Login |  Register



Welcome
เนื่องจาก เราต้องการสกรีนคนเข้าฟอรั่ม Fiction/doujin และ YaoiLand ขอไห้ทุกท่านที่จะสอบเข้า ไปทำข้อสอบได้ที่ Vongola Test


Post new topic Reply to topic  [ 416 posts ]  Go to page Previous  1 ... 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28  Next
Author Message
 Post subject: Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>อัพแล้วpart27
PostPosted: 06 May 2009, 16:23 
User avatar
Joined: 19 May 2008, 12:29
Posts: 380
ยามะนายไปโดนเค้าล้างสมองยังไงกัน.....
ศัตรูเล่นมีของที่พลังทำลายสูงกว่าแหวนนภาอย่างนี้พวกสึนะจะชนะได้ยังไง
ขออย่าให้ท่านฮิแพ้เป็นพอ~

_________________
Image


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>อัพแล้วpart27
PostPosted: 06 May 2009, 21:58 
Joined: 26 Sep 2008, 14:39
Posts: 1338
ยามะโดนล้างสมองมาใช่ไหม

_________________
แหล่งดองฟิค--ดองจนได้ที่จริงๆ http://my.dek-d.com/Serun_Seji/

Cloud of Varia http://reborntfc.freeforums.org/cloud-of-varia-t3365.html

อันนี้ฟิคเบียคุรันเคะ http://reborntfc.freeforums.org/g100-or-69100-o-o-t3653.html


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>อัพแล้วpart27
PostPosted: 06 May 2009, 22:41 
Joined: 13 Dec 2008, 12:50
Posts: 667
Location: อ้อมกอดฮิบาริ
อ๊ากกกกกกกก ยามะเป็นอะไร

ท่านดาร์คจนมึนถล่มฝ่ายตัวเองแล้วเรอะ

อย่างนี้ด้องให้โกคุจับกดถึงจะหายสินะ

เหอะๆๆๆ

อ่านรวดเดียวหมดเลย 27 ตอน (เลขสวยมั่กๆ)

มาต่อนะค่ะ

_________________
เชอะ!ไอ้พวกสัตว์กินพืชไม่เจียมตัว ฉันจะขย้ำพวกแกซะ

Image
Thanks


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>อัพแล้วpart27
PostPosted: 12 May 2009, 18:14 
User avatar
Joined: 03 Feb 2008, 20:36
Posts: 730
ตอบเม้น

monnie

โดนสะกดจิตรึเปล่า นั้นต้องรอดูกันต่อไปค่ะ ใครสู้ใครอันนี้ตอนหน้าหน้าจ้า


kakalmeen22

+555 จะว่าไปก็เหมือนนะค่ะ ฝากฝังไว้กับว่าที่ลูกเขย หุหุ


Hina_sakura

ไม่เกินไปหรอก +5555555(โดนตบ)
รอดูต่อไปค่ะ ว่าจะได้ยามะคนเดิมกลับมาไหม


tonpalm

ใครทำอะไรกับยามะ เกิดอะไรขึ้น ต้องรอดูกันไปค่ะ


hibatsuna


โห รักยามะจริงๆเลยนะเนี้ย +5555


Seran

สะกดจิตรึเปล่า หุหุ ไม่บอกค่ะ รอลุ้นเอาดีกว่าค่ะ อิอิ


thitapa

จะช่วยได้ไหมต้องดูกันไปจ้า


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เม้นโปรไฟล์


kakalmeen22

จุดประสงค์นี้ต้องรอต่อไป +5555 แน่นอนว่าอยู่แบล็กลิสแน่นอน ก็ทูน่ายอมเอี่ยวด้วยนี้ คริๆ

Pukapuka


+5555 ยังไงท่านฮิก็ดีกว่าอยู่แล้วชิมิ อัพนี้ไปแล้วตอนหนึ่ง ส่วล่าสุดก็ใกลพิมพ์เส็ดแล้วค่ะ


mun_mun


ใกล้แล้วค่ะ ไม่เกิดอาทิตย์นี้มาอัพแล้ว

GaZetTo


แน่ใจหรอกค่ะว่าเบีย หึหึ
บุคคลปริศนามาเพื่อสิ่งใด ต้องรอลุ้นค่ะ

80จะโดนดัดแปลงรึเปล่า รอดูต่อไปค่ะ


Haru-Sagi

+555 คาโลน่ารักใช่ไหมละ ไม่งั้น ไม่มาเป็นคู่แข่งท่านฮิหรอก ชะอุ้ย!!หลุดไปแล้ว

โกคุนี้เป็ฯคนที่น่าสงสารที่สุดในฟิคนี้เลยก็ว่าได้นะค่ะ (โดน fc 59 ถีบ)


cocoaharry


ทำสรุปโดยย่อให้แล้วนะค่ะ

patja

อดนอนหรือวันๆเอาแต่ถ้ำมอง

เจสก้าร์//(ไม้คธาฝาดหัวเราทันที) แกออกแบบฉันเองไม่ใช่เรอะ!! - -

_________________
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


Image

10069 บันไซ!!!!!!!!!!!


ไอดีของเรา เข้าไปทักทายได้ค่ะ ^ ^
http://my.dek-d.com/blood_hana/


บ้านของบลัดฮานะค่ะ
http://blood-hana.exteen.com/



รัก1827 คลั่ง10069 ปลื้ม8059


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>อัพแล้วpart27
PostPosted: 12 May 2009, 19:11 
User avatar
Joined: 07 Jan 2008, 08:27
Posts: 433
Location: ห้องใต้หลังคาบ้านฮิบาริ
ยามะ
นายเป็นอะไรของนายยยยยยยยยยยย =[]=!!!
ทำร้ายโกคุ ทำร้ายซือได้งายยยยยยยยยยยย

ฮืออออออออออออออออ TT^TT


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>อัพแล้วpart27
PostPosted: 13 May 2009, 22:15 
User avatar
Joined: 03 Feb 2008, 20:36
Posts: 730
ตอบเม้น

Pukapuka

จะดาร์กเนียน หรือเกิดอะไรขึ้น ต้องรอดูกันไปค่ะ

monnie

จะโดนล้างสมองรึเปล่านะ หึหึ ไม่บอกค่ะ ตอนหน้าจะเฉลย(รึเปล่า)ว่าเกิดอะไรหับยามะกันแน่
ผลของการต่อสู้ออกมาแล้วนะค่ะ ดูได้เลยจ้า

Seran

จะใช่รึเปล่านี้ต้องรอดูตอนหน้าค่ะ
ตอนล่าสุดยังไม่เฉลย


princesskpp


โอ้..จริงด้วยเลขสวยจริงๆ เลขของนายเอกของเรา อิอิ

tonpalm

เกิดอะไรขึ้นกับยามะ ตอนนี้ยังไม่เฉลยนะค่ะ รอดูตอนหน้าค่ะ จะเฉลยแล้ว

_________________
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


Image

10069 บันไซ!!!!!!!!!!!


ไอดีของเรา เข้าไปทักทายได้ค่ะ ^ ^
http://my.dek-d.com/blood_hana/


บ้านของบลัดฮานะค่ะ
http://blood-hana.exteen.com/



รัก1827 คลั่ง10069 ปลื้ม8059


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>อัพแล้วpart27
PostPosted: 13 May 2009, 22:23 
User avatar
Joined: 03 Feb 2008, 20:36
Posts: 730
Part 28


ป่าพงไพรที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับกลายเป็นสมรภูมิรบอันดุเดือดน่าสะพรึงกลัว

และอาจจะปะทุหนักขึ้นเรื่อยๆ..

เรือนผมสีเขียวชี้ไม่เป็นทรงแสยะยิ้มเหนือชั้นกว่าขึ้นมา โดยมีบุรุษผมสีดำลูกน้องมากความสามารถในนามว่า C
ยืนนิ่งด้วยสีหน้าเย็นชา และแววตานักฆ่าเต็มตัวจนโกคุเทระที่ลอบมองอยู่รู้สึกร้อนๆหนาวๆ ขอบตาร้อนผ่าวจวนเจียนร้องไห้

-ยามาโมโตะ..เกิดอะไรกับนายกันแน่-

“ซาวาดะ...” ฮิบาริกล่าวเสียงเย็นนิ่งกว่าปกติ “ครับ..” สึนะขานตอบ นัยน์ตาสีส้มทองหันมามองใบหน้าครึ่งซีกของหนุ่มรุ่นพี่ สีหน้าของฮิบาริไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆแต่แววตานั้นกลับคมกริบดุดันจนน่ากลัว
“แกไปจัดการ ‘ยามาโมโตะ ทาเคชิ ’ ซะ ”

“อ๊ะ!!แต่..” นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกกว้าง ปากเรียวกำลังจะโต้เถียงคนร่างสูง
แต่ก็โดนเสียงทุ้มดุดันพูดแทรกขึ้นอย่างรู้ทัน“ฉันอาจจะจัดการมันไม่ได้..แต่ฉันถ่วงเวลาได้ดีกว่าแก”

ดวงหน้าหวานหันไปมองศัตรูเบื้องหน้า เด็กชายผมเขียวฝีมือน่าสะพรึงกลัว แม้จะยังไม่เห็นพลังทั้งหมด
แต่จากลางสังหรณ์ของเขาสัมผัสได้ถึงความอันตราย


ไม่ว่าจะพลังของเขาหรือของฮิบาริในตอนนี้
โอกาสชนะแทบจะเป็น 0

ขนาดฮิบาริเองยังพูดว่า...อาจจัดการไม่ได้....



แต่...


-ถ้าเป็นคุณฮิบาริละก็..ต้องชนะแน่นอน-



เพราะผมเชื่อมั่นในตัวคุณ !!!!



