•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

แง ท่านฮิโดนยิง(เเต่ก็อยากรู้เหมือนกันนะพี่เเกเค้าไปได้ใบขับขี่มาได้ยังไงเนี่ย สุดจะเทพ)

อะ เฮ้ย อะ เฮ้ย

สอบเสร็จซะที

คิดถึงจังฟิคจ๋า

ตอบคอมเม้นท์จ้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!

หลังจากที่ครั้งที่แล้วไม่ว่าง


KillChan

ค่าพาหนีก็คงต้องดูแลท่านฮิและค่ะ แต่จะดูแลยังไงก็ต้องตอนหน้า


tsuna27

ฉากเรทนั้นเรายังไม่ได้คิดเลย เราว่าจะแต่งไปเรื่อยๆ ถ้ามันเริ่มส่อเค้าก็ลงเรท

(แล้วมันอีกนานเท่าไหร่ละเนี้ย)


micky

ปกติเราชอบดูหนังแอคชั่นกับฆาตกรรมและแนวสืบสวน (แต่ละอย่าง......-*-)

ก็เลยอาจเขียนมาดีกว่าฉากอื่นหน่อยนึงค่ะ


noon31

ตอนเขียนนี้จินตนาการต่อสู้อย่างเมามันส์มากเลยเหอๆ


clover

ตอนต่อไปอาจมาลงวันเสาร์ไม่ก็อาทิตย์ที่จะถึงนี้ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง


rattochi

ตัวละคร AU ตัวนี้เราจงใจให้โหด เพื่อความสนุก อิอิ


ansuz

+555 ท่านฮิต้องมีพลาดกันบ้างค่ะ เพราะคนเขียนชอบทรมานตัวละคร



kokushiyoku

ที่ตอนนี้มาเร็วเพราะฉากนี้เราเขียนไว้นานแล้ว (เขียนก่อนตอนแรกอีก)

มันเป็นการลองเขียนฉากบู๊ดูอะค่ะ แล้วเขียนไปอ่านไปก็ปิ๊งฟิคเรื่องนี้ขึ้นมาเลย


Omi


ที่ทูน่าโมเอะขึ้นเพราะอยู่ในวัยแตกสาวค่ะ

โป๊ก!!!!!!!!!!!!! me//โดนสึนะขว้างรองเท้าใส่หัว


thitapa

ประโยคในวงเล็บ เราคิดว่าคงประมาณว่าไม่ให้ผ่านก็เตรียมอ้าแขนรับทอนฟาได้เลย


aiwendil

ยินดีด้วยค่ะที่สอบเสร็จ

Part 10



ร่างสูงของชายหนุ่มวัย 18 ปีก้าวเดินไปตามทางผนังอิฐมืดมิด มีแต่เพียงแสงไฟสลัวจากคบเพลิงให้ความสว่างพอให้สามารถมองเห็นได้ เท้าทั้งคู่มาหยุดอยู่หน้าประตูบานใหญ่ไร้ลูกบิดหรือด้ามจับเปิด
ริมฝีปากหนาพึมพำประโยคบางอย่าง เมื่อพูดจบประตูที่ลงกลอนไว้ด้วยกลไกบางอย่างก็ค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆด้วยตัวของมันเอง
ดวงตาสีแดงของชายหนุ่มจับจ้องเส้นทางยาวทอดต่อจากประตูที่มืดสนิท เรือนผมยาวดำก้าวผ่านเข้ามาพร้อมกับประตูที่ปิดลง

ทุกระยะก้าวที่เท่าๆกันเปลวไฟบนคบเพลิงก็ค่อยๆจุดตัวเองขึ้นให้แสงสว่างบนทางเดินที่มีผ้าปูสีแดงกำมะหยี่เป็นระยะๆ จนในที่สุดร่างสูงหยุดเดินพร้อมๆกับคบเพลิงอันใหญ่ 2 อันสุดท้ายจุดตัวขึ้น

