•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

สนุกมากๆเลยค่ะ

พึ่งมาอ่านรวดเดียวจบ

ชอบฟิคของบลัดมากๆ

มาอัพต่อเร็วๆนะ

วันนี้บลัดฮานะไม่ได้มาอัพฟิคค่ะ

แต่ลงรูป profile charecter ของรีเจตต้าค่ะ



ว่าแล้วก็แปะ




ชื่อ รีเจ็ตต้า ลอเรส

เพศ หญิง

สูง 165 เซนติเมตร

เป็นหมอในหน่วยแพทย์วองโกเล่ อยู่แผนกจิตวิทยา จบคณะแพทย์ศาสตร์ สาขาจิตวิทยา จากมหาวิทยาลัยฮารเวิร์ดในอายุเพียง 18 ปี
มีนิสัยเย็นชา พูดจาไม่ถนอมน้ำใจคนเท่าไหร่ แต่จริงๆเป็นคนที่จิตใจดีไม่แพ้คนอื่น แต่มักเก็บซ่อนใต้อารมณ์น้ำแข็ง

นอกจากนี้เธอยังเป็นลูกศิษย์ของจามาลอีกด้วย

ว่าแล้วก็แถมให้อีกรูปค่ะ วาดนานแล้วแต่ไม่ได้ลง







อย่าว่าคนเขียนลำเอียงนะ แบบว่ามันอยากอะ -////-



ไปแล้วค่ะ เจอกันอีกทีเดือนตุลานะ บายจ้า

โห ตั้งเดือนตุลาเลยหรอเจ้าค่ะ แต่ว่าก็จะรอเจ้าค่ะ>w<

แอยสงสารมุคุนิดส์นึง[ขอย้ำว่านิดส์นึงจริงๆ] จะปกดคนอื่นเขาแต่เจ้าตัวกลับโดนกดเสียเอง[แล้วตกลงว่าโดนกดแล้วหรอ?]

คู่นกทูน่าก็ดูเหมือนจะกระเตื้องช้ากว่าคู่อื่นยังไงก็ไม่รู้

คู่ยามะโกคุเหมือนจะช้าแต่เร็วกว่าคู่ทูน่านิดส์นึง เพราะเจ้าบ้าเบสบอลของพ่อสาว[!?]ซึนเดเระยังไม่หายจากการไปเป็นขี้ข้า[ห๊ะ! อย่างงั้นเชียวเลยหรอ] ของเด็กแก่แดดรู้เหลียมคนเกินวัยอย่างเจสการ์

เมื่อไหร่ยามะจะกลับมาหาโกคุน้อยสักทีหน้อ~

ว๊าววววว +0+ รูปน่าฮักมั่กกก มากกกก เลยค่ะพี่ท่าน >0<
อิจฉาๆๆ อยากวาดเปนมั่ง 55. (ชาตินี้ก็อย่าได้หวังง)

รูป 2 นู๋มุกะป๋าอ่ะ 555+

น่าร๊ากกกกกกกกกกก >_< /

สอบเสร็จแว้วว 555. ได้อ่านอย่างหนำใจ แต่วันหยุดมันดันเหลือน้อยกว่าเปิดเทมอ ซิกๆ
อ่านได้แต่วันอาทิตย์ แหงๆ -*-

แต่ไม่เปนไร -0- ข้าน้อยจักแอบอ่าน 555555.

ปลูกบ้านรอ ก๊าบบบบ *0*

Part 32 ครึ่งหลัง




ขาเพรียวเล็กใต้ย่ำเดินห่างจากตัวตึกของโกคุโยแลนด์มานับไกลโขแล้ว จึงหยุดฝีเท้าลง และค่อยหันกลับมองหลังด้วยสายตาระแวดระวัง แต่เมื่อไม่มีวี่แววของคนผมทรงสับปะรดโผล่ออกมาให้ใจหาย ดวงหน้าหวานที่ตึงเครียดจึงค่อยๆผ่อนลมออกช้าอย่างโล่งใจ
“เฮ้อ…โทษนะมุคุโร่ แต่มันเป็นข้อแลกเปลี่ยนในการช่วยเหลือของเบียคุรัน”





.
.
.
.
.






หัวสมองใต้ผมฟูสีน้ำตาลนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่เบียคุรันโน้มมากระซิบข้างหู บอกเล่าถึงสิ่งที่ตนปรารถนาและอยากให้ตัวสึนะช่วย
“ฉันอยากจะอยู่กับมุคุโร่คุง ยังไงสึนะโยชิช่วยทำตามแผนที่ฉันวางไว้หน่อยน่ะ”
พูดจบเสร็จก็แอบยัดเศษกระดาษใส่มือเขา ก่อนที่ทอนฟามหาลัยจะเข้าปะทะหน้าหล่อเหลาของเรือนผมขาว
แล้วเดินจากไป ทิ้งไว้แต่ร่างเล็กที่ยืนเหงื่อแตกกับแผนการที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆของอีกฝ่ายในเศษกระดาษน้อยนั่น





.