ดวงตาสีน้ำตาลเบือนไปมองร่างสูงผมดำ เพื่อนสนิทของตนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาตลอด บัดนี้กลายเป็นฝ่ายตรงข้ามไปอย่างปวดร้าว ก่อนจะเปลี่ยนแววตาเป็นความมุ่งมันอย่างแรงกล้า
“ยามาโมโตะ..ถึงฉันจะไม่รู้ว่าทำไมนายไปอยู่กับเปโรสเซ่ แต่...”
“ฉันเชื่อว่านาย กำลังร้องขอความช่วยเหลือจากฉัน”

ไฟดับขนที่หน้าผากลุกโชนขึ้นรุนแรงจนผมปรกสีน้ำตาลปลิวขึ้น ตากลมโตแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มทองสว่างและแววตาเย็นชา ขณะเดียวกันดาบชิงุเระโซเอ็น
ดาบญี่ปุ่นเล่มยาว อาวุธมีเพื่อปกป้องวองโกเล่ ได้หันคมดาบเข้าเตรียมสู้กับชายหน้าหวานเบื้องหน้า

สึนะและยามาโมโตะทีบตัวพุ่งเข้าหากัน




เปรี๊ยงๆๆๆ!!!!!!!!!!!!!

ตูมๆๆ!!!





เสียงการฟาดฟันพลังระหว่างว่าที่บอสแห่งวองโกเล่กับผู้พิทักษ์ตำแหน่งพิรุณดังกึกก้องไปทั่วป่า และการล้มระเนระนาดของเหล่าต้นไม้และพื้นดินก้อนหินต่างๆบริเวณนั้นจากการต่อสู้ของทั้งสอง


เจสก้าร์ปรายตามองสึนะกำลังประมือกับผู้พิทักษ์พิรุณ ก่อนจะหันกลับมามองเมฆาแห่งวองโกเล่
พร้อมเหยียดยิ้มขบขัน “อะไรกัน..คิดจะตัวต่อตัวกับผมหรอ ผู้พิทักษ์เมฆา”
ฮิบารินิ่งเงียบไม่ตอบอะไร ราวกับคำพูดของเด็กชายวัย 9 ขวบเป็นของไร้สาระๆไม่น่าสนใจ
เมื่อไม่มีการตอบรับจากอีกฝ่าย ทำให้เรือนผมเขียวอารมณ์บูดขึ้นมา ใบหน้าเพ้นท์ขาวชักสีหน้าหงุดหงิดทันที
“พูดด้วยทำไมไม่ตอ....” คำพูดที่จะกล่าวออกมาจากปากเงียบหายไปชั่วขณะ นัยน์ตาสีฟ้าครามเบิกกว้างตกใจเมื่อเจอแววตาสีนิลที่เต็มไปด้วยสัญชาติญาณนักฆ่าและรังสีอำมหิตที่แผ่มาชวนอึกอัด “อึก..”

ร่างเล็กในชุดตัวตลกรีบกระโดดทะยานขึ้นมายืนอยู่บนกิ่งไม่ใหญ่ เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นไปทั่วตามด้วยขนแขนที่ลุกชัน ตาสีครามหลุบต่ำลงอย่างช่วยไม่ได้ “วะ..แววตานั้น..”

-เหมือนกับเจ้าคนน่ารังเกียจนั้น-

“ชิ...” เจสก้าร์สบถออกมา เด็กผมเขียวกัดฟันกรอดเมื่อภาพคนที่เขารังเกียจที่สุด ดันมาซ้อนทับกับชายผมดำเบื้องล่าง


ทั้งท่าทางที่ทำเหมือนฉันนอกสายตาแบบนั้น และไหนจะสายตานั้น....
“น่ารังเกียจที่สุด ผู้พิทักษ์เมฆา!!!!” ลูกบอลสีแดงเพลิงปรากฏขึ้นและพุ่งเข้าโจมตีทันที

ฮิบาริหลบระเบิดเพลิงจากลูกไฟอย่างหวุดหวิด และพุ่งเข้าประชิดตัวเด็กชายผมเขียว
-เร็ว!!!- เจสก้าร์สะดุ้งโหยงกับใบหน้าเคร่งขรึมอยู่ห่างไม่กี่เซนและตามด้วยทอนฟาเต็มไปด้วยหนามแหลมคมเข้าฟาดที่ใบหน้า


เปรี๊ยง!!!!!!!!!!


บาเรียสีม่วงถูกสร้างขึ้นมาอย่างรวดเร็วเข้าปะทะกับตะบองเหล็กหนักจนเกิดประกายไฟ ร่างเล็กกระโดดถอยหลังออกมาตั้งหลักด้วยระยะไกลจากตัวเรือนผมดำ “หนอย ~ แก!!!” ดวงหน้าเพนทสีขาวเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด คธาถูกชี้ตรงไปยังชายหนุ่มปล่อยลูกบอลสายฟ้าเป็นสิบๆเข้าใส่ในเวลาอันรวดเร็ว


ใบหน้าคมคายมุ่นคิ้วอย่างหงุดหงิด ร่างสูงวิ่งหลบเหล่าบอลเพลิงด้วยความเร็ว แต่ก็ไม่อาจหลบได้พ้นหมด เพราะความเหนื่อยจากการต่อสู้ครั้งที่แล้ว ทำให้ร่างกายอ่อนล้าลง ความสามารถต่างๆจึงตกลงไปด้วย




ตูมๆ !!!


บอลเพลิงลุกหนึ่งพุ่งเข้าเชียวแขนซ้ายขวาของฮิบาริเข้า แต่ด้วยพลังและอานุภาพที่เพิ่มขึ้น แผลที่ควรจะเป็นรอยทากๆ กลับฉีกขาดเหวอะหวะออกมาจนพร้อมเลือดสาดกระเซ็นไหลชโลมอาบแขนซ้ายราวกับโดนบอลเข้าไปเต็มเปา ใบหน้าคมนิ่วหน้าลงกับความเจ็บ
“ฮ่าๆๆ สมน้ำหน้า!!คนที่บังอาจเมินผม มันต้องเจอแบบนี้!!” เสียงหัวเราะสะใจดังจากปากของเด็กชายผมสีเขียวชี้ไม่เป็นทรง นัยน์ตาสีฟ้าครามมองฮิบาริที่เริ่มยืนโซเซอย่างดูถูกเหยียดหยาม

ร่างสูงที่ทำท่าจะทรุดลงไปนั่งกับพื้นกลับค่อยๆยืนหยัดขึ้นมา ใบหน้าคมคายเงยขึ้นมาสบตาสีฟ้าครามที่ดูจะตกตะลึงไม่น้อย ด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม
ริมฝีปากหนาแสยะยิ้มออกอย่างพึงพอใจพร้อมทอนฟาในมือทั้งสองยกขึ้นมาเตรียมสู้โดย โดยแยแสต่อแผลที่แขนซ้าย “แบบนี้ซิ ถึงจะขย้ำสนุกหน่อย”

บอลไฟสีแดงเคลือบสายฟ้าขนาดเล็กมากมายนับไปถ้วนพุ่งเข้าโจมตีชายหนุ่มเบื้องหน้า

ฮิบาริแสยะยิ้มเย็น ร่างสูงวิ่งหลบลูกบอลได้อย่างรวดเร็ว บางส่วนที่หลบไม่ได้ก็ใช้ทอนฟาเข้ารับการโจมตีแล้วปัดออกไปทางอื่น “เจ้าบ้านี้..” เจสก้าร์แยกเขี้ยวใส่ นัยน์ตาสีครามมองเรือนผมดำอย่างโมโห

“เอาเข้าจริงพลังของแก ก็ไม่เห็นดีอย่างว่าเลยนี้ เจ้าสัตว์กินพืชตัวตลก”ฮิบาริพูดเหยียดหยามใส่
เจสก้าร์กำคธาแน่นจนเลือดออกมาซิบๆด้วยอารมณ์โกรธสุดขีด



พลังของนาย มีแค่นี้เองหรอ…



เสียงทุ้มเย็นชาของบุรุษที่แสนน่ารังเกียจดังก้องมาในหัวทันที ตาสีครามถลึงตามองฮิบาริอย่างโกรธแค้น
เส้นเลือดแดงขึ้นตา เรือนผมเขียวตะคอกเสียงดังลั่นออกมา
“อย่ามาดูถูกผมนะ!!”
ลูกบอลสายฟ้านับ แสนลูกปรากฏพร้อมกันและพุ่งเข้าโจมตีไปอย่างรวดเร็ว


ตูมๆๆๆๆๆ!!!!!!!!!

.
.
.


“กระบวนท่าที่ 8 พิรุณแทงกระหน่ำ!!” น้ำบาดาลใต้ดินพุ่งออกมาโจมตีร่างบางตามทิศทางการวาดดาบเข้าใส่

สึนะบินขึ้นหลบคลื่นน้ำด้วยแรงไฟดับชนที่ถุงมือทั้งสอง มือทั้งสองหันไปหาน้ำมากมายเบื้องล่าง
“จุดเดือดทะลุ 0 ฉบับต้นตำรับ!” น้ำพุจากใต้ดินทั้งหมดกลายเป็นน้ำแข็งทันที

เรือนผมดำสั้นกระโดดทะยานตามมาด้วยความเร็ว พร้อมดาบคู่กายตวัดเข้าที่ลำคอระหงส์!!

“แย่ละซิ!!”
ถุงมือ X Glove แปรเปลี่ยนเป็น V Glove เข้ารับคมดาบอีกฝ่ายด้วยมือข้างเดียว แต่เนื่องจากอีกฝ่ายมีความเร็วและแรงมาก คมดาบจึงเข้าเฉือนเนื้อบนผิวลำคอ โชคยังดีที่ไม่ไปถึงเส้นเลือดใหญ่
“ย่าห์!!!!!!!” เรือนผมสีน้ำตาลเหวี่ยงร่างของบุรุษเจ้าของตาสีดำอมน้ำตาลเข้าเหวี่ยงลงดิ่งพื้น



ตึง!!!!!!!

