•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อ่านทีเดียว 32 ตอนเลย เล่นเอาตาพร่า

สนุกมากมาย ตื่นเต้นสุดหูรูด

Part 33







ปิ๊บๆ





สัญญาณจากเครื่องวัดชีพจรดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง กราฟเส้นสีเขียววาดตัวเป็นรูปคลื่นขึ้นลงตามลำดับ
สายไฟยาวระโยงรยางค์ชื่อมต่อกับเครื่องจักรอีกหลายๆเครื่องเข้ากับขวดโหลน้ำกลางห้องสีขาวขนาดใหญ่ภายในบรรจุร่างเปลือยเปล่าของบุรุษผมสีดำสั้นที่หลับใหลใน โดยมีท่อออกซิเจนครอบปากเชื่อมให้สามารถหายใจได้ตลอดเวลาในน้ำจนเห็นเป็นฟองอากาศลอยออกมาเป็นระยะ เหล่าผู้คนในเสื้อกราวนับสิบกำลังจดบันทึกข้อมูลที่แสดงผลจากเครื่องคอมพิวเตอร์ทันสมัย





ครืดดดดดดดด


ประตูเลื่อนเปิดออก พร้อมกับการมาเยือนของเด็กชายผมสีเขียวชี้ไม่เป็นทรงทำให้เหล่านักวิทยาศาสตร์ของเปโรสเซ่ต้องชะงักการทำงาน นัยน์ตาสีฟ้าครามมองไปรอบๆห้องอยู่นานก่อนจะหยุดสายตาลงที่ชายชุดขาวที่ดูอายุเยอะสุด “C เป็นยังไงบ้าง?”

“อัตราซิงโครเชื่อมต่อกับระบบประสาทปกติแล้วครับ เราได้เพิ่มปริมาณกระแสไฟฟ้าไปรบกวนสมองส่วนซีรีบรัมระดับสูงสุดไม่มีทางฝื้นความทรงจำกลับมาได้แน่นอน ตอนนี้กำลังอยู่ในสภาวะหลับลึกอยู่จากยาสลบชนิดรุนแรงครับอีก 5 วันหลังจากนี้คงได้สติตื่นขึ้นมา ” เจสก้าร์เหยียดยิ้มพึงพอใจ ขาผอมเล็กก้าวเดินตรงไปยังโหลบรรจุร่างของยามาโมโตะ พลางใช้มือลูบไล้โหลแก้วด้วยความทะนุถนอม
“นายเป็นของฉันยามาโมโตะ ทาเคชิ ฉันไม่ยอมให้นายกลับไปจำเรื่องเก่าๆได้หรอก”



-ตุ๊กตาของฉัน –



ปิ๊บๆๆ


เสียงสัญญาณจากเครื่องติดต่อสื่อสารในห้องทดลองดังขึ้น ทำให้หญิงสาวชุดกราวหนึ่งในทีมงานต้องรีบเข้าไปกดปุ่มรับสาย
“ท่านเจสก้าร์ มากาเร็ตอยู่ที่นั้นรึเปล่าค่ะ?” ปลายสายเป็นเสียงโอเปอร์เรเตอร์ฝ่ายประชาสัมพันธ์เอ่ยถาม “ค่ะ”


“มีข้อความติดต่อจากภายใน เรียกตัวให้ไปพบบอสโดยด่วน” สิ้นคำพูด เจ้าตัวก็กดวางสายลงทันที นักวิทย์หญิงหันกลับมามองหมายจะบอกคำสั่งให้ 1 ใน 4 ผู้พิทักษ์ แต่ต้องหุบปากเงียบสนิทลงเมื่อเห็นสีหน้าหงุดหงิดและดุดันของอีกฝ่าย “ชิ” เรือนผมเขียวสบถหัวเสียก่อนจะหยิบเอาคธาวาดลงบนอากาศปรากฏหลุดดำมิติขนาดใหญ่ แล้วกระโดดเข้าไปในหลุมดำ ก่อนจะหายไปพร้อมๆหับหลุมดำมิตินั่น


ถึงจะเป็นเด็ก…แต่การกระทำและความคิด
ช่างโหดร้ายกว่าผู้ใหญ่บางคนเสียอีก…





.
.
.




ปากทางหลุมดำปรากฏขึ้นในห้องดำมืดสลัว มีเพียงไฟสีเขียวตามคบเพลิงตลอดทางคอยให้ความสว่างไสว
เจสก้าร์โดดออกจากหลุมมิติของเขามาคุกเข่าบนพื้นตรงหน้าผู้นั่งบนบังลังค์อันยิ่งใหญ่เบื้องบน



นายเหนือหัว..ของพวกเรา…


“เรียกผมมานี้มีธุระอะไรเหรอครับ?” เรือนผมเขียวปั้นหน้ายิ้มร่าเริงให้บุคคลใต้ผ้าคลุมสีดำอึกครึม
ไม่มีเสียงตอบจากร่างเบื้องบน มีเพียงแค่เสียงพ่นลมหายใจเข้าออกแผ่วเบา ตามด้วยเสียงฝีเท้าจากเบื้องหลังทำให้เด็กชายต้องเลิกคิ้วสูงด้วยความสงสัย ก่อนจะหันกลับไปมอง