ชายหนุ่มคุกเข่านั่งลงต่อหน้า บุคคลสวมผ้าคลุมสีดำสนิทที่นั่งบนเก้าอี้สีดำขอบเก้าอี้ประดับลวดลายสลักของงูและหัวเสือคำราม “คาน่อนรายงานตัวครับ”
ใบหน้าคมเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นนายก่อนจะกล่าว “วองโกเล่รุ่นที่ 10 หนีไปได้ครับ”
สิ้นคำพูดของคาน่อน เสียงหัวเราะเย้ยยันกวนประสาทดังขึ้นทันทีพร้อมกับหลุมดำที่ปรากฏขึ้นทางซ้ายของเรือนผมดำสลวย “อะโหยยยย...เหลือเชื่อคาน่อนทำงานพลาดรึเนี้ย สงสัยงานนี้พวกเราคงได้รับโบนัสกระจายแหงๆ”

เด็กชายตัวเล็กผมเขียวปรากฏขึ้น ดวงตาสีฟ้าครามจ้องมองร่างสูงอย่างเยาะเย้ย
“คาน่อนแค่พลาดงานแค่ครั้งเดียว ไม่เหมือนนายหรอกนะเจสก้าร์” เสียงเย็นชาของหญิงสาวเรือนผมยาวสีชมพูมัดรวบไว้ด้านหลังสวมชุดกิมิโนรัดรูปสีชมพู ชายกระโปรงสั้นเพียงแค่ต้นขาขาวอ่อน คอกิโมโนแหวกอกเผยเห็นหน้าอกเต่งตึงสวยงามที่ถูกปกปิดด้วยเสื้อตาข่ายด้านใน
“แกว่าฉันหรอยูริ!!” เสียงใสกังวานเปลี่ยนเป็นความก้าวร้าว หญิงสาวหลับตาลงทำเป็นไม่สนใจความเกรี้ยวกราดของเด็กชายโจ๊กเกอร์

“ทั้ง 2 คนหยุดได้แล้ว” เสียงห้ามปรามคำรามมีอำนาจดังขึ้นทำให้เจสก้าร์และยูริต้องรีบโค้งตัวเคารพอย่างนอบน้อม“ขออภัยครับ//ค่ะ”
เสียงพ้นลมทางจมูกออกอย่างเบื่อหน่ายของบุคคลบนที่นั่ง สายตาสีฟ้าคราบเหลือบมองหญิงสาวอย่างไม่พอใจ ถึงอย่างไรก็ตามแต่ยูริก็รับรู้ได้ แต่ทว่าดวงตาสีม่วงของเธอก็ไม่แม้แต่จะแลมองเด็กชายวัย 8 ขวบ

“มีเรื่องสำคัญที่ข้าต้องบอกอีกอย่าง” เสียงเรียบของหนุ่มร่างสูงเรียกความสนใจของเด็กชายและหญิงสาว
“ว่ามา...” คิ้วทั้ง 2 ของคาน่อนขมวดเข้าหากัน “คนที่พาวองโกเล่รุ่น 10 หนีไปได้ คือ ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาครับ”

ดวงตาสีม่วงเบิกกว้างขึ้น แต่ยังคงแสดงอาการสงบไว้ ตรงข้ามกับเจสก้าร์ที่ตะโกนออกมา “ว่าไงนะ!!ถ้างั้น!!!”
ร่างสูงใต้ผ้าคลุมสีดำลุกขึ้นยืนอย่างช้า เสียงหัวเราะดังขึ้นทำให้ทั้ง 2 แปลกใจเว้นเพียงผู้รายงานข่าว
“อย่างที่ฉันคาดไว้ไม่มีผิด วองโกเล่แฟมิลี่ต้องตัดสินใจมอบหัวหน้าตัวเองให้ผู้พิทักษ์ที่แข็งแร่งที่สุด”
มือหนาใต้เสื้อคลุมเอื้อมไปจับเปลวไฟสีส้มแดงในคบเพลิงข้างๆ ทันใดนั้นสีไฟในห้องทั้งหมดก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวสว่างวาบลุกอย่างโชติช่วง

