•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

.
.
.


เด็กทารกในชุดดำเดินนำสองหนุ่มวัยเจริญพันธุ์เต๊าะแต๊ะตามประสาทรงเด็กเดิน โดยหาใส่ใจความทะมึนของฮิบาริที่แผ่รังสีจะขย้ำปลาทูน่าเต็มแก่

ส่วนฝั่งปลานะหรอ?
ตัวนี่ลีบจนครีบ เอ๊ย!!แขนจะแนบไปกับลำตัวอยู่แล้ว


แต่แล้วขาสั้นของรีบอร์นหยุดเดินลง ดวงตากลมโตสีดำน่ารักใต้หมวกปีกกว้างสีดำมองร่างสูงของชายวัยกลางคนที่ยืนคุยอยู่กับหมอหนุ่มมาดเซอร์แสนคุ้นเคย “คุณพ่อ!!จามาล!!”

สึนะร้องทักเสียงดัง จนเจ้าของชื่อทั้งสองหันมามอง “สึนะ!!ทำไมถึงมาอยู่นี้ล่ะ? แล้วนี่ลูกเจอ...”
“เบียคุรัน..” ฮิบาริเอ่ยเสียงทุ้มเรียบ จนอิเอมิสึรู้สึกฉุนกึกนิดๆที่บังอาจมาตัดบทคุยกับลูกชายตัวเอง
รีบอรน์มองภาพการส่งสายตากัดกันระหว่างหนุ่มผมดำกับชายวัยกลางคน พลางยิ้มมุมปากขำขัน
เช่นเดียวกับจามาลที่เกาหัวแกรกๆ

-ยังกะ ศึกพ่อตาลูกเขยเลยแหะ..-




แอ๊ดดดด...


ประตูห้องเบื้องหลังที่สองชายวัยกลางคนยืนรออยู่ ปรากฏร่างของสตรีสาวสวยวัยราวๆ 20 ต้นๆในชุดกราวสีขาว เรือนผมสีไวโอเลตเข้มตัดบ็อบเทลงมา ประกอบกับนัยน์ตาสีทับทิมใต้แว่นวงรีไร้กรอบที่แสนเย็นชาทำให้คนตรงนี้สวยเชียบกว่าเก่า
“ดีจ้า!!รีเจตต้า!!” รีบอร์นทักเสียงใส ใบหน้ารูปไข่เข้ากับทรงผมเบือนหันมามองนักฆ่าอันดับ 1 ด้วยสายตาเย็นชา “ทักทายคำเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ รีบอร์น..”


“เธอเองก็เหมือนกัน เย็นเป็นน้ำแข็งเสมอต้นเสมอปลายตลอด..” เด็กทารกกล่าวกวนประสาทเล็กๆจนหญิงสาวตวัดตามองค้อน
“เอาน่า..รีเจตต้าจัง!!มันเป็นเรื่องดีออกที่พวกเราทุกคนเหมือนเดิม..” จามาลเอ่ยเสียงหวานช่ำจนเลี่ยน แม้หน้าตาจะไม่ดีเท่ากับคนที่หัวจรดเท้าเป็นสีขาว



แต่เรื่องเสียง และลีลา
เขามันใจว่าไม่แพ้(ไม่แพ้ใครหว่า???)




“งั้นหรอคะ..แต่ดิฉันว่า ถ้ามือคุณอยู่สุขบ้างมันก็จะดีไม่ใช่น้อย..” รีเจตต้าพูดเสียงเย็นชา มือเรียวบางของเธอจับข้อมือจามาลที่กำลังจะละลาบละล้วงไปสัมผัสก้นกลมกลึงของหล่อนเล่น ดัดจนได้ยินเสียงกระดูกดัง




กร๊อบบบบ...

“จ๊ากกกกกกกกกกก” หมอเซอร์กรีดร้องเสียงหลง ก่อนจะทรุดไปนอนกุมแขนที่ถูกบิดจนเขียวช้ำ
สึนะถึงกลับกลืนน้ำลายลงคออย่างเสียงไส้ กับความโหดสะท้านทรวงของหมอสาวมาดน้ำแข็งคนนี้
“ใครนะรีบอร์น?” เสียงหวานกระซิบถามข้างหูอาจารย์ของตน “รีเจตต้า ลอเรส เป็นแพทย์อัจฉริยะที่จบมหาวิทยาลัยhaward ตั้งแต่อายุเพียงแค่ 18 ปี ตอนนี้เป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาอันดับ 1 ของโลกแน่นอนว่าระดับนี้เป็นหน่วยแพทย์ลับสำคัญของวองโกเล่เหมือน จามาลนั่นแหละ“

ดวงตากลมโตหันมามองหน้าสวยของรีเจตต้าด้วยแววตาตกตะลึง ไม่น่าเชื่อว่าคนที่สมบูรณ์แบบทั้งหน้าตา สมอง และฐานะ ก็ยังมีในโลกนี้ด้วย ดวงตาสีทับทิมคู่งามเหลือบสบตาสีน้ำตาลกลมโตของเด็กชายที่เหมือนหญิงสาว
ก่อนจะหรี่ลงมองอีกฝ่ายอย่างดูแคลน “เธอคือ ซาวาดะ สึนะโยชิ ว่าที่วองโกเล่รุ่นที่ 10 ซินะ”
สึนะอึกอักชั่วขณะกับสายตาคมปราดแบบนั้น ก่อนจะพยักหน้ารั่ว “คะ..ครับ..คุณรีเจตต้า..”



-นี้นะหรอ วองโกเล่รุ่น10...—

สตรีผมสีไวโอเลตเข้มมองสึนะตั้งแต่หัวจรดเท้า พร้อมถอนหายใจยาว
“สารรูปแห้งอย่างกับไม้เสียบผี หัดหาอะไรใส่ท้องบ้างล่ะ..แล้วก็หัดออกกำลังกายด้วย..” คำพูดตัดเยื่อใยอย่างร้ายกาจในคำแนะนำสุขภาพที่หมอจะพูดให้คนไข้ฟัง ทำเอาแก้มใสขึ้นสีด้วยความอับอายและโกรธ
-ผู้หญิงคนนี้ ปากเสียชะมัดเลย-



“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก”
เสียงกรีดร้องโหยหวนแผดลั่นจากห้องที่หมอสาวพึ่งออกมา รีเจตต้ารีบหมุนตัวปรี่ผลักประตูเข้าไปในห้องนั้นพร้อมตะโกนเรียกจามาลให้เข้ามาด้วย “จามาล!!อาการคลั่งมาอีกแล้ว!!” หมอหนุ่มสุดเซอร์ชักสีหน้าจริงจังรีบวิ่งเข้าไปช่วยหยิงสาว ตามด้วยคนที่เหลือด้านนอกเข้ามาดูเพราะความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นในนั่น

สิ่งที่พบ..คือเด็กชายวัยราวๆ 8-9 ขวบ ผมสีทองสว่างสั้นหยิกเป็นลอนสวย นัยน์ตาสีฟ้าครามเบิกกว้างสุดขีดด้วยความกลัวน้ำตาใสไหลอาบแก้มนวลแดง แต่จากรูปลักษณ์แล้วขอบตาที่บวมเป่งขนาดนั่นแสดงว่าได้ผ่านการร้องไห้มามากมายนับไม่ถ้วย ร่างเล็กดีดดิ้นสุดขีดให้หลุดพ้นากพันธนาการของจามาลบนเตียง พร้อมส่งเสียงกรีดร้อง “ม่ายยยยยยยยยยยย”

“จามาล!!ล็อกตัวไว้ให้แน่น!!” รีเจตต้าออกคำสั่ง ในมือของหญิงสาวถือเข็มฉีดยาชนิดหนึ่งขึ้นมา เมื่อเด็กชายหันไปเจอเข็มที่กำลังจะจิ้มเข้าเนื้อ กลับแผดเสียงดังลั่นกว่าเก่า
“พอแล้ว!!!ทำอะไรนะ!!!” สึนะวิ่งเข้ามาขวางหญิงสาว ใบหน้าสวยชักสีหน้าโมโหหงุดหงิดทันที
“ถอยออกไป!!ฉันจะฉีดยาระงับประสาท เห็นไหมว่าเด็กคลั่งขนาดไหน!!” ดวงหน้าหวานเหลือบมองเด็กชายผมทองที่จับแขนเสื้อเขาแน่นทั้งแววตาขอความช่วยเหลือ “เธอ...”



“บอกให้ถอยไปไง!!!” เสียงหวานของเรือนผมม่วงตะเบ็งใส่ ฮิบาริเห็นถ้าไม่ดีกำลังจะเข้าไปดึงร่างเล็กนั่นออกมา
แต่กลับถูกรีบอร์นยกมือปรามไว้ “ใจเย็นๆรอดูไปก่อน..”
หนุ่มผมดำส่งเสียงจิ๊ปากไม่พอใจแต่ก็ทำตามคำพูดของรีบอร์นโดยดี แม้ว่าแววตาสีรัตติกาลยังคงมองไปยังสัตว์กินพืชอ่อนแอที่น่ารำคาญอย่างเป็นห่วงโดยไม่รู้ตัว


“ขอฉันคุยกับเด็กคนนี้ ได้โปรด...” สึนะวอนขอร้องหมอจิตวิทยาสาวที่หน้ายักษ์ด้วยความโมโห
“รีเจตต้า!!ดูนี้ซิ!!” จามาลร้องเสียงหลงเรียกสาวบ๊อบเท ใบหน้าสวยเบิกตากว้างตกใจเมื่อเด็กชายผมสีทองหยิกเป็นลอนหยุดดิ้นและหวีดร้องเสียงดัง แต่ยังคงไม่คลายความหวาดกลัวในใจออกไปมากนัก

มือหนาของหมอสุดเซอร์ค่อยๆปล่อยออกจากการกอดรัดร่างเล็ก และเดินออกไปยืนข้างหมอสาวที่เฝ้ามองการกระทำต่อไปนี้ของว่าที่วองโกเล่รุ่นที่10

สึนะค่อยๆหมุนตัวไปหาเด็กชายที่นั่งตัวสั่นเป็นลูกนกบนขอบเตียง ขาเพรียวค่อยๆทรุดลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้น ก่อนจะใช้มือนุ่มกุมจับมือเล็กของเจ้าของนัยน์ตากลมโตสีฟ้าคราม “ไม่เป็นไรแล้วนะ..ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว..”
หยาดน้ำตาจากดวงตากลมโตสวยไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง จนสึนะต้องเอาผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาให้ทั้งรอยยิ้มอ่อนโยน “ไหนบอกมาซิ..นายชื่ออะไร?”



ปากสีชมพูอิ่มเล็กบางสั่นระริกเงียบนาน ก่อนจะค่อยๆขยับพูดเสียงแผ่วเบา “ทะ..เทรุ..”
รีเจตต้าและจามาลชักสีหน้าตกตะลึงในความสามารถของเรือนผมสีน้ำตาล ดวงตาสีทับทิมใต้กรอบแว่นดูเหมือนจะตะลึงมากกว่าคนอื่นๆเสียด้วยซ้ำ


–หมอนี้...สามารถเกลี่ยกล่อมให้เด็กคนนี้บอกชื่อได้เพียงในเวลาไม่ถึงชั่วโมงด้วยซ้ำ -


“ตกใจหรอ..” เสียงทุ้มเอ่ยดังขึ้นจากปากหนาได้รูปของเมฆาแห่งวองโกเล่ ฮิบาริยิ้มขึ้น ตาสีดำทอดตามองไปยังร่างเล็กบางที่นั่งยิ้มให้กับเด็กชายวัย 9 ขวบเบื้องหน้า “นั่นแหละ ซาวาดะ สึนะโยชิล่ะ..-



“เทรุคุงงั้นซินะ..” นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตปรือมองเอ็นดูเด้กน้อย มือเรียวค่อยๆลูบผมสีทองนุ่มเบาๆจนเด็กชายสะดุ้งโหยงแก้มใสนวลขึ้นสีเห็นได้ชัด “บ้านอยู่ไหนหรอ?เทรุคุง”

“เด็กนั่นเป็นเด็กกำพร้านะ..”อิเอมิสึเอ่ยแทรกขึ้น นัยน์ตาสีดำขุ่นทอดมองเด็กชายตัวน้อยที่มีสภาวะจิตใจตกต่ำมากด้วยแววตาสงสาร “เด็กนั่นเป็นคนเห็นภาพการบุกสำนักชิงุเระ โซเอ็นที่แสนเลือดเย็น แถมพอไปแจ้งตำรวจ สน.ที่รับแจ้งก็ถูกพวกเปโรสเซ่ฆ่าเรียบ เหลือแค่เด็กคนนี้ที่รอดมาได้เพราะแอบซ่อนอยู่ในตู้เก็บเอกสาร..”