“นายนี่ความจำสั้นรึไง เจสก้าร์” หญิงสาวเรือนผมสีชมพูยาวสลวยมัดรวบตึงต่อว่าอีกฝ่าย ก่อนจะหรี่ตาสีชมพูมองเด็กผมเขียวไม่เป็นทรงด้วยความเย็นชา โดยมีซานาเอะ คนสนิทยืนสงบเสงี่ยบข้างกาย
“เอานา ซานาเอะ ยังไงเจสก้าร์ก็เป็นเด็กนะ ถึงจะร้ายไปหน่อยก็เหอะ” เสียงทุ้มสบายๆเอ่ยดังขึ้นของชายผมแดงไฮไลท์เขียวยืนลวงกระเป๋ากางเกงพิงกำแพงห้อง ไฟจากคบเพลิงส่องกราดใบหน้าคมคายหล่อเหลาที่ยังคงประดับผ้าพันแผลที่หัวไว้อยู่ และกลิ่นเลือดกับยาที่คลุ้งลอยออกมาแสดงให้เห็นว่าหนุ่มร่างสูงคนนี้ยังไม่หายจากการบาดเจ็บ “ไอ้แกรนบ้า ถ้าไม่อยากหัวแตกซ้ำสองก็หุบปากไปเลย!!!”
เจสก้าร์แว้ดใส่หนุ่มร่างสูง แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะยังคงทำหน้ายิ้มระรื่นแถมยังยักไหล่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอีก



ทว่า…เสียงประตูและฝีเท้าของผู้มาเยือนรายสุดท้าย ทำให้ผู้พิทักษ์ทั้งสามที่ทำท่าจะกัดกันไม่เลิกรามีอันต้องหยุดไป
“เฮ้..มาเร็วกว่าทีคิดนะ คาน่อน” แกรนเอ่ยทักทายหนุ่มเรือนผมดำยาวสลวย แต่ดูเหมือนว่าคำพูดผูกมิตรปนยียวนกวนประสาทของชายผมแดงไฮไลท์เขียวจะไม่ผ่านโสตประสาทของอีกฝ่าย แถมยังเดินผ่านไปหน้าตาเฉยอีก

ขายาวก้าวเดินด้วยความสุขุมเยือกเย็นและน่าเกรงขามตรงมายังหน้าบังลังค์ของผู้เป็นนายเบื้องหน้า ก่อนจะคุกเข่าลงอย่างนอบน้อม “ทุกอย่างที่ท่านสั่ง ข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว”

ชายใต้ผ้าคลุมใหญ่สำสนิทหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ “ดีมากคาน่อน เจ้าทำให้ข้าไม่ผิดหวังจริงๆ”
คำชมของบอสใหญ่เปโรสเซ่ทำเอาเด็กชายผมเขียวชักสีหน้าหงุดหงิดไม่พอใจ ยูริเหลือบตามองเจสก้าร์พลางส่ายหน้าระอาใจพอๆกับซานาเอะ –คนขี้อิจฉา-





“เท่านี้ก็เหลือผนึกอีกแค่ 2 กับวองโกเล่รุ่นที่10เท่านั้น ทุกอย่างก็จะเสร็จสมบูรณ์” บอสใหญ่หัวเราะพึงพอใจด้วยเสียงแหบพร่า มือหนากวาดวาดเป็นวงกลมกลางอากาศ ทันใดนั้นแสงสีแดงก็ส่องวาบออกมาจนปรากฏเป็นวงแหวนเวทย์ใหญ่บนพื้นในห้องโถง ตามด้วยอักขระมากมายที่ลอยออกมาโดยจะมีสีที่แตกต่างกันถึงเจ็ดสีมองแล้วชวนมึนหัว “ปล่อยผนึกออกมาได้” เสียงแหบพร่าออกคำสั่ง

ทั้งสี่ยกมือข้างที่สวมแหวนสลักลวดลายดอกกุหลาบออกมาพร้อมตวัดข้างไปทางเดียวกัน แหวนของแต่ละคนทอแสงส่องประกายออกมา พร้อมกับลมแรงที่ลอยพัดออกมาโอบรอบตัวอยู่นาน จนเจ้าของแหวนต้องมุ่นคิ้วกับควมรุนแรงของพลัง “นี้ซินะ พลังของแหวนแห่งเปโรสเซ่ กับ..” ซานาเอะที่กระโดดออกมานอกวงแหวนเวทย์อุทานขึ้น มือบางจับผมสีฟ้าที่มัดแกละไว้ไม่ให้ปลิวไปมากกว่านี้ พลางหรี่ตามองภาพเบื้องหน้า
“อักขระของวองโกเล่”