พื้นดินเบื้องล่างยุบตัวลงกระจายออกเป็นหลุมขนาดพอดีตัวยามาโมโตะ ชายร่างเล็กค่อยๆร่อนลงกับพื้น ดวงหน้าหวานหายใจหอบและเริ่มมึนหัวเนื่องจากเสียเลือดทบริเวณลำคอ โลหิตสีแดงฉานไหลรินจากบาดแผลลงมาอาบปกเสื้อ ขาเพรียวค่อยๆก้าวเดินเข้ามาหาร่างนอนแผ่บนพื้น “ยามาโมโตะ...”

ใบหน้าคมชักสีหน้าปวดร้าวจากการบาดเจ็บ เรือนผมดำค่อยๆยันกายขึ้นมาพร้อมดาบญี่ปุ่นเล่มยาวคมกริบ ตาสีน้ำตาลจับจ้องชายผมน้ำตาลอย่างโกรธแค้น

สึนะกลืนน้ำลายลงคอทันที ขาเพรียวเผลอก้าวถอยออกมาอย่างลืมตัว ปากเรียวสีชมพูสั่นระริก
-จิตสังหารแรงกล้ามาก..- เขายังจำคำพูดของรีบอร์นได้เสมอ ว่ายามาโมโตะมีสายเลือดความเป็นนักฆ่า
เต็มเปี่ยม


และตอนนี้ สายเลือดนั้นกำลังร่ำร้องให้ฆ่าเขาอยู่


เปลือกตาบางปิดแน่นสงบสติอารมณ์ ตั้งสติให้แน่วแน่จนไฟที่ใกล้มอดเพราะความกลัว กลับมาลุกโชนอีกครั้ง
ผลึกแก้วสีฟ้าหลังถุงมือส่องแสงสว่างวาบ พร้อมขนตาแพยาวค่อยๆเปิดออก
“ยามาโมโตะ!!ฉันเอง สึนะไง ซาวาดะ สึนะโยชิ!!” ร่างเล็กพุ่งเข้าหาอีกฝ่าย พร้อมกำปั้นหมายเข้าซัดที่หน้าของเพื่อนสนิทตน

“ฉันไม่ใช่ยามาโมโตะ..” ร่างสูงหายตัวไปอย่างรวดเร็วจากเบื้องหน้า นัยน์ตากลมโตเบิกตากว้างตกใจ
ขนคอหลังตั้งชันทันทีกับจิตสังหารพุ่งเข้าปะทะแผ่นหลัง สึนะรีบหันหน้ากลับไปมอง ก็พบกับยามมาโมโตะตามประกบในระยะประชิดจากด้านหลัง ดวงตาสีน้ำตาลอมดำคมกริบมองร่างบางเขม็ง
“ชื่อของข้า..คือ C”

“รุ่น10!!!!!!!!” ระเบิดจิ๋วจำนวนมากพุ่งเข้ามาคั่นระหว่างคนทั้งคู่อย่างรวดเร็ว




บรึ้ม!!!!!!!!!!!


ด้วยแรงระเบิดของไดนาไมต์ขนาดจิ๋วแม้จะไม่มากนัก แต่ถ้ามีหลายอันก็ทำให้เกิดแรงดีดตัวปริมาณมากพอที่จะดีดตัวคนทั้งสองให้กระเด็นออกจากกันได้

ร่างเพรียวผมสีเงินเดินทุลักทุลนมาหาหัวหน้าตนเองที่ได้รับบาดเจ็บจากแรงระเบิด
“รุ่น10 ...ไม่เป็นไรใช่...ไหมครับ” น้ำเสียงอ่อนแรงของโกคุเทระเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่หรอก..เป็นแผลเหวอะที่แขนนิดหน่อยเอง ” สึนะยิ้มตอบ พร้อมโชว์แขนทั้งสองที่มีแผลถลอกเหวอะออกมาเป็นเศษเนื้อเล็กน้อย
ตาสีเขียวมองแผลบนแขนอรชรอย่างอ่อนแรง “ผมขอโท...อึก!!”
ยังไม่ทันจะได้กล่าวอะไร รชายผมสีเงินกลับทรุดลงไปนั่งกับพื้นพร้อมอาการกระอักเลือด
“โกคุเทระคุง!!”

สึนะขยับตัวเข้ามาดูอาการของเพื่อนขี้โวย แผลจากคมดาบเริ่มเปิดกว้างมากขึ้น จนเลือดสีแดงไหลออกมาหยดลงบนพื้นหยดแล้วหยดเล่า น้ำแข็งจากจุดเดือดทะลุ0 เริ่มหลอมละลายลงทีละนิด

-ไฟดับชนเราเริ่มจะหมดแล้ว..- ดวงหน้าหวานซีดลงเผือกลงทันที ถุงมือ V Glove เริ่มค่อยๆกลายสภาพกลับไปเป็นถุงมือไหมพรม ไฟดับชนที่หน้าผากดับลงจนหายวับไปกับตา ดวงตาสีส้มทองกลายเป็นสีน้ำตาลกลมโตดั่งเดิม



ครืด…..


เสียงลากของฝีเท้าดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม ร่างของยามาโมโตะในสภาพบาดเจ็บเป็นแผลตามแขนและตัวจนเสื้อคลุมขาดรุ่งริ่งกว่าเก่า กำลังเดินลากดาบชิงุเระโซเอ็นมาหา พร้อมหยดเลือดสดตามทางทุกฝีก้าวเดิน

สึนะตัวสั่นเป็นลูกนกทันที เมื่อสบตาวาวโรจน์ของเพื่อนสนิทตน

ตาสีดำอมน้ำตาลใสซื่อ
รอยยิ้มร่าบนใบหน้า

ทว่า...

ตอนนี้เขากลับมองด้วยแววตาอาฆาต ดุดัน เย็นชา

...ราวกับเครื่องจักรสังหาร....

“อึก...” หยาดน้ำตาเริ่มไหลรินอาบแก้มด้วยความกลัว ดวงหน้าหวานมองไปอีกฝากหนึ่งของการต่อสู้ระหว่าง
ฮิบาริ กับเจสก้าร์ที่ยังไม่มีท่าทีจะแพ้หรือชนะ ก่อนจะกลับมามองผู้พิทักษ์แห่งพิรุณกำลังย่างกรายเข้ามาใกล้ทุกที
“ผมขอโทษ..คุณฮิบาริ..” น้ำเสียงอ่อนล้าดังจากปากเล็กสีชมพู ดวงหน้าหวานก้มหน้าต่ำยอมรับความพ่ายแพ้

“กระบวนท่าพิเศษ กระบวนท่าที่10” ยามาโมโตะวาดดาบในมือเตรียมเข้าสู่ท่าไม้ตายที่แรงที่สุด สึนะเบิกตากว้างสุดชีวิตไม่ต่างจากโกคุเทระ “เจ้าบ้า!!!ได้สติซะทีซิ!!อ่อก!!” โกคุเทระแหกปากเสียงดังเรียกสติชายหนุ่มร่างสูง แต่แล้วบาดแผลก็ทำพิษให้เขาต้องทรุดไปนอนกับพื้น
นัยน์ตาสีมรกตฉายแววปวดร้าวกับหน้าเย็นชาของยามาโมโตะ







“ฮ่าๆเอานา บ้านก็ทางเดียวกันกลับด้วยกันเถอะนะ”
ใครเขาอยากกลับกะแกว่ะ ไอ้บ้าอย่ามาเนียนนะเฟ้ ย!!


“โกคุเทระ ช่วยมาติวเลขให้หน่อยซิ ไหนๆก็ติวสึนะให้แล้วนิ”
ฉันติวให้รุ่น 10 เท่านั้นเฟ้ย แกนะไสหัวไปไกลๆเลย


“โกคุเทระ อร่อยไหมซูชินี้ฉันลองทำกับมือเลยนะ”
ไม่เห็นจะได้เรื่องเลย เฮ้ย!!เปลี่ยนช่องคืนเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะดูดนตรีร็อคเฟ้ย!!ไม่ได้อยากดูรายการเบสบอล!!

“โกคุเทระ....”







“ฮึก...” หยาดน้ำตาไหลรินออกมาจากดวงตาคู่สวย ภาพในอดีตระหว่างเขากับร่างสูงไหลพรูพรั่งเข้ามาในหัวไม่หยุดหย่อน “ยามาโมโตะ!!ได้โปรด..”


“สควอนโทร ดิ ลอน ดีเน่!!!!” น้ำจากใต้ดินพุ่งออกมาเป็นคลื่นยักษ์ใหญ่ถ่าโถมเข้าใส่คนทั้งสองเบื้องหน้า


“ยามาโมโตะ...”



“สึนะโยชิ!!!” ฮิบาริตะโกนร้องเสียงดังลั่น ตาสีนิลเบิกกว้างสุดขีด
หนุ่มรุ่นพี่รีบวิ่งเดินเข้าไปหมายจะช่วยอีกฝ่าย แต่กลับถูกบอลสายฟ้านับแสนพุ่งเข้าขวางทาง
จนชายผมสีรัตติกาลไม่อาจวิ่งไปจุดเกิดเหตุได้ทัน คลื่นน้ำยักษ์ได้เข้ากระแทกร่างบางทั้งสองจมมิดหายไป



ซู่ม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

.
.
.




-เจ้าสัตว์กินพืช!!-
“ฮ่าๆๆฉันไม่ยอมให้แกไปช่วยพวกนั้นหรอก” เจสก้าร์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ตาสีฟ้าครามทอดมองผู้พิทักษ์เมฆาอย่างสะใจ
“แก!!!” ฮิบาริขบกรามจนเป็นสัน ลูกตุ้มหนามหนักออกมาจากพลองเหล็กทั้ง 2 เหวี่ยงเข้าฟาดลูกบอลไฟและบอลสายฟ้าจนกระเด็นกระดอนอย่างบ้าคลั่ง

.
.
.