สึนะเบิกตากว้างตกตะลึงกับเรื่องราวเลวร้ายที่ถ่าโถมเข้าซ้ำเติมไม่หยุดหย่อนของเด็กชายผมทอง ดวงหน้าหวานหันกลับไปมองเทรุด้วยแววตาเศร้าสร้อย “ถ้างั้น..เด็กคนนี้ ก็ไม่มีที่ไปซินะ..” สึนะหันไปมองหน้าหนุ่มรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ตรงประตู ฮิบาริมุนคิ้วลงอย่างหงุดหงิดก่อนจะถอนหายใจยาวเบื่อหน่าย
“ตามใจแกแล้วกัน..แต่ไอ้สัตว์กินพืชมาชเมลโล่นั่นฉันไม่เอาเด็ดขาด!!” หนุ่มผมดำเน้นย้ำเสียงหนักแน่นประโยคหลัง ปากเรียวบางของสึนะยิ้มแห้งๆกับอารมณ์ของอีกฝ่าย


“เรื่องนั้นนะ...” จามาลเอ่ยพูดแทรกด้วยสีหน้ากังวล แต่กลับถูกมือเรียวบางของเรือนผมสีม่วงเข้มเกือบดำยกปรามไว้ “ไม่เป็นไรหรอก ฉันอนุญาต..” เสียงหวานของสาวแว่นดังขึ้น นัยน์ตาสีทับทิมเรียวสวยมองเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลสลับกับเด็กชายผมทองดัดลอนสวย
“เพราะยังไง..ถ้าทางเด็กนั่นจะสะดวกใจอยู่กับวองโกเล่รุ่นที่ 10 มากกว่า..บางทีอาการทางประสาทของคนไข้อาจลดลงจนหายเป็นปกติก็ได้..” ขาเรียวยาวสวมส้นเข็มสีแดงเข้มก้าวเดินเข้ามาหาเรือนผมสีน้ำตาล เทรุตัวสั่นมากกว่าเก่าจนรีบเขยิบตัวเข้าไปเกาะแขนอรชรของสึนะแน่น

ใบหน้าสวยปราดมองคนไข้ของเธอ ก่อนจะเลื่อนมายังดวงตาสีน้ำตาลเข้มกลมโตน่ารัก
“ฝากดูแลปกป้องเด็กคนนี้ด้วยนะ..” น้ำเสียงที่มักแข็งกร้าวเย็นชา ฟังดูอ่อนลงจนสึนะรู้สึกว่าสตรีคนนี้เป็นหญิงที่อ่อนโยนมากคนนึง แม้ว่าจะทำตัวเย็นชาจนน่าขนลุกก็ตาม

.
.
.
.

รถเบนซ์สีดำคันหรูจอดลงสนิทหน้าบ้านของสึนะ รอรับหนุ่มผมดำและร่างบางว่าที่ผู้นำของวองโกเล่แฟมิลี่ที่จูงมือเด็กชายผมสีทองดัดลอนสลวยเข้าไปในตัวรถยนต์

คนขับรถสวมสูทปิดประตูหลังให้อย่างสุภาพ ก่อนจะหันมาโค้งลาแก่นักฆ่าอันดับหนึ่งของโลก
“ส่งให้ถึงบ้านฮิบาริโดยปลอดภัยนะ..” เด็กทารกออกคำสั่งให้แก่คนขับรถที่ได้รับการฝึกปรือมาเป็นพิเศษ
ชายชุดดำพยักหน้าทั้งสีหน้าเรียบและเดินขึ้นรถด้านที่นั่งคนขับ



บรืน!!!!!


ตัวรถขับเคลื่อนออกไปสู่จุดหมายหปลายทางเบื้องหน้า นัยน์ตากลมโตของรีบอร์นมองตัวรถที่ไกลออกไปจนลับตาในที่สุด

ร่างเล็กของอัลโกบาเลโน่เดินกลับเข้ามายังฐานลัพวองโกเล่ใต้บ้านซาวาดะ นัยน์ตาใต้หมวกปีกกว้างสบมองคนทั้งสาม อันได้แก่ จามาล รีเจตต้า และอิเอมิสึ
“ฉันรู้ว่าเธอกังวลเรื่องอาการของเทรุ..แต่ฉันมั่นใจว่าเจ้าห่วยดูแลได้...” ค้วเรียวของหมอสาวมุ่นลงไม่พอใจและเฉสายตาหลบ ไม่ให้เด็กทารกตรงหน้ามาอ่านใจเธอ “ที่ฉันปล่อยไป..เพราะฉันคิดว่าลูกศิษย์นายอาจเป็นวิธีหนึ่งที่ช่วยในรักษาเท่านั้น” พูดจบหญิงสาวสะบัดตัวเดินออกจากกลุ่มไป

จามาลมองแผ่นหลังบางที่หายเข้าไปในห้องพักของหล่อนทั้งแววตาขำขัน ก่อนจะยกมือหนากร้านขึ้นมาเกาหัวตามนิสัย “เด็กนี้..ปากแข็งเหมือนเดิมจริงๆ ทั้งที่แสดงสายตาไว้ใจเจ้าหนูสึนะขนาดนั้น”
“ลูกศิษย์นายมันก็ปากแข็งทุกคนไม่ใช่รึไง” รีบอร์นพูดพร้อมยิ้มเล่ห์นัย หมอเซอร์ผมสีดำถอนหายใจยาวและออกแรงขยี้เกาจนผมจนยุ่งเหยิงกว่าเก่า “เฮ้อ...ฉันไม่ได้ชอบคนประเภทซึนเดระหรอกนะ แต่ทำไงได้ มันมีแต่พวกนี้มาให้สอนนี้หว่า..” หมอหนุ่มวัยกลางคนผิวปากอารมณ์ดีเดินทางไปยังลิฟท์ทางเข้าออกระหว่างใต้ดินกับพื้นบน




“ฉันขอตัวไปเยี่ยมเจ้าฮายาโตะหน่อยละกัน..แล้วเดี๋ยวต้องไปดูอาการแขนหักของซาซางาวะ เรียวเฮอีกให้ตายซิมีแต่คนไข้ผู้ชายทั้งนั้นเลย ..เช็ง..” จามาลบ่นงึมงำ พลางเอานิ้วก่อยเคะรูหูเล่นแสดงถึงความเบื่อหน่ายและซกมก ก่อนจะหายไปพร้อมกับประตูลิฟท์ที่เลื่อนปิดตัวลง

หนุ่มวัยกลางคนในตำแหน่งผู้ดูแลนอกแก๊งเบือนหน้าจากลิฟท์มามายังเด็กทารกตัวจิ๋วที่เตี้ยกว่าตนนับโข
“กังวลอยู่หรออิเอมิสึ..” เด็กทารกหันมามองตอบร่างสูง อิเอมิสึถอนหายใจยาวทั้งสีหน้าอิดโรย
“เด็กที่ชื่อเทรุ..ฉันว่าต้องไม่ธรรมดา และต้องเป็นอะไรซักอย่างแน่ๆ เปโรสเซ่ถึงได้ลงทุนฆ่าตำรวจทั้ง สน. ที่เห็นหน้าเด็กนั่น และฉันคิดว่า...”


“เด็กนั่นคงถูกเปโรสเซ่ตามล่าด้วยใช่ไหม..” นักฆ่าตอบแทนใจของชายผมสีน้ำตาลอ่อนจนเกือบเป็นสีทองแซมด้วยสีเทาประปราย
ดวงตากลมโตสีดำมองใบหน้าของชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยสีหน้าวิตกกังวลพยักหน้าตอบ
“ถึงมันจะเพิ่มความอันตรายให้เปโรสเซ่พุ่งเป้าไปยังทางนั่นหนักกว่าเก่า แต่ฉันว่ามันก็คุ้มค่าที่จะทำ..”
มือป้อมขึ้นไปขยับหมวกปีกกว้างบนหัวให้เข้าทรง ปากเล็กยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาผิดวัย
“เพราะนี้จะทำให้เปโรสเซ่เดินเข้ามาติดกับเราได้ง่ายขึ้นไงล่ะ”


อิเอมิสึนิ่งเงียบไม่ตอบอะไร ปากหนาเม้มแน่นแสดงความกังวลในใจออกมา จนรีบอร์นถอนหายใจยาวกับความเป็นห่วงลูกชายในไส้ของร่างสูงข้างตัวเอง “เลิกกังวลเรื่องสึนะได้แล้ว เจ้านั่นไม่ใช่เจ้าห่วยป้อแป้คนเดิมแล้ว และยังมีผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดปกป้อง รับรองได้ว่าไม่มีปัญหาแน่นอน”

นัยน์ตาคู่คมสีขุ่นสบตาไร้เดียงสาตามวัยของอีกฝ่าย ก่อนจะถอนหายใจยาว “เข้าใจแล้ว..ยังไงก็ต้องฝากชีวิตสึนะไว้กับผู้พิทักษ์เมฆาซินะ..” หน้ากร้านเจนโลกมุ่นคิ้วกล่าวเสียงหงุดหงิดเมื่อเอ่ยถึงหนุ่มผมดำ อาการท่าทางฮึกฮัดไม่พอใจของอิเอเมิสึทำเอานักฆ่าอันดับหนึ่งยิ้มขำๆ
-เอาอีกแล้ว..อาการพ่อหวงลูกสาว..-


“เอาล่ะ..คราวนี้เรามาทำเรื่องที่พวกเราทำได้ดีกว่า..” เสียงใสพูดจริงจังขึ้น ชายผมสีทองแซมเทาเลิกคิ้วสูงประหลาดใจกับคำพูดคำจาที่เข้าเรื่องหลักการแบบนี้ “นายพูดแบบนี้ แสดงว่าได้ข้อมูลอะไรมางั้นหรอ..”

เด็กชุดดำพยักหน้าตอบอีกฝ่าย “เมื่อกี้ ตอนที่ฉันกับพวกสึนะแล้วก็เบียคุรันคุยเรื่องพลังเปโรสเซ่ แซนซัสกับเลวี่
กลับมาทั้งสภาพบาดเจ็บสาหัส..” นัยน์ตาคู่คมเบิกกว้างตกตะลึง ปากหนาอ้าปากค้างกับข้อมูลความเป็นไปของคนในแฟมิลี่ที่สังกัดอยู่
“แซนซัสกับเลวี่งั้นหรอ!!”



