•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ยามะนายไปโดนเค้าล้างสมองยังไงกัน.....
ศัตรูเล่นมีของที่พลังทำลายสูงกว่าแหวนนภาอย่างนี้พวกสึนะจะชนะได้ยังไง
ขออย่าให้ท่านฮิแพ้เป็นพอ~

ยามะโดนล้างสมองมาใช่ไหม

อ๊ากกกกกกกก ยามะเป็นอะไร

ท่านดาร์คจนมึนถล่มฝ่ายตัวเองแล้วเรอะ

อย่างนี้ด้องให้โกคุจับกดถึงจะหายสินะ

เหอะๆๆๆ

อ่านรวดเดียวหมดเลย 27 ตอน (เลขสวยมั่กๆ)

มาต่อนะค่ะ

ตอบเม้น

monnie

โดนสะกดจิตรึเปล่า นั้นต้องรอดูกันต่อไปค่ะ ใครสู้ใครอันนี้ตอนหน้าหน้าจ้า


kakalmeen22

+555 จะว่าไปก็เหมือนนะค่ะ ฝากฝังไว้กับว่าที่ลูกเขย หุหุ


Hina_sakura

ไม่เกินไปหรอก +5555555(โดนตบ)
รอดูต่อไปค่ะ ว่าจะได้ยามะคนเดิมกลับมาไหม


tonpalm

ใครทำอะไรกับยามะ เกิดอะไรขึ้น ต้องรอดูกันไปค่ะ


hibatsuna


โห รักยามะจริงๆเลยนะเนี้ย +5555


Seran

สะกดจิตรึเปล่า หุหุ ไม่บอกค่ะ รอลุ้นเอาดีกว่าค่ะ อิอิ


thitapa

จะช่วยได้ไหมต้องดูกันไปจ้า


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เม้นโปรไฟล์


kakalmeen22

จุดประสงค์นี้ต้องรอต่อไป +5555 แน่นอนว่าอยู่แบล็กลิสแน่นอน ก็ทูน่ายอมเอี่ยวด้วยนี้ คริๆ

Pukapuka


+5555 ยังไงท่านฮิก็ดีกว่าอยู่แล้วชิมิ อัพนี้ไปแล้วตอนหนึ่ง ส่วล่าสุดก็ใกลพิมพ์เส็ดแล้วค่ะ


mun_mun


ใกล้แล้วค่ะ ไม่เกิดอาทิตย์นี้มาอัพแล้ว

GaZetTo


แน่ใจหรอกค่ะว่าเบีย หึหึ
บุคคลปริศนามาเพื่อสิ่งใด ต้องรอลุ้นค่ะ

80จะโดนดัดแปลงรึเปล่า รอดูต่อไปค่ะ


Haru-Sagi

+555 คาโลน่ารักใช่ไหมละ ไม่งั้น ไม่มาเป็นคู่แข่งท่านฮิหรอก ชะอุ้ย!!หลุดไปแล้ว

โกคุนี้เป็ฯคนที่น่าสงสารที่สุดในฟิคนี้เลยก็ว่าได้นะค่ะ (โดน fc 59 ถีบ)


cocoaharry


ทำสรุปโดยย่อให้แล้วนะค่ะ

patja

อดนอนหรือวันๆเอาแต่ถ้ำมอง

เจสก้าร์//(ไม้คธาฝาดหัวเราทันที) แกออกแบบฉันเองไม่ใช่เรอะ!! - -

ยามะ
นายเป็นอะไรของนายยยยยยยยยยยย =[]=!!!
ทำร้ายโกคุ ทำร้ายซือได้งายยยยยยยยยยยย

ฮืออออออออออออออออ TT^TT

ตอบเม้น

Pukapuka

จะดาร์กเนียน หรือเกิดอะไรขึ้น ต้องรอดูกันไปค่ะ

monnie

จะโดนล้างสมองรึเปล่านะ หึหึ ไม่บอกค่ะ ตอนหน้าจะเฉลย(รึเปล่า)ว่าเกิดอะไรหับยามะกันแน่
ผลของการต่อสู้ออกมาแล้วนะค่ะ ดูได้เลยจ้า

Seran

จะใช่รึเปล่านี้ต้องรอดูตอนหน้าค่ะ
ตอนล่าสุดยังไม่เฉลย


princesskpp


โอ้..จริงด้วยเลขสวยจริงๆ เลขของนายเอกของเรา อิอิ

tonpalm

เกิดอะไรขึ้นกับยามะ ตอนนี้ยังไม่เฉลยนะค่ะ รอดูตอนหน้าค่ะ จะเฉลยแล้ว

Part 28


ป่าพงไพรที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับกลายเป็นสมรภูมิรบอันดุเดือดน่าสะพรึงกลัว

และอาจจะปะทุหนักขึ้นเรื่อยๆ..

เรือนผมสีเขียวชี้ไม่เป็นทรงแสยะยิ้มเหนือชั้นกว่าขึ้นมา โดยมีบุรุษผมสีดำลูกน้องมากความสามารถในนามว่า C
ยืนนิ่งด้วยสีหน้าเย็นชา และแววตานักฆ่าเต็มตัวจนโกคุเทระที่ลอบมองอยู่รู้สึกร้อนๆหนาวๆ ขอบตาร้อนผ่าวจวนเจียนร้องไห้

-ยามาโมโตะ..เกิดอะไรกับนายกันแน่-

“ซาวาดะ...” ฮิบาริกล่าวเสียงเย็นนิ่งกว่าปกติ “ครับ..” สึนะขานตอบ นัยน์ตาสีส้มทองหันมามองใบหน้าครึ่งซีกของหนุ่มรุ่นพี่ สีหน้าของฮิบาริไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆแต่แววตานั้นกลับคมกริบดุดันจนน่ากลัว
“แกไปจัดการ ‘ยามาโมโตะ ทาเคชิ ’ ซะ ”

“อ๊ะ!!แต่..” นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกกว้าง ปากเรียวกำลังจะโต้เถียงคนร่างสูง
แต่ก็โดนเสียงทุ้มดุดันพูดแทรกขึ้นอย่างรู้ทัน“ฉันอาจจะจัดการมันไม่ได้..แต่ฉันถ่วงเวลาได้ดีกว่าแก”

ดวงหน้าหวานหันไปมองศัตรูเบื้องหน้า เด็กชายผมเขียวฝีมือน่าสะพรึงกลัว แม้จะยังไม่เห็นพลังทั้งหมด
แต่จากลางสังหรณ์ของเขาสัมผัสได้ถึงความอันตราย


ไม่ว่าจะพลังของเขาหรือของฮิบาริในตอนนี้
โอกาสชนะแทบจะเป็น 0

ขนาดฮิบาริเองยังพูดว่า...อาจจัดการไม่ได้....



แต่...


-ถ้าเป็นคุณฮิบาริละก็..ต้องชนะแน่นอน-



เพราะผมเชื่อมั่นในตัวคุณ !!!!



ดวงตาสีน้ำตาลเบือนไปมองร่างสูงผมดำ เพื่อนสนิทของตนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาตลอด บัดนี้กลายเป็นฝ่ายตรงข้ามไปอย่างปวดร้าว ก่อนจะเปลี่ยนแววตาเป็นความมุ่งมันอย่างแรงกล้า
“ยามาโมโตะ..ถึงฉันจะไม่รู้ว่าทำไมนายไปอยู่กับเปโรสเซ่ แต่...”
“ฉันเชื่อว่านาย กำลังร้องขอความช่วยเหลือจากฉัน”

ไฟดับขนที่หน้าผากลุกโชนขึ้นรุนแรงจนผมปรกสีน้ำตาลปลิวขึ้น ตากลมโตแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มทองสว่างและแววตาเย็นชา ขณะเดียวกันดาบชิงุเระโซเอ็น
ดาบญี่ปุ่นเล่มยาว อาวุธมีเพื่อปกป้องวองโกเล่ ได้หันคมดาบเข้าเตรียมสู้กับชายหน้าหวานเบื้องหน้า

สึนะและยามาโมโตะทีบตัวพุ่งเข้าหากัน




เปรี๊ยงๆๆๆ!!!!!!!!!!!!!

ตูมๆๆ!!!




เสียงการฟาดฟันพลังระหว่างว่าที่บอสแห่งวองโกเล่กับผู้พิทักษ์ตำแหน่งพิรุณดังกึกก้องไปทั่วป่า และการล้มระเนระนาดของเหล่าต้นไม้และพื้นดินก้อนหินต่างๆบริเวณนั้นจากการต่อสู้ของทั้งสอง


เจสก้าร์ปรายตามองสึนะกำลังประมือกับผู้พิทักษ์พิรุณ ก่อนจะหันกลับมามองเมฆาแห่งวองโกเล่
พร้อมเหยียดยิ้มขบขัน “อะไรกัน..คิดจะตัวต่อตัวกับผมหรอ ผู้พิทักษ์เมฆา”
ฮิบารินิ่งเงียบไม่ตอบอะไร ราวกับคำพูดของเด็กชายวัย 9 ขวบเป็นของไร้สาระๆไม่น่าสนใจ
เมื่อไม่มีการตอบรับจากอีกฝ่าย ทำให้เรือนผมเขียวอารมณ์บูดขึ้นมา ใบหน้าเพ้นท์ขาวชักสีหน้าหงุดหงิดทันที
“พูดด้วยทำไมไม่ตอ....” คำพูดที่จะกล่าวออกมาจากปากเงียบหายไปชั่วขณะ นัยน์ตาสีฟ้าครามเบิกกว้างตกใจเมื่อเจอแววตาสีนิลที่เต็มไปด้วยสัญชาติญาณนักฆ่าและรังสีอำมหิตที่แผ่มาชวนอึกอัด “อึก..”