“น่าสนุกดีนี้.....ฮิบาริ เคียวยะ ดูสิว่านายจะปกป้องวองโกเล่รุ่น 10 จากน้ำมือเราได้รึเปล่า”
.
.
.
.
เสียงเครื่องยนต์ของมอไซด์หยุดลงกลางถนนเปลี่ยวไร้คนและบ้านเรือน ร่างสูงยกมือหนาขึ้นกุมบาดแผลที่มีเลือดไหลนองจนท่วมแขนข้างซ้าย เม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนใบหน้าและตัวจนเปียกชุม
“คุณฮิบาริ” สึนะรีบลงจากรถมาดูอาการของร่างสูง ดวงตาสีน้ำตาลมองแผลตรงแขนซ้ายที่เปิดกว้างกว่าเก่า
“ฉันไม่เป็นไร ขึ้นรถไปซะ” คำสั่งที่แหบพร่าลง แสดงให้เห็นถึงความล้าจนถึงที่สุดแล้ว
“ไม่ไหวหรอกคุณฮิบาริ เสียเลือดมากขนาดนี้อย่าฝืนเลยดีกว่าครับ หาหมอกันก่อนเถอะ” สึนะพูดและมองคนปากแข็งอย่างเป็นห่วง
ดวงตาสีนิลคมจ้องมองใบหน้าหวาน แววตาความเป็นห่วงจากตาสีน้ำตาลกลมโตทำให้อดยิ้มไม่ได้

“แล้วแกจะไปหาหมอที่ไหน ในเมื่อรอบๆตัวมีแต่ท้องนาแบบนี้” คำพูดของฮิบาริ ทำให้ร่างบางมองไปรอบๆ
ใช่แล้ว ฮิบาริพาเขาหนีมาอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั้งเขาและฮิบาริก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ไปอยู่ที่สวนใดของญี่ปุ่น ซ๊ำร้ายฝนก็ดันตกลงมา และดูท่าทางจะหนักเอาการด้วย

ทว่าเหมือนพระเจ้าจะไม่โหดร้ายขนาดนั้น สึนะมองเห็นกระท่อมห่างจากที่นี้ไม่มากนัก
“คุณฮิบาริ...เราเข้าไปหลบฝนที่กระท่อมนั้นก่อนเถอะครับ” ร่างสูงพยักหน้าทำตามที่เรือนผมน้ำตาลบอกเพราะร่างกายของเขาถึงขีดสุดแล้ว
มอเตอร์ไซด์จอดลงหน้ากระท่อม สึนะลงมาทำท่าจะพยุงชายหนุ่ม แต่ฮิบาริสะบัดตัวออกแล้วเดินกุมแผลไปยังประตูไม้ที่ปิดอยู่

ก๊อกๆๆ

ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา ร่างสูงจึงลองเปิดประตูดู สึนะวิ่งตามเข้ามาทีหลังสิ่งที่ภายในนั้นว่างเปล่าจนแทบไม่มีอะไรเหลืออยู่ข้างใน “ดูถ้าจะเป็นกระท่อมร้าง”ฮิบาริตอบสั้นๆ แล้วถือวิสาสะเข้าไป
“ดะ...เดี๋ยวก่อนสิคุณฮิบาริ...อาจมีเจ้าของบ้านก็ได้นะครับ” เรือนผมดำหันกลับมาด้วยอาการหงุดหงิด
“แล้วไงหรือแกจะรอตากฝนให้เจ้าของบ้านกลับมา” สึนะเงียบลง – จะว่าไปก็จริงแหะ-


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มีต่อ

ร่างบางเข้ามานั่งลงตรงข้ามกับร่างสูงโดยมีที่กอไฟอยู่ตรงกลางบ้านขั้นทั้งคู่อยู่
บรรยากาศในกระท่อมร้างเงียบสนิท ได้ยินเพียงเสียงฝนที่ตกกระหน่ำ กับเสียดพายุที่พัดไปมากระทบกับกระท่อมและเล็ดลอดเข้าช่องลมดังหวิว....หวิว............รวมถึงเสียงฟ้าร้องที่ดังคำรามเป็นระยะ

จู่ๆร่างสูงก็ลุกขึ้นทำเอาสึนะสะดุ้งโหยง ดวงตากลมโตจ้องมองคนข้างหน้าอย่างประหลาดใจ

อะ...อะไรของพี่แกอะ?จู่ๆก็ลุกพรวดพราดเฉยเลย......