สายลมรุนแรงดั่งพายุค่อยๆสงบลงจนนิ่งเงียบไปนที่สุดราวกับไม่มีอะไรเคยเกิดขึ้น ทว่า..กลับมีลูกแก้วทอแสงแตกต่างกัน 4 ลูกอันได้แก่ สีแดง สีฟ้า สีเขียวและเหลือง ลอยออกมาเหนือวงเวทย์สีแดง โดยภายในเขียนเป็นภาษาอิตาลีไว้



‘Raggio’
‘Pioggio’
‘Tempesta’
‘Lambo’




ลูกแก้วทั้ง 4 ส่องแสงจ้าขึ้นเรื่อยๆ แล้วระเบิดออกจ้าจนแสบตา นัยน์ตาของซานาเอะมิอาจทนความสว่างวาบเสมือนพระอาทิตย์จึงต้องหยี๋ตาปิดลง พร้อมเอามือทั้งสองบังแสงเบื้องหน้าตัวเองไว้ –อะไรกัน?-

อักขระหลากสีเริ่มค่อยๆหดหายลงไปเรื่อยๆ เรียงจากสีเหลือง เขียว ฟ้าและแดง
เหลือไว้เพียงแค่อักษรโบราณสีม่วง น้ำเงิน และสีส้มทองที่ส่องประกายเจิดจ้าและเป็นตัวอัษรใหญ่ที่สุดตระหง่ากลางวงแหวนแวทย์



พรึบ!!!!


วงแหวนดาวห้าแฉกสีแดงสลายหายลงไปอีกครั้ง กลับมาเป็นพื้นห้องโถงปูพรมแดงเลือดสีหม่นเช่นเดิม และห้องที่มืดมิดมีเพียงคบเพลิงสีเขียวสลัวๆให้แสงสว่าง
บอสหนุ่มพ่นลมหายใจยาวแสดงถึงอารมณ์หงุดหงิดไม่พอใจออกมา นัยน์ตาสีฟ้าครามมองผู้เป็นนาย ปากเล็กจึงหยักยิ้มขึ้นพร้อมกับแผนประจบประแจงเอาหน้าเอาตา “ถึงจะเหลือผนึกอีกสองกับวองโกเล่รุ่น10 แต่ถึงอย่างไรพลังแหวนของพวกเราก็เหนือกว่าแหวนทั้ง 7 วงอันน่าอัปยศนั้นอยู่แล้ว เปโรสเซ่ชนะใสๆอยู่แล้วครับ”
“ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน เจสก้าร์”


ตาคู่คมสีมรกตหรี่มองท่าทีเอาหน้าเอาตาของเรือนผมเขียวชี้ไม่เป็นทรง พลางเบ้ปากแสดงสีหน้าขยะแขยงกับนิสัยฉอเลาะของเจสก้าร์ ส่วนยูริก็ได้แต่ระอาใจส่ายหน้าเมื่อเห็นว่าเจ้าเด็กตัวดีหันไปพยักเพยิดใส่คาน่อนที่ดูเหมือนเจ้าตัวจะเอาแต่ยืนสงบนิ่งไม่สนใจสายตาเหยียดหยามนั่น
“แต่…..”



ฉึก!!!!!!!!!!!!!!



“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก” นัยน์ตาข้างขวาที่มักฉายแววสีฟ้าครามใส กลับโชกไปด้วยเลือด หน้าเพ้นท์ขาวของเจสก้าร์บิดเบี้ยวกรีดร้องโหยหวน ก่อนจะทรุดลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นมือเล็กใต้ถุงมือสีขาวรีบยกขึ้นมากุมตาข้างขวาจนเลือดชุ่มไปทั้งถุงมือก่อนจะไหลย้อยอาบแขนทั้งสองข้าง ดวงตาข้างซ้ายเบิกกว้างมองลูกตาสีครามเปรอะเปื้อนเลือดสดๆบนพื้น

“แผนทุกอย่างควรจะไปได้สวยงาม แต่แกกลับทำเรื่องให้มันยุ่งยากขึ้น” ชายใต้ผ้าคลุมสีดำคำรามใส่ ก่อนจะใช้มือผอมแห้งขาวซีดเปื้อนเลือดเอื้อมไปจับคบเพลิงสีเขียวใหญ่เก้าอี้ แล้วสะบัดออกจนคบเพลิงกระเด็นออกมาเป็นลูกไฟพุ่งเข้าเผาผลาญนัยน์ตาข้างขวาของผู้พิทักษ์วัยเยาว์จนเหลือเพยงแค่ธุลี