ร่างเล็กในชุดตัวตลกรีบกระโดดทะยานขึ้นมายืนอยู่บนกิ่งไม่ใหญ่ เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นไปทั่วตามด้วยขนแขนที่ลุกชัน ตาสีครามหลุบต่ำลงอย่างช่วยไม่ได้ “วะ..แววตานั้น..”

-เหมือนกับเจ้าคนน่ารังเกียจนั้น-

“ชิ...” เจสก้าร์สบถออกมา เด็กผมเขียวกัดฟันกรอดเมื่อภาพคนที่เขารังเกียจที่สุด ดันมาซ้อนทับกับชายผมดำเบื้องล่าง


ทั้งท่าทางที่ทำเหมือนฉันนอกสายตาแบบนั้น และไหนจะสายตานั้น....
“น่ารังเกียจที่สุด ผู้พิทักษ์เมฆา!!!!” ลูกบอลสีแดงเพลิงปรากฏขึ้นและพุ่งเข้าโจมตีทันที

ฮิบาริหลบระเบิดเพลิงจากลูกไฟอย่างหวุดหวิด และพุ่งเข้าประชิดตัวเด็กชายผมเขียว
-เร็ว!!!- เจสก้าร์สะดุ้งโหยงกับใบหน้าเคร่งขรึมอยู่ห่างไม่กี่เซนและตามด้วยทอนฟาเต็มไปด้วยหนามแหลมคมเข้าฟาดที่ใบหน้า


เปรี๊ยง!!!!!!!!!!


บาเรียสีม่วงถูกสร้างขึ้นมาอย่างรวดเร็วเข้าปะทะกับตะบองเหล็กหนักจนเกิดประกายไฟ ร่างเล็กกระโดดถอยหลังออกมาตั้งหลักด้วยระยะไกลจากตัวเรือนผมดำ “หนอย ~ แก!!!” ดวงหน้าเพนทสีขาวเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด คธาถูกชี้ตรงไปยังชายหนุ่มปล่อยลูกบอลสายฟ้าเป็นสิบๆเข้าใส่ในเวลาอันรวดเร็ว


ใบหน้าคมคายมุ่นคิ้วอย่างหงุดหงิด ร่างสูงวิ่งหลบเหล่าบอลเพลิงด้วยความเร็ว แต่ก็ไม่อาจหลบได้พ้นหมด เพราะความเหนื่อยจากการต่อสู้ครั้งที่แล้ว ทำให้ร่างกายอ่อนล้าลง ความสามารถต่างๆจึงตกลงไปด้วย




ตูมๆ !!!


บอลเพลิงลุกหนึ่งพุ่งเข้าเชียวแขนซ้ายขวาของฮิบาริเข้า แต่ด้วยพลังและอานุภาพที่เพิ่มขึ้น แผลที่ควรจะเป็นรอยทากๆ กลับฉีกขาดเหวอะหวะออกมาจนพร้อมเลือดสาดกระเซ็นไหลชโลมอาบแขนซ้ายราวกับโดนบอลเข้าไปเต็มเปา ใบหน้าคมนิ่วหน้าลงกับความเจ็บ
“ฮ่าๆๆ สมน้ำหน้า!!คนที่บังอาจเมินผม มันต้องเจอแบบนี้!!” เสียงหัวเราะสะใจดังจากปากของเด็กชายผมสีเขียวชี้ไม่เป็นทรง นัยน์ตาสีฟ้าครามมองฮิบาริที่เริ่มยืนโซเซอย่างดูถูกเหยียดหยาม

ร่างสูงที่ทำท่าจะทรุดลงไปนั่งกับพื้นกลับค่อยๆยืนหยัดขึ้นมา ใบหน้าคมคายเงยขึ้นมาสบตาสีฟ้าครามที่ดูจะตกตะลึงไม่น้อย ด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม
ริมฝีปากหนาแสยะยิ้มออกอย่างพึงพอใจพร้อมทอนฟาในมือทั้งสองยกขึ้นมาเตรียมสู้โดย โดยแยแสต่อแผลที่แขนซ้าย “แบบนี้ซิ ถึงจะขย้ำสนุกหน่อย”

บอลไฟสีแดงเคลือบสายฟ้าขนาดเล็กมากมายนับไปถ้วนพุ่งเข้าโจมตีชายหนุ่มเบื้องหน้า

ฮิบาริแสยะยิ้มเย็น ร่างสูงวิ่งหลบลูกบอลได้อย่างรวดเร็ว บางส่วนที่หลบไม่ได้ก็ใช้ทอนฟาเข้ารับการโจมตีแล้วปัดออกไปทางอื่น “เจ้าบ้านี้..” เจสก้าร์แยกเขี้ยวใส่ นัยน์ตาสีครามมองเรือนผมดำอย่างโมโห

“เอาเข้าจริงพลังของแก ก็ไม่เห็นดีอย่างว่าเลยนี้ เจ้าสัตว์กินพืชตัวตลก”ฮิบาริพูดเหยียดหยามใส่
เจสก้าร์กำคธาแน่นจนเลือดออกมาซิบๆด้วยอารมณ์โกรธสุดขีด



พลังของนาย มีแค่นี้เองหรอ…



เสียงทุ้มเย็นชาของบุรุษที่แสนน่ารังเกียจดังก้องมาในหัวทันที ตาสีครามถลึงตามองฮิบาริอย่างโกรธแค้น
เส้นเลือดแดงขึ้นตา เรือนผมเขียวตะคอกเสียงดังลั่นออกมา
“อย่ามาดูถูกผมนะ!!”
ลูกบอลสายฟ้านับ แสนลูกปรากฏพร้อมกันและพุ่งเข้าโจมตีไปอย่างรวดเร็ว


ตูมๆๆๆๆๆ!!!!!!!!!

.
.
.


“กระบวนท่าที่ 8 พิรุณแทงกระหน่ำ!!” น้ำบาดาลใต้ดินพุ่งออกมาโจมตีร่างบางตามทิศทางการวาดดาบเข้าใส่

สึนะบินขึ้นหลบคลื่นน้ำด้วยแรงไฟดับชนที่ถุงมือทั้งสอง มือทั้งสองหันไปหาน้ำมากมายเบื้องล่าง
“จุดเดือดทะลุ 0 ฉบับต้นตำรับ!” น้ำพุจากใต้ดินทั้งหมดกลายเป็นน้ำแข็งทันที

เรือนผมดำสั้นกระโดดทะยานตามมาด้วยความเร็ว พร้อมดาบคู่กายตวัดเข้าที่ลำคอระหงส์!!

“แย่ละซิ!!”
ถุงมือ X Glove แปรเปลี่ยนเป็น V Glove เข้ารับคมดาบอีกฝ่ายด้วยมือข้างเดียว แต่เนื่องจากอีกฝ่ายมีความเร็วและแรงมาก คมดาบจึงเข้าเฉือนเนื้อบนผิวลำคอ โชคยังดีที่ไม่ไปถึงเส้นเลือดใหญ่
“ย่าห์!!!!!!!” เรือนผมสีน้ำตาลเหวี่ยงร่างของบุรุษเจ้าของตาสีดำอมน้ำตาลเข้าเหวี่ยงลงดิ่งพื้น



ตึง!!!!!!!

พื้นดินเบื้องล่างยุบตัวลงกระจายออกเป็นหลุมขนาดพอดีตัวยามาโมโตะ ชายร่างเล็กค่อยๆร่อนลงกับพื้น ดวงหน้าหวานหายใจหอบและเริ่มมึนหัวเนื่องจากเสียเลือดทบริเวณลำคอ โลหิตสีแดงฉานไหลรินจากบาดแผลลงมาอาบปกเสื้อ ขาเพรียวค่อยๆก้าวเดินเข้ามาหาร่างนอนแผ่บนพื้น “ยามาโมโตะ...”