“แต่ที่เด็ดกว่านั่น ดูเหมือนว่าแซนซัสจะสืบอะไรได้บางอย่างถ้าทางจะสำคัญมาก ถึงได้พยายามรั้งสติบอกสึนะ” บรรยากาศตึงเครียดกลับมาปกคลุมอีกครั้ง อิเอมิสึฟังรีบอร์นด้วยใจระทึกจนเหงื่อไหลซึมจากหน้าผาก
“ถ้าอย่างงั้นต้องรอให้แซนซัสได้สติแล้วค่อยถามซินะ..” ชายสูงวัยเอ่ยเสียงแหบพร่า
“ดูเหมือนว่า..ถ้าทำแบบนั้นอาจไม่ทันนะซิเพราะอาการของแซนซัสหนักมาก ถ้ารอคงไม่ทันการณ์ฉันรู้สึกได้”
นัยน์ตากลมโตฉายแววจริงจังเห็นได้ชัด ร่างสูงวัยกลางคนกลืนน้ำลายลงคอกับลางสังหรณ์ของรีบอร์นที่เกิดจากประสบการณ์ท่วมท้น
จนมั่นใจได้ว่าโอกาสที่ความคาดเดาของเด็กต้องสาปคนนี้จะผิดพลาดมีแค่ 3% เท่านั้น



“แต่ไม่ต้องห่วง เพราะแซนซัสได้ทิ้งกระดาษเก่าๆที่ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ไว้ งานนี้คงจำกัดวงแคบได้เยอะ หรือไม่ก็จี้จุดได้ตัวเลย”
รีบอร์นแสยะยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องทำงานตามด้วยอิเอมิสึ เพื่อสืบเรื่องราวในม่านดำของเปโรสเซ่แฟมิลี่ และอีกไม่นานจะเปิดขึ้นในไม่ช้าพร้อมชะตากรรมอันน่าสะพรึงพรัน สะท้านวงการมาเฟียไปทั่วโลก




TBC

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

คาดว่า มาแบบยาวนะค่ะ(ใช่ไหม?)

ไปก่อนค่ะ บาย ^ ^

ตอนใหม่มาอย่างไวอ่าท่านบลัด แถมยังยาวอีกด้วยย โฮกกกก อ่านได้จุใจมากกกกกก

ตอนนี้มันเครียดๆ กดดันๆ ยังไงชอบกล แต่ก็มีหลุดๆกับ ป๋าเบีย และก็ โชจังกับสปาน่า นิดหน่อยย

มีแต่คนเจ็บตัว เจ็บหนัก สาหัสกันทีเดียว ป๋าแซนเจ็บหนักด้วยอ่าา กรั๊ดดดดดด ส่วนเลวี่จะเป็นอย่างไรนั้น ช่างเค้าไปเถอะค่ะ ฮา

เบื้องหลังและพลังของศัตรูนี่ไม่ธรรมดาเลยนะคะ ขนาดป่าเบียยังไม่อยากได้พลังแบบนั้นเลย เหอๆ คิดแล้วหนาวคะ

แล้วจะทำยังไงให้แหวนมันอัพเกรดได้ละคะ ตีบวก? เพิ่มธาตุ? อ่านี่มันไม่่ใช่เกม เหอๆ

ปริศนายังคงไม่กระจ่าง รอรีบอร์นและป๊ะป๋าอิเอ ไขคดี หึหึ

รออ่านตอนต่อไปค่าาา

โอ้ส! ตามมาเมนต์ให้แล้ว อาจสั้นหน่อยเพราะอ่านทางมือถือ แหะๆ

ที่ว่าแกรนเหมือนใครสักคนเนี่ย ใช่ป๋าโอโม่ นามเบียคุรันปะ

เพราะเท่าที่ดูทั้ง 2 มีหลายอย่างคล้ายกัน ไอ้นิสัยเอาแต่ใจเนี่ย แบบยิ้มตลอด แต่พอไม่พอใจก็เชือดหมด หึๆๆ (ตรงนี้ละที่ต่างจากยามะปะ)

แถมรสนิยมเชยชมสัปปะรดก็เหมือนกันด้วย (ฮา)

อ่า...ตอนนี้มีตัวละครใหม่เพิ่มมาอีกแล้ว หนุ่มน้อยนามเทรุ มีอะไรแอบแฝงไว้นะ หรือจะเป็นความโมเอะ (ไม่เกี่ยวละ) ดันไปเห็นตอนยามะบุกสำนักดาบซะด้วย รู้อะไรมานะ?

ว่าแต่เห็นด้วยเลยที่ว่าลูกศิษย์จามาลมีแต่คนปากแข็ง แถมโหดอีกต่างหาก (พาดพิงถึงโกคุด้วยสินะ ฮะๆ)

แต่ก็มีข้อแตกต่างกันนะ โกคุเป็นคนอารมณ์ร้อน ซ่อนความรู้สึกด้วยความโกรธเสมอ

ส่วนรีเจตต้าเนี่ย ดูเป็นคนเย็นชา ติดนิ่งแต่แฝงความโหดไว้

แต่ด้านสมองนี่อัจฉริยะทั้งคู่ อิจฉาเฟ้ย! -*-

มาดูด้านคนที่เราชอบอีกคน แซนซัส! ป๋าน่วมมาเลยเรอะ หนอย...คาน่อน อย่าคิดว่าเท่ห์แล้วจะมาล้มป๋าได้นะ! (ชะเฮ้ย เผลอชม - -)

ยังไงเราก็ยังอยู่ฝั่งป๋าเช่นเดิม อย่างน้อยป๋าก็จิ๊กของมันมาได้อย่าง

สู้ๆ ป๋าแซนต้องรีบหายนะ ยังมีหลามคอยห่วงอยู่คน ตราบที่ยังไม่ได้กดหลาม ห้ามตายนะเฟ้ย! [ดาบเฉี่ยวหัว เฮ้ย -0-]

ว่าแต่ 8059 ต้องรันทดไปจนเกือบจบเรื่องเลยเรอะ โฮก สงสารโกคุแทน

แอบมีความคิด(ชั่วร้าย)ว่าพอยามะสู้กับโกคุ แล้วโกคุบาดเจ็บอาจเกือบตายหรือตายเลย ยามะก็คืนสติจากนั้นก็โกรธแค้นมากฟันเจ้าเจสก้าร์ตายเลย วะฮ่าๆๆ (โหดจัด)

แต่อย่าเลย ไม่อยากเห็นโกคุตาย เห้อ ต้องลุ้นกันต่อไป

แต่เจสก้าร์ดูท่าจะชอบยามะพอสมควร มีเป็นห่วงกันด้วย งานนี้โกคุมีสิทธิโดนหมายหัวนะเนี่ย สู้เค้าฮายะ ระเบิดมันให้เป็นจุนเลย (แต่เจอยามะทีจอด งะ)

ในฝั่งเปโรสเซ่ คาน่อนดูจะป็อปพอๆกับฮิบาริเลยนะเนี่ย

แต่เราชอบแกรนอยู่ดี ส่วนตัวชอบตัวละครชายผมแดง รองทรง ยิ่งกวน โหด ยิ่งโดน! 555

พอละง่วง กดพิมพ์ยากด้วย ก็รออัพนะ โดยเฉพาะ 8059 ฮะๆ (ไปๆมาๆเป็นเมนต์ยาว)

โฮ้ยยยย !!!

มันส์มากกก >_< !!

ติดตามฟิคของพี่บลัด 2 เรื่องแว้ววว -0- มันส์ทุกเรื่องเลยหนา ^_^

อ่า แต่เรื่องนี้ อ่านแล้วเคืองๆ ยามะจังอยู่นะเนี่ย หนอยย !! บังอาจทำกับก๊กจังได้ T^T
(หลายอารมณ์แท้ตรู)

มิยอมนะ ๆๆๆ

เห้ออ ~

แต่อยากรู้จังว่าเมื่อไร่ฮิบจังจะรู้ตัว ฮ่าๆๆ 55.

ศัตรูใหม่ร้ายกว่าเดิมทูน่าจะไหวไหมเนี่ยย ???

อ่านไปอ่านมายังกะทูน่าเปนพะหญิงจิงๆเลยน๊า 55555 .

สงสาร โกคู๊ อะจ๊ากกกกกกกก !!!!

ยามะกลับมาเปนคนเดิมเร็วๆเซ่ !! -0-

เอว่าแต่ สัปป้าหายไปไหนน่ะ 555. ท่านเบียตามหา ฮิ่วววว อะคึหึหึหึ

รักพี่บัลดกร๊าบบบบบบ >3< ...

ปล.อ่าขอประทานโทษที่ถามนะขอรับ เมื่อไหร่พี่จาไปอัพ นายตัวร้ายสู่วิวาห์กำมะลอ อ่ากั๊บ เหะๆๆ ^.^;;
ลป.(ลืมไป) ไม่ค่อยมีเรทเลยอ่ะ คึหึหึหึ (หื่นนน -..-)

Pao.~*

ไวค่ะ และตอนนี้ก็มาอัพอีกแล้ว ตอนนี้ละจากความเครียดมาแนวน่ารักฮาๆบ้าง
เลวี่คงน้อยใน่ดูเลยนะนั้น(ฮา) จอัพเกรดยังไง ไม่นานเกินรอคะ น่าจะอีกราวๆสองสามตอนจะได้รู้แล้ว
ไม่ธรรมดาแน่นอนค่ะ งานนี้พัวพันใหญ่มาก ไม่ใช่แค่วองโกเล่ แต่เกี่ยวกับมาเฟียทั้งโลกเลยค่ะ เกี่ยวยังไงต้องดูกันไปค่ะ


0ReAl0

ไม่ใช่ก็ต้องใช่แล้วละค่ะ ถูกแล้วค่ะ คล้ายป๋าเบีย เทรุรู้อะไรนั้นต้องรอลุ้นเอาค่ะ
ถูกค่ะพาดพิงถึงกีกจังด้วย 55 ป๋าแสนแกต้องมีดีอยู่ ถึงสู้ ไม่ได้หาคนมาแก้แค้นให้น้องหลามก็ยังดี
เราเองก็ชอบแกรนเหมือนกันค่า ^ ^


garfew2648

ขอบคุณค่ะ ><
ท่านฮิรู้ตัวตอนนี้แล้วค่ะ(รึเปล่านะ?)มุคุไปไหน ตอนนี้ไม่ต้องหาแล้วละค่ะมาตลอดทั้งตอน จนจะแย่งซีนพระเอกของท่านฮิแล้ว(ฮา)
มาถึงวิวาห์กำมะลอ ขอเป็นอาทิตย์หน้าละกันค่ะ บลัดจะอัพถ้าไม่ติดอะไรนะ

Part 32 ครึ่งแรก





“มืดหม่น..” 1 ในคนใช้บ้านฮิบาริเอ่ยขึ้น ขณะที่เจ้าตัวแอบมุมดูบรรยากาศอึกครึมในห้องอาหารระหว่างเจ้านายกับผู้ร่วมอาศัย
แถมด้วยเด็กชายผมทองหยักศกอายุราวๆ 6-7 ขวบ ท่าทางรวมถึงสีหน้าดูอ่อนแอและเหมือนจะตื่นกลัวโดยเฉพาะกับฮิบาริ
“นั้นซิ..ตั้งแต่กลับมาคราวนี้ นอกจากคุณหนู กับคุณสึนะแล้ว ยังมีเด็กน้อยคนนี้พ่วงมาอีกเนอะ” คนใช้อีกคนพยักเพยิดเห็นด้วยเป็นแถบ

“นี้พวกเธอทำอะไรกัน” เสียงแหบของสตรีวัย 60 กว่าๆดังขึ้น ทำเอาสมาคมคนใช้ช่างมุงสะดุ้งโหยง ก่อนจะค่อยๆหันไปมองต้นเสียง
“คะ..คุณทาโนะ!!!”

นัยน์ตาสีเทาขุ่นมองเหล่าคนใช้อย่างไม่พอใจ พร้อมออกคำสั่งไล่ “งานการไม่มีทำรึไงกัน ถึงได้มามุงดูอะไรแถวนี้ ไปทำงานทำการได้แล้ว” เหล่าคนใช่ผงกหัวและแตกก๊กออกไปอย่างเร่งรีบ ท่าทางของเหล่าสาวใช้ทำเอาหัวหน้าแม่บ้านวัยชราถอนหายใจเบื่อหน่าย ใบหน้าเหี่ยวย่นแต่แฝงไปด้วยความใจดีหันมามองการรับประทานอาหารของคนทั้งสามอยู่นานสองนาน ก่อนจะเดินจากไปทำงานของตัวเองต่ออย่างเงียบๆ

.
.