ชายผมสีดำสนิทลืมตาขึ้นเผยนัยน์ตาสีแดงดุจเลือดไร้อารมณ์ทอดมองร่างที่ดิ้นร้องทุรนทุรายเมื่อเห็นลูกตาตัวเองมอดไหม้ต่อหน้าต่อตาตามด้วยความเจ็บปวที่ตาขวาที่แล่นไปทั่วร่างจนเรือนผมเขียวลงไปนอนร้องดิ้นพล่านเสียสติ
“บอสค่ะ นี้มันรุนแรงเกินไปแล้ว!!ถึงยังไงเจสก้าร์ก็เป็นเด็ก!!!”ยูริเอ่ยร้องห้ามปรามนายเหนือหัวด้วยสีหน้าตื่นตระหนกไม่แพ้คนสนิทผมสีฟ้า
“หึหึหึ วงการมาเฟียนะ ไม่มีคำว่าเด็กหรือคนแก่หรอกนะ ยูริ” ใบหน้าสวยคมสะบัดหน้าจนผมสีชมพูยาวมัดรวบจนตึงพลิ้วไหว หันไปมองค้อนชายผมสีแดงไฮไลท์เขียว


ร่างสูงเงยหน้าสบตาตอบนินจาสาวพร้อมเหยียดยิ้มเย็นออกมา ก่อนจะเหลือบไปมองร่างที่ดิ้นพล่านด้วยแววตาสนุกสนาน โดยมีเสียงผิวปากออกมา
ซานาเอะหน้าซีดลงทันที และเขยิบตัวเข้าใกล้ผู้เป็นนายของหล่อนด้วยสัญชาติญาณป้องกันตัว นัยน์ตาสีส้มทองยังคงจ้องมองหนุ่มอารมณ์ดีสบายๆของเปโรสเซ่ที่ยังคงยิ้มระรื่นทั้งๆที่เห็นพวกพ้องโดนทรมานทรกรรมได้หน้าตาเฉย -ไม่น่าเชื่อ ท่านแกรนกำลังสนุกอยู่งั้นเหรอ!!?-



“เจ้าเด็กงี่เง่าเจสก้าร์ เพราะแกไปเผยพลังของแหวนเปโรสเซ่ทั้งที่ไม่ถึงเวลา แกรู้ไหมมันหมายความว่าไง!!!!”
เจสก้าร์เริ่มคุมสติของตัวเองกลับมา ปากเล็กขมกัดแน่นจนเลือดซึม นัยน์ตาข้างที่เหลือเหลือกมองผู้เป็นนายด้วยสีหน้าเครียดแค้น จนมือที่กุมห้ามเลือดตาขวากลับกำจิกแน่น
“แกชี้โพรงให้กระรอก แกทำให้พวกมันตื่นตัว!!!อีกไม่นานมันต้องสืบจนรู้แน่ว่าพวกเราต้องการอะไรและกำลังจะทำอะไร!!! ที่สำคัญเพราะความโกรธไร้สติของเจ้า!!เกือบทำให้วองโกเล่รุ่นที่10ตาย!!! แล้วถ้าเป็นแบบนั้นทุกอย่างก็สูญเปล่า!!!!” ชายใต้ผ้าคลุมตะคอกใส่ มือแห้งผอมกำรูปสลักหัวเสือและสิงโตตรงที่วางแขนแน่นจนร้าว

“ขะ..ขออภัยครับ..ผม..จะไม่ทำอะไรแบบนั้นอีก..” เจสก้าร์เอ่ยพูดอย่างยากเย็น ใบหน้าเยาว์วัยก้มต่ำลงราวกับสำนึกผิด หากแท้จริงกลับเต็มไปด้ยความเคียดแค้นสุดขีด
“ถึงจะโชคดีที่มีบาเรียสีขาวนั้นมาดึงพลังของยามาโมโตะ ทาเคชิเอาไว้ แต่นั้น กลับเป็นความหมายที่เลวร้ายกว่า”
แกรนเลิกคิ้วสูงประหลาดใจกับประโยคเหนื่อยใจสุดๆของบอสเปโรสเซ่ แผ่นหลังที่ยืนพิงกำแพงกลับต้องดึงตัวออก และเดินเข้ามาใกล้ผู้เป็นนายมากขึ้น“บาเรีย..สีขาว..หรือว่า…”



“เบียคุรัน..บอสแห่งมิลฟิโอเล่ เจ้านั้นมาช่วยวองโกเล่เป็นแน่” ยูริหน้าซีดลงทันที ปากอิ่มสีแดงของเธอสั่นระริกพร้อมนัยน์ตาสีชมพูเช่นเดียวกับสีผมฉายแววความเครียดออกมา “ฮ่าๆ งั้นเรอะ เจ้านั้นกัดฉันไม่ปล่อยเลยแหะ “ แกรนหัวเราะร่าออกมา พลางใช้มือเสยผมขึ้นไปด้วยความตื่นเต้นประกอบกับแววตาสนุกสนานแบบนั้น ทำเอาคาน่อนยังอดไม่ได้ที่จะมอง “ เพราะแกซินะ มันถึงข้ามเวลาตามมาถึงนี้”