ใบหน้าคมชักสีหน้าปวดร้าวจากการบาดเจ็บ เรือนผมดำค่อยๆยันกายขึ้นมาพร้อมดาบญี่ปุ่นเล่มยาวคมกริบ ตาสีน้ำตาลจับจ้องชายผมน้ำตาลอย่างโกรธแค้น

สึนะกลืนน้ำลายลงคอทันที ขาเพรียวเผลอก้าวถอยออกมาอย่างลืมตัว ปากเรียวสีชมพูสั่นระริก
-จิตสังหารแรงกล้ามาก..- เขายังจำคำพูดของรีบอร์นได้เสมอ ว่ายามาโมโตะมีสายเลือดความเป็นนักฆ่า
เต็มเปี่ยม


และตอนนี้ สายเลือดนั้นกำลังร่ำร้องให้ฆ่าเขาอยู่


เปลือกตาบางปิดแน่นสงบสติอารมณ์ ตั้งสติให้แน่วแน่จนไฟที่ใกล้มอดเพราะความกลัว กลับมาลุกโชนอีกครั้ง
ผลึกแก้วสีฟ้าหลังถุงมือส่องแสงสว่างวาบ พร้อมขนตาแพยาวค่อยๆเปิดออก
“ยามาโมโตะ!!ฉันเอง สึนะไง ซาวาดะ สึนะโยชิ!!” ร่างเล็กพุ่งเข้าหาอีกฝ่าย พร้อมกำปั้นหมายเข้าซัดที่หน้าของเพื่อนสนิทตน

“ฉันไม่ใช่ยามาโมโตะ..” ร่างสูงหายตัวไปอย่างรวดเร็วจากเบื้องหน้า นัยน์ตากลมโตเบิกตากว้างตกใจ
ขนคอหลังตั้งชันทันทีกับจิตสังหารพุ่งเข้าปะทะแผ่นหลัง สึนะรีบหันหน้ากลับไปมอง ก็พบกับยามมาโมโตะตามประกบในระยะประชิดจากด้านหลัง ดวงตาสีน้ำตาลอมดำคมกริบมองร่างบางเขม็ง
“ชื่อของข้า..คือ C”

“รุ่น10!!!!!!!!” ระเบิดจิ๋วจำนวนมากพุ่งเข้ามาคั่นระหว่างคนทั้งคู่อย่างรวดเร็ว




บรึ้ม!!!!!!!!!!!


ด้วยแรงระเบิดของไดนาไมต์ขนาดจิ๋วแม้จะไม่มากนัก แต่ถ้ามีหลายอันก็ทำให้เกิดแรงดีดตัวปริมาณมากพอที่จะดีดตัวคนทั้งสองให้กระเด็นออกจากกันได้

ร่างเพรียวผมสีเงินเดินทุลักทุลนมาหาหัวหน้าตนเองที่ได้รับบาดเจ็บจากแรงระเบิด
“รุ่น10 ...ไม่เป็นไรใช่...ไหมครับ” น้ำเสียงอ่อนแรงของโกคุเทระเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่หรอก..เป็นแผลเหวอะที่แขนนิดหน่อยเอง ” สึนะยิ้มตอบ พร้อมโชว์แขนทั้งสองที่มีแผลถลอกเหวอะออกมาเป็นเศษเนื้อเล็กน้อย
ตาสีเขียวมองแผลบนแขนอรชรอย่างอ่อนแรง “ผมขอโท...อึก!!”
ยังไม่ทันจะได้กล่าวอะไร รชายผมสีเงินกลับทรุดลงไปนั่งกับพื้นพร้อมอาการกระอักเลือด
“โกคุเทระคุง!!”

สึนะขยับตัวเข้ามาดูอาการของเพื่อนขี้โวย แผลจากคมดาบเริ่มเปิดกว้างมากขึ้น จนเลือดสีแดงไหลออกมาหยดลงบนพื้นหยดแล้วหยดเล่า น้ำแข็งจากจุดเดือดทะลุ0 เริ่มหลอมละลายลงทีละนิด

-ไฟดับชนเราเริ่มจะหมดแล้ว..- ดวงหน้าหวานซีดลงเผือกลงทันที ถุงมือ V Glove เริ่มค่อยๆกลายสภาพกลับไปเป็นถุงมือไหมพรม ไฟดับชนที่หน้าผากดับลงจนหายวับไปกับตา ดวงตาสีส้มทองกลายเป็นสีน้ำตาลกลมโตดั่งเดิม



ครืด…..


เสียงลากของฝีเท้าดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม ร่างของยามาโมโตะในสภาพบาดเจ็บเป็นแผลตามแขนและตัวจนเสื้อคลุมขาดรุ่งริ่งกว่าเก่า กำลังเดินลากดาบชิงุเระโซเอ็นมาหา พร้อมหยดเลือดสดตามทางทุกฝีก้าวเดิน

สึนะตัวสั่นเป็นลูกนกทันที เมื่อสบตาวาวโรจน์ของเพื่อนสนิทตน

ตาสีดำอมน้ำตาลใสซื่อ
รอยยิ้มร่าบนใบหน้า

ทว่า...

ตอนนี้เขากลับมองด้วยแววตาอาฆาต ดุดัน เย็นชา

...ราวกับเครื่องจักรสังหาร....

“อึก...” หยาดน้ำตาเริ่มไหลรินอาบแก้มด้วยความกลัว ดวงหน้าหวานมองไปอีกฝากหนึ่งของการต่อสู้ระหว่าง
ฮิบาริ กับเจสก้าร์ที่ยังไม่มีท่าทีจะแพ้หรือชนะ ก่อนจะกลับมามองผู้พิทักษ์แห่งพิรุณกำลังย่างกรายเข้ามาใกล้ทุกที
“ผมขอโทษ..คุณฮิบาริ..” น้ำเสียงอ่อนล้าดังจากปากเล็กสีชมพู ดวงหน้าหวานก้มหน้าต่ำยอมรับความพ่ายแพ้

“กระบวนท่าพิเศษ กระบวนท่าที่10” ยามาโมโตะวาดดาบในมือเตรียมเข้าสู่ท่าไม้ตายที่แรงที่สุด สึนะเบิกตากว้างสุดชีวิตไม่ต่างจากโกคุเทระ “เจ้าบ้า!!!ได้สติซะทีซิ!!อ่อก!!” โกคุเทระแหกปากเสียงดังเรียกสติชายหนุ่มร่างสูง แต่แล้วบาดแผลก็ทำพิษให้เขาต้องทรุดไปนอนกับพื้น
นัยน์ตาสีมรกตฉายแววปวดร้าวกับหน้าเย็นชาของยามาโมโตะ







“ฮ่าๆเอานา บ้านก็ทางเดียวกันกลับด้วยกันเถอะนะ”
ใครเขาอยากกลับกะแกว่ะ ไอ้บ้าอย่ามาเนียนนะเฟ้ ย!!


“โกคุเทระ ช่วยมาติวเลขให้หน่อยซิ ไหนๆก็ติวสึนะให้แล้วนิ”
ฉันติวให้รุ่น 10 เท่านั้นเฟ้ย แกนะไสหัวไปไกลๆเลย


“โกคุเทระ อร่อยไหมซูชินี้ฉันลองทำกับมือเลยนะ”
ไม่เห็นจะได้เรื่องเลย เฮ้ย!!เปลี่ยนช่องคืนเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะดูดนตรีร็อคเฟ้ย!!ไม่ได้อยากดูรายการเบสบอล!!

“โกคุเทระ....”






“ฮึก...” หยาดน้ำตาไหลรินออกมาจากดวงตาคู่สวย ภาพในอดีตระหว่างเขากับร่างสูงไหลพรูพรั่งเข้ามาในหัวไม่หยุดหย่อน “ยามาโมโตะ!!ได้โปรด..”


“สควอนโทร ดิ ลอน ดีเน่!!!!” น้ำจากใต้ดินพุ่งออกมาเป็นคลื่นยักษ์ใหญ่ถ่าโถมเข้าใส่คนทั้งสองเบื้องหน้า


“ยามาโมโตะ...”



“สึนะโยชิ!!!” ฮิบาริตะโกนร้องเสียงดังลั่น ตาสีนิลเบิกกว้างสุดขีด
หนุ่มรุ่นพี่รีบวิ่งเดินเข้าไปหมายจะช่วยอีกฝ่าย แต่กลับถูกบอลสายฟ้านับแสนพุ่งเข้าขวางทาง
จนชายผมสีรัตติกาลไม่อาจวิ่งไปจุดเกิดเหตุได้ทัน คลื่นน้ำยักษ์ได้เข้ากระแทกร่างบางทั้งสองจมมิดหายไป



ซู่ม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

.
.
.




-เจ้าสัตว์กินพืช!!-
“ฮ่าๆๆฉันไม่ยอมให้แกไปช่วยพวกนั้นหรอก” เจสก้าร์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ตาสีฟ้าครามทอดมองผู้พิทักษ์เมฆาอย่างสะใจ
“แก!!!” ฮิบาริขบกรามจนเป็นสัน ลูกตุ้มหนามหนักออกมาจากพลองเหล็กทั้ง 2 เหวี่ยงเข้าฟาดลูกบอลไฟและบอลสายฟ้าจนกระเด็นกระดอนอย่างบ้าคลั่ง

.
.
.