ฮิบาริเดินไปรอบๆบ้านสายตาสอดส่องราวกับจะหาอะไรบางอย่าง สึนะเฝ้ามองอย่างฉงน
“เจอแล้ว” รอยยิ้มเย็นปรากฏขึ้น ฮิบาริหันกลับมาหาสึนะพร้อมกับมีดทำครัวที่ส่องสว่างจากแสงฟ้าผ่า

สึนะตาโต คลานถอยหลังในทันที “คะ...คุณฮิบาริ...จะทำอะไรอะ”
ดวงตาสีนิลจ้องมองคมมีดแล้วใช้มือตัวเองลูบไปมาก่อนจะพูด “ใช้ได้พอดีเลย ถ้าเป็นไอ้นี้ละก็ผ่าได้สบายแน่ๆ”
สิ้นคำพูดของฮิบาริ ร่างบางอ้าปากกว้างขาสั่นหงึกๆ

ผะ...ผ่าหรอ....ยะ...อย่าบอกนะว่าคุณ....จะชำแหละผมเป็นอาหารนะ

ม่ายยยยยยยน้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

นั้นไงไม่พูดพร่ำทำเพลงฮิบาริก็เดินเข้ามาใกล้สึนะเรื่อยๆ ความกลัวทำให้สึนะตัวสั่นจนขยับร่างกายไม่ได้
“จุดไฟซะ” ฮิบาริสั่ง สึนะเงยหน้าอย่างกล้าๆกลัวๆ “ หา!!!!!” ใบหน้าคมแสดงความไม่พอใจออกมาทำให้สึนะรีบหยิบฟืนที่เหลืออยู่เล็กน้อยในกระท่อมมาวางตรงที่ก่อกองไฟสำหรับทำอาหาร

เอ๋ !!สำหรับทำอาหาร...........

“!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

“ชักช้าจริงเจ้าสัตว์กินพืช จุดไฟซะสิ” ฮิบาริพูดอย่างสะกดกลั้นอารมณ์โกรธ ถ้าเขาไม่บาดเจ็บละก็รับรองได้เลย

......ว่าจะขย้ำเจ้าสัตว์กินพืชนี้ให้เละเลยคอยดู

“ผะ....ผมไม่มีอะไรจะจุดไฟเลย...อะครับ” ร่างสูงหยิบบางอย่างในกระเป๋ากางเกง แล้วโยนให้คนตัวเล็ก
มือบางรับมันไว้ “ไฟแช็ก...!?”
“ฉันยึดจากพวกที่สูบในโรงเรียนมา” สึนะเหงื่อแตก ทั้งที่อุตส่าห์หาข้อแก้ตัวหลีกเลี่ยงได้แล้วแท้ๆ
ทำไมพี่แกถึงได้มีพร้อมแบบนี้นะ

คิดแล้วก็อย่างจะตืบไอ้พวกที่สูบบุหรี่เจ้าของไฟแช็กนี้จริงๆ
-นี้คุณจะกินผมจริงๆหยอออออออออออออออออออออออออออ –

เปลวไฟก่อตัวขึ้นจนร้อนได้ที่ แสงสีส้มแดงช่วยทำให้ความมือในกระท่อมส่องสว่างมากขึ้น
“ร้อนได้ที่แล้วสินะ” เสียงเย็นของฮิบาริทำสึนะขนลุกชัน ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองคนที่ยืนถือมีดในมืออย่างหวาดหวั่น
“นะ..นี้คุณจะ...กินผมหรอ...” สึนะพูดเสียงสั่นเครือ
เมื่ออีกฝ่ายเงียบ ร่างบางร้องไห้ออกมา
“ผะ...ผมนึกว่าคุณจะเป็นดีซะอีก...ทำไมทำแบบนี้ ทั้งๆที่ผม....อุตสาห์เชื่อใจคุณถึงขนาดนี้....ฮึก..”

ฮิบาริขมวดคิ้วลง ก่อนจะพูด “พร่ำไร้สาระอะไรของแก ใครบอกว่าฉันจะกินแก”
“เอ๋!?” สึนะเงยหน้าที่อาบทั้งน้ำตาขึ้นมา
ร่างสูงทรุดลงนั่งข้างร่างบาง “ที่ฉันจะทำคือให้แกผ่ากระสุนตรงไหล่ซ้ายต่างหาก”

อ้าวววววววววววววววววว !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ใบหน้าสวยแดงขึ้นด้วยความอับอาย หน้าแตกยับเยินเลยตรู -[]-
ฮิบาริถอดเสื้อผ้าที่ชุ่มเลือดออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่ได้สัดส่วนความเป็นชายและบาดแผลจากกระสุนที่ไหลซ้าย
เรือนผมดำยื่นมีดให้สึนะ “เอามันไปรนไฟซะ พอร้อนแล้วให้เอาออกมา”