เสียงทุ้มเข้มดุดันเอ่ยดังขึ้น นัยน์ตาสีแดงคมกริบสบมองตาคู่คมสีมรกตฉายแววเจ้าเล่ห์และไม่เกรงกลัวที่จะมองตอบชายผมสีดำยาวสลวย
“เห…ไม่รู้สิ ไม่เกี่ยวกับฉันหรอกมั้ง” แกรนฉีกยิ้มระรื่นตอบทั้งสีหน้ามีเล่ห์นัย ขายาวใต้กางเกงยีนส์เข้ารูปเดินออกไปจากห้องพลางฮัมเพลงสบายใจ ผิดกับบรรยากาศตึงเครียด
“เจ้าบ้านั้น พอถึงเรื่องตัวเอง รีบหนีก่อนโดนบอสด่าได้ทุกที” สาวผมสีชมพูพูดเสียงเขียวใส่คนที่จรลีเดินหนีหายไปอย่างรู้ทัน ก่อนเสียงกระแอมแหบๆจะดังขึ้นเรียกให้คาน่อนและยูริกลับมาเผชิญหน้ากับบอสเปโรสเซ่อีกครั้ง “ในเมื่อเป็นแบบนี้ เราต้องเร่งดำเนินการเอาผนึกทั้งสองมาให้เร็วที่สุดก่อนที่มิลฟิโอเล่กับวองโกเล่จะคิดหาทางต่อกรกับพวกเราได้”


.
.
.


มือเรียวรั่วกดแป้นคีย์บอร์ดบนแล็บท๊อป นัยน์ตาสีฟ้าคู่งามสะท้อนตัวเลขละข้อมูลไม่แพ้กับคอมีกเครื่องหนึ่งที่มีสายระโยงยางเชื่อมต่อกัน โดยมีหนุ่มแว่นเรือนผมส้มอมน้ำตาลค่อยดูข้อมูลอยู่ ก่อนจะหันมามองด้านหลังเป็นระยะๆทั้งสีหน้าซีดจนเหงื่อไหลย้อยผิดกับแอร์ในห้องที่เปิดเย็นฉ่ำอุราขนาดนี้
“อ้าวว ทำอะไรอยู่ละโชจัง รีบๆหาข้อมูลต่อซิ” หนุ่มผมขาวเอ่ยด้วยเสียงสบายๆ ทั้งหน้าตาสุขีจนใครเห็นต่างพากันอิจฉาหรือจะบอกว่าผิดบรรยากาศมาคุที่อยู่บนตักของเจ้าตัวดีล่ะ

“ผมบอกให้คุณปล่อย!!!ได้ยินไหมครับ!!!” มุคุโร่ตวัดตาสองสีมองอาฆาตไอ้คนที่เอาแต่กอดเอวเขาแน่น แถมยังไม่วายเอาหัวมาซุกแถวๆคอจนรู้สึกขนลุกอีก “ไม่เอาๆ จะกอดมุคุโร่คุงแบบนี้ มุคุโร่คุงนั้นแหละผิดที่ไม่ยอมฉันเอง” สึนะมองหนุ่มอดีตศัตรูสุดอันตรายที่มานั่งทำเสียงอ้อนเหมือนเด็ก(โข่ง)กับผู้พิทักษ์สายหมอก ที่ตอนนี้หน้าสวยๆของเรือนผมสีน้ำเงินหงิกงอไม่พอใจออกมาชัดเจนมาก แถมพยายามออกแรงดิ้นให้หลุดจากวงแขนแกร่งนั้น




อันที่จริงจะหลุดมันก็ได้อยู่ เหมือนที่เอาสามง่ามมาจี้คอหอยเบียคุรันได้ทันก่อนเวอร์จิ้นอันแสนบริสุทธิ์จะถูกชิงไปบนโซฟาสีหม่นๆในโกคุโยแลนด์ หากทว่า…วันนี้มือทั้งสองดันถูกกุญแจมือที่ไม่รู้ว่าไอ้หนุ่มผมขาวไปเอามาจากไหนล็อกทั้งแขนทั้งขา แล้วก็ถูกอุ้มมาในสภาพนั้นมายังฐานลัพใต้บ้านซาวาดะ

-ที่สำคัญ เราโดนมองอาฆาตไปซะด้วย อึ๋ย~- เรือนผมสีน้ำตาลฟูกลืนน้ำลายด้วยความยากเย็นเมื่อเจอตาคู่งามสองสีจ้องมองจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะหันมาโวยใส่เบียคุรันทันทีที่เริ่มสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นตรงลำคอที่ลากไล้ไปมาจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว
“ไอ้เผือกบ้า!!!อย่ามาลามปามนะ!!!”