“อะไรนะ!!” ยามาโมโตะร้องประหลาดใจเป็นครั้งแรก จนเจสก้าร์ที่หัวเราะต้องหุบปากลงแล้วหันไปมองตาม “นี่มัน!!?” เสียงใสกังวานเริ่มสั่น คลื่นน้ำขนาดใหญ่กำลังถูกดูดกลืนโดยบาเรียสีขาวโปร่งใสรูปร่างเหมือนเครื่องยนต์กลไกทรงกลมบางอย่าง บาเรียวงแหวนเครื่องจักรนั้นดูดท่าไม้ตายของชายผมดำไปจนหมดสิ้น
ก่อนจะค่อยๆสลายตัวหายไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“อะไรกัน..เมื่อกี้..” หน้าหวานเต็มไปด้วยสีหน้าฉงนกับบาเรียเมื่อกี้





“ยามาโมโตะ!!!พอทีเถอะ!!” โกคุเทระฝืนตัวลุกขึ้นมาพูดคุยกับอีกฝ่าย หน้าสวยปรือมองคนเบื้องหน้าด้วยแววตาอ่อนล้า ขาเพรียวไร้เรี่ยวแรงลากเดินเข้าไปหาร่างสูงผมดำ ชายหนุ่มมองด้วยสายตาของนักฆ่า
มือหนาชักดาบขึ้นมาตั้งท่าพร้อมสู้กับอีกฝ่าย

แววตานั้นหาได้หยุดยั้งการก้าวเดินของร่างเพรียวไม่ เรือนผมสีเงินกุมบาดแผลลึกจากคมดาบแน่นจนมือบางอาบเลือดย้อมผิวเนื้อจนสีแดงฉานไปทั้งมือ “ยามาโมโตะ...ฉันเอง..’โกคุเทระ ฮายาโตะ’ ไง”
“ขอร้องล่ะ.ฮึก....ได้สติซะทีซิเจ้าบ้า!!” โกคุเทระร้องเรียกอีกฝ่ายเสียงดัง พร้อมร้องไห้โฮออกมา


“โกคุ..เทระ...” เสียงทุ้มพึมพำชื่อของร่างบางเบาๆ แต่หูของสึนะและเจ้าของนัยน์ตาสีมรกตกลับได้ยินคำพูดนั้น
มือหนาจับดาบสั่นระริก หน้าคมคายซีดเผือกลงทันที เม็ดเหงื่อพุดพรายขึ้นที่ใบหน้าและตามตัว
“อึก.....อั่ก!!!!” มือหนายกขึ้นมาจิกขย้ำหัวแน่น นัยน์ตาสีน้ำตาลดำเบิกกว้างสุดขีด
“เกิดอะไรขึ้นนะ?” ชายร่างเล็กอุทาน ตาสีน้ำตาลมองร่างสั่นเทิ้มของชายผมดำและสีหน้าบิดเบี้ยวแสดงถึงความเจ็บปวดบางอย่างของยามาโมโตะ ด้วยความรู้สึกประหลาดใจไม่แพ้โกคุเทระ “ยามาโมโตะ..”





ร่างสูงผมดำค่อยๆยันตัวขึ้นยืนตระหง่าท่ามกลางซากปรักหักพังของต้นไม้และพื้นดินโดยรอบจากลูกบอลเพลิงเสื้อคลุมสีดำขาดแหว่งไม่เป็นชิ้นดี เช่นเดียวกับเสื้อเชิ้ตแขนยาวฉีกขาดเป็นบางจุด เลือดจากแผลที่แขนซ้ายไหลออกมาจนชโลมแขนเสื้อเป็นสีแดง จิตสังหารแรงกล้าแผ่พุ่งออกจากตัวชายผมดำ ดวงตาสีนิลเต็มไปด้วยแววตาอาฆาต โกรธแค้น

“ฉันจะขย้ำแกให้ตาย!!!” ร่างสูงพุ่งตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ลูกตุ้มถูกดึงกลับเข้าไปในพลองเหล็กทั้งคู่
ก่อนจะกดสวิสติ์เปลี่ยนเป็นโหมดหนามพุ่มทั้งอัน

นัยน์ตาสีฟ้าครามสั่นระริกพอๆกับร่างกาย มือบางกำด้ามคธาแน่นสะกดร่างกายที่สั่นเทิ้มขึ้นมา
“ก็ลองดูซิ!!!” บอลจำนวนมากไฟจำนวนและพลังทำลายไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าครั้งก่อนเข้าโจมตีใส่
ทว่าอีกฝ่ายกลับหลบได้หมดแถมยังเข้ามาใกล้ตัวเขาเรื่อยๆ
“เจ้าบ้านี้..หลบบอลไฟของเราได้ทุกลุก แถมยังมีความสามารถเพิ่มขึ้นเรื่อยๆอีกด้วย...”

“เรา เจสก้าร์ มากาเร็ต 1 ในผู้พิทักษ์ทั้ง 4 ของเปโรสเซ่ กำลังรู้สึกกลัวงั้นรึ..” เรือนผมเขียวพึมพำน้ำเสียงสั่นเครือ
“ฉันจะไปกลัวคนอย่างแกทำไม!!” เจสก้าร์โหมกระหน่ำยิ่งลูกบอลสีแดงเคลือบอัศนีสีเขียวไม่ยั้ง ฮิบาริวิ่งเข้าหาเด็กชายพลางหลบการโจมตีของบอลเพลิงที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วมากมายได้ทุกลูก

ร่างสุงอยู่ห่างจากเจสก้าร์ไม่กี่เซน ทอนฟาเต็มไปด้วยหนามแหลมคมจ่อเข้าที่คอหอยของเด็กชาย
“บอกลาโลกนี้ไปซะ เจ้าสัตว์กินพืชชั้นต่ำ!” เสียงเหี้ยมเกรียมดังขึ้น ตาสีนิลวาวโรจน์มองร่างเล็กที่สั่นเทิ้ม นัยน์ตาสีฟ้าครามเบิกกว้างมองอีกฝ่ายราวกับหนูในมือราชสีห์
-อะไรกัน..นี้เราแพ้เจ้าพวกมาเฟียที่ใช้พลังชั้นต่ำอย่างงั้นหรือ!!-



“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก” เสียงทุ้มร้องดังลั่น ทำให้สติของฮิบาริไขว้เขว่ไปมองต้นเสียง
“ยามาโมโตะ!!!!” โกคุเทระกรีดร้อง และฝืนร่างกายที่เจ็บหนักเข้าไปหาชายร่างสูงผมดำสั้น นัยน์ตาสีดำอมน้ำตาลเข้มเบิกกว้างขีดสุด มือหนาทั้งสองยกขึ้นมากุมขมับและบีบแน่น “ปวดหัว!!ปวดหัวเหลือเกิน!!!”
ยามาโมโตะแหกปากร้องดิ้นพล่านราวกับคนเสียสติ สึนะรีบลุกขึ้นไปรั้งเพื่อนผมสีเงินไว้ให้ออกห่างจากพิรุณแห่งวองโกเล่ “โกคุเทระ!มันอันตรายเกินไป!!ถอยออกมา!!”


“สึนะโยชิ..ยังไม่ตาย...”
เจสก้าร์อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังตกตะลึง สร้างบอลขนาดใหญ่เล็งเข้ายังร่างของฮิบาริ ชายผมดำรู้สึกตัวจึงรีบกระโดดถอยหลังหลบบอลไปได้อย่างชิวเชียด ขณะเดียวกันเรือนผมเขียวก็ออกตัววิ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อคลุมคนคลุ้มคลั่ง ตาสีฟ้าหรี่มองคนร้องทุรนทุรายกับอาการปวดหัวอย่างรุนแรง

“หรือว่าจะ...บ้าจริง!!” เจสก้าร์สบถออกมา มือเล็กใต้ถุงมือวาดคธาในอากาศสร้างอุโมงค์ดำบิดเบี้ยว
และลากชายหนุ่มผมดำกระโจนเข้าไปในหลุมดำนั้น
“วันนี้ฝากไว้ก่อนเถอะ!!คราวหน้าผมจะขยี้พวกคุณให้ตายคามือแน่!!” เสียงใสกังวานเต็มไปด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดของเจสก้าร์ทิ้งท้ายไว้ พร้อมกับหลุมดำที่ปิดตัวลง


บรรยากาศรอบๆสงบเงียบลงทันตา ทิ้งไว้เพียงแค่ความเสียหายจากการปะทะกันเท่านั้น

ทั้งสถานที่

ร่างกาย

และ…



จิตใจ


“ฮึก...ฮือๆ” เสียงร้องระงมสั่นเครือของโกคุเทระดังท่ามกลางความเงียบงัน สึนะยันตัวลุกขึ้นมายืนอย่างช้าๆ ตาสีน้ำตาลทอดมองอย่างสงสารเวทนา “โกคุเทระ...”


เพราะฉัน..นายกับยามาโมโตะถึงต้องมาห่ำหันกัน...

เพราะฉัน..เพราะฉัน...เพราะ...



หมับ!!!!!

แรงบีบที่บ่าเล็ก เรียกสติของชายผมน้ำตาล ดวงหน้าหวานหันไปมองอย่างช้า แต่แล้วก็กลับถูกแรงฉุดเข้ามากอด “ซาวาดะ...” เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้น ใบหน้าคมคายกดลงกับบ่าเล็ก วงแขนแกร่งกอดร่างเล็กราวหญิงสาวแน่นจนสึนะเกือบหายใจแทบไม่ออก นัยน์ตาสีน้ำตาลคลอเบ้าก่อนจะปล่อยโฮออกมากับแผ่นอกกว้าง

“คะ..คุณฮิบาริ!!ฮึก..ผม...ผมกลัว!! ฮือๆ ผะ..ผมมัน..อ่อนแอ ยามาโมโตะถึงได้...”
มือหนาลูบเส้นผมนุ่มดุจไหมของอีกฝ่ายเบามือปลอบโยนปล่อยให้คนในอ้อมกอดร้องไห้จนกว่าจะพอใจ
ทั้งที่ใจของตนก็พร่ำขอโทษร่างเล็กไม่แพ้กัน
-ฉันปกป้องแกไม่ได้อีกแล้ว..-


ถ้าไม่ได้บาเรียปริศนานั้น ...เจ้าสัตว์กินพืชอ่อนแอคงไม่หายใจ ไม่มายืนยิ้มให้เขาอีก...