สึนะมองหน้าของบุรุษผมดำเบื้องหน้า ก่อนจะหลุบสายตาหลบตาคมสีนิลฉายแววดุดัน จ้องมองราวกับเขาผู้ต้องหารอการสอบสวน

อาหารร้อนๆที่วางอยู่เริ่มลดอุณหภูมิตามกาลเวลาที่ผ่านไป โดยมีแต่ความเงียบที่ยังคงดำเนินต่อ
หนึ่งคนเป็นเรือนผมน้ำตาลร่าวเล็กราวกับเด็กผู้หญิงนั่งตัวเกร็งเนื่องจากกำลังถูกเรือนผมดำจับผิด
ส่วนอีกหนึ่งเป็นเด็กชายผมทอง นัยน์ตาสีฟ้ากลมโตฉายแววเศร้าสร้อยเหม่อลอย มองร่างบางและร่างสูงกลับไปมา


“อะ...เออ.คุณฮิบาริครับ..ไม่ทานข้าวละครับ เดี๋ยวเย็นหมดซะก่อน” สึนะตัดสินใจเปิดบทสนทนาเปลี่ยนเรื่องให้คนตรงหน้าเลิกสร้างบรรยากาศเหมือนแดนประหาร ฮิบาริหรี่ตาลงมองร่างบางและพูดขึ้น
“ฉันไม่หิว..จนกว่าแกจะอธิบายนั้นให้ฉันฟัง!!ว่าทำไมแกถึงออกปากขอนัดเดทกับไอ้หัวสับปะรดนั้น” เสียงทุ้มเอ่ยเสียงดังเหมือนกับตะคอก จนเด็กชายวัย 7 ขวบสะดุ้งโหยง มือเล็กผอมเกาะจับแขนเสื้อชายหนุ่มร่างเล็กแน่นทั้งตัวสั่นด้วยความกลัว “คะ..คุณฮิบาริ..ใจเย็นๆครับ อย่าลืมซิครับ เทรุคุงเขายังไม่หายจากอาการช็อก” สึนะปรามอีกฝ่าย ก่อนจะโอบกอดปลอบประโลมเด็กผมทองที่ตัวสั่นเป็นลูกนก

ฮิบาริสบถอย่างไม่พอใจเบาๆ หน้าคมคายหลับตาลงข่มสติอารมณ์โกรธของตนไว้
“งั้นแกก็รีบๆพูดมาซะ ไม่งั้น..” ทอนฟาปรากฏออกจากใต้สาปเสื้อคลุมสีดำ สะท้อนแสงไฟนีออนบนเพดานห้องวาบวับ ใบหน้าหวานซีดลงทันที ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายพูดต่อเขาก็พอจะสื่อความหมายได้ว่าหนุ่มรุ่นพี่หมายความว่ายังไง!!
“ครับๆผมเข้าใจแล้ว เพราะงั้นช่วยเก็บทอนฟาก่อนเถอะครับ” ชายผมน้ำตาลรีบโพล่งพูดห้ามปรามอารมณ์โมโหของฮิบาริ

เรือนผมดำสบตาสีน้ำตาลกลมโตอยู่นานสองนาน ก่อนจะยอมทำตามอีกฝ่าย ร่างบางถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะสูดหายใจลึกๆเล่าเรื่องราวให้อีกฝ่ายฟัง...


.
.
.

“คึหึหึหึหึ” เสียงหัวเราะในลำคอชวนขนหัวลุกดังขึ้นจากในห้องนอน แต่หากวันนี้ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าท่าทางของเจ้าของเสียงที่ว่า ดูจะระรื่นมีความสุขเป็นพิเศษ
“ท่านมุคุโร่ตอนอารมณ์ดีแบบนี้ให้ความรู้สึกขนลุกชอบกลแหะ” เคนเอ่ยกระซิบกับชายหนุ่มสวมแว่นตา และสาวผมสีไวโอเลตทรงเดียวกับชายผมสีไพลิน ดวงตาสีน้ำผึ้งลอบมองชายร่างสูงโปร่งตัวบางที่กำลังลองชุดอยู่หน้ากระจกจากช่องแง้มประตูห้องนอนเล็กๆ

จิคุซะพยักหน้าตอบเห็นด้วยกับอีกฝ่าย ก่อนจะใช้นิ้วเรียวดันแว่นให้เข้าที่
ขณะเดียวกันโคลมได้แต่ถอนหายใจระอากับอาการกระดี้กระด้าของนายที่เธอแสนเทิดทูนหลังจากที่ได้รับโทรศัพท์จากว่าที่บอสวองโกเล่ขอนัดเจอที่สอวนสนุกนามิโมริตอน สิบโมงเช้า

-ท่านมุคุโร่ทำตัวอย่างกับอาการสาวน้อยถูกคนที่ชอบนัดเดทงั้นแหละ-





“ผมไปก่อนนะครับ ฝากดูแลที่นี้ด้วยนะ” มุคุโร่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงยีนส์โบกมือพลางยิ้มหวานให้ลูกน้องทั้งสาม “ค่ะ” โคลมตอบแทนชายสองคน คนผมสีทองชี้ทำจมูกฟุดฟิด ไม่พอใจกับกลิ่นน้ำหอมฉุนเกินเหตุของชายผมสีน้ำเงิน ส่วนจิคุซะไม่ตอบอะไร ใช้ท่านิ่งเงียบสยบความเคลื่อนไหวดังเช่นทุกครั้ง

“ไม่ชอบเลยอะ ท่านมุคุโร่ฉีดน้ำหอมแรงขนาดนี้ ชอบแบปกติมากกว่า” เคนเอานิ้วถูกจมูกแรงๆจนปลายจมูกแดงโร่ และนึกถึงกลิ่นกายหอมหวานอ่อนๆของแชมพูปนเปสับปะรดหวานๆ ตามปกติของคนผู้เดินจากโกคุโยแลนด์เมื่อครู่

“เคนทำหน้าหื่นจังเลย” ดวงตากลมโตข้างเดียวมองชายผมทองเหลืองที่ทำตาเคลิ้มจนขนทั้งกายของเธอลุกชัน
หนุ่มแว่นสวมหมวกไหมพรมสีพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพุดของเด็กสาว ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้าตึกโกคุโยแลนด์ปล่อยให้อินุเคนยืนนึกถึงผิวนุ่มๆกลิ่นกายหอมๆของมุคุโร่ต่อไป






ขายาวแอบเพรียวใต้กางเกงยีนส์เข้ารูปก้าวมาจนถึงหน้าบ้านของคู่แข่งคนสำคัญทั้งด้านฝีมือการต่อสู้ และหัวใจ
ปากเรียวเหยียดยิ้มขึ้น และใช้นิ้วเรียวยาวจิ้มออดของบ้านฮิบาริ



กิ๊งก๊อง!!!!



สิ้นเสียงออดทุกสิ่งทุกอย่างในเรือนญี่ปุ่นหลังใหญยังคงความเงียบสงบเช่นเคย แต่ไม่นานนักกลับมีเสียงฝีเท้าเล็กๆก้าวเดินออกจากตัวบ้านมาเปิดประตูเล็กข้างประตูเลื่อนใหญ่
“รอนานไหมมุคุโร่” สึนะทักทานเสียงใสพร้อมรอยยิ้มน่ารักเกินห้ามใจ แถมด้วยชุดเสื้อกันหนาวแขนยาวมีหมวกเล็กๆสีเหลืองอ่อนกับกางเกงสามส่วนสีน้ำตาลเข้มร้องเท้าพละสีขาว ทำให้คนตรงหน้าดูน่ารักขึ้นเป็นกองจากยามปกติ “คึหึหึ ไม่นานหรอกครับ แค่คุณวองโกเล่ชวนผม’เดท’แบบนี้ ผมก็ดีใจมากแล้วครับ” คำหวานกล่าวดังออกมา โดยเน้นคำว่า ‘เดท’ชัดเจน พร้อมใช้ตาต่างสู่งามปรายมองไปยังหน้าต่างบ้านชั้นสองที่มีคนยืนอยู่อย่างที่มุคุโร่คาดไว้



“แหะๆจะพูดว่าเดทมัน..ก็…” ดวงตาอัญมณีต่างสีจ้องมองร่างเล็กที่อ้ำอึ้งอย่างเอ็นดู
-คงจะเขินซินะครับ คึหึหึหึ คุณนี้น่ารักจัง-


ร่างสูงโปร่งเนเข้ามาถือวิสาสะจะจับมือนุ่มของอีกฝ่าย แต่แล้วมือบางนั้นกลับถูกใครบางคนตัดแย่งจับไปดื้อๆ
“เอ๋?” มุคุโร่มุ่นคิ้วลงไม่พอใจมองเด็กชายผมสีเหลืองหยิกเป็นลอน หน้าใสซื่อน่ารักกุมมือสึนะแน่นและใช้ดวงตาสีฟ้าครามใสมองเรือนผมสีไพลินอย่างกล้าๆกลัวๆและไม่ไว้วางใจเท่าไหร่
“นี้เทรุคุงน่ะ..คือเขาติดฉันแจเลย ก็เลยว่าจะพาไปเที่ยวด้วย..”
ดวงตาสองสีเบิกกว้างมองเด็กชายที่เกาะเรือนผมสีน้ำตาลแน่นเป็นตังเม ความรู้สึกไม่พอใจปะทุขึ้นในอกซ้าย แต่ยังคงแสร้งยิ้มกลบเกลื่อน “คึหึหึหึ คุณวองโกเล่ครับ..แบบนี้มันก็ไม่ใช่เดทซิครับ”
สึนะฉีกยิ้มแห้งๆตอบกับอาการอารมณ์ขึ้นของอีกฝ่าย “กะ..ก็ทำไงได้ล่ะ..แต่ฉันก็อยากให้เทรุเขาเปิดหูเปิดตาบ้าง..นายคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม”


ดวงตากลมโตช้อนมองวอนขออีกฝ่าย แน่นอนว่าความโมเอะที่มีอยู่แลวมันเพิ่มขึ้นเป็นกองจนมุคุโร่ใจระทวยไปอยู่แทบเท้า
”คึหึหึ ไม่เป็นไรครับ แต่ว่า…” ดวงหน้าคมสวยยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจโน้มเข้ากระซิบบางอย่างข้างหู จนสึนะหน้าแดงแจ๋ “ถ้างั้นไปกันเถอะครับ ถ้าช้าเดี๋ยวคนเต็มพอดี” มุคุโร่ตัดบทสนทนาและเดินนำทั้งสองไป



ทั้งสามคนอยู่ใต้สายตาสังเกตการณ์ของนัยน์ตาสีรัตติกาลจากหน้าต่างห้องทำงานชั้นสองในเรือนญี่ปุ่น
ที่ตอนนี้แผ่รังสอำมหิตพร้อมฆ่าคนทุกเมื่อออกมา จนเหล่าคนใช้ไม่กล้าเข้าไปใกล้แม้แต่น้อย


“คุณทาโนะคะ คุณหนูเป็นแบบนี้ อิฉันไม่กล้าทำอะไรเลยค่ะ “ หนึ่งในคนใช้สาวกระซิบบอกหัวหน้าแม่บ้าน
โดยมีพวกคนใช้อื่นๆเห็นด้วยพยักหน้าหงึกหงักตอบเป็นเสียงเดียวกัน




รู้กันอยู่ว่าเวลาฮิบาริโมโห หรืออารมณ์ไม่ดีมันน่ากลัวขนาดไหน
แล้วยิ่งตอนนี้โคตรน่ากลัวกว่าทุกที ขืนเกิดทำงานอะไรผิดพลาดขึ้นมา