ฮิบาริมองภาพพลอดรัก(มุคุโดนลวนลาม)ของเบียคุรันกับมุคุโร่ พลางหัวเราะในลำคอจนใบหน้าหวานอดเหลือบมองสีหน้าท่าทางของรุ่นพี่ตัวเอง -กะ..กำลังสนุก..นี้พี่ท่านกำลังขำสนุกสนานงั้นเหรอ!!-
สึนะหน้าซึดจนเหงื่อแตกไม่แพ้โชอิจิ เวลาพี่ท่านขำก็ว่าน่าตกแล้ว แต่ไอ้เรื่องที่ดันขำ กลับเป็นเรื่องซวยๆของสายหมอกวองโกเล่นี้ซิ



SM รึเปล่าเนี้ย o[]O



“ฉันชื่อเบียคุรันนะ มุคุโร่คุงนี้ความจำสั้นจัง” เบียคุรันเอ่ยพูดสบายๆ ตาสีน้ำแข็งสบมองตาต่างสีฉายแววเคืองไม่พอใจออกมาชัดเจน ก่อนจะหันมาเหยียดยิ้มลึกลับตอบกลับ“คึหึหึ ผมไม่ได้ความจำสั้นหรอกครับ แค่ไม่อยากจำต่างหาก”


“เอ๊ยๆๆ ได้ข้อมูลมาแล้วครับ!!!!” โชอิจิร้องเสียงดังลั่น ทันเวลาพอดีก่อนจะเกิดศึกสับปะรดปะทะมาชเมลโล่
มือหนาขยับแว่นกลมโตให้เข้าที่ และหันมาดเหงื่อที่ไหลย้อยอันเนื่องจากการเฟ้นสมองประมวลผลคิดกับสภาพการณ์มาคุที่ปะทุขึ้นเรื่อยๆ สปาน่ากดคียบอร์ดเป็นครั้งสุดท้าย จู่ๆหน้าจอกลับรันเครื่องไปเรื่อยๆเข้าเครื่องคอมใหญ่ที่ถูกควบคุมโดยโชอิจิ ก่อนรีโหลดอยู่นานสองนานและเด้งข้อมูลขึ้นมา
“ไหนๆดูหน่อยซิ” เบียคุรันร้องด้วยเสียงตื่นเต้น ร่างสูงลุกขึ้นจากโซฟาโดยไม่วายอุ้มร่างเพรียวที่ถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือและเท้าในท่าเจ้าสาวไปยังคอมพิวเตอร์ เช่นเดียวกับฮิบาริกับสึนะ



ข้อมูลที่แสงออกมาทำเอาหลายคนถึงกับหน้านิ่วคิ้วขมวด แม้แต่หนุ่มอารมณ์ดีอย่างเบียคุรันยังอดขมวดคิ้วไม่ได้จนมุคุโร่ได้ท่ารีบพูดแทงใส่ทันที “คึหึหึหึ ทำหน้าเครียดแบบนี้ คงกลัวสินะครับ”
นัยน์ตาสีฟ้าใสคู่คมละจากจอคอมหันมามองคนถูกอุ้มพลางยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาวออกมา “หึหึหึ แค่แปลกใจนิดหน่อยนะที่รัก ” ตาอัญมณีคู่งามถลึงตาใส่ทันที ก่อนจะแยกเขี้ยวโวยวายใส่ “อย่ามาพูดอะไรเสี่ยวๆแบบนี้นะ!!”
สึนะลอบมองมุคุโร่ในสภาพโดนปั่นหัว ก็ยังเผลออดขำไม่ได้จริงๆ ใครจะไปคิดว่าตัวตนที่แท้ของหน้ากากมายาจะออกแนวขี้วีนนิดๆ ซึนๆหน่อยๆ แบบนี้….


“หมายความว่าไง..ที่ฉันไม่ต้องทำอะไรเลย” เสียงทุ้มเรียบเย็นของฮิบาริดังขึ้น ดึงบรรยากาศตึงเครียดให้กลับมาอีกครั้ง นัยน์ตาสีดำสนิทมองหนุ่มแว่นสลับกับวิศวกรหุ่นยนต์ผมทองไปมาเค้นหาเหตุผล
“ฉันคิดว่า..สำหรับนาย ควรมีการพัฒนาตามศัตรูที่พบ ยิ่งเจอเก่งเท่าไหร่นายก็จะเก่งเท่านั้น เหมือนตอนที่ปะทะเด็กผมเขียวนั่น “ สปาน่าอธิบายเสียงเรียบพลางโลมเลียลูกอมรสส้มไปมา โดยหารู้ไม่ว่ามีสายตาเยิ้ใต้กรอบแว่นของเพื่อนร่วมงานมองอยู่

–สปาน่าตอนอมอมยิ้มน่ารักสุดๆเลยยย>///<-



“แล้วที่ฉันต้อง..เออ..สู้กับเบียคุรันนี้หมายความว่าไง?” นัยน์ตากลมโตฉายแววกังวลไม่สบายใจออกมา ดวงหน้าหวานใสน่ารักมองคอมพลางเหลือบมองชายร่างสูงผมสีหิมะข้างๆไปมา
“ก็หมายความว่าเราต้องสู้กันอีกครั้งไงล่ะ สึนะโยชิคุง..” เบียคุรันตอบกลับทั้งเสียงเย็น ปากหนาได้รูปกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาจนมุคุโร่ที่โวยวายเงียบกริบทันที ส่วนสึนะก็รีบเขยิบถอยเข้าหาฮิบาริทันที โดยมีรังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากหนุ่มผมดำเป็นเกราะป้องกันไว้