..หากโลกนี้ไม่มีรอยยิ้มของเธอ ฉันจะอยู่ได้ยังไง..




ตึง!!!!

เสียงกระทบพื้นของบางสิ่งบางอย่างดังขึ้น ฮิบาริและสึนหันไปมองต้นเสียง ก็พบกับ..

ร่างของโกคุเทระล้มไปนอนคว่ำกับพื้นดิน เลือดสีแดงไหลออกมาเจิงนองพื้นเป็นวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ
“โกคุเทระ!!!!!!” ชายร่างเล็กร้องเสียงหลง ก่อนจะรีบวิ่งไปทรุดนั่งข้างตัวเจ้าของตาสีเขียว มือบางนิ่มออแรงเขย่าร่างเพื่อนของตน “โกคุเทระ! อย่าตายนะ!!!ฟื้นซิ!!!!” เสียงสะอื้นพร่ำเรียกชื่อของชายร่างบางสูงกว่าตนซ้ำไปมา “ซาวาดะ...” ฮิบาริมองคนทั้งคู่ด้วยแววตาอ่อนลง



หวี๋หว๋อๆๆๆ!!!!!!!

เสียงไซเรนดังขึ้นเรียกสติของคนทั้งคู่กลับออกมาจากความเศร้า ใบหน้าคมคายหันไปมองต้นเสียง มือหนาฝืนความเจ็บที่แผล ยกทอนฟาออกมาเตรียมรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น

รถพยาบาลสีขาววิ่งเข้ามาทางเดียวกับที่ฮิบาริขี่มอเตอร์ไซด์มาอย่างด้วยความเร็วสูง ก่อนจะชะลอตัวจอดรถบนพื้นที่โล่งที่สุด ประตูท้ายรถเปิดออก เหล่าบุรุษแหละสาวในชุดกราวรีบวิ่งมาแบกร่างไร้สติของโกคุเทระขึ้นเตียงเข็นอย่างเร่งรีบ “ ดีจ้า..” เสียงใสทักทาย ฮิบาริและสึนะหันไปมองคนต้นเสียง

เด็กทารกในชุดสูทสีดำจุกนมสีเหลืองสว่างประดับกลางอกเป็นเอกลักษณ์กระโดดลงจากรถพยาบาล
“รีบอร์น...” สึนะเอ่ยอย่างอ่อนแรง ดวงหน้าหวานดูเศร้าสลดและหดหู่ สภาพของสึนะในตอนนี้ยังไม่พร้อมที่จะรับฟังใครทั้งนั้น ฮิบาริจึงเปิดปากพูดกับเด็กต้องสาปแทน “รู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี้ เจ้าหนู..”
ใบหน้าน่ารักตีสีหน้าเคร่งขรึมไม่สมวัย มือเล็กป้อมลวงหยิบกระดาษFAX ใต้เสื้อโค้ทสีดำ ยื่นให้ผู้พิทักษ์เมฆา “เมื่อ 10 นาทีที่แล้ว มี Fax ส่งมาให้ฉัน เนื้อหาข้างในบอกถึงสถานที่ที่พวกนายปะทะกับพวกเปโรสเซ่” คิ้วเรียวบนหน้าคมคายมุ่นลงกับข้อความสั้นๆในกระดาษ Fax จากการคาดเดาของเรือนผมดำและเด็กทารกเหมือนกันทันทีอย่างไม่ต้องสงสัย

คนส่งสารต้องเป็นคนๆเดียวกันแน่.
.

“นายเองก็ขึ้นรถพยาบาลมาเถอะ แขนซ้ายดูถ้าจะเจ็บไม่น้อยไม่ใช่หรอ” ตากลมโตสีดำบ๊องแบ๊วมองแขนซ้ายที่ชโลมไปด้วยเลือดสดๆไหลออกมาไม่หลุดหย่อน

ฮิบาริไม่ตอบตกลงแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเพราะสภาพเขาตอนนี้ขับมอเตอร์ไซด์ก็คงไม่ไหวแน่นอน
“สึนะ..เลิกเศร้าได้แล้ว ที่สำคัญตอนนี้คือต้องสืบเอาข้อมูลของเปโรสเซ่ให้ได้มากที่สุด” รีบอร์นพูดเสียงเข้มใส่
ร่างเล็กเงยหน้าสบตาอาจารย์ของตนทั้งน้ำตาอยู่นาน ก่อนจะใช้มือเช็ดน้ำตาตัวเองอย่างลวกๆ
“เข้าใจแล้ว...” เรือนผมสีน้ำตายันตัวเองขึ้นมาและขึ้นรถพยาบาลไปพร้อมๆกับหนุ่มรุ่นพี่




อัลโกบาเลโน่จุกนมเหลืองเงยหน้าขึ้นไปมองยอดไม้เบื้องบนที่ไหวกิ่งเล็กน้อย ใบหน้าใต้หมวกปีกกว้างสีดำมองด้วยแววตานักฆ่า -เมื่อกี้...-

“รีบอร์น เกิดอะไรงั้นหรอ” สึนะตะโกนถามด้วยความเป็นห่วง เด็กใส่สูทหันกลับมายิ้มแสยะจนแก้มปริเช่นทุกครา “เปล่าหรอก” รีบอร์นตอบสั้นๆ และเดินขึ้นรถพยาบาลเป็นคนสุดท้าย
ก่อนตัวรถจะขับเคลื่อนไปอย่างรวดเร็วสู่โรงพยาบาลใต้สังกัดวองโกเล่แฟมิลี่
โดยกิ่งไม้ที่ขยับไหวเล็กน้อยหักลงลงมาตกสู่พื้นดิน พร้อมปลอกกระสุนร้อนๆที่พึ่งถูกยิงมาหมาดๆ จากฝีมือของนักฆ่าอันดับ 1

.
.
.
พรึ่บๆๆ

เสียงกระพือปีกต่อเนื่องดังไปทั่วท้องฟ้าสีส้มยามเย็น จากผืนป่าชานเมืองนามิโมริ เข้าสู่ตัวเมืองอย่างรู้เส้นทาง
นกพิราบสีขาวค่อยๆกระพือปีกร่อนลงอย่างช้าๆก่อนจะเกาะยังมือหนาใต้ถุงมือสีดำสนิท
“ขอบใจมากนะ ทีเรีย...” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ชายผมสีเงินสวมหมวกไหมพรมสีส้ม ดวงตาสีฟ้าคมมองปีกขวาของนกพิราบขาวที่เป็นแผลทากๆจากกระสุน โดยเจ้านกพิราบของเขาส่งเสียงร้องคราวญครางราวกับจะออดอ้อนขอความเห็นใจในความเจ็บปวดของมัน

หน้าคมคายเหยียดยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ ตาสีฟ้าสั่นระริกอย่างตื่นเต้น
-สมแล้วที่เป็นอัลโกบาเลโน่ ประสาทสัมผัสไวเป็นเลิศ ถ้าไม่ใช่ทีเรีย ป่านนี้คงตายไปแล้ว - ใบหน้าหล่อเหลาแบบชาวตะวันตกมองนกพิราบสีขาวที่เปลี่ยนจากเกาะมือมาที่ไหล่ หัวเล็กๆของมันนคลอเคลียใบหน้าของเจ้านายออดอ้อนให้ใส่ใจแผลเล็กๆที่ปีกสีขาว

ชายผมเงินสวมหมวกไหมพรมหัวเราะเบาๆกับอาการของทีเรีย ก่อนจะเหยียดยิ้มยิ้มอ่อนโยนให้
นิ้วเรียวลูบไล้หัวนกเบาๆเรียกเสียงครางพอใจของมัน “ดูถ้า...งานเทศกาลต้องครึกครื้นแน่ๆ”

.
.
.


ค่ำคืนเงียบสงัด บ้านเรือนทั่วทั้งถนนเริ่มทยอยดับไฟเข้าสู่ห้วงนิทราไปทีละหลัง จนในที่สึดเหลือเพียงไฟจากเสาสูงตระหง่าริมถนนเปิดสว่างเพียงพอจะนำทางให้คนกลับสู่บ้านเรือนได้

เสียงฝีเท้าย่ำเดินไปเรื่อยๆตามท้องถนนเปล่าเปลี่ยว ทำลายความเงียบชวนขนหัวลุก ก่อนจะหยุดลงกับที่คืนบรรยากาศเงียบงันอีกครั้ง
“ คึหึหึหึ จะแอบตามผมไปอีกนานแค่ไหนครับ” มุคุโร่เอ่ยขึ้นด้วยเสียงลึกลับชวนค้นหา
ร่างของคนปริศนาเคลื่อนไหวออกจากซอยมืดเปลี่ยวราวกับหลุมดำดึงดูดหาที่สิ้นสุดไม่ได้ เรือนผมไพลินหันมามองร่างสูงของบุรุษปริศนาก้าวเดินออกมาอย่างเชื่องช้าจนเข้ามาอยู่ในวงของแสงสว่างจากเสาไฟริมถนน

นัยน์ตาสองสีสั่นระริกชั่ววูบกับรูปลักษณ์ของคนเบื้องหน้า ชายร่างสูงอายุราวๆ 20 ต้น เรือนผมสีขาวชี้ไม่เป็นทรง ใบหน้าหล่อเหลาประดับรอยยิ้มหวานอบอุ่น และรอยสักใต้ตาซ้ายเด่นเป็นเอกลักษณ์ ในชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์


...เทวดา...