.

.

.





“เหอๆ งานนี้เราคงโดนมุคุโร่อาฆาตไปอีกนานแหงๆ “ สึนะยิ้มเจื่อนๆพลางหัวเราะแห้งกับตัวเอง และเดินทางต่อโดยแบกเทรุไว้ด้านหลัง “อื้อ…” เสียงใสของเด็กน้อยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้สึนะเหลือบตามามองเด็กผู้ชายผมสีทองสว่างที่กระพริบตาลืมอย่างงังเงีย
“อ้าว..ตื่นแล้วหรอเทรุคุง”


ดวงตาสีฟ้าครามใสกลมโตถูกขยี้โดยมือเล็ก พร้อมสบากลมโตสีน้ำตาลด้วยแววตางุนงง
“พี่สึนะ…แล้ว..พี่มุคุโร่ล่ะครับ?”
“มุคุโร่เขาถึงบ้านเขาแล้วนะ เราก็กลับบ้านคุณฮิบาริเถอะนะ” เรือนผมสีน้ำตาลพูดตัดบทไม่ให้เด็กชายได้เอ่ยปากซักถามอะไรต่ออีก(ไม่อยากให้เด็กรู้ว่าเกิดอะไรกับมุคุโร่) ประกอบกับท้องฟ้าที่เริ่มมืดลงทุกที




ถ้าไม่รีบกลับ…มีหวังโดนคุณฮิบาริดุเอาแน่ๆ = =”



ระหว่างทางเดินกลับไร้ผู้คนยิ่งเสียกว่าขามากับร่างเพรียวผมสีไพลินเสียอีก จึงทำให้บรรยากาศชวนขนหัวลุดและน่าพรึงพรันเหมือนหนังผีสุดสยอง จนสึนะเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างลืมตัว ส่วนเทรุก็ดูเหมือนจะตื่นๆไม่ชอบความมืดตามวัยของตนจึงบีบไหล่สึนะแน่นขอกำลังใจและการปกป้องจากอีกฝ่าย


แต่แล้วกลับมีกลุ่มคนราวๆสินเดินปาดมาตรงหน้าของร่างเล็กผมสีน้ำตาลกะทันหัน จนสึนะเผลอสะดุ้งตกใจสุดตัวออกมา “ไง..สาวน้อยแบกน้อยชายจะไปไหนจ๊ะ?”

ชายร่างใหญ่กำยำเอ่ยทักเสียงกรรโชก ดวงตาสีขี้กาหรี่มองสึนะตั้งแต่หัวจรดเท้า
แต่จากสัญชาติญาณที่เคยประสบมาก่อนเมื่อครั้งเกือบโดนเหล่านักเลงในโรงเรียนนามิโมริ ปลุกปล้ำ แต่ดีที่ฮิบาริมาช่วยไว้ทันนั้น




ท่าไม่ดีซะแล้ว…





ขาเล็กผอมติดจรวดเทอร์โบสับวิ่งออกไปทันทีโดยไม่รีรอให้ตัวเองถูกแทะโลมอีกเป็ยซ้ำสอง แต่อย่างที่คาดเมื่อดวงตากลมโตเหลือบมองด้านหลัง ก็พบว่า พวกมันวิ่งตามจี้เขามาจริงๆด้วย o[]o


“พะ..พี่สึนะ!!!!พวกนั้น!!!” เทรุตัวสั่นกว่าเก่า และบีบไหล่ของสึนะแน่นจนหนุ่มผสีน้ำตาลเจ็บจนน้ำตาเล็ด แต่สติตอนนี้คือต้องพาตัวเขาและเทรุหนจากไอ้หื่นกามพวกนี้ให้ได้ “อึก..ทำไงดี ยาดับชนก็ไม่ได้พกไว้ด้วย..”
ร่างเล็กพึมพำเสียงสั่น ร่างกายที่อ่อนแอป้อแป้อยู่เริ่มปรากฏอุปสรรคขึ้น ขาทั้งคู่เริ่มฉะลอความเร็วลงพลางหายใจเหนื่อยหอบ ประกอบที่ต้องแบกคนไว้ข้างหลังด้วยจึงทวีคูณความเหนื่อยกว่าเก่า

“!!!!!!!!!!!!!!”




.
.