คงได้เป็นกระสอบทรายทดสอบทอนฟาแน่ๆ T T




นัยน์สีเทาขุ่นมองเจ้านายของตนที่มองร่างเล็กผมสีน้ำตาลฟูกับชายหนุ่มผมสีน้ำเงิน และเทรุเดินออกไปด้วยกัน
ทาโนะเลิกคิ้วสูงจนหน้าผากพับเป็นรอยย่นชัดเจน ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างขำขัน จนคนใช้ทั้งหลายงุนงง
“ไม่มีอะไรหรอก พวกเธอไปทำงานเถอะ เดี๋ยวฉันไปคุยกับคุณหนูเอง” เหล่าคนใช้มองหน้ากันตาปริบๆ แต่ถ้าแม่นมของนายตนเอ่ยปากขนาดนี้ แสดงว่างานนี้คุณทาโนะต้องมีวิธีระงับหรือดับอารมณ์ร้อนระอุของชายหนุ่มผมดำได้เป็นแน่ จึงเลือกทำตามคำสั่งอีกฝ่ายโดยกลับไปทำงานที่คั่งค้างไว้






ก๊อกๆ



“ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามารบกวน!!” เสียงเย็นเชียบดุดันตอบกลับมาเด่นชัด แต่นั้นหาได้ทำให้คนด้านนอกเกรงกลัวไม่ “อิฉันทาโนะเองค่ะ คุณหนู”


ไม่มีเสียงใดๆตอบกลับอยู่นาน จนในที่สุดความเงียบก้ถูกทำลายลงโดยเจ้าของห้อง “เข้ามาซิ”
เสียงตอบรับอนุญาตฟังดูอ่อนลงจากเมื่อกี้ ทาโนะยิ้มรับก่อนใช้มือเหี่ยวย่นจับลูกบิดประตูเปิดเข้าไป
หญิงชราในชุดกิโมโนสีน้ำตาลเข้มแก่ๆก้าวเดินเข้ามาห้องปูพรมสีแดงทั่วด้วยท่าทางสุภาพที่ถูกฝึกจนเป็นนิสัย
นัยน์ตาขุ่นพร่าตามวัยมองร่างสูงที่ยืนพิงกระจกมองจุดที่คนสามคนเคยยืนอยู่ไม่วางตา โดยมีนกสีเหลืองตัวป้อมบินไปรอบๆพลางร้องเพลงโรงเรียนนามิโมริ ราวกับปลอบใจเจ้านายของมัน


“กังวลเรืองหนูสึนะหรือคะ?” ตาสีนิลตวัดควับมองแม่นมตัวเองทันที คิ้วเรียวมุ่นลงแสดงความหงุดหงิดที่ได้ยินคำถามนั่น “ไร้สาระ…” ทาโนะหรี่ตามองเอ็นดูกับท่าทีฉุนเฉียวของอีกฝ่าย และการสะบัดหน้าหนีไปมองวิวนอกหน้าต่างนั้นอีก แสดงให้เห็นชัดๆว่าต้องการหลบตาเธอชัดๆ

“สมัยก่อนคุณผู้ชายก็เป็นเหมือนคุณหนูเลยนะค่ะ ตอนที่เห็นคุณผู้หญิงไปสุงสิงกับชายอื่น” ปากสีแดงคลำๆขยับูดเล่าเรื่องสมัยก่อนเช่นคนแก่ทั่วไปพลางหันหน้าไปมองรูปคู่ชายผมสีดำยืนเคียงคู่กับสตรีผมสีน้ำตาลยาวสลวยในกรอบรูปเล็กๆที่ตั้งบนโต๊ะไม้สักสีน้ำตาลเข้ม


ฮิบาริหันหน้ามามองอีกฝ่ายตรงๆทั้งสีหน้าไม่พอใจ
“ฉันก็ไม่ชอบสัตว์กินพืชหัวไร่!!!แล้วก็เกลียดการรวมฝูงเท่านั้น!! ” ฮิบาริหันหน้ามามองอีกฝ่ายตรงๆทั้งสีหน้าไม่พอใจ ก่อนเดินกระแทกเท้าไปนั่งบนเก้าอี้นวมสีดำของโต๊ะทำงาน ตามด้วยฮิเบิร์ดบินตามมาเกาะไหล่กว้างของชายหนุ่ม

ทาโนะส่ายหน้าระอาใจกับอาการปากแข็งของชายหนุ่มผมดำ และเดินตรงเข้ามาพร้อมลวงเอาบางอย่างที่อยู่ใต้สาบเสื้อกิโมโนวางลงบนโต๊ะทำงานของเจ้านายตัวเอง
“อิฉันว่ามันถึงเวลาที่ของสิ่งนี้ควรให้คุณหนูแล้ว ส่วนคุณหนูจะใช้หรือไม่ก็แล้วแต่คุณหนู” หัวหน้าคนใช้โค้งสุภาพลา และเดินออกไปจากห้อง



ปัง!!!


เสียงประตูปิดลงสนิทพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวห่างไปเรื่อยๆจนไม่ได้ยินในที่สุด นัยน์ตาสีดำเหลือบมองกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาลอย่างชั่งใจอยู่นาน “อะไร?”
ฮิบาริมุ่นคิ้วสงสัยกับห่อพัสดุเล็กปริศนา ก่อนจะตัดสินใจแกะห่อสีน้ำตาลออกเปิดดู “!!!!!!!!!!!!”



กล่องสี่เหลี่ยมมนๆหุ้มผ้ากำมะยี่สีแดงเข้ม พอเปิดฝาออกพบแหวนวงเล็กสีเงินเรียบประดับเพชรเม็ดเล็กๆสีใสวาววับ “นี้มัน!!!” นัยน์ตาคู่คมเบิกกว้างออกตกตะลึง นิ้วเรียวค่อยหยิบแหวนเล็กๆวงนั้นอกมาดูให้เต็มตา
ทว่า…ในหัวกลับคิดถึงใบหน้าหวานๆของร่างเล็กของรุ่นน้องผมสีน้ำตาลฟูที่ทั้งอ่อนแอ แถมเห่ยสุดขั้ว

หน้าคมคายขึ้นสีมาทันที มือหนาเก็บแหวนเงินประดับเพชรวงเล็กเข้ากล่องอย่างรวดเร็ว และเอามันเก็บเข้าลิ้นชักใต้โต๊ะให้พ้นจาสายตาและความคิดบางอย่างที่ผุดมาในหัว
“นี้เรา…บ้าจริง… ” ฮิบาริเม้มปากแน่นกับความรู้สึกที่ทะลักออกมาในอกซ้าย มือแกร่งยกขึ้นมากุมขมับตัวเองพร้อมทั้งสหน้าสับสน


-เราชอบเจ้าสัตว์กินพืชอ่อนแอนั้นงั้นหรอ!!! –



ทาโนะเดินลงบันไดไม้มาเรื่อยจนถึงพื้นราบเรียบ ใบหน้าเหี่ยวย่นแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มและแววตาอ่อนโยน หันมามองรูปคู่ชายหญิงบนฝาผนังบ้าน ซึ่งเป็นรูปเดียวกับในห้องทำงานของฮิบาริ นัยน์ตาสีเทาเลื่อนลงไปมองนิ้วนางข้างซ้ายที่ประดับแหวนเงินประดับเพชรเม็ดเล็กๆวาววับ ก่อนจะฉีกยิ้มออกมา
“คุณผู้ชายคะ คุณผู้หญิงคะ..คุณหนูเติบโตขึ้นแล้ว และจะเข้มแข็งขึ้นเรื่อยๆเพื่อเด็กคนนั้น ” คนใช้ชราโค้งสุภาพให้กับรูปภาพคู่ของหนุ่มสาว และเงยหน้าขึ้นมามองรูปอีกครั้งทั้งแววตาเศร้าสร้อย
“พวกท่านคงดูคุณหนูเหมือนกับที่อิฉันดูอยู่จากบนสวรรค์ซินะคะ”


.
.
.
.
.

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”



ฟ้าวๆๆ



เสียงกรีดร้องครืนครื้นเครงของเหล่าผู้คนบนรถไฟเหาะดังลั่นไปทั่วทั้งสวนสนุก ไม่แพ้กับเสียงเพลง ที่เปิดด้วยลำโพงตัวยักษ์ใหญ่ ไหนจะเสียงเครื่องเล่นนานาชนิดและการพูดคุยจอแจของกลุ่มคนที่หลั่งไหลมาเที่ยวพักผ่อนกันในวันหยุดสิ้นเดือน ทำให้วันนี้สวนสนุกนามิโมริออกจะดูครื้นเครงเป็นพิเศษกว่าทุกๆวันที่ผ่านมา

“คนเยอะจังเลยเนอะ เทรุคุงว่าไหม?” สึนะเอ่ยถามเด็กชายที่มองเครื่องเล่นต่างๆหน้าตาตื่น ดวงตากลมโตสีฟ้าฉายแววตื่นเต้นและสนุกสนานจนเจ้าตัวยิ้มออกมา แม้ว่าจะเกร็งๆอยู่บ้างกับคนที่เยอะแยะจนพื้นที่เดินแน่นเอี๊ยด
ร่างสูงโปร่งผมสีไพลินมองร่างเล็กบางจูงมือเด็กชายไม่ยอมปล่อยอย่างเซ็งอารมณ์ ดวงตาสองสีเผลอแสดงแววตาตัดพ้อน้อยใจออกมา

– คุณใจร้ายมากนะครับ ชวนผมออกมา แต่คลุกอยู่กับเด็กนั่นอย่างเดียวเลย –



“มุคุโร่? ” เรือนผมสีไพลินสะดุ้งโหยง เมื่อเสียงหวานใสเอ่ยเรียกเขา ใบหน้าคมสวยสะบัดมองไปทางอื่นๆหน่อยจนสึนะรู้ตัวว่าอีกฝ่ายคงงอนที่เขาไม่ยอมสนใจ จึงถอนหายใจยาวๆออกมาก่อนจะเดินเข้าไปเรียกชื่ออีกฝ่ายในระยะใกล้ “มุคุโร่ นายโกรธฉันหรอ?”

“เปล่านี้ครับ ผมก็แค่..รู้สึกเหมือนถูกทิ้ง..” เสียงทุ้มหวานตอบอีกฝ่าย ทำเอาชายผมสีน้ำตาลหัวเราะแห้ง
“อา..ขอโทษทีนะ คือเทรุเขายังป่วยอยู่ ฉันอยากให้เขาหายไวๆเลยพามาเที่ยวด้วย ” คำตอบของสึนะกระแทกเสียบเข้ากลางใจราวกับลูกศรแทงอก เมื่อเหตุผลแท้จริงที่โทรมาชวนเขา เพียงแค่ให้มาเป็นเพื่อนไปสวนสนุกด้วยเท่านั้น ไม่ได้อยากมาเดทอะไรแบบที่เขาคาดหวัง

“คึหึหึ ผมเข้าใจแล้ว งานแบบนี้ให้ฮิบาริทำก็ได้นี้ครับ” มุคุโร่ตอบเสียงเย็น
“นายก็รู้ว่าคุณฮิบาริเกลียดการสุมหัวจะตาย…” สึนะบ่นอุบอบให้ร่างสูงโปร่งฟัง ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา
แต่นั้นกลับเป็นการตอกย้ำวามเจ็บปวดในใจของมุคุโร่ให้มากกว่าเก่า

-นี้ผม…เป็นแค่ตัวแทนของฮิบาริแค่นั้นหรอ..-


“แล้วอีกอย่าง..มาคิดๆดูถ้าฉันได้ลองทำความรู้จักนาย เราอาจเป็นเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันก็ได้” ดวงหน้าหวานยิ้มสดใสตอบ ผิดกับมุคุโร่ที่ยืนหันหลังร้องไห้จนน้ำตาไหลพราก -ผมเป็นได้แค่เพื่อนซินะครับ ToT –

.
.


