•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

เอิ๊กๆ..หนูสึนะของเราบริสุทธิ์ 100% คุณฮิได้จูบแรกไปแล้ว..ฮิ้ววววววววววว(-โป้ก-สึนะโยนค้องวงใหญ่กลางกะบาล)
คุณฮิหน้าแดง >___________,<! แต่คิดก็..น่าร๊ากกกกกกกกกกกก

แหม!..ตอนอาบน้ำเนี่ยสึนะคุงอาบช้ากว่านี้ก็ดีนะ55+
ชักอยากอ่านตอนต่อไปซะแล้วซิ..หุหุ

จะรอต่อไปนะจ๊ะ ^^~

เยี่ยมมากกกกกกกกก!!!!!!!!!!!~~

ซือคุงยังบริสุทธิ์อยู่

ท่านฮิจะได้เป็นคนแรกของซือคุง เหอๆๆ

ไหนๆก็ชิงจูบแรกของซือคุงไปแล้ว ชิงอย่างอื่นอีกก็ไม่ว่ากัน หุหุ ^///^






+++++++

อะ เปนเราจะลักหลับ

(ชั่วฟ่ะ)

แหะๆ มาตามอ่านตั้งแต่ท่านบลัดโพสต์แระ แต่ไม่มีเวลาเม้นต์ หาเวลาได้แล้วก็เม้นต์ซะเลยงิ อิอิ

โกคุรู้ใจตัวเองซักที แต่ขอโทษที...ฉันมาเจอ 1827 ตอนที่ 7 เลยหัวใจเดี้ยงไปทางนั้นทันที~~!!!!! โฮกกกกกกกกกก ตอนแรกอยากต่อยคุณฮิเล็กน้อยกับการปลุก!!! ปลุกแบบนั้นนี่โคตรจะตกใจรู้บ้างมั้ยคะ!? น้ำมันเย็นนะเออ~! แต่ให้อภัยกับการแกล้งซือคุง ท่านฮิบร้า~ มีดึงเข้ามาใกล้ให้ใจเต้น อุคริ แต่นั่น...ยังไม่เด็ดเท่า!!!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด หันหน้าไปทางอื่นทำไมล่ะคร้าาาาาาาาาาา เป็นอะไรที่แอบเก๊กแล้วน่ารักโฮกกกกกกก อ๊าาาาาาาา แต่ตอนไปมันจะเกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย~ ในที่สุดก็มาถึงสถานที่เกิดเหตุด้วยกันทั้งคู่แล้ว ลุ้นๆๆๆๆ

รออ่านต่อไปงับ!!! >v<

เซ็งจิตไมคุณท่านฮิบาริแกล้งแค่นั้นอ่า
น่าจะปล่อยให้หนูทูน่าเข้าใจผิดต่อไป
จะได้มีเรื่องสนุกๆให้เล่นต่ออีกหน่อย
ยามะจังรีบๆฟื้นขึ้นมานะอย่าปล่อยโกคุจังรอนาน
เดี๋ยวคำตอบที่ได้จะหายไปซะก่อน
ปล.รีบๆมาต่อน้า

เเค่จุ๊บเเอบเหรอ....มีเวลาตั้ง1คืนเต็ม+ทู่น่าหลับด้วย
น่าเสียดายเนาะ อุบ พูดอารายออกไปเนี่ยเรา คุคุคุ

ทั่นฮิขอโทดง่ายผิดปกติ
เเถมหน้าเเดงอีกต่างหาก กรี้ด น่าร้ากที่ซูดดดดดด~

ต่อไปจร่าเปงงายน้าเนี่ย รอลุ้นๆ

โฮกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!

ทำไมไม่กดเลยยยยยยยยย ทั่นฮิบารี๊!!!!!!!!!!!!!!!!