“เฮ้ยยย แม่สาวโมเอะนั้นหายไปไหนว่ะ?” ชายหมวกฮิปฮอปแดงเอ่ยพูดเสียงเครียดใส่พวกลูกน้อง ดวงตาสีขี้กาพยายามสอดส่องมองหาร่างบางผมสีน้ำตาฟูกับเด็กชายผมสีทองสว่างน่ารัก “ไม่เจอเลยลูกพี่ สงสัยจะหนีไปแล้ว” ลูกน้องเอ่ยออกผู้เป็นนาย

“เชี้ยเอ๊ย!! อุตส่าห์นึกว่าจะได้หาอะไรรื่นเริงบันเทิงจิตหน่อยแท้ๆ วัยรุ่นเซ็ง!!!” บอสใหกลุ่มกุ๊ยสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะกวักมือเรียกลูกจ๊อกตัวเองให้เลิดค้นหาและเดินกลับออกไป


ในซอกหลืบเล็กที่สกปรกซกมกไปด้วยถังขยะและกล่องที่ไร้ค่ามากมาย เต็มไปด้วยเสียลมหายในที่หอบของร่างเล็กบางที่พรอมจะกรี๊ดทุกเมื่อ ถ้าไม่ติดที่มือหนาปริศนาที่ปิดปากเขากับเทรุไว้แน่น

เมื่อกลุ่มนักเลงใหญ่หายตัวไปจนลับตาแล้ว มือหนาค่อยบรรจงปล่อยคนทั้งู่ในอ้อมอกออก สึนะได้ท่าจึงรีบคว้าเทรุและเขยิบถอยห่างจากคนปริศนาทันที ก่อนจะเบิกตากว้างตกตะลึง เมื่อพบว่าคนที่ดึงเขาเข้ามาหลบในซอยไม่ใช่ใครอื่น “คาโลคุง!!!”


“ชู่ว!!เงียบๆสิครับ เดี๋ยวพวกนั้นได้ยินเข้า” หนุ่มต่างชาตินักเรียนแลกเปลี่ยนยกนิ้วจุ๊ที่ปากตัวเอง ทำให้สึนะรีบยกมือตะครุบปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน “แล้ว…ทำไมนายถึงมาอยู่แถวนี้ล่ะ?” เสียงหวานลดดีกรีความดังลงถามร่างสูงสวมหมวกไหมพรม

คาโลฉีกยิ้มกว้างเป็นมิตรตอบเพื่อนร่วมชั้น “ก็แถวนี้มันทางผ่านห้องเช่าผมน่ะ” พูดจบเจ้าตัวก็ชี้นิ้วไปยัง
อพาทเมนต์4ชั้นทาสีเทา ตรงหัวมุมของถนน ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตมองตามนิ้วอีกฝ่ายและหันกลับมาสบตาสีฟ้าคู่คม


“อะ..อืมม์..ขอบใจนะ ที่ช่วย”
“ไม่เป็นไรครับ ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่นา” เรือนผมสีเงินฉีกยิ้มกว้างตอบ
ทางสึนะเองก็เช่นกันแก้มใสขึ้นสีชมพูเรื่อๆ ประทับใจในความเป็นมิตรช่วยเหลือเกื้อกูลของคาโล

“งั้น ฉันกลับก่อนนะ ขอบคุณมากคาโลคุง” สึนะโบกมือให้เจ้าของดวงตาสีฟ้า ก่อนจะหันมาจูงมือเทรุเดินออกไปจากซอย

ทว่า..แขนอรชรกลับถูกมือหนาของหนุ่มผมสีเงินสวมหมวกไหมพรมจับไว้ จนดวงหน้าหวานต้องหันกลับมามองหน้าคมคายด้วสีหน้างงๆ
“ให้ผมไปส่งดีกว่า..นี้ก็มืดแล้ว พวกนั้นอาจย้อนกลับมาก็ได้”
“เอ๊ย!!!อย่าดีกว่า ฮะๆฉันกลับเองดีกว่า” สึนะหัวเราะแห้งๆให้อีกฝ่าย และพยายามดึงแขนตัวเองให้ออกจากคนตรงหน้า



…ขืนให้ไปส่ง มีหวังได้โดนทอนฟาของคุณฮิบาริเป็นของฝากนะสิ…



“อย่าเลย ผมเป็นห่วงนะ ผมไปส่งสึนะคุงให้ถึงที่ดีกว่า” คาโลยังคงยืนยันคำขาด แถมไม่มีท่าทีจะปล่อยสึนะไปตามลำพังกับเด้กผมสีทองสว่างง่ายๆด้วย เจ้าตัวร่างเล็กจึงได้แต่ฉีกยิ้มแห้งๆเป็นคำตอบ