สึนะรับมีดทำครัวเล่มนั้นมา แล้วทำตามที่ร่างสูงบอกเมื่อได้ตามที่รุ่นพี่บอกสึนะก็เอามีดที่ร้อนออกจากกองไฟ
เรือนผมน้ำตาลลุกมานั่งฝั่งซ้ายของรุ่นพี่ ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองเลือดที่ไหลออกมาจากแผลไม่หยุดหย่อน
“ผะ...ผม..ทำไม่ได้” สึนะเบือนหน้าหนีแผลฉกรรจ์น่ากลัว

“อย่ากลัวอะไรไม่เข้าเรื่องได้ไหม บอกให้ทำก็ทำ...” ฮิบาริพูดเสียงเครียด “ตะ.....แต่......”
“ไม่ต้องกลัวไปหรอก ฉันอยู่นี้แกต้องกลัวอะไรอีก” น้ำเสียงดูสงบลง ร่างสูงพยายามไม่ให้อารมณ์ตัวเองเข้าสู่ภาวะตึงเครียดเพื่อไม่ให้เสียเลือดมากขึ้น

สึนะจับมีดแน่น ปลายคมจ่อห่างจากแผลจากกระสุนระยะนิดเดียว ร่างบางมือสั่นและลังเลก่อนจะตัดสินใจกดปลายมีดลงบนแผลลึกลง.....ลึกลง.........และลึกลง

ฮิบาริหลับตาเม้มริมฝีปากแน่น มือหนากำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อเพื่อสกัดกั้นความเจ็บปวด
เลือดไหลออกมาหนักกว่าเก่าจนสึนะชะงักมือ “อย่าหยุด.....ทำ..ต่อไป..หากระสุนให้เจอ...”ร่างสูงพูดน้ำเสียงแหบพร่า

ร่างบางกรีดแผลลงลึกไปเรื่อยๆจนกระทั้งเห็นวัตถุสีเงินรีขนาดเล็กมือบางใช้นิ้วเรียวหยิบเอาวัตถุนั้นออกมา
“คุณฮิบาริ....เจอแล้วครับกระสุน” สึนะยิ้มอย่างดีใจ มือบางปาดเหงื่อที่ไหลออก หนุ่มรุ่นพี่ผ่อนลมออกแล้วใช้มือข้างขวาหยิบกระสุนนั้นมาดู ก่อนจะโยนเข้ากองไฟไป

ฮิบาริหยิบชายเสื้อคลุมสีดำมาฉีกออกเป็นแนวยาว“ทำแผลให้ฉันด้วย” ร่างสูงพูดเสียงเรียบ
ร่างบางพยักหน้าแล้วรับเศษผ้านั้นมาผันปิดบาดแผลอย่างเบามือที่สุด
ฝนยังคงตกไม่หยุดตอน จนเวลาน่าจะล่วงเลยเข้าเที่ยงคืนกองไฟที่ลุกนั้นก็ค่อยๆมอดและดับลง
ดวงตาสีน้ำตาลยังคงเบิกโพล่งกลางความมืดมิดอย่างกังวล –เจ้าพวกนั้นเป็นใครกันแน่นะ –

สึนะครุ่นคิดถึงเรื่องกลุ่มคนปริศนาที่ไล่จับเขาอย่างบ้าคลั่ง แล้วพวกนั้นต้องการตัวเขาไปทำไม ถ้าต้องการจะทำลายวองโกเล่แฟมิลี่ให้ไร้ผู้นำ สู้ฆ่าเขาไม่ดีกว่าหรือ

มีอะไรแอบแฝงมากกว่านั้นเป็นแน่....แต่คืออะไรนะ......................