น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก >///////////////<

ซือคุงน่ารักที่ซู้ดเลย >0<

HibaTsuna = Love มันคือสมการรักที่ลงตัว (แหวะ เลี่ยน)

รีบมาอัพต่อน้า >0<

มาต่อเร็วๆนะคะ รออ่านอยู่ ประทับใจมากมาย
เพิ่งรู้สึกว่าอ่านรวดเดียวมันอย่างนี้นี่เอง

ตอบคอมเม้นท์ครั้งที่ 2 ค่ะ


micky

ถ้าหนูซือไม่บริสุทธิ์ ก็ไม่สนุกสิค่ะ เอิกๆ


noon31

ท่านฮิเป็นคนแรกของซือคุงแน่นอนค่ะ หรือเปล่า!? ต้องดูต่อไปค่ะ


aiwendil

เห็นด้วยค่ะ (ชั่วเหมือนกัน)


kikuva

รอคอยเขียนเหมือนกันค่ะ ^_^


chomexchome

ขอบคุณนะค่ะที่เม้นให้ ^_^

อืม....การปลุกของท่านฮิเราก็ว่าน่าอัดจริงๆนั้นแหละ

ฮิบาริ: แกเป็นเขียนไม่ใช่เรอะเจ้าสัตว์กินพืช
(ส่งสายตาอาฆาตมาที่ข้าพเจ้า ) T0T


kokushiyoku

หึหึ ถ้าแกล้งที่เดียวก็ไม่สนุกสิค่ะ อิอิอิ


sureo

อยากบอกว่าเห็นด้วยกับท่านนะค่ะ เรื่องเวลา 1 คืนเต็ม คึหึหึหึหึ


tsuna27

ร๊ากกกกกกกกก 1827 เช่นกัน

Part 8

สนามหญ้าสีเขียวสดไร้ซึ่งผู้คน ช่างดูสบายตาไม่ว่าจะเมื่อไหร่ สึนะทอดมองพื้นหญ้าสีเขียวจากดาดฟ้าสูงของโรงเรียน ลมพัดเบาๆทำให้รู้สึกสบายร่างเล็กเงยหน้าขึ้นแล้วหลับตาลงรับไอเย็นจากสายลมเบาๆ
“มิน่าละคุณถึงได้ชอบมาที่นี้เป็นประจำ” รอยยิ้มสวยปรากฏขึ้นบนใบหน้า พอคิดถึงคนๆนั้นก็นึกได้ทันทีว่านี้ไม่ใช่เวลามาเอ้อระเหย

ถ้าเขารู้ว่าเราโดดเรียนละก็.............................

สึนะหน้าถอดสีขึ้นมา - โดนฟาดเละแหงมๆ –
ร่างบางส่ายหัวไล่ความคิดนี้ออกไป จะว่าไปเช้าวันนี้เขาถูกล้อเลียนจากเพื่อนเรื่องมาเช้าผิดปกติ
เพราะโดยปกติสึนะมักจะมาสายหรือไม่ก็เฉียดเส้นยาแดง แต่นั้นไม่หนักเท่าเรื่องที่เขาซ้อนมอเตอร์ไซด์ฮิบาริมาโรงเรียน สายตาคนจ้องมองเขาเป็นตาเดียวจนเขารู้สึกอายขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

พวกนักเรียนอื่นๆเลยพากันนินทาว่าเขาไปเป็นเบ้ฮิบาริบ้างละ หรือไม่ก็ว่าโดนฮิบาริพาตัวไปกระทืบลงโทษด้วยเรื่องอะไรซักอย่าง แต่ทว่าพอร่างสูงนั้นส่งสายตาอาฆาตมา เหล่ากลุ่มซุบซิบนินทาก็รีบรูดซิปปากแล้วสลายตัวทันที

นั้นก็เป็นสาเหตุนึงที่ทำให้เจ้าเห่ยยอมโดดเรียนออกมาตั้งแต่คาบแรกของการเรียนการสอนวันนี้ แต่อีกเหตุผลหนึ่งก็คือ............................