“อะไรนะ!!” ยามาโมโตะร้องประหลาดใจเป็นครั้งแรก จนเจสก้าร์ที่หัวเราะต้องหุบปากลงแล้วหันไปมองตาม “นี่มัน!!?” เสียงใสกังวานเริ่มสั่น คลื่นน้ำขนาดใหญ่กำลังถูกดูดกลืนโดยบาเรียสีขาวโปร่งใสรูปร่างเหมือนเครื่องยนต์กลไกทรงกลมบางอย่าง บาเรียวงแหวนเครื่องจักรนั้นดูดท่าไม้ตายของชายผมดำไปจนหมดสิ้น
ก่อนจะค่อยๆสลายตัวหายไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“อะไรกัน..เมื่อกี้..” หน้าหวานเต็มไปด้วยสีหน้าฉงนกับบาเรียเมื่อกี้





“ยามาโมโตะ!!!พอทีเถอะ!!” โกคุเทระฝืนตัวลุกขึ้นมาพูดคุยกับอีกฝ่าย หน้าสวยปรือมองคนเบื้องหน้าด้วยแววตาอ่อนล้า ขาเพรียวไร้เรี่ยวแรงลากเดินเข้าไปหาร่างสูงผมดำ ชายหนุ่มมองด้วยสายตาของนักฆ่า
มือหนาชักดาบขึ้นมาตั้งท่าพร้อมสู้กับอีกฝ่าย

แววตานั้นหาได้หยุดยั้งการก้าวเดินของร่างเพรียวไม่ เรือนผมสีเงินกุมบาดแผลลึกจากคมดาบแน่นจนมือบางอาบเลือดย้อมผิวเนื้อจนสีแดงฉานไปทั้งมือ “ยามาโมโตะ...ฉันเอง..’โกคุเทระ ฮายาโตะ’ ไง”
“ขอร้องล่ะ.ฮึก....ได้สติซะทีซิเจ้าบ้า!!” โกคุเทระร้องเรียกอีกฝ่ายเสียงดัง พร้อมร้องไห้โฮออกมา


“โกคุ..เทระ...” เสียงทุ้มพึมพำชื่อของร่างบางเบาๆ แต่หูของสึนะและเจ้าของนัยน์ตาสีมรกตกลับได้ยินคำพูดนั้น
มือหนาจับดาบสั่นระริก หน้าคมคายซีดเผือกลงทันที เม็ดเหงื่อพุดพรายขึ้นที่ใบหน้าและตามตัว
“อึก.....อั่ก!!!!” มือหนายกขึ้นมาจิกขย้ำหัวแน่น นัยน์ตาสีน้ำตาลดำเบิกกว้างสุดขีด
“เกิดอะไรขึ้นนะ?” ชายร่างเล็กอุทาน ตาสีน้ำตาลมองร่างสั่นเทิ้มของชายผมดำและสีหน้าบิดเบี้ยวแสดงถึงความเจ็บปวดบางอย่างของยามาโมโตะ ด้วยความรู้สึกประหลาดใจไม่แพ้โกคุเทระ “ยามาโมโตะ..”





ร่างสูงผมดำค่อยๆยันตัวขึ้นยืนตระหง่าท่ามกลางซากปรักหักพังของต้นไม้และพื้นดินโดยรอบจากลูกบอลเพลิงเสื้อคลุมสีดำขาดแหว่งไม่เป็นชิ้นดี เช่นเดียวกับเสื้อเชิ้ตแขนยาวฉีกขาดเป็นบางจุด เลือดจากแผลที่แขนซ้ายไหลออกมาจนชโลมแขนเสื้อเป็นสีแดง จิตสังหารแรงกล้าแผ่พุ่งออกจากตัวชายผมดำ ดวงตาสีนิลเต็มไปด้วยแววตาอาฆาต โกรธแค้น

“ฉันจะขย้ำแกให้ตาย!!!” ร่างสูงพุ่งตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ลูกตุ้มถูกดึงกลับเข้าไปในพลองเหล็กทั้งคู่
ก่อนจะกดสวิสติ์เปลี่ยนเป็นโหมดหนามพุ่มทั้งอัน

นัยน์ตาสีฟ้าครามสั่นระริกพอๆกับร่างกาย มือบางกำด้ามคธาแน่นสะกดร่างกายที่สั่นเทิ้มขึ้นมา
“ก็ลองดูซิ!!!” บอลจำนวนมากไฟจำนวนและพลังทำลายไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าครั้งก่อนเข้าโจมตีใส่
ทว่าอีกฝ่ายกลับหลบได้หมดแถมยังเข้ามาใกล้ตัวเขาเรื่อยๆ
“เจ้าบ้านี้..หลบบอลไฟของเราได้ทุกลุก แถมยังมีความสามารถเพิ่มขึ้นเรื่อยๆอีกด้วย...”

“เรา เจสก้าร์ มากาเร็ต 1 ในผู้พิทักษ์ทั้ง 4 ของเปโรสเซ่ กำลังรู้สึกกลัวงั้นรึ..” เรือนผมเขียวพึมพำน้ำเสียงสั่นเครือ
“ฉันจะไปกลัวคนอย่างแกทำไม!!” เจสก้าร์โหมกระหน่ำยิ่งลูกบอลสีแดงเคลือบอัศนีสีเขียวไม่ยั้ง ฮิบาริวิ่งเข้าหาเด็กชายพลางหลบการโจมตีของบอลเพลิงที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วมากมายได้ทุกลูก

ร่างสุงอยู่ห่างจากเจสก้าร์ไม่กี่เซน ทอนฟาเต็มไปด้วยหนามแหลมคมจ่อเข้าที่คอหอยของเด็กชาย
“บอกลาโลกนี้ไปซะ เจ้าสัตว์กินพืชชั้นต่ำ!” เสียงเหี้ยมเกรียมดังขึ้น ตาสีนิลวาวโรจน์มองร่างเล็กที่สั่นเทิ้ม นัยน์ตาสีฟ้าครามเบิกกว้างมองอีกฝ่ายราวกับหนูในมือราชสีห์
-อะไรกัน..นี้เราแพ้เจ้าพวกมาเฟียที่ใช้พลังชั้นต่ำอย่างงั้นหรือ!!-



“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก” เสียงทุ้มร้องดังลั่น ทำให้สติของฮิบาริไขว้เขว่ไปมองต้นเสียง
“ยามาโมโตะ!!!!” โกคุเทระกรีดร้อง และฝืนร่างกายที่เจ็บหนักเข้าไปหาชายร่างสูงผมดำสั้น นัยน์ตาสีดำอมน้ำตาลเข้มเบิกกว้างขีดสุด มือหนาทั้งสองยกขึ้นมากุมขมับและบีบแน่น “ปวดหัว!!ปวดหัวเหลือเกิน!!!”
ยามาโมโตะแหกปากร้องดิ้นพล่านราวกับคนเสียสติ สึนะรีบลุกขึ้นไปรั้งเพื่อนผมสีเงินไว้ให้ออกห่างจากพิรุณแห่งวองโกเล่ “โกคุเทระ!มันอันตรายเกินไป!!ถอยออกมา!!”


“สึนะโยชิ..ยังไม่ตาย...”
เจสก้าร์อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังตกตะลึง สร้างบอลขนาดใหญ่เล็งเข้ายังร่างของฮิบาริ ชายผมดำรู้สึกตัวจึงรีบกระโดดถอยหลังหลบบอลไปได้อย่างชิวเชียด ขณะเดียวกันเรือนผมเขียวก็ออกตัววิ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อคลุมคนคลุ้มคลั่ง ตาสีฟ้าหรี่มองคนร้องทุรนทุรายกับอาการปวดหัวอย่างรุนแรง

“หรือว่าจะ...บ้าจริง!!” เจสก้าร์สบถออกมา มือเล็กใต้ถุงมือวาดคธาในอากาศสร้างอุโมงค์ดำบิดเบี้ยว
และลากชายหนุ่มผมดำกระโจนเข้าไปในหลุมดำนั้น
“วันนี้ฝากไว้ก่อนเถอะ!!คราวหน้าผมจะขยี้พวกคุณให้ตายคามือแน่!!” เสียงใสกังวานเต็มไปด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดของเจสก้าร์ทิ้งท้ายไว้ พร้อมกับหลุมดำที่ปิดตัวลง


บรรยากาศรอบๆสงบเงียบลงทันตา ทิ้งไว้เพียงแค่ความเสียหายจากการปะทะกันเท่านั้น

ทั้งสถานที่

ร่างกาย

และ…



จิตใจ



“ฮึก...ฮือๆ” เสียงร้องระงมสั่นเครือของโกคุเทระดังท่ามกลางความเงียบงัน สึนะยันตัวลุกขึ้นมายืนอย่างช้าๆ ตาสีน้ำตาลทอดมองอย่างสงสารเวทนา “โกคุเทระ...”


เพราะฉัน..นายกับยามาโมโตะถึงต้องมาห่ำหันกัน...

เพราะฉัน..เพราะฉัน...เพราะ...




หมับ!!!!!

แรงบีบที่บ่าเล็ก เรียกสติของชายผมน้ำตาล ดวงหน้าหวานหันไปมองอย่างช้า แต่แล้วก็กลับถูกแรงฉุดเข้ามากอด “ซาวาดะ...” เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้น ใบหน้าคมคายกดลงกับบ่าเล็ก วงแขนแกร่งกอดร่างเล็กราวหญิงสาวแน่นจนสึนะเกือบหายใจแทบไม่ออก นัยน์ตาสีน้ำตาลคลอเบ้าก่อนจะปล่อยโฮออกมากับแผ่นอกกว้าง

“คะ..คุณฮิบาริ!!ฮึก..ผม...ผมกลัว!! ฮือๆ ผะ..ผมมัน..อ่อนแอ ยามาโมโตะถึงได้...”
มือหนาลูบเส้นผมนุ่มดุจไหมของอีกฝ่ายเบามือปลอบโยนปล่อยให้คนในอ้อมกอดร้องไห้จนกว่าจะพอใจ
ทั้งที่ใจของตนก็พร่ำขอโทษร่างเล็กไม่แพ้กัน
-ฉันปกป้องแกไม่ได้อีกแล้ว..-


ถ้าไม่ได้บาเรียปริศนานั้น ...เจ้าสัตว์กินพืชอ่อนแอคงไม่หายใจ ไม่มายืนยิ้มให้เขาอีก...