การขยับตัวของคนข้างๆทำให้สึนะตื่นจากความคิด ร่างบางลุกขึ้นมามองดูใบหน้าหลับใหลของผู้ที่ปกป้องเขาไว้
-จะว่าไป..ตอนคุณหลับ....ดูไม่เหมือนคุณตอนที่ถือทอนฟาไล่ฟาดคนเป็นว่าเล่นเลยนะ...คุณฮิบาริ-

–นี้ถ้าเขารู้ว่าเราจ้องเขาขนาดนี้ มีหวังโดนกระทืบเละแน่ – เรือนผมน้ำตาลคิดอย่างอารมณ์ขัน ก่อนจะเอื้อมมือไปวางบนใบหน้าคม แต่แล้วสึนะก็ต้องชักมือกลับ “ร้อน....หรือว่า” สึนะรีบเอามือไปแตะหน้าผากอีกฝ่ายและตามตัวของร่างสูง
“ ตัวร้อนจี๋เลย….คุณฮิบาริ!!!” สึนะตะโกนเรียกชื่อหนุ่มรุ่นพี่ซ้ำไปมา แต่ร่างสูงกลับไม่มีท่าทีว่าจะตื่น
“ไม่นะ!!คุณฮิบาริตื่นซิ!!!” สึนะร้องเสียงดัง เขย่าตัวร่างสูงที่หลับสนิทไม่ว่าจะปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น
ดวงตากลมโตเบิกกว้างน้ำตาไหลอาบแก้ม “ไม่เอานะ......คุณฮิบาริ!!!!!!!ไม่ๆๆๆๆ”

สึนะร้องไห้จนตัวโยน กลัว....กลัวว่าอีกฝ่ายจะจากไป......

ถ้าคุณตาย.....ผมจะอยู่ยังไง..................

“พ่อ....แม่.”เสียงพึมพำของคนหลับใหลทำให้สึนะได้สติ “คะ...คุณฮิบาริ” มือบางจับมือหนาที่ร้อนยกมาแนบอก

“หนาว...” ร่างบางรู้ทันทีว่าเป็นอาการเพ้อจากพิษไข้ สึนะหยิบเอาเสื้อคลุมสีดำที่อีกฝ่ายให้มาห่มตัวฮิบาริ
แต่ว่าอาการของร่างสูงก็ยังไม่ดีขึ้น ทำให้สึนะตัดสินใจปลดกระดุมถอดเสื้อผ้าท่อนบนเผยให้เห็นแผ่นอกขาวเนียนแล้วเข้ากอด

เรือนผมดำ “ ฮึก......คุณฮิบาริ..ได้โปรดอย่าเป็นอะไรเลยนะ”
เรียวแขนโอบกอดรอบคอคนไม่ได้สติ ใบหน้านวลซุกกับแผ่นอกของร่างสูงพร้อมน้ำตาที่ไหลพรูพรั่ง

“ข้อร้องละ....อย่าทิ้งผมไปนะ...คุณฮิบาริ.....”



TBC

กรี้ดดดด คุณฮิบาริ อย่าเป็นอะไรไปนะ เดี๋ยวซือคุงอยู่ไม่ได้
ฮือ จะคอยเอาใจช่วยทั้งคู่น้า
อิ อิ คนแรก (รึเปล่า)

กระท่อม กระท่อม กระท่อม แม่เจ้ากระท่อมกลางฝน!!!!

ทูน่าจะโดนเขมือบมั้ยนี่ คุณฮิกดเลย!!!!

แอบขำซือคุง คิดไปได้นะหนู ใครเค้าจะกินหนูกัน =[]=!! (ยกเว้นกินในความหมายอื่น) คิดๆไปแล้วมีดทำครัวเอามาแงะกระสุนนี่ น่ากลัวพิลึกๆ....

กร๊ากกทูน่า คิดไปด้าย...คุณเคียวเนี่ยนะจะกินหนู กร๊ากกกกกกกกกกกก

(เอ แต่เนื้อทูน่าดิบก็อร่อยใช่หยอก...เอามากริลล์ก็ได้ อร่อยเหมือนกัน กร๊ากกก (โดนเสยด้วยX Glove))

แต่สยองอ่ะ...ว่าเอามีดผ่าตัดกรีดแล้วเอาเข็มเย็บผ้าเย็บแผลกระสุนปืน แบบไร้ยาชาก็สยองน่าดูแล้วนะ

นี่คุณเคียวล่อมีดทำครัวเลยเร๊อ!!! เดี๋ยวแผลก็ได้เหวอะพอดีหรอก

ตร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย....บอดี้ฮีท กริ้บกิ้วววววววววว...