เรือนญี่ปุ่นหลังใหญ่ที่ดูสงบเงียบเชียบ และน่ารื่นรมย์เป็นที่สุดสำหรับนิสัยชอบสันโดษของเจ้าของบ้าน
เพียงแต่…บัดนี้ผู้คนที่อาศัยอยู่ในนั้นกลับอยู่ไม่เป็นสุขดังบรรยากาศนี่


“คุณทาโนะ!!!!แจกันลายครามโบราณโดนคุณหนูพังไปแล้วค่ะ!!!!” สาวใช้สองคนปรี่วิ่งเข้ามารายงานหัวหน้าคนใช้ทั้งสีหน้ากระหืดหอบ แถมชี้นิ้วสั่นๆไปยังห้องทำงานชั้นบนที่มีเสียงดัง เพล้ง!!!โครม!!!เป็นระยะๆ
“ไม่เป็นไร..ปล่อยคุณหนูไปเถอะ” หญิงชราพูดเสียงเรียบ พลางยกชาร้อนในถ้วยกระเบื้องขึ้นมาจิบและชมจันทร์ยามค่ำคืนผ่านหน้าต่างในห้องนอนคนใช้

“ตะ…แต่ว่า…วันนี่ทำลายของไปเยอะแล้วนะคะ!!!”
“ถ้าเธอไม่ให้คุณหนูทำลายของ พวกเธออาจกลายเป็นเป้าแทนของพวกนั้นแทนนะ” สิ้นเสียงแหบๆเชิงดุของทาโนะ ทำเอาคนใช้สาวกลืนน้ำลายลงคอเอือกเสียงดัง และพากันมองหน้ากันเองด้วยความเสียวไส้พลางจินตนาการสภาพตัวเองบาดเจ็บไปด้วยพลองเหล็กมหาประลัย ToT

เสียงก๊อกแก๊กตรงรั้วบ้านทำให้คนใช้ทั้งสามเบนความสนใจจากสภาพอารมณ์ฉุนเฉียวของนายตัวเอง และพยายามเพ่งมองว่าใครมา จนกระทั้งเห็นชัด “อ๊ะ!!!มาแล้วๆ”
สาวใช้ทั้งสองรีบวิ่งออกไปจากห้องตรงนอนของทาโนหมายตรงไปเปิดประตูรั้วให้ผู้มาเยือน
ก่อนจะรีบเบรกชะลอความเร็วกันแทบไม่ทันเทื่อพบว่าหนุ่มผมดำในสภาพกำทอนฟาแน่นเดินลงจากบันไดมาพอดี “ว๊ายยยยยยยยยยยยยย”
สาวใช้เบรกจนสะดุดกันเองหัวทิ่มไปนอนกับพื้นแทบเท้าผู้เป็นนาย ฮิบาริตวัดสายตาดุวาวโรจน์มองยังสองสาวที่ตัวสั่นเป็นลูกนก



“ใครมา?”

สองสาวในชุดยูกาตะสำหรับคนใช้สำหรับตอบเสียงสั่นเครือ จนติดอ่างทันที “คะ…คุณ..สึนะ..คะ..ค่ะ”
เมื่อได้ยินชื่อของผู้มาถึง หน้าคมคายชักสีหน้าตะลึงทันที และรีบวิ่งออกไปนอกบ้าน ทิ้งไว้หญิงสาวที่ถอนหายใจโล่งอกที่รอดจากการเสี่ยงถูกซ้อม “รอดไปที นี้ถ้าคุณสึนะมาช้าอีกนิด คุณหนูได้พังบ้านเป็นอย่างต่อไปแหงๆ”






ร่างสูงรีบวิ่งออกมาอย่างเร็วหมายตรงไปยังรั้วบ้านของตัวเอง ดวงตาสรัตติกาลฉายแววโล่งใจที่เห็นร่างเล็กผมสีน้ำตาลฟูที่จูงมือเด็กชายร่างผอมกร่องผมสีทองไว้ข้างกายปลอดภัย แต่ยังไม่ทันได้ไรก็ต้องแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าดุดันเมื่อเห็นว่ามีคนมาส่งอยู่ด้วย และก็ไม่ใช่ใครที่ไหนด้วย!!!!

“เออ..ส่งแค่ก็พอแล้วล่ะ คาโลคุง” คาโลที่กำลังตื่นตะลึงกับสถาปัตยกรรมแบบญี่ปุ่นของบ้านหลังนี้ หันกลับมาฉีกยิ้มกว้างให้เรือนผมสีน้ำตาล “บ้านของสึนะคุงสุดยอดจริงๆ หลังใหญ่และสวยน่าอยู่มากๆเลย”
“คะ..คือว่า..”