เพื่อนของทั้ง 2 ไม่มาโรงเรียน....ทั้งยามาโมโตะที่เจ็บหนักเข้าโคม่า และโกคุเทระที่จู่ๆก็หายไป เมื่อเห็นอย่างนี้
สึนะก็เริ่มเป็นห่วงคนขี้โวยวายอย่างโกคุเทระ จึงโทรศัพท์เข้าหาทั้งเบอร์มือถือและเบอร์บ้านแต่ร่างเพรียวกลับไม่รับสายซะนี้ ทำเอาสึนะเป็นห่วงจนทนไม่ไหวเลยโดดเรียน
อย่างน้อยๆเขาก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรแล้ว แล้วยิ่งเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาพวกเขาทั้ง 3 โดนกลุ่มคนปริศนาโจมตี ที่สำคัญฝีมือยังร้ายกาจชนิดน่ากลัวเลยทีเดียว

คิ้วทั้งคู่ขมวดเข้าหากัน มือบางเกาะตาข่ายลวดกันตกเอาไว้แน่น จนนิ้วมือท้ง 5 เห็นเป็นข้อขาว

..........ใช่....ฝีมือน่ากลัว........กลัว................

ภาพในความฝันเมื่อคืนผุดขึ้นในหัว ยามาโมโตะจมกองเลือด และโกคุเทระที่โดนมีดปาดคอสิ้นลมตรงนั้น
.
.
ร่างเล็กตัวสั่นขึ้น เม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนใบหน้าและมือจนเหนอะหนะ รวมถึงอาการปวดหัวที่กำเริบขึ้นอีกครั้ง
สึนะเริ่มรู้สึกไม่ดี จึงตัดสินใจเข้าอาคารอย่างน้อยๆถ้าได้นอนที่ห้องพยาบาลซักงีบก็คงจะดีขึ้น

ระหว่างลงบันไดลงจากดาดฟ้า เรือนผมน้ำตาลก็ชนกับร่างหนึ่งจนเซถอยหลังไป
“ข..ขอโทษครับ” สึนะกล่าวขอโทษแล้วเงยหน้าขึ้น ก็พบกับกลุ่มนักเรียนปีสาม 5 คนที่ยืมมองเขา
“นี้มันเจ้าเห่ยสึนะนี้นาลูกพี่” ชายตัวผอมหน้าตาเจ้าเล่ห์พูดกับชายร่างใหญ่ที่สุดในกลุ่มที่เขาชนเมื่อกี๊

ดวงตาเล็กมองสึนะ ภายในดวงตานั้นดูเหมือนจะซ่อนความคิดที่ดูไม่น่าพิสมัยสำหรับสึนะแน่ๆ ว่าแล้วคนตัวเล็กก็ต้องกลืนน้ำลายลงโดยไม่ได้ตั้งใจ “ผ...ผมขอตัวก่อนนะครับ”
สึนะก้มหน้าก้มตาเดินผ่าน แต่ไม่ง่ายอย่างที่คิดเมื่อเจ้าหัวเกรียนหนึ่งในกลุ่มกลับจับแขนผอมบางของสึนะไว้แน่นพร้อมมองด้วยสายตาที่ต้องทำให้ร่างบางถึงกับเหงื่อแตก

“จะว่าไปเราไม่ได้กระทืบเจ้านี้ ตั้งแต่เจ้านี้คบกับไอ้ยามาโมโตะกับเจ้าหัวเงินนั้น”
ลูกพี่ของกลุ่มยิ้มเหี้ยมเกรียม จ้องมองร่างกายของสึนะตั้งแต่หัวจรดเท้า จนสึนะรู้สึกเหมือนจะโดนอย่างอื่นมากกว่าการโดนกระทืบเป็นแน่...............