..หากโลกนี้ไม่มีรอยยิ้มของเธอ ฉันจะอยู่ได้ยังไง..




ตึง!!!!

เสียงกระทบพื้นของบางสิ่งบางอย่างดังขึ้น ฮิบาริและสึนหันไปมองต้นเสียง ก็พบกับ..

ร่างของโกคุเทระล้มไปนอนคว่ำกับพื้นดิน เลือดสีแดงไหลออกมาเจิงนองพื้นเป็นวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ
“โกคุเทระ!!!!!!” ชายร่างเล็กร้องเสียงหลง ก่อนจะรีบวิ่งไปทรุดนั่งข้างตัวเจ้าของตาสีเขียว มือบางนิ่มออแรงเขย่าร่างเพื่อนของตน “โกคุเทระ! อย่าตายนะ!!!ฟื้นซิ!!!!” เสียงสะอื้นพร่ำเรียกชื่อของชายร่างบางสูงกว่าตนซ้ำไปมา “ซาวาดะ...” ฮิบาริมองคนทั้งคู่ด้วยแววตาอ่อนลง



หวี๋หว๋อๆๆๆ!!!!!!!

เสียงไซเรนดังขึ้นเรียกสติของคนทั้งคู่กลับออกมาจากความเศร้า ใบหน้าคมคายหันไปมองต้นเสียง มือหนาฝืนความเจ็บที่แผล ยกทอนฟาออกมาเตรียมรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น

รถพยาบาลสีขาววิ่งเข้ามาทางเดียวกับที่ฮิบาริขี่มอเตอร์ไซด์มาอย่างด้วยความเร็วสูง ก่อนจะชะลอตัวจอดรถบนพื้นที่โล่งที่สุด ประตูท้ายรถเปิดออก เหล่าบุรุษแหละสาวในชุดกราวรีบวิ่งมาแบกร่างไร้สติของโกคุเทระขึ้นเตียงเข็นอย่างเร่งรีบ “ ดีจ้า..” เสียงใสทักทาย ฮิบาริและสึนะหันไปมองคนต้นเสียง

เด็กทารกในชุดสูทสีดำจุกนมสีเหลืองสว่างประดับกลางอกเป็นเอกลักษณ์กระโดดลงจากรถพยาบาล
“รีบอร์น...” สึนะเอ่ยอย่างอ่อนแรง ดวงหน้าหวานดูเศร้าสลดและหดหู่ สภาพของสึนะในตอนนี้ยังไม่พร้อมที่จะรับฟังใครทั้งนั้น ฮิบาริจึงเปิดปากพูดกับเด็กต้องสาปแทน “รู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี้ เจ้าหนู..”
ใบหน้าน่ารักตีสีหน้าเคร่งขรึมไม่สมวัย มือเล็กป้อมลวงหยิบกระดาษFAX ใต้เสื้อโค้ทสีดำ ยื่นให้ผู้พิทักษ์เมฆา “เมื่อ 10 นาทีที่แล้ว มี Fax ส่งมาให้ฉัน เนื้อหาข้างในบอกถึงสถานที่ที่พวกนายปะทะกับพวกเปโรสเซ่” คิ้วเรียวบนหน้าคมคายมุ่นลงกับข้อความสั้นๆในกระดาษ Fax จากการคาดเดาของเรือนผมดำและเด็กทารกเหมือนกันทันทีอย่างไม่ต้องสงสัย

คนส่งสารต้องเป็นคนๆเดียวกันแน่.
.

“นายเองก็ขึ้นรถพยาบาลมาเถอะ แขนซ้ายดูถ้าจะเจ็บไม่น้อยไม่ใช่หรอ” ตากลมโตสีดำบ๊องแบ๊วมองแขนซ้ายที่ชโลมไปด้วยเลือดสดๆไหลออกมาไม่หลุดหย่อน

ฮิบาริไม่ตอบตกลงแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเพราะสภาพเขาตอนนี้ขับมอเตอร์ไซด์ก็คงไม่ไหวแน่นอน
“สึนะ..เลิกเศร้าได้แล้ว ที่สำคัญตอนนี้คือต้องสืบเอาข้อมูลของเปโรสเซ่ให้ได้มากที่สุด” รีบอร์นพูดเสียงเข้มใส่
ร่างเล็กเงยหน้าสบตาอาจารย์ของตนทั้งน้ำตาอยู่นาน ก่อนจะใช้มือเช็ดน้ำตาตัวเองอย่างลวกๆ
“เข้าใจแล้ว...” เรือนผมสีน้ำตายันตัวเองขึ้นมาและขึ้นรถพยาบาลไปพร้อมๆกับหนุ่มรุ่นพี่




อัลโกบาเลโน่จุกนมเหลืองเงยหน้าขึ้นไปมองยอดไม้เบื้องบนที่ไหวกิ่งเล็กน้อย ใบหน้าใต้หมวกปีกกว้างสีดำมองด้วยแววตานักฆ่า -เมื่อกี้...-

“รีบอร์น เกิดอะไรงั้นหรอ” สึนะตะโกนถามด้วยความเป็นห่วง เด็กใส่สูทหันกลับมายิ้มแสยะจนแก้มปริเช่นทุกครา “เปล่าหรอก” รีบอร์นตอบสั้นๆ และเดินขึ้นรถพยาบาลเป็นคนสุดท้าย
ก่อนตัวรถจะขับเคลื่อนไปอย่างรวดเร็วสู่โรงพยาบาลใต้สังกัดวองโกเล่แฟมิลี่
โดยกิ่งไม้ที่ขยับไหวเล็กน้อยหักลงลงมาตกสู่พื้นดิน พร้อมปลอกกระสุนร้อนๆที่พึ่งถูกยิงมาหมาดๆ จากฝีมือของนักฆ่าอันดับ 1

.
.
.
พรึ่บๆๆ

เสียงกระพือปีกต่อเนื่องดังไปทั่วท้องฟ้าสีส้มยามเย็น จากผืนป่าชานเมืองนามิโมริ เข้าสู่ตัวเมืองอย่างรู้เส้นทาง
นกพิราบสีขาวค่อยๆกระพือปีกร่อนลงอย่างช้าๆก่อนจะเกาะยังมือหนาใต้ถุงมือสีดำสนิท
“ขอบใจมากนะ ทีเรีย...” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ชายผมสีเงินสวมหมวกไหมพรมสีส้ม ดวงตาสีฟ้าคมมองปีกขวาของนกพิราบขาวที่เป็นแผลทากๆจากกระสุน โดยเจ้านกพิราบของเขาส่งเสียงร้องคราวญครางราวกับจะออดอ้อนขอความเห็นใจในความเจ็บปวดของมัน

หน้าคมคายเหยียดยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ ตาสีฟ้าสั่นระริกอย่างตื่นเต้น
-สมแล้วที่เป็นอัลโกบาเลโน่ ประสาทสัมผัสไวเป็นเลิศ ถ้าไม่ใช่ทีเรีย ป่านนี้คงตายไปแล้ว - ใบหน้าหล่อเหลาแบบชาวตะวันตกมองนกพิราบสีขาวที่เปลี่ยนจากเกาะมือมาที่ไหล่ หัวเล็กๆของมันนคลอเคลียใบหน้าของเจ้านายออดอ้อนให้ใส่ใจแผลเล็กๆที่ปีกสีขาว

ชายผมเงินสวมหมวกไหมพรมหัวเราะเบาๆกับอาการของทีเรีย ก่อนจะเหยียดยิ้มยิ้มอ่อนโยนให้
นิ้วเรียวลูบไล้หัวนกเบาๆเรียกเสียงครางพอใจของมัน “ดูถ้า...งานเทศกาลต้องครึกครื้นแน่ๆ”

.
.
.


ค่ำคืนเงียบสงัด บ้านเรือนทั่วทั้งถนนเริ่มทยอยดับไฟเข้าสู่ห้วงนิทราไปทีละหลัง จนในที่สึดเหลือเพียงไฟจากเสาสูงตระหง่าริมถนนเปิดสว่างเพียงพอจะนำทางให้คนกลับสู่บ้านเรือนได้

เสียงฝีเท้าย่ำเดินไปเรื่อยๆตามท้องถนนเปล่าเปลี่ยว ทำลายความเงียบชวนขนหัวลุก ก่อนจะหยุดลงกับที่คืนบรรยากาศเงียบงันอีกครั้ง
“ คึหึหึหึ จะแอบตามผมไปอีกนานแค่ไหนครับ” มุคุโร่เอ่ยขึ้นด้วยเสียงลึกลับชวนค้นหา
ร่างของคนปริศนาเคลื่อนไหวออกจากซอยมืดเปลี่ยวราวกับหลุมดำดึงดูดหาที่สิ้นสุดไม่ได้ เรือนผมไพลินหันมามองร่างสูงของบุรุษปริศนาก้าวเดินออกมาอย่างเชื่องช้าจนเข้ามาอยู่ในวงของแสงสว่างจากเสาไฟริมถนน

นัยน์ตาสองสีสั่นระริกชั่ววูบกับรูปลักษณ์ของคนเบื้องหน้า ชายร่างสูงอายุราวๆ 20 ต้น เรือนผมสีขาวชี้ไม่เป็นทรง ใบหน้าหล่อเหลาประดับรอยยิ้มหวานอบอุ่น และรอยสักใต้ตาซ้ายเด่นเป็นเอกลักษณ์ ในชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์


...เทวดา...