ความคิดแรกของมุคุโร่แล่นพุ่งเข้ามาในสมอง ก่อนจะหยักยิ้มขึ้นที่มุมปากหยั่งเชิงกับรอยยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาวของคนตรงหน้า “ต้องการอะไรหรอครับถึงได้แอบตามผมมาตั้งแต่เมื่อกี้...ไม่ซิ”

ชายผมสีน้ำเงินหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจ เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยพูดด้วยถ้อยคำเย็นเชียบ
“ตั้งแต่ที่บ้านของฮิบาริ เคียวยะแล้ว” เรือนผมขาวหัวเราะในลำคอเบาๆ ตาสีน้ำแข็งมองร่างกายของมุคุโร่ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพิจารณาอะไรบางอย่าง “อืมม์...สมัยก่อน เธอนี่น่ารักดีจังเลยนะ”

มุคุโร่มุ่นคิ้วอย่างสงสัยกับคำพูดทิ้งให้คิดของคนเบื้องหน้า ก่อนใบหน้าคมติดสวยยิ้มลึกลับอีกครั้ง
“คึหึหึหึ คิดจะเฉไฉเปลี่ยนเรื่องหรอครับ”

ชายร่างสูงกว่าหันมายิ้มอารมณ์ดี และยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “แล้วถ้าเป็นอย่างงั้น เธอจะทำอะไรฉันละ”

สิ้นคำพูดของเจ้าของดวงตาสีฟ้า ร่างสูงเพรียวพุ่งเข้าหระชิดตัวไวกว่าตาทันเห็น พร้อมส่ามงามในมือหมายตวัดทำร้ายคนลึกลับตรงหน้า “ทำให้คุณเจ็บตัวนิดหน่อย แล้วลากกลับไปเค้นความจริงไงครับ”


ฉึก!!!!!


ฉัวะ!!!!!!!



“หึหึ เธอกลายเป็ฯคนอารมณ์ร้อนแบบนี้มาก่อนหรอเนี้ย “ เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบข้างหู มือหนาทั้งคู่กำด้ามหอกไว้แน่น มุคุโร่เบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อจู่ๆร่างสูงตรงหน้าหายตัวไปอย่างรวดเร็วและปรากฏตัวประชิดเขาด้านหลัง

-เร็วมาก...-


“ที่เป็นแบบนี่ เพราะห่วงวองโกเล่รุ่นที่ 10 ซินะ ...” เสียงหัวเราะเย็นๆดังขึ้น ประกอบกับลมหายใจอุ่นรดต้นคอหลังทำเอาเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินขนลุกชัน ร่างสูงโปร่งหมายจะหมุนตัวไปต่อสู้กับอีกฝ่าย
แต่ก็ถูกคนมือหนาจับดัดมือเขาไปด้านหลังเต็มแรง จนในที่สุดเขาก็เป็ฯฝ่ายพ่ายแพ้ หอกคู่ใจหลุดร่วงหล่นจากมือตกกระทบพื้นส่งเสียงดังกังวาน

แกร๊ง!!!!

“อึก...คุณต้องการอะไร” น้ำเสียงลึกลับเริ่มเปล่งออก ดวงหน้าซ่อนอารมณ์เต็มไปด้วยความเหย่เกจากความเจ็บปวดที่แขนทั้งสองข้าง

“อะไรนะหรอ ที่ฉันต้องการ คำตอบนะ....” ชายผมขาวดันร่างบางไปกระแทกกับกำแพงริมถนน ก่อนจะจับชายผมสีน้ำเงินให้หงายหน้า และโน้มตัวลงประกบปากเรียวได้รูปอย่างรุนแรงดุเดือด

“อื้อ!!!” มือเรียวใต้ถุงมือสีดำออกแรงทั้งผลัก ทั้งทุบ ทั้งจิก และดีดดิ้นให้ออกจากอ้อมแขนคนตรงหน้า
แต่ท้ายสุดก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เนื่องจากแรงของตนน้อยกว่าชายตาสีฟ้าคมมากโข จึงได้แต่ปล่อยให้ร่างสูงควานหาควานหวานจากปากเขาได้จนกว่าจะพึงพอใจ

ชายหนุ่มผมสีพิสุทธิ์ถอนจูบอย่างช้า หน้าคมคายเต็มไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ “มันก็แค่นี้แหละ..”
เรือนผมสีน้ำเงินยืนอึ้งค้างนาน ก่อนจะได้สติผลักคนตรงหน้าให้ถอยห่าง และรีบวิ่งหนีจากไปโดยไม่ลืมคว้าเอาอาวุธคู่ใจบนพื้นไปด้วย


“แอบหนีมาทำเรื่องแบบนี่เองหรอครับ ท่านเบียคุรัน” หนุ่มแว่นผมสีน้ำตาลอมส้มวัย 25 เดินออกจากซอยมืดเดียวกับชายผมขาว “แหม...ฉันอยากเจอมุคุโร่คุงใน10ปีก่อนนี่นา โชจังละก็...ทำเป็นเครียดไปได้”
เบียคุรันหันกลับมาฉีกยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาวจนโชอิจิระอาใจ
“ แต่ถึงยังไง ที่นี่ก็ไม่ได้ปลอดภัยถึงขั้นจะวางใจได้นะครับ อีกอย่างถ้าเกิดท่านเบียคุรันเกิดหลงทางขึ้นมา ผมก็แย่นะซิ” ดูเหมือนว่าคำบ่นของโชอิจิจะไม่ได้เข้าหูของเบียคุรันไปยังสมองแม้แต่นิดเดียว
เจ้าตัวเอาแต่มองจุดที่มุคุโร่วิ่งหนีหายไปด้วยสายตาขำขัน
-ท่าทางแบบนี้ แสดงว่าฉันเป็นจูบแรกของเธอเลยซินะ..-


“ว่าแต่ว่า โชจังเรื่องที่ฉันสั่งละ..” เสียงทุ้มจริงจังดังขึ้นจนชายผมสีน้ำตาลปรับตัวไม่ทัน มือหนาเปิดโน้ตบุ๊คขึ้นมา ตาสีเขียวกวาดมองข้อมูลนั้นอย่างเคร่งเครียด “ข้อมูลระดับนี้ ยังไงๆก็ต้อง 2-3 วันนะครับ”
“ฉันต้องการวันพรุ่งนี้” คำสั่งของเรือนผมขาว ทำเอาโชอิจิร้องเสียงหลง กับความเอาแต่ใจของบอสตัวเอง
“ท่านเบียคุรัน แบบนั้นไม่ไหวหรอกนะครับ!!!”

เบียคุรันหันมายิ้มระรื่น ก่อนจะเดินส่วนทางกับชายร่างสูงสวมแว่นตา
“ทันอยู่แล้วละนา ก็โชจังมีสุดที่รักตามมาช่วยอยู่แล้วไม่ใช่หรอ” คำพูดเอ่ยแซวถึงใครบางคน ทำเอาโชอิจิหน้าแดงซ่านด้วยความอาย ก่อนจะหันไปแว๊ดใส่เบียคุรันอย่างลืมตัว “ท่านเบียคุรัน!!!”

เรือนผมขาวหัวเราะพอใจที่ได้แกล้งลูกน้องตัวเอง ดวงตาสีฟ้าคมเงยหน้ามองท้องฟ้าเบื้องบนที่มีนกพิราบสีขาวบินผ่านไปอย่างเงียบๆ พร้อมรอยยิ้มเหยียดที่ไม่มีใครล่วงรู้ได้ว่าบอสแห่งมิลฟิโอเล่คิดอะไรอยู่กันแน่?




