ
– แบบนี้เห็นทีคงลำบากแน่ -


สึนะทรุดนั่งลงเก้าอี้ข้างเตียงสีขาวบริสุทธิ์ ที่มีร่างของเพื่อนสนิทผู้ร่าเริงหลับใหลอยู่ ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองด้วยความเศร้า มือบางวางลงบนมือหนาที่มีผ้าพันแผลอยู่
“ยามาโมโตะคุง....ฉันมาเยี่ยมแล้วนะ ขอโทษที่ไม่ได้มาตั้งแต่แรก” ดวงตาสีน้ำตาลคลอเบ้าขึ้น สึนะเริ่มรับรู้ว่าตัวเองจะร้องไห้ จึงรับยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาออก
“ ยามาโมโตะคุงต้องหายไวๆนะ รู้ไหมฉันกับโกคุเทระคุงเป็นห่วงนายมาก โดยเฉพาะโกคุเทระคุงห่วงมากกว่าใครเลยนะรู้ไหม” ร่างสูงยังคงนอนนิ่งสนิทไร้ตอบกลับ สึนะเหลือบมองนาฬิกาบนผนังห้อง
-หมดเวลาแล้วสิ-

“ยามาโมโตะคุงฉันต้องกลับก่อนแล้วละ ถ้ามีโอกาสฉันจะมาเยี่ยมใหม่นะ” ร่างบางลุกขึ้นไปเดินไปยังประตู ดวงตาสีน้ำตาลมองคนที่หลับใหลครั้งสุดท้ายก่อนจะออกไปจากห้อง
.
.
.
.
บนเพดานดาดฟ้าของตึกสูงแห่งนึง ร่างของเด็กชายตัวเล็กในชุดตัวตลก ผมสีเขียวที่ชี้ไม่เป็นทรงพริ้วตามแรงลมที่พัดพา ใบหน้าที่ถูกเพนท์ขาวกำลังครุ่นคิดบางอย่างด้วยความเคร่งเครียด
“คิดเรื่องบอสอยู่รึ เจสก้าร์” เด็กชายหันไปมองต้นเสียง “ แกรน...”

ชายหนุ่มผมซอยสีแดงไฮไลท์เขียวอย่างเซ่อๆ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแหวกอกกับกางเกงยีนส์ ดวงตาสีมรกตจ้องมองเด็กวัย 8 ขวบไม่วางตา
“นายนี้ตามหาฉันเจอได้ทุกที....สนใจฉันนักรึไงกัน” เสียงยียวนเอกลักษณ์กลับมาอีกครั้ง ดวงตาสีเขียวหรี่มองอย่างรังเกียจ “ หึ....ที่ฉันมาก็เพราะนายออกมาข้างนอกโดยพละการแบบนี้ต่างหาก”
“ทำแบบนี้ บอสรู้เข้าคงไม่ปลื้มเท่าไหร่หรอกนะ แล้วยิ่งช่วงนี้นายไม่มีผลงานอะไรเลย เมื่อเทียบกับคาน่อน”
เด็กชายหันไม้เท้าลูกแก้วสีม่วงชึ้มายังใบหน้าของหนุ่มผมแดง “อย่าพูดชื่อเจ้านั้นให้ฉันได้ยิน เข้าใจไหม”

รอยยิ้มเหยียดขึ้นบนใบหน้าของคนอายุมากกว่า “ทำไม แกจะสู้กับฉันงั้นรึไง” เด็กชายจ้องมองคนข้างหน้าอย่างกินเลือดกินเนื้อก่อนจะชักคธากลับมา “จะไปไหนก็ไปฉันอยากคิดอะไรเงียบๆคนเดียว”

เด็กชายหันหลังกลับมามองวิวเบื้องล่างจากดาดฟ้า ทันใดนั้นแววตาความชั่วร้ายปรากฏขึ้นในดวงตาสีคราม
“ยิ้มแบบนี้ มีแผนอะไรอีกละสิ” แกรนพูดขึ้นแล้วเดินมายืนข้างๆเจสก้าร์
“ก็นะ...ในเมื่อฉันไม่ค่อยมีผลงาน ฉันก็จะสร้างผลงานขึ้นมากลบเจ้าคาน่อนนั้นซะ” เด็กชายยิ้มเหยียดออกมา “แน่ใจหรอ ว่าจะสำเร็จ ทำแบบนั้นไม่กลัวโดนเรื่องนอกเหนือคำสั่งรึไง”