“ฮ่าๆๆ ชอบจริงๆเลยน้า แกล้งสึนะโยชิคุงให้กลัวเนี้ย” จู่ๆบอสมิลฟิโอเล่กลับสับสวิสต์โหมดดาร์กมาเป็นไอ้หนุ่มไม่รู้ร้อนรู้หนาวอีกครั้ง ทำเอาคนหลายคนในห้องเหงื่อตกกันเป็นแถวกับท่าทียากแก่การคาดเดายิ่งเสียกว่าสายหมอกแห่งวองโกเล่ “ท่านเบียคุรัน อย่าเล่นแบบนี้สิครับ หัวใจจะวายตาย!!”หนุ่มผมสีน้ำตาลอมส้มโวยวายนายของตน พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่กับเสียงหัวเราะสบายๆไร้ซึ่งการใส่ใจกับคำต่อว่า


“เหมือนกับว่า ธาตุนภาต้องอาศัยจากการกระตุ้นจากคนธาตุนภาด้วยกัน ตอนนี้คุณแซนซัสก็เจ็บสาหัสแม้แต่ขยับตัวยังไม่ได้ เพราะงั้นคนที่มีธาตุนภาสูงก็เหลือแค่ท่านเบียคุรันคนเดียว” นัยน์ตาสีมรกตละจากอาการเคลิ้มในท่าทางโมเอะของสปาน่ามายังหนุ่มผมสีพิสุทธิ์ ด้วยแววตาเครียดอย่างชัดเจน ไม่ต่างอะไรกับฮิบาริ สึนะ
รวมถึงมุคุโร่ “ผม..เคยได้ยินมาว่าคุณเป็นศัตรูในโลกอนาคต หวังว่าคุณคงไม่คิดฉวยโอกาสฆ่าคุณวองโกเล่ใช่ไหมครับ?” เสียงหวานล้ำของชายผมสีไพลินดังขึ้น ตาสองสีจ้องมองหน้าคมคายเขม็งไม่วางตา
เบียคุรันหันกลับมายิ้มหวานให้ร่างบางในอ้อมแขนก่อนจะเงยหน้ามาสบตาแต่ละคน และสบตาสึนะเป็นคนสุดท้าย
“หึหึหึ มันต้องแบบนั้นอยู่แล้วใช่ไหมละโชจัง ความบริสุทธิ์ก็ไม่สำแดงออกมา เหมือนที่สึนะโยชิฝึกกับฮิบาริคุงในสิบปีข้างหน้านั้นแหละ ”





ความทรงจำตอนฝึกใช้ท่าไม่ตาย x burner สมบูรณ์กลับเข้ามาในหัวสมองของร่างเล็ก ปากเล็กเม้มแน่นกับเหตุการณ์วันนั้นที่เขาจ้องถูกเม่นหนามห่อหุ้มไว้โดยอากาศก็หมดลงไปทุกที

สภาพใกล้เส้นตายยังคงจดจำได้มิลืมเลือน ถึงความกลัว หดหวั่นเมื่อรู้ว่าตัวเองต้องตายได้ทุกเมื่อ
ทุกครั้งที่ทอนฟาเข้าฟาด ทุกครั้งที่สายตาคู่คมที่บัดนี้เขากลับหลงใหลนั้นจ้องมองมาเฉกเช่นนักล่า…


ต้องเจอเหตุการณ์แบบนั้นอีกครั้ง
กับเบียคุรัน…



“ฉัน…ไม่ว่ายังไงก็อยากชนะเปโรสเซ่…เพราะงั้นฉันจะไม่หนีอีกแล้ว” นัยน์ตากลมโตฉายแววมุ่งมั่นออกมา สบตาคู่คมสีอเมทริซ์ที่สะท้อนแสงคอมเป็นสีม่วงวาวโรจน์ “รบกวนด้วยนะเบียคุรัน”
“หึหึหึ ได้ซิ สึนะโยชิคุง”




ปัง!!!!!!!!!!!!



ประตูห้องกบดานทำงานของโชอิจิกับสปาน่าเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของอิเอมิสึและรีบอร์น
“ว้าว!!ทั้งสองคนปรากฏตัวเหมือนซุปเปอร์ฮีโร่เลยในหนังเลยน้า” เบียคุรันทักทายทั้งรอยยิ้มระรื่น ผิดกับชายวัยกลางคนและเด็กต้องสาปที่ตีหน้าเครียดออกมาอย่างชัดเจน
“การพัฒนาความบริสุทธิ์ของแหวนต้องใช้เวลาเท่าไหร่” รีบอร์นถามทั้งเสียงใส หากแต่ท่าทางเอาจริงเอาจังทำเอาโชอิจิกับสปาน่าเลิกคิ้วสูงด้วยความงุนงง ทั้งสองหันมามองหน้ากันอยู่นาน แล้วละจากกันและกันมายังเด็กทารกชุดสูทสีดำ “เออ..คงต้องสองสามอาทิตย์นะครับ”
“ไม่ทัน…” อิเอมิสึกล่าวเสียงเครียด มือหนายกขึ้นมาบีบนวดขมับไปมา
สึนะสังเกตเห็นท่าทางของทั้งสองดูแปลกตา จึงตัดสินใจเอ่ยถามผู้เป็นพ่อ
“ทำไมครับพ่อ มีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ?”