สึนะกับเทรุนั่งกินไอติมอยู่บนม้านั่งอย่างสนุกสนานผิดกับชายผมสีไพลินที่นั่งสลดจนรังสีโดดเดี่ยวแผ่ซ่านออกมาชัดเจน ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตละจากการพูดคุยกับเด็กผมเหลืองดัดเป็นลอนสั้นๆมามองคนที่ดูจะหม่นหมองอย่างอ่อนใจ ก่อนจะกลับไปกระซิบกับเทรุ เด็กชายพยักหน้าและเด้งตัวจากเก้าอี้วิ่งออกไป

“มุคุโร่..ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจทิ้งนายนะ” สึนะพูดกับอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนคนๆนี้จะงอนหนักจนไม่ยอมฟังอะไรแล้ว “ชังมันเถอะครับ ผมแค่สายหมอกไม่เหมือนเมฆาที่ได้ลอยอยู่บนฟ้าทั้งวันทั้งคืน จะถูกเมินก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว” สลักสำนวนคำเปรียบเปรยแต่จี๊ดโดนใจเอ่ยพูดออกมาจากปากเรียวอิ่ม



“ดะ..เดี๋ยวซิ!!!ฉันกับคุณฮิบาริไม่ได้เป็นอะไรแบบนั้นนะ!!” สึนะโวยวายหน้าแดงก่ำจนเห็นได้ชัด มุคุโร่ปรายตามองคนตัวเล็กข้างๆตัวบนม้านั่ง ที่ตอนนี้ไม่มีวี่แววของเด็กชายนามว่าเทรุ
“จริงหรอครับ..คุณไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับฮิบาริงั้นหรอ?” มุคุโร่เอ่ยถามย้ำ
“อะ..เออ…” สึนะอึกอักทันทีตาสีน้ำตาลเฉหลบตาสองสีที่คาดคั้นราวกับสามีจับภรรยามีกิ๊ก
เรือนผมสีน้ำตาลสะดุ้งสุดตัวเมื่อชายหนุ่มเขยิบตัวเข้ามาใกล้พร้อมโน้มใบหน้าจนลมหายใจอุ่นๆของอีกฝ่ายรดหน้าผาก “ถ้างั้น..ระหว่างผมกับฮิบาริ ชอบใครมากกว่ากันครับ”

ร่างบางเบิกตากว้างตะลึง ปากอิ่มเรียวเล็กสีชมพูกลีบกุหลาบสั่นระริกชัดเจนพอๆกับตัว มุคุโร่มองใบหน้ารูปไข่สวยหวานของอีกฝ่ายอยู่นานก่อนจะตัดินใจเขยิบตัวให้ออกห่าง พร้อมทั้งรอยยิ้มเสแสร้งปิดบังความเจ็บปวด



คำตอบมันออกมาแล้ว….
ว่าเธอเลือกใคร….


“ฮิบาริช่างเป็นผู้ชายที่โชคดีจริงๆนะครับ น่าอิจฉาเหลือเกิน” เสียงทุ้มหวานพูดเรื่อยเปื่อยพลางหัวเราะในลำคอ
สึนะมองหน้าครึ่งซีกของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกผิด “ขอโทษนะ..ฉัน…”
“คึหึหึหึ ไม่เป็นไรหรอกครับ แต่ว่า…สัญญาแลกเปลี่ยนตอนพาเทรุคุงมาน่ะ หวังว่าคุณจะทำนะครับ”
มุคุโร่ยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา จนสึนะขนลุกซู่ใบหน้าหวานขึ้นสีชัดเจน พร้อมกู่ร้องในใจออกมา
-ไอ้หมอนี้…มันเจ้าเล่ห์เจ้าทนจริงๆ-


“พี่สึนะ “ เทรุเอ่ยปากพูดเรียกชายผมสีน้ำตาล พร้อมยื่นกระป๋องโค้กเย็นเชียบให้ “ขอบใจมากนะ เทรุ ”
คนหน้าหวานใสยิ้มตอบพร้อมยื่นมือรับ เด็กชายยิ้มดีใจออกมา ก่อนจะเดินไปหามุคุโร่และหยิบอีกโค้กอีกกระป๋องในถุงพลาสติกยื่นให้ “ผมให้พี่มุคุโร่ ขอบคุณมากนะฮะ วันนี้ผมสนุกมากๆเลย” เจ้าของดวงตาสองสีมองโค้กในมือน้อยๆสลับกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาสว่างจ้าสดใสจนเขาเองยังอาย

“ขอบคุณมากครับ เทรุ” ชายผมสีไพลินยิ้มตอบและรับโค้กจากอีกฝ่ายมา เทรุฉีกยิ้มกว้างขึ้นและกระโดดขึ้นไปนั่งข้างสึนะตามที่เดิมและหยิบโค้กของตัวเองมาเปิดดื่ม
“ว่าแต่…มุคุโร่นายออกมาข้างนอกแบบนี้โคลมจะไม่เบื่อแย่หรอที่อยู่ข้างในนะ” สึนะเอ่ยถาม พลางนึกถึงหญิงสาวที่ตาบอดไปข้างเนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์และได้มุคุโร่ที่เดินท่องเล่นในฝันมาช่วยชีวิตโดยแลกกับการใช้ร่างเป็นสื่อออกมา “คึหึหึ ไม่หรอกครับตอนนี้ผมกับโคลมเราไม่ต้องใช้ร่างร่วมกันแล้ว”

ดวงหน้าหวานชักสีหน้างุนงงกับคำพุดของอีกฝ่าย มุคุโร่หัวเราะในลำคอลึกลับ พร้อมเหยียดยิ้มเช่นทุกครั้งตอบ
“อัลโกบาเลโน่ อาจารย์ของคุณเป็นคนพาผมอกมาจากคุกวินดีเซ่ ”



“หา!!!!!!!!!!!!!งั้น..งั้น…นี้ก็…” สึนะร้องเสียงดังจนเทรุสำลักน้ำโค้กเพราะเสียงหวานที่แหล่มปรี๊ดนั้น
มุคุโร่เหยียดยิ้มลึกลับชวนค้นหา พร้อมหรี่ตามองคนที่ตกใจสุดขีด “ครับ.นี้คือร่างจริงๆของผม”
สึนะกุมขมับปวดหัวตุบๆกับการกระทำไม่บอกไม่กล่าวของอาจารย์สอนพิเศษสุดโหดของเขา
-รีบอร์นนะ รีบอร์น นายทำอะไรไม่เคยบอกฉันซักอย่างเลย!!!-


“อึก!!!!!!!!!” เสียงสะอึกร้องดังขึ้นนทั้งสองหยุดการสนทนาลง สึนะหันกลับไปมองเด็กชายผมสีเหลืองหยิกลอนที่ตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด “เทรุคุงเป็นอะไร?เกิดอะไรขึ้นหรอ?” เด็กชายเกาะแขนเสื้อสึนะแน่นจนตัวสั่นเทิ้ม มุคุโร่รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ไม่ดี จึงลุกขึ้นยืนมองกราดไปรอบๆด้วยสายตาระแวดระวัง
ทางสึนะเองก็รู้สึกถึงความหนาวเย็นบางอย่างที่อยู่ในสวนสนุกท่ากลางคนนับร้อยนี้ ร่างเล็กบางจึงลุกขึ้นยืนโดยไม่ลืมกุมมือเทรุไว้แน่น



จู่ๆตุ๊กตาหมีสีชมพูที่ถูกสวมใส่โดยคนกำลังแจกลูโป่งให้เด็กด้วยท่าทางเป็นมิตรกลับชะงักการแจกลง และสาวเท้าเดินเข้ามาหารคนทั้งสามตรงม้านั่ง แน่นอนว่าตาของมุคุโร่ไวเท่าทันสังเกต เจ้าตัวปล่อยรังสีอำมหิตแรงออกมาทันที ตาข้างขวาสีแดงทับทิมคู่งามลุกโชนด้วยไฟดับชนพร้อมต่อสู้
“มุคุโร่ ที่นี้คนเยอะเกินไป..” สึนะเอ่ยเสียงสั่นพร้อมกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก
“คึหึหึ ก็เอาซิครับ ถ้ามันกล้าบุกผมก็กล้าสู้” คำพูดไม่เกรงกลัวสถานการร์ของชายผมสีไพลิน ทำให้สึนะกุมขมับอย่างช่วยไม่ได้

ในที่สุดหมีตัวนั้นก็หยุดฝีเท้าลงอยู่ตรงหน้าคนทั้งสามในระยะห่างพอสมควร มุคุโร่หรี่ตามองอีกฝ่ายโดยมือที่ไขว้ด้านหลังปราฏควันสีดำเป็นละอองกำลังรวมตัวประกอบเป็นรูปร่างอาวุธคู่ใจแม้ว่าจะไม่ใช่ของจริงๆที่ตอนนี้วางเก็บไว้ในห้องนอนในโกคุโยแลนด์ แต่อานุภาพประกอบกับธาตุไฟดับชนหมอกทำให้สร้างอาวุธได้มีประสิทธิภาพเทียบเท่าอาวุธจริงได้

เจ้าหมีสีชมพูยืนนิ่งจ้องมองจนสึนะขนลุก ส่วนเทรุตัวสั่นเทิ้มหวาดกลัวอย่างหนัก มืออุ้งใหญ่ของชุดตุ๊กตาหมีสีชมพูขยับเล็กน้อย ยกขึ้นและ!!!!!!!!


พรึ่บ!!!!!!!!!!!!!



.
.
.
.
.
.



“เอ๋!!!!!” สึนะอทานประหลาดใจ เมื่อพบว่าเจ้าหมีตัวนั้นโบกมือให้เขาหย๋อยๆ มุคุโร่เองก็แปบกใจเช่นกันจึงได้แต่เลิกคิ้วสูงมองหมีตัวนั้นสลับกับว่าที่บอสวองโกเล่ไปมา

เจ้าหมีตัวนั้นหยุดโบกมือหันมาเกาหัวตัวเองด้วยความอาย ก่อนจะใช้มืออุ้งใหญ่ทั้งสองข้างถอดหัวหมีออก
“คาโล!!!!!!!!” สึนะร้องเสียงหลง เมื่อพบว่าไอ้เจ้าหมีที่ว่า คือนักเรียนหนุ่มร่วมชั้น ที่แลกเปลี่ยนจากอเมริกาเข้ามา
หนุ่มหน้าคมคายหล่อเหลาแบบยุโรปฉีกยิ้มกว้างเป็นมิตรส่งให้เรือนผมสีน้ำตาล และเดินเข้าไปพูดทักทายอีกฝ่าย
“ไง!!.สึนะคุง บังเอิญจังเลยมาเจอที่สวนสนุกนี้” หนุ่มผมสีเงินที่วันนี้ไม่สวมหมวกไหมพรมสีครีมอ่อนๆมาด้วยฉีกยิ้มร่าพูดคุย “นายก็เหมือนกัน มาทำอะไรที่นี้”

“แหะๆ ก็หางานพิเศษน่ะ แบบว่าผมเงินไม่พอค่าเช่าห้อง.” สึนะฉีกยิ้มแห้งๆพลางมองอีกฝ่ายด้วยความระอาใจ
ทันทีใบหน้าคมคายหล่อเหลาภายใต้ชุดตุ๊กตาหมีที่ถูกปกปิดมานานได้เปิดเผย กลับกลายเป็นจุดสนใจของสาวๆในสวนสนุกกันเลยทีเดียว “ว่าแต่..คุณ?” นัยน์ตาสีฟ้าสังเกตมองชายร่างสูงโปร่งบางผมสีไพลิน
สึนะเห็นท่าไม่ดี และก้ไม่มั่นใจว่ามุคุโร่จะมนุษยสัมพันธ์ดีปกติเหมือนคนอื่น(เว้นฮิบาริ)รึเปล่า เลยรีบตัดบทพูดแนะนำตัวอีกฝ่ายให้รู้จักกัน “นี้โรคุโด มุคุโร่ อยู่โรงเรียนโกคุโย แล้วนี่คาโลนอล จอหน์ เป็นเด็กแลกเปลี่ยนจากอเมริกาน่ะ”