อยากรู้จังว่าตอนคุณเคียวฟื้นขึ้นมาจะเป็นยังไง ถ้าเห็นซือนอนเปลือยท่อนบน กอดให้ความอบอุ่น คุคุ

ฮิบาริคงจะเจ็บมากเลยนะเนี่ย

ฮิบะอดทนจัง

แหม่ ทำเค้าเขินเลย คิดไปได้เน้อสึนะ

ถ้าพี่แกจะกินเธอ พี่แกไม่กินแบบนั้นหรอก

มันต้อง...แบบน้านนนนนน

เพิ่งอ่านเรื่องฆาตกรโรคจิตกินเนื้อคนมาแหละ

ส่วนใหญ่มันกินเด็ก กะ เพศเดียวกันเลยเนอะ

อ่านแล้วจะแหวะ

คิดไปได้ไง

ชอบเค้ามากไม่อยากให้จากไป คิดว่าถ้ากินเข้าไปคนที่ชอบจะได้อยู่กับตัวเองตลอดไป


เอิ้ก T^T

แหงะ บรรยากาศชวนจิ้นแท้ๆ ฮิบาริซังดันเป็นไข้

แต่เค้าก็เป็นมนุษย์นี่เนอะ ยังไงก็เสียเลือดขนาดนั้น ไม่เป็นอะไรเลยก็เกินมนุษย์ล่ะ

แต่ว่าซือคุง -*- จินตนาการบรรเจิดมากกกกกก -*-

คิดได้ไงว่าท่านฮิบาริจะกับนายกินอ่ะ -*- ช่างคิดดีนะ

อย่างซือคุงอ่ะ ต้องโดนกด ไม่ใช่โดนกิน -*-

แล้วฮิบาริซังจะเป็นยังไงต่อไปล่ะเนี่ย รีบมาต่อน้า >0<

>___________,<!! อ่านตอนนี้แล้วยิ้มไปเรื่อย..อ๊ายยยยยยยยย!!กระท่อมร้าง
ช่างเหมาะเจาะอะไรเช่นนี้..คึคึ แอบเสียวฉากที่สึนะหาหัวกระสุนให้คุณฮิ หวาดเสียววววววว >[]<

คุณฮิอย่าเป็นอะไรน้า..ไม่งั้นสึนะต้องแย่แน่ๆเลยล่ะค่ะ
หนูสึนะช่วยคุณฮิได้แน่ๆสู้ๆน่ะจ๊ะ ชอบจัง..เอิ๊กๆ ฉากนี้แอบหวิวนะเคอะ..>//////////<
โดนใจอย่างแรง..หุหุ รอตอนต่อไปจ้า^^~

โฮกกกกกกกกกกกก// ฉากในกระท่อมร้าง

เมื่อพระเอกตัวร้อนนายเอกต้องให้ความอบอุ่น
กายแนบกาย กริ้ดดดดด ( ไปแล้วช้านน)
เห็นแล้วอดยิ้มไม่ได้ ^_^

ตื่นขึ้นมาแล้วจะเป็นยังไงน้ออ ต้องติดตาม

รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ.......

อ๊ายยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!~

บรรยากาศเป็นใจ ติดฝนในกระท่อมร้าง เหอๆๆ

แต่ว่า..ท่านฮิ อย่าเป็นอารัยไปนะ

ตื่นมากดสึนะก่อน (ท่านฮิ//ห่วงเรื่องนี้เรื่องเดียวเลยใช่ม่ะ)(me//แม่นแล้วค๊า) หุหุ



ปล.ซือคุงช่าวมีความคิดสร้างสรรค์จิงๆๆ คิดไปได้เนาะ เฮ้อ!


++++

ว้าว....หนูทูน่าตระหนักถึงความจริงที่ว่า
ถ้าไม่มีคุณพี่ท่านหนูทูน่าจะอยู่ไม่ได้เสียแล้ว
แต่แบบว่าน้าอยู่กันกลางกระท่อมสองต่อสอง
คุณพี่ทานฮิบาริก็แอบทำซึ้งเหมือนกันนะเนี่ย
หนูทูน่าก็เชื่อฟังคำคุณพี่ท่านเหลือหลายเลย
ปล.รีบๆมาต่อน้าอยากอ่านไวๆ