TBC

สุดยอดเลยค่ะ แต่งสนุกดี อยากให้ยามะหายไวๆเพื่อโกคุ

มาอ่านรวดเดียว หนุกสุดๆเลยค่า
ยามะจะดาร์กอีกไหมนี่ สงสารโกคุเขานา
คู่พระนางก็หวานกันจัง หึหึ
รอตอนต่อไปค่า

แต่งต่อเรวๆสิๆๆๆๆ

อยากอ่านอ่า

สุดยอดเลยแต่งเป็นฉากๆได้ถึงใจมากเลยค่ะ

ยามะพอเห็นโกคุร้องไห้เลยทำให้นึกขึ้นมาได้บ้าง

อย่างนี้ครั้งหน้าโกคุต้องแกล้งทำเป็นร้องไห้เเล้วสิ

ยามะจะได้กลับมาเหมือนเดิม

คู่ 1827 เออ พูดไม่ออก

คู่ 10069 เหอๆ เสีย first kiss ให้ป๋าเบียแล้วเหรอมุคุ

คนที่ส่งบาเรียป้องกันสึนะไว้ใช่นักเรียนใหม่ในเรื่องนี้รึเปล่านะ

จะรอต่อไปค่ะ

ท่านฮิหึงแรงชะมัด เมื่อไรจะรู้หัวใจตัวเองซะทีล่ะคะ

ว่าชอบซือคุงน่ะ ไม่งั้นเดี๋ยวโดนใครคาบไปไม่รู้ด้วย(ใจจริงข้าเจ้าไม่ค่อยชอบเรื่องมือที่สามเท่าไร)

แล้วเมื่อไรยามะจะกลับเป็นคนเดิมซะทีล่ะ สงสารโกคุจัง ไม่มีบทหวานแหววกะเค้าบางเลย

ส่วนมุคุจะคู่กับเบียคุรันข้าเจ้าก็ไม่ว่าน้า

หนับหนุนเต็มที่ คิคิ

รีบๆมาอัพต่อนะ

ตอบเม้นค่ะ


Nightmare

ขอบคุณค่ะ ยามะจะหายไหมต้องรอลุ้นน้อ


hinaichiko

หึหึหึ ก็คงต้องดาร์กต่อไปแระค่ะ



alfred29

มาต่อแล้วค่ะ


khwan


จะใช่คาโลรึเปล่า ลุ้นเอาดีกว่าค่ะ ยังไม่เเฉลยน้อ

ถูกต้องค่ะ มุคุเสียจูบแรกซะแล้ว หุหุหุหุ


ปลาน้อย


คือมุคุคู่กะเบียอยู่แล้วอะค่ะ +5555 แบบว่า วางพล็อตไว้นานแระ แต่ตาเบียยังไม่มีบทออกจนในที่สุดก็ได้ออก หึหึ

ยามะกะโกคุ เรื่องนี้ไม่มีหวานแหววค่ะ คือจะพูดว่า เศร้าที่สุดเลยก็ว่าได้

ท่านฺรู้ใจตัวเองรึเปล่า คงต้องใช่เวลานานหน่อย ให้ลุ้นต่อไปว่า ท่านฮิจะรู้เมื่อไหร่

Part 29





บุรุษเสื้อสีเขียวแก่เดินออกจากห้องผ่าตัดฉุกเฉิน สึนะเด้งตัวลุกจากเก้าอี้นั่งรอหน้าห้องและวิ่งไปถาม
“คุณหมอครับ!!โกคุเทระเป็นไงบ้าง” ชายชุดเขียวดึงผ้าปิดปากออก พร้อมลี่ยิ้มออกมา
“คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ “ เรือนผมสีน้ำตาลยิ้มออกมาอย่างปลื้มปิติยินดีจนน้ำตาไหล ฮิบาริเดินมายืนอยู่ข้างร่างเล็กที่สั่นเทิ้มไปตัว
มือหนาวางลงบนผมสีน้ำตาลเบาๆ

“คะ..คุณ..ฮิบาริ..โก..โกคุเทระ..ปลอกภัยแล้ว ผม..”
“แกไม่ได้หูฟาดหรอก เจ้าสัตว์กินพืชนั่นปลอดภัยแล้ว” เสียงทุ้มตอบกลับ
รีบอร์นมองผู้พิทักษเมฆากับนภาแห่งวองโกเล่สลับไปมา ทั้งรอยยิ้มน่ารักแต่แฝงความเจนโลกมากทีเดียว
-ดูถ้า..จะมีบางอย่างมากกว่าหน้าที่ปกป้องแล้วซินะ ฮิบาริ –

.
.
.

ในห้องสีขาวเต็มไปด้วยกลิ่นเลือดคลุ้งและกลิ่นยาลอยอบอวน บนเตียงข้างสายน้ำเกลือระโยงรยางค์ไปทั่วมีร่างเพรียวผมสีเงินในสภาพเต็มไปด้วยผ้าพันแผลตั้งแต่อกไปถึงท้อง ตาสีมรกตเหม่อลอยจ้องมองเพดานห้อง
“ยามา..โมโตะ...” ปากเรียวซีดจากการเสียเลือดเอ่ยชื่อชายผมดำเสียงสั่น ดวงตาคู่งามสั่นคลอก่อนจะร้องไห้ออกมา




เจ็บปวด..

รวดร้าว..

ทรมาน..


มือเล็กจับกลอนประตูนิ่งอยู่นาน ก่อนจะปล่อยออก เรือนผมดำเลิกคิ้วสูงอย่างประหลาดใจกับท่าทีของร่างเล็ก
“ไม่เข้าไปรึ เจ้าสัตว์กินพืช” สึนะส่ายหน้าปฏิเสธทั้งสีหน้าเศร้าสร้อย ชายผมสีน้ำตาลหันกลับมาสบตาสีนิลพร้อมพูดตอบ
“ตอนนี้โกคุเทระคงอยากอยู่คนเดียว..ผม..คิดว่าคงยังไม่ถึงเวลาที่ผมจะเข้าไป...” ใบหน้าหวานเหลือบมองชายผมเงินที่นอนร้องไห้ลำพังในห้องผ่านกระจกบานเล็ก และหลุบตาลงกับความรู้สึกผิดของตัวเอง


“สึนะ..” เสียงใสกังวานเอ่ยทั้งขึ้น ฮิบาริกับสึนะหันไปมองเด็กทารกในชุดสูทสีดำเบื้องหน้าที่ตีสีหน้าจริงจังจนน่าสงสัย “ฉันเข้าใจว่าแกรู้สึกผิด แต่ตอนนี้..มีเรื่องสำคัญกว่าที่แกต้องทำ” สึนะเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ดวงหน้าหวานสบตาเมฆาแห่งวองโกเล่อยู่นานก่อนกลับมาสนทนากับอาจารย์สอนพิเศษของตน
“เรื่องอะไรงั้นหรอ”

“คุยที่นี่ไม่ได้ ตามฉันมา” รีบอร์นหมุนตัวเดินนำออกไป เรือนผมน้ำตาลเดินตามนักฆ่าอันดับ 1 โดยมีฮิบาริเดินรั้งท้ายตาม
ทั้งสามหยุดลงที่หน้าทางเข้าโรงพยาบาล รถสีดำฟอร์ลูล่าคันใหญ่เปิดโดยชายใส่สูทสีดำสนิทปกปิดหน้าด้วยแว่นตาสีดำชวนเกรงกลัว
รีบอร์นเดินกระโดดขึ้นรถและหันมาเรียกคนที่เดินตามมา
“สึนะขึ้นมาได้แล้ว นายด้วยฮิบาริ..” เรือนผมน้ำตาลกลืนน้ำลายลงคออย่างเสียวๆทันทีกับบรรยากาศเหมือนหนังมาเฟียแบบนี้ แต่ก็ยังทำตามคำพูดของอีกฝ่ายโดยดี ส่วนชายผมดำเดินขึ้นรถไปทั้งสีหน้าสงบนิ่งเย็นชาเช่นทุกครา

.
.
.

บรรยากาศในรถคันหรูเต็มไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ดวงหน้าหวานมอง 1 ในอัลโกบาเลโน่สลับกับหนุ่มรุ่นพี่ไปมา มือเล็กกำกันแน่นจนเหงื่อชุ่ม ท้ายสุดสึนะทนไม่ไหวจนเผลอโพลงถามขึ้นมาเสียงดัง
“รีบอร์น!!!ตกลงมีเรื่องอะไรกันแน่!!!!” ตาสีดำกลมโตสบตาสีน้ำตาลที่เต็มไปด้วยความสงสัย “คุยที่นี่ไม่ได้ ต้องไปถึงที่นั่นก่อนถึงจะพูดได้” ร่างบางสะบัดหน้าไปมองวิวนอกกระจกรถอย่างหัวเสีย กับไอ้คำพูดลับลมคมในของเด็กทารกชุดสูท ฮิบาริเหลือบตามองว่าที่วองโกเล่รุ่นที่ 10 อย่างเหนื่อยใจ

รถยนต์ชะลอความเร็วลงจอดอย่างช้าๆ ชายผมน้ำตาลพอเห็นสถานที่ที่ว่าคือบ้านของเขา เจ้าตัวก็หน้าเสียทันที
“รีบอร์น!!อย่าบอกนะว่า..จะเข้าฐานนทัพนรกนั่น!!!” รีบอร์นเหยียดยิ้มมุมปากออกมา ทำเอาคนร่างเล็กฆน้าซีดกว่าเก่า เหตุการณ์วิ่งหนีกับดักมหาประลัยยังคงจำฝังแน่นอยู่ในซีรีบรัมอันน้อยนิดใต้หัวทุ่ยๆ
“น่าสนุกดีนี่เจ้าหนู..คราวนี้เป็นของเล่นแบบไหนอีกละ” ฮิบาริเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเหยียด ดวงตาสีนิลเต็มไปด้วยความตื่นเต้นสนุกสนาน จนสึนะแทบอย่างกรีดร้อง!!!