“นั้นสิ...ในเมื่อห่างเหินมือตีนของพวกเรามานาน ก็ควรจะให้มันรื้อฟื้นความหลังซะหน่อยดีกว่าแล้ว.....”
มือใหญ่เข้าไปเชยคางคนถูกจับขึ้น นิ้วด้านลูบไล้ใบหน้านวลจนสึนะจนดวงตาสีน้ำตาลแสดงแววตาตื่นกลัวและขยะแขยงออกมา “มีใครคิดเหมือนฉันไหมว่าเจ้าเห่ยนี้..ยิ่งนับวันยิ่งดูน่ากด...” เหล่าลูกน้องยิ้มระบายความหื่นกามออกมาจากใบหน้าเต็มที่ สึนะดิ้นสุดแรงที่มีเพื่อให้หลุดพ้นจากกลุ่มนักเรียนปีสามนี้

“ป..ปล่อยผมไปเถอะครับ...ได้โปรด..อย่าทำผมเลย” น้ำตาไหลออกจากดวงตาโตคู่สวย แต่ดูเหมือนว่าจะไร้ผล
กลุ่มชายรุ่นพี่เหวี่ยงร่างผอมของสึนะกระเด็นไปกระแทกกับผนัง พร้อมกับหัวหน้ากลุ่มที่เดินเข้ามาใกล้
“ฉันเสร็จแล้ว...แกก็ต่อเลยละกันนะ...” มือหน้าฉีกกระฉากเสื้อออกเห็นหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างหอบจากการร้องไห้ ขณะเดียวกันร่างใหญ่นั้นก็โถมเข้าใส่

“ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!”


ผัวะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ตึง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองร่างยักษ์ที่ล้มลงกับพื้นพร้อมกับหัวที่แตก “ลูกพี่!!!!”
เหล่าลูกน้องสงเสียงตกใจเมื่อพี่ใหญ่ของตนล้มไปนอน ก่อนจะหันไปมองพลองที่หมุนควงอยู่บนพื้น

ทั้ง 4 หันหลังไปมอง ก็พบกับร่างสูงผมสีดำสนิท ผ้าคลุมสีดำปลิวไสวที่ต้นแขนมีป้ายเขียนไว้ว่า
/รักษากฏ/ ดวงตาสีนิลจ้องมองพวกปีสามอย่างดุดัน
“สุมหัวกันแต่เช้าเลยนะพวกแก” ฮิบาริพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม ออร่าทมึนแผ่ไปทั่วทำเอากลุ่มนักเลงถึงกับ
ตัวสั่น
ชายร่างยักษ์ยันตัวขึ้นดวงตาเล็กหรี่มองอย่างโกรธ แต่พอรู้ว่าใครทำก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าตื่นกลัวทันที
“ฮิบาริ เคียวยะนี้หว่า...พวกเราถอย” ทั้ง 5 วิ่งหนีแต่ก็โดนฮิบาริเข้าขวาง พร้อมส่งรอยยิ้มเย็นๆออกมา
“ไม่ปล่อยให้หนีหรอก เจ้าสัตว์กินพืชชั้นต่ำ”

“อ๊ากกกกกกกกกกกกก”
.
.
นักเรียนทั้ง 5 นอนหมอบร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลและเลือด ฮิบาริเดินเข้ามาหาร่างเล็กที่สั่นเทิ้ม ร่างสูงเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของผู้แพ้ “แกนี้มันอ่อนแอจนดูไม่ได้เลยจริงๆ” สึนะเงยหน้ามองชายรุ่นพี่ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยน้ำตา “ฮึก....ฮือๆ..”

ร่างสูงขมวดคิ้วก่อนจะถอดเสื้อคลุมสีดำไปคลุมร่างเล็ก “เลิกร้องไห้ได้แล้ว ขืนร้องอีกฉันจะขย้ำแกซะ”
คำพูดขู่ของอีกฝ่ายตอนท้าย ทำให้สึนะรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาอย่างเร่งรีบ

กลื่นเลือดที่คลุ้งออกมา ทำให้ร่างบางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อน