เปรี๊ยง!!!!!!!!!!!!!!!!



กำแพงที่ถูกทำจากปูนแตกราวหลุดร่อนลงเป็นแผ่นๆ โดยอาวุธสีเงินวาววับจากแสงดวงจันทร์แสนคุ้นตาที่ทำให้สึนะแทบกรีดร้อง
“คุณฮิบาริ!!!!!!”
ยังไม่ทันได้พูดอะไร ร่างเล็กกลับถูกอีกฝ่ายกระชากเข้าไปอยู่ข้างหลังเรือนผมดำ ส่วนทรุก็รีบวิ่งตามสึนะมาติดๆ
นัยน์ตาสีน้ำตาลฉายแววเลิ่กลั่กกับบรรยากาศมาคุและสงครามสายตาระหว่างหนุ่มอเมริกันกับชายรุ่นพี่ชาวญี่ปุ่น
“ที่นี้บ้านฉัน เสร็จธุระก็ไสหัวไปได้แล้ว” เรือนผมเงินมองหน้าคมคายของอีกฝ่ายอยู่นานสองนาน ก่อนจะฉีกยิ้มอารมณ์สุภาพ “ฮะๆ งั้นหรอครับ ผมไม่รู้เลยว่าเป็นบ้านของรุ่นพี่ ถ้างั้น…”

ดวงตาสีฟ้าคมหันมามองร่างเล็กหลังชายผมสีรัตติกาล พลางโบกไม้โบกมือล่ำลา
“พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียนนะ สึนะคุง” สึนะยิ้มแห้งตอบ พอจะโบกมือลาให้อีกฝ่าย ก็ถูกสายตาดุดันของฮิบาริที่จ้องมองเขาเป็นตัวปรามขนานดี จนขนแขน stand up กันเลยทีเดียว



ชายสวมหมวกไหมพรมละจากดวงหน้าหวานมาสบตาฮิบาริพร้อมรอยยิ้มร่าเริง
ก่อนจะเหลือบไปมองเด็กผู้ชายผมสีทองสว่างดุจแสงตะวันของเทรุ ซึ่งเทรุเองก็รีบก้มหน้างุดหลบหน้าอีกฝ่ายและเขยิบตัวเข้าใกล้สึนะ
“จะยืนอยู่อีกนานไหม” เรือนผมดำกดสวิสต์ตรงด้ามจับ ผิวเหล็กเรียบของทอนฟาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยหนามแหลม แสดงให้เห็นว่างวดนี้ฮิบาริของขึ้นจริงๆซะแล้ว ( ของขึ้นมานานแล้วเฮีย = =” )


คาโลฉีกยิ้มแห้งออกมาอย่างเด่นชัดเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหมายจะฆ่าเขาหมกตรงนี้ จึงรีบโบกมือลาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินจากไปจนลับตา
“จะไปไหน!!!!” ฮิบาริตะคอกเสียงดัง ใส่คนตัวดีที่กำลังย่องเดินหนีเข้าบ้าน สึนะหลับตาปี๋ด้วยความกลัว แต่ก็ไม่วายเนียนไปตอบอีกฝ่ายทั้งรอยยิ้มเจื่อนๆ “คะ..คือ..ผมจะส่งเทรุเข้านอนนะครับ แหะๆ ใช่ไหมเท..”
ดวงหน้าหวานหน้าซีดลงนเป็นสีกระดาษขาวทันที ทันทีที่พบว่าตัวช่วยให้เขามีโอกาสหนีรอดจากหนุ่มรุ่นพี่กลับวิ่งหนีเอาตัวรอดหายจ๋อยไปในเรือนญี่ปุ่นหลังใหญ่เสียแล้ว o[]O





ร่างสูงผมสีดำเดินตรงมาประชิดร่างเล็ก มือหนาคว้าข้อมืออีกฝ่ายแน่นจนสึนะร้องเสียงหลง “โอ๊ย!!!!”
“บอกมา ทำไมกลับมากับไอ้สัตว์กินพืชฝรั่งนั่นดึกดื่นป่านนี้!!” ฮิบาริตะคอกถามเสียงดุ จนเรือนผมสีน้ำตาลตัวสั่นเทิ่มด้วยความกลัว ดวงตากลมโตเริ่มคลอเบ้าออกมาอย่างเห็นได้ชัดจนชายผมดำรู้สึกตัวว่าตนเองคงจะรุนแรงไปกับคนตรงหน้า จึงผ่อนแรงลงและค่อยๆปล่อยข้อมือเล็กของอีกฝ่าย