เสียงหัวเราะของเด็กผมเขียวดังขึ้น “ไม่หรอกน่า ถ้าบอสรู้เขาน่าจะยินดีมากกว่าด้วยซ้ำ ”
“ว่าแต่นาย สนใจร่วมมือกับฉันไหมละ แกรน” เจสก้าร์น้ำเสียงเชื้อเชิญ ชายร่างสูงยิ้มเย็นกลับเป็นคำตอบ

TBC

กรี้ดดด คุณฮิบาริ เริ่มใจดี กับสึนะคุงแล้วหรอเนี่ย
รีบมาต่อเร็วๆนะคะ

เฮ้อ! ทั่นฮิบาริ ท่านจะถามทางชาวบ้านเค้าอ่ะ หัดลดดีกรีรังสีอำมหิตลงหน่อยนะ

อีแบบนี้เค้าจะกล้าบอกทางเร้อ! เฮ้อ!

ร้อนถึงซือคุง ต้องจัดการ (รายนี้ถ้าเปงเราก็จะบอกด้วยความยินดี)

แต่ว่า เขินล่ะสิ เหอๆ เห็นซือคุงเซ็กซี่ 555+ (ผัวะ!)

ว่าแต่ไอ้เด็กพวกนั้นเป็นไผกันแน่หนอ ไมต้องทำแบบนั้น

รีบมาอัพต่อเร็วๆ น้า >0< อยากรุ

ปล. ทั่นฮิบาริเริ่มใจดีกะทูน่าแล้ว เย้~ (หวังฟันทีหลังล่ะสิ) แอ้ฟ! (โดนทอนฟาเสยเข้าให้)

>____________,<!!เยส!มาต่อแล้ว..อิอิ มีความสุขๆ
คุณฮิบาริเขิลๆอ่าดิเห็นซือคุงเสื้อหลุดอะ..ก็หนูซือพยายามช่วยคุณฮินี่นา
ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วน้า..จะได้มี 1827 ต่อไปเอิ๊กๆ

แล้วตาหนูผมเขียวเนี่ยจะทำอะไรกับวองโกเล่อ่ะเปล่าเนี่ย
คุณฮิและสึนะสู้ๆนะคร้า^^~ คนแต่งก็สู้ๆนะจ๊ะ

โฮกกกกกกกกกก!!!!!!!~

ท่านฮิขาซือคุงเค้าอุตสาห์เป็นห่วงแทบตาย ทำดีกับนู๋เค้าหน่อยไม่ได้รึไงค๊า (จิ!ขัดใจท่านฮิจริงๆนะเนี่ย)

ที่ว่าขัดใจเนี่ย ตรงที่ท่านไม่กดซือคุงเค้าต่างหาก

บรรยายกาศเป็นใจแท้ๆ




ปล.มาต่อเร็วๆนะค๊า ^^

แงๆๆๆ เราพลาดฟิกอันนี้ไปได้ยังไงเนี่ย

ฮิบาริจะเป็นอะไรมากมั๊ยอ่ะ เป็นห่วงจริงๆ
ยามะก็น่าเป็นห่วง ยังไม่ฟื้นอีกเรอะ

ต่อไวๆนะคะ


..