ความคิดแรกของมุคุโร่แล่นพุ่งเข้ามาในสมอง ก่อนจะหยักยิ้มขึ้นที่มุมปากหยั่งเชิงกับรอยยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาวของคนตรงหน้า “ต้องการอะไรหรอครับถึงได้แอบตามผมมาตั้งแต่เมื่อกี้...ไม่ซิ”

ชายผมสีน้ำเงินหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจ เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยพูดด้วยถ้อยคำเย็นเชียบ
“ตั้งแต่ที่บ้านของฮิบาริ เคียวยะแล้ว” เรือนผมขาวหัวเราะในลำคอเบาๆ ตาสีน้ำแข็งมองร่างกายของมุคุโร่ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพิจารณาอะไรบางอย่าง “อืมม์...สมัยก่อน เธอนี่น่ารักดีจังเลยนะ”

มุคุโร่มุ่นคิ้วอย่างสงสัยกับคำพูดทิ้งให้คิดของคนเบื้องหน้า ก่อนใบหน้าคมติดสวยยิ้มลึกลับอีกครั้ง
“คึหึหึหึ คิดจะเฉไฉเปลี่ยนเรื่องหรอครับ”

ชายร่างสูงกว่าหันมายิ้มอารมณ์ดี และยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “แล้วถ้าเป็นอย่างงั้น เธอจะทำอะไรฉันละ”

สิ้นคำพูดของเจ้าของดวงตาสีฟ้า ร่างสูงเพรียวพุ่งเข้าหระชิดตัวไวกว่าตาทันเห็น พร้อมส่ามงามในมือหมายตวัดทำร้ายคนลึกลับตรงหน้า “ทำให้คุณเจ็บตัวนิดหน่อย แล้วลากกลับไปเค้นความจริงไงครับ”


ฉึก!!!!!


ฉัวะ!!!!!!!




“หึหึ เธอกลายเป็ฯคนอารมณ์ร้อนแบบนี้มาก่อนหรอเนี้ย “ เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบข้างหู มือหนาทั้งคู่กำด้ามหอกไว้แน่น มุคุโร่เบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อจู่ๆร่างสูงตรงหน้าหายตัวไปอย่างรวดเร็วและปรากฏตัวประชิดเขาด้านหลัง

-เร็วมาก...-


“ที่เป็นแบบนี่ เพราะห่วงวองโกเล่รุ่นที่ 10 ซินะ ...” เสียงหัวเราะเย็นๆดังขึ้น ประกอบกับลมหายใจอุ่นรดต้นคอหลังทำเอาเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินขนลุกชัน ร่างสูงโปร่งหมายจะหมุนตัวไปต่อสู้กับอีกฝ่าย
แต่ก็ถูกคนมือหนาจับดัดมือเขาไปด้านหลังเต็มแรง จนในที่สุดเขาก็เป็ฯฝ่ายพ่ายแพ้ หอกคู่ใจหลุดร่วงหล่นจากมือตกกระทบพื้นส่งเสียงดังกังวาน

แกร๊ง!!!!

“อึก...คุณต้องการอะไร” น้ำเสียงลึกลับเริ่มเปล่งออก ดวงหน้าซ่อนอารมณ์เต็มไปด้วยความเหย่เกจากความเจ็บปวดที่แขนทั้งสองข้าง

“อะไรนะหรอ ที่ฉันต้องการ คำตอบนะ....” ชายผมขาวดันร่างบางไปกระแทกกับกำแพงริมถนน ก่อนจะจับชายผมสีน้ำเงินให้หงายหน้า และโน้มตัวลงประกบปากเรียวได้รูปอย่างรุนแรงดุเดือด

“อื้อ!!!” มือเรียวใต้ถุงมือสีดำออกแรงทั้งผลัก ทั้งทุบ ทั้งจิก และดีดดิ้นให้ออกจากอ้อมแขนคนตรงหน้า
แต่ท้ายสุดก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เนื่องจากแรงของตนน้อยกว่าชายตาสีฟ้าคมมากโข จึงได้แต่ปล่อยให้ร่างสูงควานหาควานหวานจากปากเขาได้จนกว่าจะพึงพอใจ

ชายหนุ่มผมสีพิสุทธิ์ถอนจูบอย่างช้า หน้าคมคายเต็มไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ “มันก็แค่นี้แหละ..”
เรือนผมสีน้ำเงินยืนอึ้งค้างนาน ก่อนจะได้สติผลักคนตรงหน้าให้ถอยห่าง และรีบวิ่งหนีจากไปโดยไม่ลืมคว้าเอาอาวุธคู่ใจบนพื้นไปด้วย


“แอบหนีมาทำเรื่องแบบนี่เองหรอครับ ท่านเบียคุรัน” หนุ่มแว่นผมสีน้ำตาลอมส้มวัย 25 เดินออกจากซอยมืดเดียวกับชายผมขาว “แหม...ฉันอยากเจอมุคุโร่คุงใน10ปีก่อนนี่นา โชจังละก็...ทำเป็นเครียดไปได้”
เบียคุรันหันกลับมาฉีกยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาวจนโชอิจิระอาใจ
“ แต่ถึงยังไง ที่นี่ก็ไม่ได้ปลอดภัยถึงขั้นจะวางใจได้นะครับ อีกอย่างถ้าเกิดท่านเบียคุรันเกิดหลงทางขึ้นมา ผมก็แย่นะซิ” ดูเหมือนว่าคำบ่นของโชอิจิจะไม่ได้เข้าหูของเบียคุรันไปยังสมองแม้แต่นิดเดียว
เจ้าตัวเอาแต่มองจุดที่มุคุโร่วิ่งหนีหายไปด้วยสายตาขำขัน
-ท่าทางแบบนี้ แสดงว่าฉันเป็นจูบแรกของเธอเลยซินะ..-


“ว่าแต่ว่า โชจังเรื่องที่ฉันสั่งละ..” เสียงทุ้มจริงจังดังขึ้นจนชายผมสีน้ำตาลปรับตัวไม่ทัน มือหนาเปิดโน้ตบุ๊คขึ้นมา ตาสีเขียวกวาดมองข้อมูลนั้นอย่างเคร่งเครียด “ข้อมูลระดับนี้ ยังไงๆก็ต้อง 2-3 วันนะครับ”
“ฉันต้องการวันพรุ่งนี้” คำสั่งของเรือนผมขาว ทำเอาโชอิจิร้องเสียงหลง กับความเอาแต่ใจของบอสตัวเอง
“ท่านเบียคุรัน แบบนั้นไม่ไหวหรอกนะครับ!!!”

เบียคุรันหันมายิ้มระรื่น ก่อนจะเดินส่วนทางกับชายร่างสูงสวมแว่นตา
“ทันอยู่แล้วละนา ก็โชจังมีสุดที่รักตามมาช่วยอยู่แล้วไม่ใช่หรอ” คำพูดเอ่ยแซวถึงใครบางคน ทำเอาโชอิจิหน้าแดงซ่านด้วยความอาย ก่อนจะหันไปแว๊ดใส่เบียคุรันอย่างลืมตัว “ท่านเบียคุรัน!!!”

เรือนผมขาวหัวเราะพอใจที่ได้แกล้งลูกน้องตัวเอง ดวงตาสีฟ้าคมเงยหน้ามองท้องฟ้าเบื้องบนที่มีนกพิราบสีขาวบินผ่านไปอย่างเงียบๆ พร้อมรอยยิ้มเหยียดที่ไม่มีใครล่วงรู้ได้ว่าบอสแห่งมิลฟิโอเล่คิดอะไรอยู่กันแน่?




TBC

_________________
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


Image

10069 บันไซ!!!!!!!!!!!


ไอดีของเรา เข้าไปทักทายได้ค่ะ ^ ^
http://my.dek-d.com/blood_hana/


บ้านของบลัดฮานะค่ะ
http://blood-hana.exteen.com/



รัก1827 คลั่ง10069 ปลื้ม8059


Last edited by blood_hana on 20 Jun 2009, 11:36, edited 1 time in total.

Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>อัพ!!part28ชายผมขาวคือ?
PostPosted: 17 May 2009, 01:22 
Joined: 16 May 2009, 15:43
Posts: 6
Location: ชอบที่ทูน่าถูกกด
สุดยอดเลยค่ะ แต่งสนุกดี อยากให้ยามะหายไวๆเพื่อโกคุ


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>อัพ!!part28ชายผมขาวคือ?
PostPosted: 17 May 2009, 07:34 
Joined: 15 May 2009, 23:24
Posts: 5
มาอ่านรวดเดียว หนุกสุดๆเลยค่า
ยามะจะดาร์กอีกไหมนี่ สงสารโกคุเขานา
คู่พระนางก็หวานกันจัง หึหึ
รอตอนต่อไปค่า


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>อัพ!!part28ชายผมขาวคือ?
PostPosted: 18 May 2009, 19:37 
Joined: 15 May 2009, 20:51
Posts: 1
แต่งต่อเรวๆสิๆๆๆๆ

อยากอ่านอ่า


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>อัพ!!part28ชายผมขาวคือ?
PostPosted: 18 May 2009, 20:07 
User avatar
Joined: 19 Mar 2009, 11:03
Posts: 175
สุดยอดเลยแต่งเป็นฉากๆได้ถึงใจมากเลยค่ะ

ยามะพอเห็นโกคุร้องไห้เลยทำให้นึกขึ้นมาได้บ้าง

อย่างนี้ครั้งหน้าโกคุต้องแกล้งทำเป็นร้องไห้เเล้วสิ

ยามะจะได้กลับมาเหมือนเดิม

คู่ 1827 เออ พูดไม่ออก

คู่ 10069 เหอๆ เสีย first kiss ให้ป๋าเบียแล้วเหรอมุคุ

คนที่ส่งบาเรียป้องกันสึนะไว้ใช่นักเรียนใหม่ในเรื่องนี้รึเปล่านะ

จะรอต่อไปค่ะ


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>อัพ!!part28ชายผมขาวคือ?
PostPosted: 24 May 2009, 02:51 
User avatar
Joined: 17 May 2009, 14:39
Posts: 24
Location: อ้อมกอดอันอบอุ่นของท่านฮิ >////<
ท่านฮิหึงแรงชะมัด เมื่อไรจะรู้หัวใจตัวเองซะทีล่ะคะ