“คะ..คาโล เขาช่วยผมไว้..แล้ว..พาผมมาส่ง…” คำตอบด้วยเสียงสั่นเครือ ทำให้หน้าคมคายเลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะพูดทวนคำถาม “ช่วย?”
“ผม…เกือบโดนฉุด..ระหว่างทางกลับมา..ฮึก…” สึนะร้องไห้ออกมาก่อนจะยกมือเรียวปาดน้ำหูน้ำตาของตัวเองออกไป นัยน์ตาสีนิลมองร่างเล็กที่สั่นไปทั้งตัวด้วยความกลัวจากเหตุการณ์ที่ประสบมา แถมตัวเขายังไปตะคอกตอกย้ำอีก




หมับ!!!!


ดวงหน้าหวานเบิกตากว้างตะลึง เมื่อฮิบาริกลับดึงเขาเข้ามากอไว้แน่น พลางลูบหัวปลอบประโลมอย่างอ่อนโยน
ตามด้วยเสียงทุ้มนุ่มกระซิบข้างหูที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ขอโทษ..”
สึนะกอดตอบอีกฝ่ายและปล่อยน้ำตาจากก้นบึ้งจิตใจที่หวั่นกลัวออกมา จนเหนื่อยและหลับใหลไปในอ้อมอกของร่างสูงในที่สุด



ชายผมสีรัตติกาลเห้นว่าร่างเกนั้นสลบไปแล้ว จึงโอบอุ้มขึ้นมาในแบบเจ้าสาวพาไปยังห้องนอนของตัวเอง ก่อนจะวางร่างของสึนะบนเตียงอย่างเบามือเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายตื่น “คุณฮิบาริ…”
เสียงละเมอเอ่ยเอื้อนชื่อของร่างสูงออกมา ทำให้หน้าคมคายเผลอหลุดยิ้มอ่อนโยนออกมาในแบบที่ไม่มีใครพบเห็นมาก่อน
ตามด้วยเจ้าฮิเบิร์ดตัวน้อยที่บินมาเกาะตรงหัวเตียง ตากลมโตสีดำมองเจ้าของผมสีน้ำตาลบนเตียง แล้วกลับมาจ้องมองนายของตนกลับไปกลับมาแบบนี้ ก่อนจะกระพือปีกบินออกไปอย่างรู้หน้าที่

“แบบนี้..เขาเรียกว่าความรักงั้นหรอ?” หนุ่มผมสีรัตติกาลพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะโน้มลงประทับริมฝีปากเล้กนุ่มของอีกฝ่ายเบาๆ และละออกก่อนที่อาจทำอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้





แกปั่นหัวฉันได้อยู่เรื่อยเลยนะ เจ้าสัตว์กินพืชตัวนี้




TBC

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
แถมนิดๆก่อนจากค่ะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++




“ เซ็งชะมัดเลย นึกว่าจะได้แอ้มสาวโมเอะนั้นซะอีก” ชายสวมหมวกไหมพรมหัวหน้าแก๊งกลุ่มสุดซ่าห์เอ่ยดังขึ้น
ก่อนจะกระดกเหล้าขวดใหญ่ลงไปหลายอึกในตึกร้างไร้ผู้คน

“เอาน่าลูกพี่ คราวนี้คงดวงไม่ดี คนสวยๆมีอีกเยอะแยะไป”
“ใช่ๆ หลายวันก่อนผมไปเห็นที่โกคุโยแลนด์มีคนสวยตัดผมสั้นสีน้ำเงินเข้มทรงสับปะรด แบบว่าสวยเริดเชิดหยิ่งราชินีเป็นบ้า เผลอจะเร้าร้อนน่ากินกว่าเยอะอีก “ พูดจบไอ้ลูกน้องตัวดีและอีกหลายๆคนทหน้าตาหื่นชัดเจน
สัณนิฐานว่าอาจจะจินตนาการถึงสีหน้ายามเว้าวอน หรือไม่ก็คิดว่าตัวเองทำอย่างงว่ากับผู้ถูกกล่าวถึงเป็นแน่


“หึหึ แบบนี้เห็นทีต้องหาเรื่องไปฉุดมาซะหน่อยแล้ว ส่วนนังสาวผมน้ำตาลคราวหน้าจะดักจับมาปล้ำให้ได้เลย” พูดจบก็ดกเหล้าจนหมดอึกสุดท้าย ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นเช็ดคราบเหล้าที่มุมปากหมายจะเดินไปยังเป้าหมายที่ลูกน้องตัวเองภูมิใจนำเสนอ