เอาเข้าแล้วไงคุณพี่ท่านฮิบาริเกิดอาการหื่นขึ้นด้วย
ดีนะเนี่ยที่เตือนสติตัวเองทันไม่อย่างงั้นคงมีหนังสดกลางกระท่อมแน่ั้เลย
แล้วดูสิคุณพี่ท่านแอบมีหึงแฮะพอหนูทูน่าขอไปเยี่ยมยามะจัง
แต่พอเจอลูกอ้อนหนูทูน่าเข้าไปใจอ่อนยวบเลยหล่ะซิ
แล้วอย่างงี้จะได้เห็นฉากสวีทรึยังหนอ
ปล.รีบๆๆๆๆๆๆมาต่อน้า

ท่านฮิใจอ่อนกับหนูซือด้วย สงสัยคงทนลูกอ้อนของหนูซือไม่ได้ล่ะมั่ง ก็อย่างที่ว่าหฯซือน่ารักกกอยู่เเล้ว

เดาพลาดแฮะ นึกว่าจะอีเวนท์กระท่อมน้อยแบบหนังไทยซะแล้ว ฮ่าๆ (ท่านฮิทำไมไม่กด!!! /me ทอนฟาบินเข้ากลางหัว)

เข้าใจความรู้สึกของคนบอกทางเลย รัศมีคุณพี่น่ากลัวขนาดนั้น ใครจะกล้า =[]=... อีกฝั่งแก๊งค์นั้นตั้งใจจะทำอะไรหว่า หรือจะเป็นดวล 1 ต่อ 1 ในช่วงหลังนะ (กลับไปนับจำนวนคนอีกที)

กรี๊ดดดดดดด

ฮิบะใจดี ฮิบะใจดี กรี๊ด ๆๆๆ

แหม่ แต่อย่างว่า ซือจังน่ารักขนาดนี้นิเนอะ

กร้ากๆๆๆๆๆๆๆ

สภาพน่าหม่ำมากเลยนะลูกแม่ เผยไหล่น่างับแบบนั้น โชคยังดีที่ท่านฮิเขาควบคุมตัวเองได้นะ ^_^ ดีใจด้วยนะลูก....ซะที่ไหนล่ะ!!!! อ๊ากกกกกกกกกกก ท่านบลัดมาหลอกให้จิ้นแล้วหนีไปนี่นา~~~!!! T[]T นึกว่าจะต่อให้ใจระทึก แต่ก็ดันตื่นๆกันซะแระ แถมท่านฮิยังจะระงับอารมณ์ไหวอีก!!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด

ตาบ้า!!!! หื่นน่ะหื่น รู้จักคำนี้บ้างมั้ยยะ!? หรือว่าต้องรอให้ซือคุงเขาเผลอถึงจะรุก!?(เหมือนตอนแรกๆ) แถมมาตอนนี้ยังบาดเจ็บอีก ดูท่าจะหนักไม่ใช่น้อยเลยสินะคะเนี่ย ;___; มีอะไรก็น่าจะบอกซือคุงเอาไว้ด้วยนะคะ โธ่.... แล้วยิ่งพวกศัตรูพวกนั้นคิดจะทำอะไรขึ้นมาอีกแล้ว....ตาย....ท่านฮิที่ดูท่าจะจับทอนฟาไม่ค่อยไหว กับซือคุงที่สภาพจิตใจยังไม่ค่อยเหมือนเดิมแบบนี้...จะรับมือพวกนั้นยังไงเนี่ย!?

รออ่านต่อสุดหูรูดดดด!!!!
ORZ!!!!

แหมไม่โรแมนติกเลยฮิบาจัง ทั้งที่สึนะน่าหม่ำซะขนาดนี้

แต่ก็มีหน้าแดงด้วยล่ะ น่ารักจัง ใจดีขึ้นอีกนิดแล้ว

ตัวร้ายเริ่มออกโรงอีกแล้ว ฮิจังยังไม่ค่อยหายดีน่ะ แย่จัง

รอตอนหน้าอยู่น่ะงับ

แหมซือคุง ถ้าท่านฮิจะหม่ำหนูจริงๆเขาไม่หม่ำวิธีนั้นหรอก มันต้องร้อนเร่า เร่าร้อนกว่าน้านนน 55+

แมนมากท่านฮิดีที่ซือคุงไม่สลบขณะทำแผล

อืมชื่อเสียง(หรือชื่อเสีย)ของท่านฮิขจรขจายน่าดู
ก๊ากก แอบฮาหมอ เหนือฟ้าใต้พิภพท่านฮิเจ๋งสุดจริงๆ

ท่านฮิสู้ตาย

บึ้มมันซร้า~