รีบอร์นเงยหน้าสบตากลมโตที่เต็มไปด้วยความสงสัยของลูกศิษย์ พร้อบตอบคำถามอีกฝ่าย
“ต้องภายในอาทิตย์นี้เท่านั้น ไม่สิ..ภายใน 5วันนับจากนี้ พวกนายทุกคนต้องมีแหวนบริสุทธิ์เกินระดับA ”
“ไม่อย่างงั้นละก็ เราแพ้เปโรสเซ่แน่!!!”





.
.
.
.



“ชิ!!!งี่เง่าที่สุด!!!!” เจสก้าร์โวยวายตามลำพังในห้องนอนของตัวเอง มือเล็กคว้าเอาขวดแก้วบนโต๊ะขว้างปาลงพื้นระบายอารมณ์ แต่แล้วความเจ็บที่ตาขวาก็ทำห่างเล็กทรุดไปนั่งกับเตียง ดวงหน้าที่เคยเพ้นท์ขาวกลับถูกลบออกจนหมดเหลือเพียงแก้มใสตามวัยประกอบกับผ้าพันแผลสีขาวพันทแยงลงขวาปิดกระบอกตาที่บัดนี้ไม่เหลือนัยน์ตาสีครามอีกแล้ว




“ยูริไปกับแกรน ส่วนเจสก้าร์ไปกับคาน่อนเอาผนึกที่เหลือทั้ง2มาซะ”




คำสั่งของนายตัวเองยังคงก้องในหัว แต่อะไรก็ไม่หงุดหงิดเท่าการที่ต้องไปจับคู่กับไอ้หนุ่มหน้าตายเย็นชาน่ารังเกียจอย่าง คาน่อน เดอ คิลเลอร์ นั่น!!!!
“เพราะแกคนเดียวคาน่อน เพราะแกคนเดียว ไอ้คนน่ารังเกียจ..รวมถึงไอ้หมอนั่น!!”



ฮิบาริ เคียวยะ!!!




“ให้ตายสิ !!!มันเป็นพี่น้องกันรึไงนะ ทั้งนิสัย ทั้งแววตาถึงได้เหมือนกันนัก ชิ!!!” เจสก้าร์สบถออกมา
เด็กผมเขียวชี้ไม่เป็นทรงค่อยๆเอนตัวลงบนเตียงพลางใช้มือแตะแผลที่ตาเบาๆ แม้เพียงสัมผัสเบาๆก็สามารถเรียกเลือดออกมาจากเบ้าตาได้มากมาย นัยน์ตาสีฟ้าครามข้างซ้ายที่เหลืออยู่เหลือบไปมองผ้าปิดตาสีดำบนโต๊ะที่แม่บ้านเอามาให้ ก่อนจะกลายเป็นศพระบายอารมณ์เกรี้ยวกราดของตัวเอง ซึ่งตอนนี้ร่างไร้วิญญาณของแม่บ้านคนนั้นก้ถูกเจสก้าร์จับโยนใส่อุโมงค์มิติไปตกไว้ที่ไหนก็ไม่รู้

เข็มนาฬิกาเริ่มเดินเคลื่อนคล้อยไปเรื่อยๆ เสียงเดินของมันยังคงกังวานในห้วงเวลารัตติกาล พร้อมๆกับหนังตาของเด็กชายเริ่มหย่อนลงเรื่อยๆจนปิดสนิท





….นับถอยหลังอีก 7 วัน....




TBC

เม้นขอดองก่อนนะคะ ดึกแล้ว

ไปก่อนค่ะ บายจ้า ฝันดีทุกคนค่ะ

มาต่อแล้วสินะ

พวกสึนะจะทำให้แหวนมีความบริสุทธิ์เกินระดับ A ได้ไหมเนี่ย

สงสัยเหมือนเจ้าเจสก้าร์เลยแฮะ ว่า คาน่อน เดอ คิลเลอร์ กะ เคียวยะ เป็นพี่น้องกันรึไงนะ ทั้งนิสัย ทั้งแววตาถึงได้เหมือนกันจัง

และทาเคชิจะกลับมาเหมือนเดิมไหม หรือว่ามันจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว (ไม่น้าอย่าให้เป็นอย่างนั้นเลยนะ)

อิอิ รอตอนต่อไป อีกแหล่ะ

ท่านบลัด~ *0* มันส์ๆๆๆ รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ~

อ๊ากกกก(ตามมาจากเด็กดี)

มันส์สุดๆๆ ท่านบลัดขา

แล้วยามะจะกลับมาเป็นเจ้าเบสบอลได้มั๊ยอ่ะTT^TT

สงสารโกคุงิ