กลิ่นเลือดของยามาโมโตะ และความฝันอันน่าสะพรึงกลัวนั้น

ร่างเล็กปวดหัวและหนักขึ้นเรื่อยๆ ความพะอืดพะอมเริ่มขึ้นที่คอระหงส์
“เป็นอะไรไป” ฮิบาริเห็นท่าไม่ดีจึงดึงร่างบางให้เข้ามาใกล้ ทันใดนั้นของเหลวเมือกสีเหลืองขุ่นก็ออกมาจากปากเล็กเข้าโดนเสื้อนักเรียนสีขาวของหนุ่มรุ่นพี่

ร่างบางเซล้มลงบนอกของร่างสูง ดวงตาสีน้ำตาลปรือลง หายใจหอบ ริมฝีปากเปรอะของเหลวสีเหลืองขุ่นขยับเบาๆ “ผ...ผม....ขอโทษ.....”
สึนะกล่าวอย่างอ่อนแรง ก่อนที่จะหมดสติลงอีกครั้ง

.
.
.

“ตึงๆ” จามาลอาจารย์ประจำห้องพยาบาลกำลังเสวยสุขกับการดกเหล้า เหลือบมองชายหนุ่มผมดำที่อุ้มหนุ่มหน้าหวานว่าที่วองโกเล่รุ่นที่10เข้ามา
หมอวัยกลางคนเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะตอบคำเดิมๆเสมอว่า “โทษนะ ฉันไม่รักษาผู้ชาย”

ร่างสูงแผ่รังสีอำมหิตออกมาทำเอาคุณหมอขึ้หลีที่กำลังดกเหล้าชะงักลง “แกจะทำ...หรือจะตายอยู่ที่นี้”
จามาลมองดวงตาสีนิลเย็นชา ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา – พ่อหนุ่มนี้มันเอาจริงแหะ –

ชายวัยกลางคนลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ “เอาเจ้าหนูซาวาดะวางลงบนเตียงสิ”
ฮิบาริทำตามจามาล หมอมาดเซ่อทำการตรวจไปเรื่อยๆ ตามประสาหมอ

-จะว่าไปเจ้าซาวาดะมันน่ารักขึ้นทุกวันๆ จนจะเป็นสาวสวยได้แล้ว อยากแตะอั๋งเหมือนกันแหะ -
-แต่ถ้าทำหัวคงแบะเอาแน่ๆ- จามาลลอบมองใบหน้าพ่อหนุ่มจอมโหดก่อนจะหันมาทำงานต่อไป
“สรุปว่าไง” เสียงเย็นกล่าวขึ้นหมอหนุ่มเดินกลับไปนั่งที่เดิม
“เป็นความเครียดนะ ให้นอนพักเยอะ แล้วอย่าพยายามให้เจอเรื่องหนักๆก็พอแล้ว”

จามาลเหล่มองดวงตาสีนิลที่เย็นชา แต่เขาก็พอสังเกตได้จากแววตาบางอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
“มองหาอะไร” ฮิบาริถามห้วนๆ จามาลทำท่าทางเป็นไม่รู้เรื่อง ชมนกชมไม้นอกหน้าต่างไปเรื่อยๆ
จนร่างสูงออกไปจากห้องพยาบาล

DR.จามาลหันกลับไปมองร่างบางที่หลับใหลก่อนจะหัวเราะเบา -เสน่ห์แรงไม่ใช่เล่นเลยนะ เจ้าซาวาดะ-


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มีต่อ

ฮิบาริเดินกลับมายังห้องทำงานของตน ก็พบกับคุซาคาบะคนสนิทที่ยืนรออยู่ในห้อง ดวงตาสีดำจ้องมองคราบบนเสื้อของหัวหน้าคณะกรรมการรักษาระเบียบ ก่อนจะถาม “อะ...เออ..คุณเคียวครับเสื้อคุณ...”