นัยน์ตาสองสีสมตาคู่คมสีฟ้าอยู่นาน จนสึนะกลืนน้ำลายลงคอเสียวไส้ว่ามุคุโร่จะตีคาโล เหมือนที่ฮิบาริทำ
“ยินดีที่ได้รู้จังครับ มุคุโร่คุง” คาโลทักทายฉีกยิ้มกว้างเป็นมิตรให้ พร้อมยืนมือที่ในสภาพอุ้งตีนหมีออกมา
“คึหึหึ เช่นกันครับ คุณคาโล” มุคุโร่ยิ้มและจับมือตอบอีกฝ่าย ทำให้สึนะรู้สึกโล่งเหมือนยกภูเขาออกจากอก
หน้าคมคายหัวเราะร่าเริง ก่อนจะเหลือบตาสังเกตเห็นสามง่ามในมือเรียวบางของชายตาสองสี “นั้นอะไรนะครับ”
คาโลถามและใช้มือที่ชี้ไปยังอาวุธสุดอันตรายในมือมุคุโร่




-เฮ้ยยยยยยย –

สึนะแทบอย่างจะกรี๊ดออกมาเสียงดังเมื่อไอ้คนผมสับปะรดดันเล่นไฟดับชนสร้างอาวุธมาแล้วไม่ยอมทำลายทิ้งไปซะอย่างงั้น
“คึหึหึ ของเด็กเล่นนะครับ แบบว่าทำเหมือนจริงดีเลยว่าจะซื้อไปเก็บไว้ เพื่อเอาไว้ขู่คนที่คิดไม่ดีนะครับ”
นัยน์ตาสองสีหรี่มองหยั่งเชิงคนตรงหน้า คาโลฉีกยิ้มแห้งๆ ”ฮะๆดุจังเลยนะ เพื่อนของสึนะคุงคนนี้ แต่ยังไม่เท่าคนที่เป็นรุ่นพี่เราคนนั้นหรอกเนอะ”

-อะ…เออ มันก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก คาโล T T - สึนะยิ้มตอบ แมว่าในใจจะเต้นส่ำกับสภานการณ์ชวนหัวใจวายในขณะนี้ แต่แล้วแรงบีบจนแน่นที่มือจนรู้สึกเจ็บเรียกสติสึนะให้กลับมา ร่างเล็กตาโตทันทีที่เทรุออกอาการตัวสั่นเป็นลูกนกชัดเจนมาก แถมไปหลบด้านหลังใบหน้าเยาว์วัยเหงื่อแตกพลั่กราวกับมีไข้
“อ๋อ!!นี้ เทรุ เป็นเด็กที่บ้านของคุณฮิบาริน่ะ แล้วนี้คาโลเพื่อนพี่เอง”


“เทรุ?หรอครับ..”
ร่างสูงผมสีเงินมองเด็กชายผมสีเหลืองทองสว่างอยู่นานด้วยแววตานิ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ขณะเดียวกันเด็กชายก็ยิ่งตัวสั่นมาขึ้นจนสึนะกลัวว่าจะสติแตกขึ้นมา

“อ๊ะ..พี่ให้นะ ยินดีที่ได้รู้จัก เทรุคุง” คาโลฉีกยิ้มพร้อมยื่นลูกโป่งสีเหลืองให้เด็กตัวเล็กผอมกะร่อง
เทรุมองหน้าคาโลอยู่นานสองนาน ก่อนจะยื่นมือไปรับอย่างกล้าๆกลัว และรีบก้มหน้างุดๆไปหลบหลังสึนะเช่นเดิม “เด็กคนนี้ขี้อายจังเลยแหะ” คาโลพูดขึ้น “อะ..อืมม์!!!” เรือนผมสีน้ำตาลโกหกเออออตอบ


“ หรือไม่ก็คงกลัวคุณคาโล”เสียงหวานล้ำแทรกตอบ มุคุโร่หรี่ตามองเจ้าเล่ห์ ปากเรียวเหยียดยิ้มขึ้นูถูกปนหยั่งเชิงอีกฝ่าย “ฮะๆก็อาจคงงั้นมั้งครับ วันนี้ผมใส่ชุดแบบนี้อีก” คาโลหัวเราะแก้เก้อ พลางใช้มือใต้อุ้งหมีเกาหัว
“ง้นผมขอตัวก่อนนะ เดี๋ยวนายจ้างมาเห็นเข้าแย่แน่” หนุ่มสัญชาติลูกครึ่งญี่ปุ่นอเมริกันโบกมือล่ำลากับสึนะ ก่อนจะหันมาสวมหัวหมีใบโตวิ่งไปแจกลูกโป่งเด็กๆ




สึนะมองท้องฟ้าที่เริ่มฉายแสงเป็นสีส้มแสดงถึงเวลาที่ล่วงเลยเข้ากำลังจะเข้ายามเย็น
“นี้เย็นแล้ว เรากลับกันเถอะมุคุโร่” มุคุโร่ละสายตาจากหนุ่มต่างชาติในชุดหมีตัวใหญ่สีชมพูมายิ้มลึกลับตอบอีกฝ่าย “ครับ แต่…”

ใบหน้างามฉายแววเจ้าเล่ห์ และโน้มกระซฺบพูดข้างหูร่างเล็ก “คุณต้องทำค่าตอบแทนให้ผมก่อนนะครับ”
สึนะหน้าแดงทันที ดวงตากลมโตเฉหลบตาอัญมณีต่างสีที่จ้องมองเขาด้วยแววตาบางอย่างนสึนะขนคอหลังตั้งชัน



.
.
.
.

เท้าทั้งคู่ของคนสามคนเดินมาจนถึงสวนสนุกร้างที่เคยสร้างความสนุกสนานให้คนมามากมาย ก่อนจะปิดตัวลงไปและใช้เป็นบ้านของพวกมุคุโร่จนถึงปัจจุบัน “เข้ามาซิครับ อาจจะรกๆไปหน่อย แต่คุณคงไม่รังเกียจ” มุคุโร่ผายมือให้คนทั้งสอง สึนะและเทรุเดินจูงมือกันเข้ามา ในตัวบ้านของเรือนผมสีไพลิน ดวงตาสฟ้าครามใสมองไปรอบๆสถานที่ด้วความแปลกตแปลกใจ ในขณะที่สึนะกลับหวนระลึกถึงเหตุการณ์สมัยที่ร่างสูงโปร่งบางยังตั้งตัวเป็นศัตรูและหมายจะยึดร่างของเขา


“พวกของนาย?”
“ไม่รู้เหมือนกันครับ บางทีอาจจะเดินออกไปหาอะไรกินในตลาดนามิโมริ” ชายมสีไพลินพูดพางเดินเข้าไปในห้องหยิบเอาแก้วมาสองแก้วพลางรินน้ำใส่อย่างบรรจง สึนะมองการกระทำของเจ้าของบ้านพร้อมรอยยิ้มขำขันออกมา จนมุคุโร่ที่เอาถาดใส่น้ำมาเสริฟ์มุ่นคิ้วลงด้วยความฉงนเมื่อเห็นรอยยิ้มนั่น
“ขำอะไรหรอครับ คุณวองโกเล่?”

“นายดูเป็นแม่บ้านแม่เรือนกว่าที่คิดนะ ถ้าใครได้เป็นแฟนนายคงโชคดีมากๆเลย” ชายผมสีไพลินหัวเราะขำๆในคำพูดของร่างเล็ก มือเรียววางยกแก้วน้ำวางลงบนโต๊ะรับแขกที่เคลียร์ให้สะอาดที่สุดแล้ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากลมโต “แล้วคุณจะมาเป็นแฟนผมไหมล่ะ”

สึนะเริ่มรับรู้ถึงสถานการณ์ไม่เข้าท่าเสียแล้ว จึงเตรียมยกก้นลุกหนากโซฟาสีแดงหม่น
ทว่ามือเรียวแตใหญ่กว่าของตัเองกลับไวกว่า คว้าข้อมือเล็กไว้พร้อมยกตัวเองขึ้นมานั่งข้างๆ “มะ..มุคุโร่!!”
“สัญญาข้อแลกเปลี่ยนนะครับ ” หน้าคมสวยยื่นเข้ามาใกล้ๆใบหน้าหวานใส สึนะค่อยร่นหน้าตัวเองถอยหนีอีกฝ่าย พร้อมพยายามหาทางหนีออกให้หลุดพ้น “แต่เทรุคุง!!”
นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกกว้างเมื่อพบว่าบัดนี้ เด็กผมทองหลับสนิทอยู่บนโซฟาสีหม่นตรงข้าม โดยดื่มน้ำในแก้วจนหมดเกลี้ยงไปแล้ว “คึหึหึ ผมแค่ใส่ยานอนหลับนะครับ ไม่ต้องห่วงเด็กคนนั้นจะไม่เห็นเราทำเรื่องอย่างว่าแน่นอน”

สึนะสะดุ้งโหยง หน้าซีดเผือกทันที พร้อมพยายามดีดดิ้นให้หลุดจากพันธนาการของคนเจ้าเล่ห์
“ดะ..เดี๋ยว!!!!นายบอกว่าแค่หอมแก้มไม่ใช่หรอ!!!” ร่างเพรียวยิ้มสนเท่ห์โน้มลงมาหมายจะโลมเลียต้นคอขาว
“คุณเชื่อคนง่ายไปนะครับคุณวองโกเล่ คุณคิดหรอว่าที่ผมขอให้มาบ้านผม เพื่อหอมแก้มน่ะ มันไม่สมเหตุสมผลซักนิด” สึนะอ้าปากค้างตะลึงนความฉลาดหรือความโง่ดักดานใสซื่อจนน่าเป็นห่วงของตัวเองไม่ทราบ แต่ตอนนี้ต้องหนี!!! “ไม่ๆ ไม่เอานะ!!”


“คึหึหึ ร้องไปก้เท่านั้น ฮิบาริมาช่วยคุณไม่ได้หรอกครับ” ว่าแล้วใบหน้างามหลับตาลงพร้อมโน้มลงเข้าประกบจูบอีกฝ่ายอย่างดูดดื่ม ความนุ่มนวลและความหวานล้ำของริมฝากนุ่มนั้น เหมือนกับอยู่ในฝัน ปากของคนด้านใต้เผยอออกหมายสูดอากาศเข้าปอด มุคุโร่ก็อาศัยจังหวะนั้นใช้ลิ้นเข้าไปพัวพันจนรุ้ถึงความอุ่นในโพรงปาก
ลิ้นของอีกฝ่ายเริ่มตอบสนองเขาจนสติของชายผมสีไพลินเริ่มกระเจิง และเริ่มรุกล้ำเข้าไปในโพรงปากนั้น



-คึหึหึหึ เรียนรู้ไวจังเลยนะครับ ผมชักอยากลืมตาดูน่าคุณตอนนี้แล้วซิ แต่…เอาไว้ล้อจนคลั่งแล้วค่อยดูดีกว่า-

ร่างเพรียวคิดแผนการกลั่นแกล้งร่างบางตัวน้อยให้คลั่งด้วยความสนุกสนาน ก่อนจะเริ่มรุกคนด้านใต้อย่างเอาจริงเอาจัง ลิ้นนั้นตอบสนองและเข้าหยอกล้อผมสีไพลินตอบก่อนจะดุเดือดแรงขึ้นเรื่อยๆจนมุคุโร่เผลอตัวมุ่นคิ้ว
“อือ….” ลิ้นของชายผมสีไพลินเริ่มร่นถอยทันทีที่รู้สึกเหมือนถูกรุกล้ำแทน ลิ้นที่ดูไร้เดียงสากลับตอบรับและเข้ามาหยอกล้อพัวพันกับเขาอย่างร้อนแรง จนมุคุโร่หายใจไม่ออก “อะ…อื้อ…”
เสียงอู้อี้หวานๆดังในลำคอ ครางสุขสมออกมา –กะ..เก่ง..จูบเก่งมาก นี้มัน..ระดับเทพเลยนี้นา..-
ดวงตาสองสีที่ปิดสนิทเริ่มปรือเปิดมอง ก่อนจะเบิกกว้างสุดขีดและหวีดร้องเสียงดัง


“อ๊ากกกกกกกกกก นี้แก!!!!!!” มุคุโร่รีบถอนปากออกทันทีและเด้งตัวถอยห่างจากจุดเดิมที่เคยอยู่
หลังจากที่พบว่าเจ้าของปากที่ประกบอยู่ ไม่ใช่ชายร่างเล็กผมสีน้ำตาลน่าทะนุถนอม แต่กลับเป็นหนุ่มร่างสูงวัย20ต้นๆผมสีพิสุทธิ์ ในเสื้อสูทสีขาวทั้งตัว
“อะไรกัน..กำลังเคลิ้มๆอยู่เลย ถอนปากทำไมหืมม์..มุคุโร่คุง”
น้ำเสียงสบายๆดังขึ้นก่อนจะใช้ดวงตาคู่คมสีอเมทริซ์ โลมเลียร่างกายของอีกฝ่ายในสภาพเสื้อเชิ้ตกระดุมหลุดออกมาสามถึงสี่เม็ดจนแหวกให้เห็นผิวขาวเนียนนุ่มน่าสัมผัสของแผ่นอกบางจนน่าผิดคาด และยอดอกสีชมพูอ่อนที่แข็งชันเนื่องจากอารมณ์ที่ตื่นเมื่อกี้ “อะ..อะไรกัน.. ก็เมื่อกี้..”