-ทำไมต้องทำหน้าสนุกแบบนั้นด้วยครับ คุณฮิบาริ!!! –


“น่าเสียดายนะ แต่วันนี้ฉันจะให้เข้าอีกทางนึง..ไว้คราวหน้าละกันนะฮิบาริ” เสียงใสตอบทั้งรอยยิ้มจนแก้มปริออกมา สร้างบรรยากาศทะมึนชวนขนหัวลุกให้ว่าที่วองโกเล่รุ่น 10

ประตูรถเปิดออกโดยชายคนขับรถ รีบอร์นกระโดดลงไปจากรถคนแรกตามด้วยร่างเล็กบาง ปิดท้ายด้วยเรือนผมดำเป็นคนสุดท้าย “นายกลับไปได้แล้ว” รีบอร์นออกคำสั่งกับคนขับรถ ชายหนุ่มสูทดำโค้งคับสุภาพ ก่อนจะขึ้นรถและสตารท์เครื่องออกไปจนลับตา

เด็กทารกต้องสาปเดินนำคนทั้งสองไปยังหลังบ้านซาวาดะ ที่มีห้องเก็บของรกรุงรังสภาพไม่ได้ใช้งานมานานมือเล็กป้อมหยิบเอาคีย์การ์ดใต้เสื้อสูทรูดลงที่ร่องประตู ทันใดนั้นกลับเกิดบาเรียของเหลวใสขึ้นครอบอาณาบริเวณรอบบ้านของสึนะ
“รีบอร์นนี้มัน!!อะไรกัน?” สึนะถามขึ้นกับปรากฏการณ์สุดพิสดาร ฮิบาริมองไปรอบๆก่อนตอบสีหน้าเรียบ

“เอาไว้รักษาสภาพด้านนอกให้คนข้างนอกมองเห็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม” รีบอร์นเหยียดยิ้มพึงพอใจ “ ฉลาดสมเป็นเมฆาของวองโกเล่ สึนะก็หัดเอาอย่างฮิบาริบ้างนะ” คำชมปนด่าจิกสึนะ ทำเอาร่างบางหันมามองค้อนเด็กทารกต้องสาป ประตูหลังเปิดออกมากลายเป็นลิฟท์เหล็ก เด็กทารกเดินนำเข้าไปก่อน ตามด้วยฮิบาริและสึนะ ประตูลิฟท์เคลื่อนปิดลงอย่างช้าๆ ก่อนที่ตัวลิฟท์จะเคลื่อนลงไปอย่างช้าๆ

“รีบอร์น..นี่ก็เข้าฐานทัพแล้วนะ บอกได้ยังว่ามีเรื่องอะไร..” สึนะถามด้วยเสียงร้อนรน เด็กทารกมุ่นคิ้วอย่างหงุดหงิดกับความล์ตัวเอง
“เรื่องจดหมายปริศนาที่ส่งมาให้ฉัน แล้วก็..เรื่องข้อมูลพลังของเปโรสเซ่..”
ทั้งสองเบิกตากว้างตะลึงกับคำพูดของเด็กต้องสาป “มะ..หมายความว่า..นายได้ข้อมูลของพวกนั้นมาแล้วหรอ!”สึนะเอ่ยถามทั้งเสียงตื่นเต้น
ส่วนฮิบาริกลับหรี่ตามองเด็กทารกที่ตีหน้าเครียดจนผิดวิสัย –เจ้าหนู..-

“ก็ถูก..ถึงจะน่าดีใจก็เถอะ..แต่ก็น่าตกใจยิ่งกว่าซะด้วยซ้ำ..” คำพูดลับลมคมในของนักฆ่าอันดับ 1 สร้างความงุนงงให้ร่างบาง สึนะมุ่นคิ้วอย่างสงสัยพร้อมถามกลับ “ตกใจ...อะไรหรอ..”

ลิฟท์หยุดเคลื่อนลงเมื่อถึงชั้นที่หมาย ประตูลิฟท์เปิดออกอย่างเชื่องช้าพร้อมทางเดินที่ปูด้วยเหล็กกล้าทั้งตัวผนัง พื้น และเพดาน รีบอร์นเดินออกจากลิฟท์ตรงไปยังห้องปลายสุดทางของทางเดิน ประตูห้องเปิดตัวออกราวกับเชิญชวนให้ทั้งสามคนเข้าไปในนั้น ภายในห้องปูพรมสีแดงกำมะหยี่ มีโซฟาสีดำและโต๊ะรับแขก เบื้องหน้ามีโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่และเก้าอี้นวมสีดำสนิท ทว่า..ห้องที่ไม่น่ามีใครอยู่กลับมีบุรุษยืนหมุนเก้าอี้วนเล่นไปมาสนุกสนานเหมือนหาอะไรทำฆ่าเวลาต่อการรอ “ช้าจังน้า...อัลโกบาเลโน่..”

น้ำเสียงสบายๆเอ่ยดังขึ้น สึนะรับรู้ได้ทันทีถึงบรรยากาศความหนาวเย็นราวกับน้ำแข็งหมายทิ่มแทงจากคนตรงหน้า แม้เสียงพูดจะดูเหมือนคนใจดี ร่าเริง เรื่อยๆไร้พิษภัย




หากแท้จริงแล้ว..กลับน่ากลัวเสียเหลือเกิน..




“ช่วยไม่ได้ นายอยากส่งจดหมายให้เราช้าเอง..ทั้งๆที่รู้อยู่แท้ๆว่าพวกสึนะสู้กับเปโรสเซ่อยู่ตรงไหน” เสียงหัวเราะในลำคอตอบกลับออกมาจากชายเบื้องหน้า “ถ้าไม่ทำอย่างนั้น จะได้ข้อมูลของอีกฝ่ายหรอครับ”
คนตรงหน้ายังงคงเถียงอย่างไม่ยอมแพ้ รีบอร์นตีสีหน้านิ่งพร้อมกับรังสีอำมหิตมากมายของนักฆ่าอันดับ 1
สึนะมองคนลึกลับที่ยังไม่ยอมหันหน้ากลับมาสลับกับอาจารย์ของตัวเองไปมา ดวงหน้าหวานมองด้านหลังของชายปริศนา เรือนผมสีขาวชี้ไม่เป็นทรง ในเสื้อสูทสีขาวผิดกับจิตสังหารอันน่ากลัวที่เขารับรู้




ใช่แล้ว..เขาเคยเจอคนๆนี้




คนๆนี้





คนๆนี้!!!!!


.


.



“นาย!!!!!” สึนะร้องเสียงหลงหวาดผวาทันที ฮิบาริชักทอนฟาขึ้นมาดวงตาสีนิลมองบุรุษเบื้องหน้าเขม็ง
“หึหึ..สมเป็นเมฆาของวองโกเล่จริงๆเลยนะ คุณนี่สอนลูกศิษย์ดีจัง” ชายผมขาวละจากการหมุนเก้าอี้นวมเล่น ก่อนจะหันมามองคนทั้งสามเบื้องหน้าเป็นครั้งแรก “เป็นเกียรติจริงๆนะที่ได้คำชมจากนาย …” เด็กทารกเว้นคำพูดอยู่นานก่อนจะเอ่ยเสียงดัง




“ศัตรูของวองโกเล่ห้วงเวลาอนาคต บอสแห่งมิลฟิโอเล่...เบียคุรัน!!!!”




เบียคุรันหยักยิ้มขึ้นมาไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับคำพูดและรังสีอำมหิตของรีบอร์นและฮิบาริ
“ว่าแล้วเชียว..ว่าต้องเจอท่าทางแบบนี้”
ชายผมขาววัยราวๆ 20 ต้นๆถอนหายใจยาวเบื่อหน่ายออกมา ก่อนจะทรุดลงนั่งกับโซฟาสีดำราวกับเจ้าของห้อง
“เบียคุรัน..ทำไม..นายถึงมาอยู่นี้ได้” สึนะถามด้วยเสียงกล้าๆกลัวๆ นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบเหลือบมองหน้าหวาน ก่อนจะหัวเราะอย่างขำขัน
“วองโกเล่รุ่นที่ 10 ยังคงขี้กลัวเหมือนเดิมเลยน้า..ทั้งๆที่เธอเอาชนะฉันได้แล้วแท้ๆ”
คำพูดน้ำเสียงดูเรื่อยๆแต่ผิดกับดวงตาวาวโรจน์จนน่ากลัว ทำเอาร่างเล็กกลืนน้ำลายลงคออย่างลืมตัว


-ถึงยังไง ก็น่ากลัวอยู่ดีนี้หว่า T 0 T –


“เมื่อกี้ถามว่าทำไมนะหรอ...” เบียคุรันเอ่ยขึ้นทั้งรอยยิ้ม หน้าคมคายแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ราวกับสุนัขจิ้งจอก
“ผมแค่.. เดินข้ามเวลา มาช่วยพวกคุณก็แค่นั้น”


TBC

รักกันสักทีเถ๊อะ
ฮ่าๆๆๆ ท่านเบียมาละ

แต่งสนุกดีค่ะ อ่านตั้งแต่ตอนแรก ใช้เวลานานไปเกือบครึ่งวันเลย 55
เป็นกำลังใจให้ค่ะ ^^b