ฮิบาริตอบอย่างไม่ใส่ใจ “แค่รอยอ้วกนะ...ว่าแต่มีเรื่องอะไรก็ว่ามา”
คุซาคาบะยื่นเอกสารให้ร่างสูง แล้วอธิบายเนื้องานในเอกสารโดยย่อๆ
ฮิบาริเปิดเอกสารขึ้นมาดู ร่างสูงใหญ่มองเจ้านายตนด้วยสายตาฉงน

-วันนี้มีแต่เรื่องแปลก- คุซาคาบะคิดไหนจะเรื่องที่มาโรงเรียนกับเจ้าซาวาดะ แล้วยังจะรอยอาเจียนบนเสื้อของ
ฮิบาริเองอีก ที่สำคัญเสื้อคลุมสีดำอันเป็นเอกลักษณ์ของคุณเคียวหายไปไหน?

“มีเรื่องอะไรอีก” ฮิบาริถาม “เปล่าครับ”
“งั้นก็ออกไปได้แล้ว ฉันจะทำงานต่อ” คนสนิททำตามแต่โดยดี ถึงแม้จะยังค้างคาใจสงสัย แต่ถึงถามไปก็คงไม่ได้คำตอบอยู่ดี


สึนะสะดุ้งตื่นเพราะเสียงมือถือของตัวเอง พอดูชื่อที่ขึ้นจอสึนะก็รีบรับโดยไม่ลังเล
“โกคุเทระคุงเป็นอะไรหรือเปล่า” ร่างเล็กถามอย่างเป็นห่วง
“ขอโทษครับรุ่น 10 ผมลืมเปิดเครื่องนะครับ ”
สึนะถอนหายใจ “ดีใจจังนึกว่าเป็นอะไรไปซะอีก ว่าแต่วันนี้ทำไมโกคุเทระคุงไม่มาโรงเรียนละ มีเรื่องอะไรหรอ”
ปลายสายเงียบไปพักนึงก่อนจะตอบกลับมา “ผมไปเยี่ยมเจ้าบ้าเบสบอลมานะครับ”

“แล้วอาการเป็นไงบ้าง ดีขึ้นรึยัง” สึนะนึกถึงยามาโมโตะที่ไม่ได้ไปเยี่ยมตั้งหลายวัน
“อาการยังคงเหมือนเดิมครับ...”โกคุเทระตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยไม่แพ้กับความรู้สึกของสึนะเช่นกัน

ทั้ง 2 ฝ่ายเงียบ จนกระทั้งเรือนผมเงินเปิดการสนทนา “ได้ข่าวจากคุณรีบอร์นว่ารุ่น 10 ต้องไปอยู่ในความดูแลของไอ้โรคจิตนั้นใช่ไหมครับ”

สึนะยิ้มแหยๆ ไอ้โรคจิตที่ว่า คงหมายถึงคุณฮิบาริสินะ “อืม...ก็ประมาณนั้นแหละ”
“ผมขอโทษนะครับเพราะผมไม่เก่งพอรุ่น 10 เลยต้องลำบากไปอยู่กับเจ้านั้น แล้วเจ้านั้นมันทำอะไรรุ่น 10 รึเปล่า”
-ขืนบอกไปมีหวังได้ถล่มบ้านคุณฮิบาริพังแน่ – ร่างเล็กถึงกับหน้าถอดสี อีกอย่างเรื่องแบบนี้ให้ตาลหัวเด็ดตีนขาดก็ไม่มีวันบอกใครเป็นแน่

ว่าโดนขโมยจูบแรกจากผู้ชายด้วยกันเอง

“เปล่านะ...คือไม่ได้ทำอะไรหรอก” สึนะพูดโกหกเต็มประตู โกคุเทระขมวดคิ้ว และนิ่งเงียบไป
เรือนผมน้ำตาลกลัวรู้ความจริงจึงรีบพูดตีโพยตีพายเข้าใหญ่ “จริงๆนะโกคุเทระคุง ไม่เชื่อฉันหรอ”
“ปะ..เปล่านะครับผมไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้น...ผมแค่.....”