ทว่า…กลับมีร่างสูงของคนบางคนเข้ามายืนขวางทางไว้ ทำให้ทั้ง 10 ต้องหยุดฝีเท้าลง
“เฮ้ยยย แกเป็นใครว่ะ กล้ามายืนขวางทางข้า” พูดไม่ทันขาดคำ ร่างใหญ่กำยำของหัวหน้ากลับถูกของแข็งปริศนาเข้าฟาดตรงขมับซ้ายเต็มแรงจนรกระเด็นไปกระแทกผนังตึก “ลูกพี่!!!!!”
ลูกน้องส่งเสียงร้องตื่นตระหนกเมื่อพบว่าบอสของตัวเองน็อกเลือดท่วมหัวไปแล้ว และหันมาแยกเขี้ยวใส่ผู้ที่เข้าทำร้าย ก่อนจะกรีดร้องเมื่อพบว่าบุคคลตรงหน้าเป็นใคร



“ฮิบาริ เคียวยะ!!!!หนีเร็วเข้า!!!” เหล่าลูกน้องพากันวิ่งหนีราวกับฝูงผึ้งแตกรัง หมายจะออกทางประตูหลังตึก แต่กลับมีชายวัย 20 ต้น ผมสีพิสุทธิ์ยืนขวางทางไว้พร้อมไม้หน้าสามในมือแกว่งไปมา “แหม..จะรีบไปไหนละ ปาร์ตี้ยังไม่ทันจะเริ่มเลย…”
พวกลูกแยกเขี้ยวใส่ไอ้คนยิ้มระรื่นปริศนาไม่รู้ที่มาที่ไปว่ามจากไหน หากแต่นัยน์ตาสีอเมทริซ์สะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืนส่องประกายวาวโรจน์เป็นสีม่วงเด่นชัดจนหลายคนพากันฉี่แตกเป็นแถว


ประกบด้วยเสียงฝีเท้าของนักเลงมากอิทธิพลที่สุดในนามิโมริย่างกรายเข้ามาเรื่อยๆ เมื่อหันไปก็พบกับทอนฟาทั้งสองที่เสริมออฟชั่นด้วยลูกตุ้มหนามเหล็กขนาดหนักครูดลากกับพื้น
“ฮะๆ ความจริงก็แค่เดินผ่านมาแถวนี้นะ แต่พอดีได้ยินเรื่องที่นายพูดถึงมุคุโร่คุง ฟังแล้วมันน่าออกกำลังหลังอาหารเย็นจัง” เบียคุรันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสบายๆผิดกับหน้าตาที่แลดูดาร์กอย่างเห็นได้ชัด ส่วนฮิบาริก็ยิ้มเหี้ยมเกรียมจนพวกนักเลงขนหัวตั้งเป็นแถบ

“จะขย้ำให้ตาย !!ไอ้พวกสัตว์กินพืชหัวเน่ารวมเป็นฝูง!!!”





“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”





เรื่องสอนให้รู้ว่า เคะของใคร ใครก็ต้องหวง~




++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


เม้นขอดองก่อนนะ ตอนนี้ออกแนวสบายๆอยู่ แต่เดี๋ยวตอนหน้าก็กลับมาเครียดกันอีกแล้ว เหอๆ

ตอนแรกว่าจะอัพ lost you แต่ไปๆมาๆ ก็อยากอัพฟิคนี้ซะงั้น 555


เจอกันคราวหน้าน้อ บายค่ะ ^_^

โพสรูปทิ้งท้ายไว้ กับเปโรสเซ่แฟมิลี่ในแบบชุดสูทค่ะ

อ๊ากกกกกกกกกกก

สมน้ำหน้าพวกมัน!!

เคะของข้า!! ใครห้ามแตะ!!!

ว๊ากกกกกกกกกก ฮ่าๆๆ

สนุกมากเลยค่า~ ฮุฮุ เคะใครเค้าก็รัก สมน้ำหน้าพวกนั้นจัง 555+
ปล.รูปสวยมากกก *0*

สึนะ ทั้งๆที่มีบทเรียนตั้งมากมาย แต่ก็ไม่จำ!! แหมมันน่าให้โดนฉุด (แล้วให้คุณฮิรีบมาช่วย) ซะจริงๆเล๊ย

ทำไมไม่พกยาดับเครื่องชนมาด้วยห๊า อึ่ม อดเห็นสึนะโหมดเท่ห์เลย (ในฟิคนี้สึนะจะได้ เท่ห์กับเข้าบ้างมั้ยเนี่ย หึหึ)