“อ๋อ ถ้าพุดถึงสึนะโยชิละก็อยู่ตรงโน้นน่ะ” นิ้วยาวชี้ไปยังร่างเล็กผมสีน้ำตาลที่อุ้มเทรุไว้ยืนยิ้มแห้งๆอยู่หน้าประตู “คือขอโทษนะมุคุโร่ คนๆนี้ชื่อเบียคุรัน ถ้าถามว่าเป็นใครมาจากไหนเรื่องมันยาว ไปคุยกันเองละกัน แล้วก็….ฉันหวังว่านายจะให้เขาอยู่ด้วย โอเคนะ ถ้างั้นขอบายเลยละกัน”
สึนะยิ่งพูดเป็นชุดตามด้วยการมัดมือชกครั้งสดท้ายก่อนจะจรลีวิ่งหนีออกไป ทิ้งไว้เพียงมุคุโร่ในสภาพเอ๋อ
“เดี๋ยว!!คุณวองโกเล่!!!” เรือนผมสีน้ำเงินรีบลุกขึ้นจะวิ่งไล่ตามอีกฝ่าย แต่กลับถูกมือหนาดึงแขนอรชรไว้ จนร่างทั้งร่างเสียหลักหงายหลังล้มลงมานั่งบนตักอีกฝ่าย พอทำท่าจะหนีเจ้าของผมสีขาวงาช้างกลับสวมกอดเข้าด้านหลังแน่นไม่ยอมให้ไปไหน “ปล่อยผมนะ!!!”

“ไม่เอานาเด็กดื้อ..โวยวายแบบนั้นไม่น่ารักเลย เอางี้ดีกว่า เรามาต่อเรื่องเมื่อกี้ให้จบๆดีกว่านะ มุคุโร่คุง”ชายหนุ่มกระซิบพูดข้างหู จนขนคอหลังของร่างเพรียวตั้งชัน นัยน์ตาสองสีเหลือบมองคนด้านหลังที่ฉายแววหื่นเต็มที่

“ไม่น้า!!!!!!!!!!!!”




TBC

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เหมือนจะ 6927 แต่สุดท้ายบลัดก็คือบลัดค่ะ(10069)

me//วิ่งหนีไปหัวเราะ

วันนี้เอาโปรไฟล์ของเด็กน้อยเทรุมาลงค่ะ








ชื่อ : เทรุ (ไม่ทราบนามสกุล)

เพศ :ชาย

อายุ : 9 ปี


เป็นเด็กกำพร้าที่พบเห็นเหคุการณ์ถล่มสำนักชิงุเระโซเอ็น และคาดว่าถูกเปโรสเซ่ตามฆ่า ด้วยเหตุผลบางอย่าง
ปัจจุบันอยู่ในสภาวะทางจิตบกพร่องและควมจำเสื่อม เนื่องจากเจอเหตุการณ์สังหารโหดเหี้ยมสองครั้งติดๆกัน จึงเป็นโรคซึมเศร้าอย่างรุนแรง
ยอมเปิดใจคุยกับสึนะคนเดียว และติดสึนะแจราวกับเป็นปาท่องโก๋

อ๊ากกกกกกกก

น่าร๊ากกกกกกกกก

ชักอยากให้เป็นลูกเลี้ยงสึนะ^O^

มุเอ้ยยยยยยยย
โดนซือหรอกแล้วละ กะจะเป็นเมะ แต่กลับเป็นเคะชัดๆๆๆ
ป๋าเบียก็เจ้าเล่ห์จริงๆ เอิ้กๆๆๆๆ

ท่านฮิหึงแรงมากกกก
ดีนะที่มุไม่ได้จูบกะทูน่าจริง
บ้าน(ไม่ก็โลก) ระเบิดแน่ๆ เอิ้กๆๆๆ ท่านฮิขอทูน่าแต่งงานเล้ยยย

อ๊า >< เทรุคุงน่ารัก โมเอ้ตามพี่เลี้ยงเล้ยยยยยย
ขอไว้เป็นลูกเลี้ยงก็ดีนะท่านฮิ
รับไว้พิจาณา เอิ้กกกกกกก

อ่า ขอโทษนะค่ะ เม้นสั้นไปหน่อย TT
มาอัพต่อน้า ดูแลตะเองดีๆด้วยนะค่ะ ^^ ฝันดีค่า~

อ่า...ตอนนี้เซอร์วิสให้มุคุโร่สินะ (หรือป๋าเบียหว่า ฮะๆ)

งานนี้ดูท่าฮิจะเริ่มเปลี่ยนไปเรื่อยๆแหะ เริ่มหึงอย่างออกนอกหน้า เริ่มรู้แล้วสินะว่าตัวเองหลงรักสัตว์กินพืช (หรือสัตว์น้ำ) ยอมรับซะเหอะ

คุณแม่เลี้ยงช่างโดนใจอะไรขนาดนี้ มีการมอบแหวนให้ด้วย สื่ออ้อมสินะ แต่กว่าท่านฮิจะยอมรับ คงอีกนาน ...

ตอนนี้สงสารมุคุโร่แหะ อกหัก แต่ไม่เปนไรป๋าเบียมาช่วยถนอม (?) ใจแล้ว (รึเปล่า)

ส่วน คาโล นี่ดูมีลับลมคมในจริงแหะ ตั้งแต่ตอนปะทะกันละ เป็นฝ่ายไหนกันแน่ พอเทรุเห็นก็กลัวใหญ่ เกี่ยวอะไรกับเหตุฆาตรกรรึเปล่า แถมยังมาตีสนิทกับสึนะ หรือว่า...

คิดจะฟันสึนะ!! (คิดอะไรของเราเนี่ย)

แต่ทำไมคาโลถึงต้องผมเงิน แถมเป็นลูกครึ่งเหมือนโกคุอีก จะเทียบความหล่องั้นเรอะ! โกคุหล่อกว่าอยู่แล้วเฟ้ย (แม้จะเผลอปล่อยใจไปให้แกรนหน่อย ฮะๆ >_<)

พออ่านมาถึงฉากจูบกัน ทำไมมุคุโร่ถึงฉลาด (แกมโกง) แบบนี้ สมแล้วจริงๆ
แต่ก็ไม่น่าหลับตาเลยโดนเข้าจนได้ ก็ว่าพออ่านไปเรื่อยๆ เอาแล้วไง หักมุมแน่ และแล้วมันก็กลายเปน 10069

ไม่น่ารีบจบมาต่อโดยด่วน ท่านมุจะโดนอะไรบ้างนะ เอ้ย! หมายถึงจะเป็นไรรึเปล่า -0-; ป๋าเบียออกโรงแล้ว!! (หื่น)

แต่คู่นี้พัฒนาไปได้เร็วดีนะ คู่อื่นยังซึนๆกันอยู่เลย ก็ป๋ าเบียซะอย่างมาถึงปุ๊ป รุกทันที สุโค่ย! >-<

อ่า ยังคงรอ 8059 เช่นเดิม คู่อื่นเค้าไปถึงไหนกันแล้ว ยามะเมื่อไหร่จะออกโรงสักที [กลับสกรีมคู่เดิม หลังจากปล่อยใจไปให้ 10069]

ยังคงรอต่อไปฮะ สู้ๆ

สึนะขายมุคุเหรอ......โดนซ้อนแผนจนได้นะมุคุ
ต้องดูว่ามุคุจะรักษาความบริสุทธิ์ได้หรือไม่
แต่ว่าคาโลดูน่าสงสัยจริงๆนั่นแหละ ทำไมเทรุถึงกลัว

กร๊ากกกกกกกกกกกก ท่านบลัดพลีกคดีเก่งจิงจัง

เป็น 6927 แบบงงๆอยู่ ไหงมา 10069 ได้หว่า

อิป๋ามาจากหนายยยยยยยยยยยยยยยย โฮะๆๆๆๆ


มาอัพต่อไว้นะเคอะ +.+

ว่าแล้วเชียวมันต้องไม่ใช่การเดทธรรมดา ไม่งั้นคุณฮิไม่ปล่อยให้ไปง่ายๆหรอก

ที่แท้ก็มีเทรุตามไปเป็นก้างขวางคอคุณมุด้วยนี่เอง เง้ออ สงสารคุณมุจัง

เด็กเข้าใหม่ น่าสงสัยสุดหูรูดดเจ้าค่ะ แต่เรื่องนี้ ถึงไว้ก่อน มาสนใจเรื่องต่อไปนี้ดีกว่าค่ะ

ไอ้ฉากจูบนั่นน่ะ ท่านบลัดทำให้แม่ยก 6927 แอบดีใจ เก้อนะเจ้าค่ะ T T

สุดท้ายก็กลายเป็น 10069 แต่ก็ทำใจไว้ล่วงหน้าแล้วค่ะ ไม่เป็นไร ยังไงก็รักคุณมุเจ้าค่ะ >////<

ป๋าเบียคะ ไม่ทราบว่าโพล่มาจากทางไหน รวดเร็วเหลือเชื่อ สึนะได้ทีก็รีบชิ่งเชียวน๊า

คุณมุเสร็จป๋าเบียแน่ๆเลย อร๊ายยย ป๋าเบียขา ทำเบานะคะ เดี๋ยวคุณมุเจ็บ // วิ่งหนีคุณมุ ฮ่าฮ่า

รออ่านตอนต่อไปค่า

ว้ายยยย วันนี้มีความสุขม๊ากกกกกกกก >_<!!!

หลังจากที่ตรากตรำทำงานมาหลายวันไม่ได้แตะคอมเลยยย T.T ~

ก็ได้มาเจอพี่บลัด +0+ ที่มอบความสุขห๊ายยยย (โอ้วววว +0+) วู้~

นู๋ซือทำไมทำหยั่งนั้นกะสัปป้าอะคร๊ะ 5555. กะแล้วว่าแม่งๆ เหอ...

ท่านฮิบเขิลล อ๊ากกกกกส์ >///< ไม่นะ

ฮ่าๆ ๆ ๆ

ป๋าเบียเพลินเลยอะสิงานนี้ วะฮ่า ๆๆๆ -0-

ปลูกบ้าน ลงหลักปักฐาน ณ ที่นี่แล้วว 55555.

0.0 อยากบอกว่า รักพี่บลัดมากมาย คร่า >O< !!!!!~

อ่านรวดเดียวจบเลยแล้วมาต่ออีกนะ สึนะนี่เสน่ห์แรงน่าดูนะ อิอิ