“เป็นห่วงรุ่น 10 เท่านั้นนะครับ” คำตอบของเรือนผมเงิน ทำให้สึนะยิ้มออกมาในความขี้ห่วงของเพื่อนจอมโวยวาย “ขอบใจนะโกคุเทระคุง ไม่ต้องห่วงฉันหรอกนะ ฉันยังแข็งแรงดี นายไปดูแลยามาโมโตะเถอะ”
โกคุเทระหน้าแดงขึ้น ก่อนจะโค้งเคารพแล้วบอกลาสึนะ

เมื่อโกคุเทระวางหูเสร็จ ดวงตาสีน้ำตาลมองไปยังนาฬิกาที่ติดบนผนังห้องพยาบาล
“ 6 โมงเย็นแล้วหรอเนี้ย” สึนะอุทาน ตัวเองแทบไม่อยากเชื่อว่าจะนอนไปนานขนาดนี้ ว่าแล้วร่างเล็กก็รีบกระโดดลงจากเตียง

ตุบ!!!

เสื้อคลุมสีดำหล่นลงจากตัวสึนะไปกองกับพื้น มือเรียวหยิบเสื้อนั้นขึ้นมาดู
“นี้มัน......”
“เสื้อของฮิบาริเขานะ” เสียงของจามาลดังขึ้น สึนะหันหน้าไปมองร่างสูงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ แล้วกลับมองเสื้อคลุม
สีดำ “นี้คุณฮิบาริ เป็นคนพาเรามาห้องพยาบาลงั้นหรอ” นิ้วเรียวลูบเสื้ออย่างแผ่วเบา พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าหวาน ประกอบกันแก้มที่อมชมพูขึ้นมาเล็กน้อย ทำให้จามาลอดคิดไม่ได้ว่าเป็นหญิงสาวน่ารัก
“ไหนๆก็ฟื้นแล้ว ขอฉันดูอาการเธออีกหน่อยก็แล้วกันนะช่วยถอดเสื้อผะ....”
พลองเหล็กหมุนไปกระแทกหัวหมอวัยกลางคนน็อคไปนอนกับพื้น สึนะมองตามทิศทางพลองคุ้นตาหมุนกลับผ่านตัวเขาไปยังร่างที่ยืนตรงประตูห้องพยาบาล “คะ...คุณฮิบาริ”

ฮิบาริเดินเข้ามา ดวงตาสีนิลจ้องมองชายวัยกลางคนที่นอนไร้สติบนพื้น “ไอ้บ้านี้......”
ชายหนุ่มมองอย่างหงุดหงิด นี้ถ้าเขาไม่เข้ามาเจ้าสัตว์กินพืชนี้คงโดนแต๊ะอั๋งจับตรงนั้นที่ตรงนี้ที่ไปเรียบร้อยแล้ว
“คุณฮิบาริ ทำไมต้องลงไม้ลงมือกับคุณจามาลด้วยละ” สึนะถามเสียงโวยวาย
ร่างสูงหันกลับมามองคนตัวเล็กด้วยสายตาไม่พอใจ ทำเอาสึนะต้องก้มหน้าหนี
“แกนี้มันซื่อบื่อจริงๆ” ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นเอียงมองคนข้างหน้าอย่างงงงวย

....เขาซื่อบื่อ.............เรื่องอะไรอะ?

ฮิบาริยกมือมากุมหน้าผากตัวเองเมื่อเห็นแววตาไร้เดียงสานั้น “ลุกขึ้นซะ ฉันจะพาแกกลับบ้าน”
หนุ่มรุ่นพี่ตัดบทแล้วเดินออกจากห้องไป สึนะกอดผ้าคลุมสีดำไว้ที่อกแล้วรีบวิ่งตามอีกฝ่ายไป