ว่าชอบซือคุงน่ะ ไม่งั้นเดี๋ยวโดนใครคาบไปไม่รู้ด้วย(ใจจริงข้าเจ้าไม่ค่อยชอบเรื่องมือที่สามเท่าไร)

แล้วเมื่อไรยามะจะกลับเป็นคนเดิมซะทีล่ะ สงสารโกคุจัง ไม่มีบทหวานแหววกะเค้าบางเลย

ส่วนมุคุจะคู่กับเบียคุรันข้าเจ้าก็ไม่ว่าน้า

หนับหนุนเต็มที่ คิคิ

รีบๆมาอัพต่อนะ

_________________
Image


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>อัพ!!part28ชายผมขาวคือ?
PostPosted: 20 Jun 2009, 11:25 
User avatar
Joined: 03 Feb 2008, 20:36
Posts: 730
ตอบเม้นค่ะ


Nightmare

ขอบคุณค่ะ ยามะจะหายไหมต้องรอลุ้นน้อ


hinaichiko

หึหึหึ ก็คงต้องดาร์กต่อไปแระค่ะ



alfred29

มาต่อแล้วค่ะ


khwan


จะใช่คาโลรึเปล่า ลุ้นเอาดีกว่าค่ะ ยังไม่เเฉลยน้อ

ถูกต้องค่ะ มุคุเสียจูบแรกซะแล้ว หุหุหุหุ


ปลาน้อย


คือมุคุคู่กะเบียอยู่แล้วอะค่ะ +5555 แบบว่า วางพล็อตไว้นานแระ แต่ตาเบียยังไม่มีบทออกจนในที่สุดก็ได้ออก หึหึ

ยามะกะโกคุ เรื่องนี้ไม่มีหวานแหววค่ะ คือจะพูดว่า เศร้าที่สุดเลยก็ว่าได้

ท่านฺรู้ใจตัวเองรึเปล่า คงต้องใช่เวลานานหน่อย ให้ลุ้นต่อไปว่า ท่านฮิจะรู้เมื่อไหร่

_________________
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


Image

10069 บันไซ!!!!!!!!!!!


ไอดีของเรา เข้าไปทักทายได้ค่ะ ^ ^
http://my.dek-d.com/blood_hana/


บ้านของบลัดฮานะค่ะ
http://blood-hana.exteen.com/



รัก1827 คลั่ง10069 ปลื้ม8059


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/ อัพ!!part29
PostPosted: 20 Jun 2009, 11:30 
User avatar
Joined: 03 Feb 2008, 20:36
Posts: 730
Part 29





บุรุษเสื้อสีเขียวแก่เดินออกจากห้องผ่าตัดฉุกเฉิน สึนะเด้งตัวลุกจากเก้าอี้นั่งรอหน้าห้องและวิ่งไปถาม
“คุณหมอครับ!!โกคุเทระเป็นไงบ้าง” ชายชุดเขียวดึงผ้าปิดปากออก พร้อมลี่ยิ้มออกมา
“คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ “ เรือนผมสีน้ำตาลยิ้มออกมาอย่างปลื้มปิติยินดีจนน้ำตาไหล ฮิบาริเดินมายืนอยู่ข้างร่างเล็กที่สั่นเทิ้มไปตัว
มือหนาวางลงบนผมสีน้ำตาลเบาๆ

“คะ..คุณ..ฮิบาริ..โก..โกคุเทระ..ปลอกภัยแล้ว ผม..”
“แกไม่ได้หูฟาดหรอก เจ้าสัตว์กินพืชนั่นปลอดภัยแล้ว” เสียงทุ้มตอบกลับ
รีบอร์นมองผู้พิทักษเมฆากับนภาแห่งวองโกเล่สลับไปมา ทั้งรอยยิ้มน่ารักแต่แฝงความเจนโลกมากทีเดียว
-ดูถ้า..จะมีบางอย่างมากกว่าหน้าที่ปกป้องแล้วซินะ ฮิบาริ –

.
.
.

ในห้องสีขาวเต็มไปด้วยกลิ่นเลือดคลุ้งและกลิ่นยาลอยอบอวน บนเตียงข้างสายน้ำเกลือระโยงรยางค์ไปทั่วมีร่างเพรียวผมสีเงินในสภาพเต็มไปด้วยผ้าพันแผลตั้งแต่อกไปถึงท้อง ตาสีมรกตเหม่อลอยจ้องมองเพดานห้อง
“ยามา..โมโตะ...” ปากเรียวซีดจากการเสียเลือดเอ่ยชื่อชายผมดำเสียงสั่น ดวงตาคู่งามสั่นคลอก่อนจะร้องไห้ออกมา




เจ็บปวด..

รวดร้าว..

ทรมาน..



มือเล็กจับกลอนประตูนิ่งอยู่นาน ก่อนจะปล่อยออก เรือนผมดำเลิกคิ้วสูงอย่างประหลาดใจกับท่าทีของร่างเล็ก
“ไม่เข้าไปรึ เจ้าสัตว์กินพืช” สึนะส่ายหน้าปฏิเสธทั้งสีหน้าเศร้าสร้อย ชายผมสีน้ำตาลหันกลับมาสบตาสีนิลพร้อมพูดตอบ
“ตอนนี้โกคุเทระคงอยากอยู่คนเดียว..ผม..คิดว่าคงยังไม่ถึงเวลาที่ผมจะเข้าไป...” ใบหน้าหวานเหลือบมองชายผมเงินที่นอนร้องไห้ลำพังในห้องผ่านกระจกบานเล็ก และหลุบตาลงกับความรู้สึกผิดของตัวเอง


“สึนะ..” เสียงใสกังวานเอ่ยทั้งขึ้น ฮิบาริกับสึนะหันไปมองเด็กทารกในชุดสูทสีดำเบื้องหน้าที่ตีสีหน้าจริงจังจนน่าสงสัย “ฉันเข้าใจว่าแกรู้สึกผิด แต่ตอนนี้..มีเรื่องสำคัญกว่าที่แกต้องทำ” สึนะเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ดวงหน้าหวานสบตาเมฆาแห่งวองโกเล่อยู่นานก่อนกลับมาสนทนากับอาจารย์สอนพิเศษของตน
“เรื่องอะไรงั้นหรอ”

“คุยที่นี่ไม่ได้ ตามฉันมา” รีบอร์นหมุนตัวเดินนำออกไป เรือนผมน้ำตาลเดินตามนักฆ่าอันดับ 1 โดยมีฮิบาริเดินรั้งท้ายตาม
ทั้งสามหยุดลงที่หน้าทางเข้าโรงพยาบาล รถสีดำฟอร์ลูล่าคันใหญ่เปิดโดยชายใส่สูทสีดำสนิทปกปิดหน้าด้วยแว่นตาสีดำชวนเกรงกลัว
รีบอร์นเดินกระโดดขึ้นรถและหันมาเรียกคนที่เดินตามมา
“สึนะขึ้นมาได้แล้ว นายด้วยฮิบาริ..” เรือนผมน้ำตาลกลืนน้ำลายลงคออย่างเสียวๆทันทีกับบรรยากาศเหมือนหนังมาเฟียแบบนี้ แต่ก็ยังทำตามคำพูดของอีกฝ่ายโดยดี ส่วนชายผมดำเดินขึ้นรถไปทั้งสีหน้าสงบนิ่งเย็นชาเช่นทุกครา

.
.
.

บรรยากาศในรถคันหรูเต็มไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ดวงหน้าหวานมอง 1 ในอัลโกบาเลโน่สลับกับหนุ่มรุ่นพี่ไปมา มือเล็กกำกันแน่นจนเหงื่อชุ่ม ท้ายสุดสึนะทนไม่ไหวจนเผลอโพลงถามขึ้นมาเสียงดัง
“รีบอร์น!!!ตกลงมีเรื่องอะไรกันแน่!!!!” ตาสีดำกลมโตสบตาสีน้ำตาลที่เต็มไปด้วยความสงสัย “คุยที่นี่ไม่ได้ ต้องไปถึงที่นั่นก่อนถึงจะพูดได้” ร่างบางสะบัดหน้าไปมองวิวนอกกระจกรถอย่างหัวเสีย กับไอ้คำพูดลับลมคมในของเด็กทารกชุดสูท ฮิบาริเหลือบตามองว่าที่วองโกเล่รุ่นที่ 10 อย่างเหนื่อยใจ

รถยนต์ชะลอความเร็วลงจอดอย่างช้าๆ ชายผมน้ำตาลพอเห็นสถานที่ที่ว่าคือบ้านของเขา เจ้าตัวก็หน้าเสียทันที
“รีบอร์น!!อย่าบอกนะว่า..จะเข้าฐานนทัพนรกนั่น!!!” รีบอร์นเหยียดยิ้มมุมปากออกมา ทำเอาคนร่างเล็กฆน้าซีดกว่าเก่า เหตุการณ์วิ่งหนีกับดักมหาประลัยยังคงจำฝังแน่นอยู่ในซีรีบรัมอันน้อยนิดใต้หัวทุ่ยๆ
“น่าสนุกดีนี่เจ้าหนู..คราวนี้เป็นของเล่นแบบไหนอีกละ” ฮิบาริเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเหยียด ดวงตาสีนิลเต็มไปด้วยความตื่นเต้นสนุกสนาน จนสึนะแทบอย่างกรีดร้อง!!!