แล้วคาโลก็โพล่มา แอบสะกดรอยตามอยู่หรือไง เมื่อไหร่จะหางจะโพล่คะ // มองว่าเป็นคนไม่น่าไว้ใจมากนานละเจ้าค่ะ ฮา

อ่า คุณมุอาฆาตแค้นสึนะแน่ๆล่ะเจ้าค่ะ แต่ว่า จะมีเวลาห่างจากป๋าเบียมั้ยเนี่ย

ตอนแถมท้ายๆ เคะใคร ๆ ก็หวงอยู่แล้วหล่ะน๊า เห็นสองเมะมารุมบาทาพวกนั้นแล้วขำอ่า ฮ่าฮ่า

ตอนหน้าจะเครียดแล้วสินะ ใครจะโชคร้ายอะไรอีกรึป่าวน้อ รออ่านตอนต่อไปค่า

หึๆๆๆ อ่านต่อนี้แล้วสะใจพิลึก (?)

ว้า...น่าจะมีฉากมุคุโร่กับป๋าเบียโผล่มา...........ต่อให้คนอ่านกระชุ่มกระชวยหน่อยเนอะ ฮะๆๆๆ [หวังอะไรของมัน?]

ว่าแต่คาโล นายคิดจะทำอะไรกันแน่ เป็นฝ่ายไหนกันนะ!? มาแอบตามสึนะแบบนี้ เดี๋ยวคุณฮิโกรธตายเลย ฮะๆๆๆ [ทอนฟาลอยผ่านหัว -O-!!!]

ทั้งคาโลและเทรุก็ยังคงเป็นปริศนาต่อไปสินะ ทั้งปฏิกิริยาของเทรุที่มีตอนที่พบคาโล แสดงว่ามันต้องมีเงื่อนงำอะไรแน่ๆ อืมๆ

คุณฮิเริ่มตกหลุมรักปลาน้อยเข้าอย่างจังงังแล้วสินะ ส่วนไอ้พวกอันธพาลหื่นนั้น ช่างโชคไม่ดีเสียเลยนะ สงสัยฮิบาริแอบตามกลิ่นสัตว์กินพืชหัวเน่ามาจัดการคิดบัญชีแน่ๆเลย หึๆๆๆ

แถมมีป๋าเบียโผล่มาขอ 2 สะใจชะมัด เคะของข้า ใครอย่าแตะ ฮ่าๆๆๆๆๆ

ว่าแต่......แล้วอีกคู่ที่ลืมเลือนหายไปล่ะ!? โกคุ!!!+++ ยังนอนซมอยู่ในรพ.อยู่หรอ ต้องรีบไปช่วยยามะจากเจ้าเด็กหัวเขียวนั้นนะโว๊ยยยย

วาดรูปสวยอีกแล้ว ทำไมคุณบลัดวาดรูปสวยเยี่ยงนี้ เราก็ชอบวาดรูปนะ แต่วาดโกคุคนเดียว ฮ่าๆๆๆ [ไม่รู้ว่าลำเอียงหรือวาดคนอื่นไม่ได้กันแน่ -*-]

ก็ยังคงยืนยันว่า....แกรนด์!!! แกนี้มันเท่ห์จริงๆเลยว่ะ เท่ใจให้เต็มร้อย แต่เฉพาะในแฟมิลี่เปโรสเซ่นะ ฮะๆๆๆ

ส่วนผู้หญิงคนเดียวในทีม [ลืมชื่อ เนื่องจากไม่เคยสนใจ ซะงั้น!!!] ช่างเซ็กซี่จริงๆเลยนะ ส่วนเจสก้าร์ - -++++ (ยังคงเคือง)

ผมสีเขียว เสื้อก็เขียว ยังจะยืนใกล้เก้าอี้สีเขียวอีก แกจะเขียวไปหนายยยยยยย เขียวแบบนี้ไม่เหมาะกับน้ำเงิน (ยามะ) หรอกนะ

มันต้องแดงกับน้ำเงิน ถึงจะลงตัวกันสิ (?) ยังคงรอ ร๊อ รอ ต่อไป

เคียวยะ นี่หึงโหดน่าดูเลยแฮะ ก็สึนะโยชิจังออกจะน่ารักน่าจับกดนี่เน้อ 555

โอ้ววววววว ท่านฮิบ -0- ดุเดือดจิงๆ 555+

แหม๋ พออ่านตอนที่พี่ท่านแถมให้แล้ว ข้าน้อยหลุดขำเปนอย่างยิ่ง 5555+


อุ้ย แน่นอนขะรับท่านพี่พูดถูก เคะของใครใครก็หวงง 5 555+

อยากรู้จิงๆ สัปป้าจัง เปนไงมั่งหน๋อ -0- หุหุหุหุ