ทั้ง 2 มายังโกดังเก็บของของโรงเรียน ดูๆแล้วถ้าจะให้เรียกน่าจะเรียกว่าโรงรถของฮิบาริน่าจะถูกกว่าเพราะในโกดังไม่มีอะไรเลยนอกจากมอเตอร์ไซด์สีดำของร่างสูงเท่านั้น
ดวงตาสีน้ำตาลสังเกตเห็นคราบเหลืองเมือกๆบนเสื้อผ้าของร่างสูง ทำให้นึกได้ว่าก่อนเขาจะหมดสติเขาอาเจียนใส่เสื้อฮิบาริเข้า ทั้งๆที่เขาอุตส่าห์มาช่วยแต่ตัวเองกลับทำเรื่องน่าเกลียดใส่ซะนี้ ....เรานี้มันแย่จริงๆ.....
“ซาวาดะ” เสียงเรียกของฮิบาริทำให้สึนะตื่นจากความคิด “คะ..ครับ..”
“คิดอะไรอยู่ ฉันเรียกตั้งหลายหนแล้วแกไม่ได้ยินรึไง” ฮิบาริพูดเสียงดุ ดวงตาสีน้ำตาลทอประกายความรู้สึกผิดออกมาก่อนจะกล่าวตอบ “เสื้อของคุณ.....ผม...”
“ชังมันเถอะ” น้ำเสียงไม่รู้ร้อนรู้หนาวนี้ ทำเอาสึนะกลัวว่าคนข้างหน้าจะโกรธ

“ผมขอโทษ...ผม....” ร่างสูงเดินเข้ามาคว้าเสื้อคลุมสีดำจากมือเรียวไปคลุมตัวก่อนจะกล่าวน้ำเสียงจริงจัง
“ฉันไม่ชอบพูดซ้ำซาก แล้วก็เลิกขอโทษซะที ” ฮิบาริเดินไปยังรถของตน สึนะเดินตามไปสองสามก้าวก่อนจะหยุดลง “เออ....”

เรือนผมดำหันกลับมามองเด็กหนุ่ม ที่ยืนอ้ำอึ้งเหมือนจะกล่าวอะไรบางอย่างกับเขา “อะไร?”
“ขอบคุณนะครับ ที่ช่วยผมไว้” สึนะโค้งตัวพร้อมกับใบหน้าที่แดงจนเห็นได้ชัด
“ฉันแค่เกลียดการสุมหัวก็เท่านั้น ไม่ได้หวังจะช่วยแกหรอกนะ” ใบหน้าสวยเงยขึ้นมองใบหน้าคม ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมา แม้จะฝืนก็ตามทีแต่ดูเหมือนฮิบาริจะไม่ใส่ใจมองรอยยิ้มนั้นซักเท่าไหร่

-นั้นสิเขาจะช่วยเราไปทำไม - ความเจ็บแปล๊บที่หัวใจก่อกุมอย่างแปลกประหลาด
-คนที่ไร้หัวใจอย่างคุณ คำตอบที่ได้ก็สมเหตุสมผลกับตัวตนของคุณแล้วนี้ –



....ก็แค่คิดมากไปก็เท่านั้น...........




TBC

โอ๊ยย ซือคุงเอ๊ยยยยยยยย


อาการแบบนี้เค้าเรียกว่ารักจ่ะนังหนู 555+ คุณเคียวนี่ก็พอกัน ปากอย่างใจอย่าง ความจริงก็ห่วงน้องเค้่าใช้ม้าา~~ วี๊ดวิ้ววว~~~ >3<

รอตอนต่อค่ะ *-* ต่อด่วนนะคะ~

กรี้ด สึนะคุงน่าสงสารแย่ อย่าทำให้เค้าเจ็บปวดสิคะคุณฮิบาริ
รีบมาต่อเร็วๆนะคะ จะรออย่างใจจดใจจ่อเลยค่า

กร๊าซซซซซ

ท่านฮิปากไม่ตรงกับใจ รู้นะว่าหวง+ห่วงขนาดไหน!!

ดูสิ ทูน่าเลยเสียใจเลย ท่านฮินะท่านฮิ (แอ๊ฟ! <-เสียงแมวดำโดนฝ่าเท้าท่านฮิเหยียบ "เรื่องของฉันไม่ต้องยุ่ง" มี๊~~~)

รออ่านต่อนะคร้าบบบ ความสัมผัสจะเป็นยังไงต่อไปแล้วเจ้าเด็กนั่นตกลงมันเป็นคร๊ายยยย?!!!!