-ทำไมต้องทำหน้าสนุกแบบนั้นด้วยครับ คุณฮิบาริ!!! –


“น่าเสียดายนะ แต่วันนี้ฉันจะให้เข้าอีกทางนึง..ไว้คราวหน้าละกันนะฮิบาริ” เสียงใสตอบทั้งรอยยิ้มจนแก้มปริออกมา สร้างบรรยากาศทะมึนชวนขนหัวลุกให้ว่าที่วองโกเล่รุ่น 10

ประตูรถเปิดออกโดยชายคนขับรถ รีบอร์นกระโดดลงไปจากรถคนแรกตามด้วยร่างเล็กบาง ปิดท้ายด้วยเรือนผมดำเป็นคนสุดท้าย “นายกลับไปได้แล้ว” รีบอร์นออกคำสั่งกับคนขับรถ ชายหนุ่มสูทดำโค้งคับสุภาพ ก่อนจะขึ้นรถและสตารท์เครื่องออกไปจนลับตา

เด็กทารกต้องสาปเดินนำคนทั้งสองไปยังหลังบ้านซาวาดะ ที่มีห้องเก็บของรกรุงรังสภาพไม่ได้ใช้งานมานานมือเล็กป้อมหยิบเอาคีย์การ์ดใต้เสื้อสูทรูดลงที่ร่องประตู ทันใดนั้นกลับเกิดบาเรียของเหลวใสขึ้นครอบอาณาบริเวณรอบบ้านของสึนะ
“รีบอร์นนี้มัน!!อะไรกัน?” สึนะถามขึ้นกับปรากฏการณ์สุดพิสดาร ฮิบาริมองไปรอบๆก่อนตอบสีหน้าเรียบ

“เอาไว้รักษาสภาพด้านนอกให้คนข้างนอกมองเห็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม” รีบอร์นเหยียดยิ้มพึงพอใจ “ ฉลาดสมเป็นเมฆาของวองโกเล่ สึนะก็หัดเอาอย่างฮิบาริบ้างนะ” คำชมปนด่าจิกสึนะ ทำเอาร่างบางหันมามองค้อนเด็กทารกต้องสาป ประตูหลังเปิดออกมากลายเป็นลิฟท์เหล็ก เด็กทารกเดินนำเข้าไปก่อน ตามด้วยฮิบาริและสึนะ ประตูลิฟท์เคลื่อนปิดลงอย่างช้าๆ ก่อนที่ตัวลิฟท์จะเคลื่อนลงไปอย่างช้าๆ

“รีบอร์น..นี่ก็เข้าฐานทัพแล้วนะ บอกได้ยังว่ามีเรื่องอะไร..” สึนะถามด้วยเสียงร้อนรน เด็กทารกมุ่นคิ้วอย่างหงุดหงิดกับความล์ตัวเอง
“เรื่องจดหมายปริศนาที่ส่งมาให้ฉัน แล้วก็..เรื่องข้อมูลพลังของเปโรสเซ่..”
ทั้งสองเบิกตากว้างตะลึงกับคำพูดของเด็กต้องสาป “มะ..หมายความว่า..นายได้ข้อมูลของพวกนั้นมาแล้วหรอ!”สึนะเอ่ยถามทั้งเสียงตื่นเต้น
ส่วนฮิบาริกลับหรี่ตามองเด็กทารกที่ตีหน้าเครียดจนผิดวิสัย –เจ้าหนู..-

“ก็ถูก..ถึงจะน่าดีใจก็เถอะ..แต่ก็น่าตกใจยิ่งกว่าซะด้วยซ้ำ..” คำพูดลับลมคมในของนักฆ่าอันดับ 1 สร้างความงุนงงให้ร่างบาง สึนะมุ่นคิ้วอย่างสงสัยพร้อมถามกลับ “ตกใจ...อะไรหรอ..”

ลิฟท์หยุดเคลื่อนลงเมื่อถึงชั้นที่หมาย ประตูลิฟท์เปิดออกอย่างเชื่องช้าพร้อมทางเดินที่ปูด้วยเหล็กกล้าทั้งตัวผนัง พื้น และเพดาน รีบอร์นเดินออกจากลิฟท์ตรงไปยังห้องปลายสุดทางของทางเดิน ประตูห้องเปิดตัวออกราวกับเชิญชวนให้ทั้งสามคนเข้าไปในนั้น ภายในห้องปูพรมสีแดงกำมะหยี่ มีโซฟาสีดำและโต๊ะรับแขก เบื้องหน้ามีโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่และเก้าอี้นวมสีดำสนิท ทว่า..ห้องที่ไม่น่ามีใครอยู่กลับมีบุรุษยืนหมุนเก้าอี้วนเล่นไปมาสนุกสนานเหมือนหาอะไรทำฆ่าเวลาต่อการรอ “ช้าจังน้า...อัลโกบาเลโน่..”

น้ำเสียงสบายๆเอ่ยดังขึ้น สึนะรับรู้ได้ทันทีถึงบรรยากาศความหนาวเย็นราวกับน้ำแข็งหมายทิ่มแทงจากคนตรงหน้า แม้เสียงพูดจะดูเหมือนคนใจดี ร่าเริง เรื่อยๆไร้พิษภัย




หากแท้จริงแล้ว..กลับน่ากลัวเสียเหลือเกิน..




“ช่วยไม่ได้ นายอยากส่งจดหมายให้เราช้าเอง..ทั้งๆที่รู้อยู่แท้ๆว่าพวกสึนะสู้กับเปโรสเซ่อยู่ตรงไหน” เสียงหัวเราะในลำคอตอบกลับออกมาจากชายเบื้องหน้า “ถ้าไม่ทำอย่างนั้น จะได้ข้อมูลของอีกฝ่ายหรอครับ”
คนตรงหน้ายังงคงเถียงอย่างไม่ยอมแพ้ รีบอร์นตีสีหน้านิ่งพร้อมกับรังสีอำมหิตมากมายของนักฆ่าอันดับ 1
สึนะมองคนลึกลับที่ยังไม่ยอมหันหน้ากลับมาสลับกับอาจารย์ของตัวเองไปมา ดวงหน้าหวานมองด้านหลังของชายปริศนา เรือนผมสีขาวชี้ไม่เป็นทรง ในเสื้อสูทสีขาวผิดกับจิตสังหารอันน่ากลัวที่เขารับรู้




ใช่แล้ว..เขาเคยเจอคนๆนี้




คนๆนี้





คนๆนี้!!!!!



.


.



“นาย!!!!!” สึนะร้องเสียงหลงหวาดผวาทันที ฮิบาริชักทอนฟาขึ้นมาดวงตาสีนิลมองบุรุษเบื้องหน้าเขม็ง
“หึหึ..สมเป็นเมฆาของวองโกเล่จริงๆเลยนะ คุณนี่สอนลูกศิษย์ดีจัง” ชายผมขาวละจากการหมุนเก้าอี้นวมเล่น ก่อนจะหันมามองคนทั้งสามเบื้องหน้าเป็นครั้งแรก “เป็นเกียรติจริงๆนะที่ได้คำชมจากนาย …” เด็กทารกเว้นคำพูดอยู่นานก่อนจะเอ่ยเสียงดัง




“ศัตรูของวองโกเล่ห้วงเวลาอนาคต บอสแห่งมิลฟิโอเล่...เบียคุรัน!!!!”




เบียคุรันหยักยิ้มขึ้นมาไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับคำพูดและรังสีอำมหิตของรีบอร์นและฮิบาริ
“ว่าแล้วเชียว..ว่าต้องเจอท่าทางแบบนี้”
ชายผมขาววัยราวๆ 20 ต้นๆถอนหายใจยาวเบื่อหน่ายออกมา ก่อนจะทรุดลงนั่งกับโซฟาสีดำราวกับเจ้าของห้อง
“เบียคุรัน..ทำไม..นายถึงมาอยู่นี้ได้” สึนะถามด้วยเสียงกล้าๆกลัวๆ นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบเหลือบมองหน้าหวาน ก่อนจะหัวเราะอย่างขำขัน
“วองโกเล่รุ่นที่ 10 ยังคงขี้กลัวเหมือนเดิมเลยน้า..ทั้งๆที่เธอเอาชนะฉันได้แล้วแท้ๆ”
คำพูดน้ำเสียงดูเรื่อยๆแต่ผิดกับดวงตาวาวโรจน์จนน่ากลัว ทำเอาร่างเล็กกลืนน้ำลายลงคออย่างลืมตัว


-ถึงยังไง ก็น่ากลัวอยู่ดีนี้หว่า T 0 T –


“เมื่อกี้ถามว่าทำไมนะหรอ...” เบียคุรันเอ่ยขึ้นทั้งรอยยิ้ม หน้าคมคายแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ราวกับสุนัขจิ้งจอก
“ผมแค่.. เดินข้ามเวลา มาช่วยพวกคุณก็แค่นั้น”


TBC

_________________
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


Image

10069 บันไซ!!!!!!!!!!!


ไอดีของเรา เข้าไปทักทายได้ค่ะ ^ ^
http://my.dek-d.com/blood_hana/


บ้านของบลัดฮานะค่ะ
http://blood-hana.exteen.com/



รัก1827 คลั่ง10069 ปลื้ม8059


Profile  Offline
 
 Post subject: Re: [Fic] Fatal_FatE <1827>/8059/169/อัพ!!part29
PostPosted: 20 Jun 2009, 20:41 
User avatar
Joined: 17 Jun 2009, 16:52
Posts: 69
Location: บนหลังเอนซีโอ้
รักกันสักทีเถ๊อะ
ฮ่าๆๆๆ ท่านเบียมาละ

แต่งสนุกดีค่ะ อ่านตั้งแต่ตอนแรก ใช้เวลานานไปเกือบครึ่งวันเลย 55
เป็นกำลังใจให้ค่ะ ^^b

_________________
Image
Image


what do you thinking?
right now .. ?
Past Now Future.... : )

Now . . . XS ๑๘๒๗ ๘๐๕๙ ๑๐๐๕๑ ๑๘๖๙ ๖๙๒๗ BF


Profile  Offline
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 416 posts ]  Go to page Previous  1 ... 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28  Next


Who is online

Users browsing this forum: milk24970, [R]-VIP-[B] and 6 guests

Panel

Top You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum
Search for:
Jump to: