•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ยามาโมโตะถูกสะกดจิตใช่มั้ย หรือว่านั่นจะเป็นตัวปลอม

รอลุ้นว่าใครจะเป็นคู่ต่อสู้คนต่อไป

ปล. แอดมิดชั่นปีนี้หรือคะ พยายามเข้านะคะ

เเว้กกก ยามะจังกล้าทำเเบบนี้กับโกคุจังได้ยังไง เค้าไม่ยอมมมม(เเอ้กก//โดนถีบกระเด็นข้อหาบ้าเกินพิกัด)
ภาวนาให้ท่านฮิเเละซือคุงช่วยยามะจังให้ได้นะเจ้าคะ TT^TT

ดีค่ะ...


ไม่ได้มาอัพฟิคนะค่ะ (อย่ามองเราด้วยสายตาอำมหิตน้า T[]T)

ก็...เราค้างโปรไฟล์ตัวละครไว้ ทั้งที่จะมาอัพตั้งแต่ตอนล่าสุด

ก็มาอัพไปเลยดีกว่า จะได้ไม่ลืม

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++





ชื่อ : คาโลนอล จอห์น

อายุ: 15 ปี

สูง : 170 cm.

ลักษณะ : คาโลนอล หรือที่ทุกคนเรียกว่า คาโล เป็นเด็กนักเรียนแลกเปลี่ยนที่มาจากอเมริกา เป็นคนยิ้มง่าย ร่าเริง สุภาพใจดีแล้วก็อบอุ่น

เข้ามาสนิทกับสึนะ อาจเพราะสึนะประเคนแขนใส่ดั้งเขาโดยมิได้เจตนา(ล้อเล่น555)

หรือว่าการที่เข้ามาตีสนิทกับสึนะเพราะจุดประสงค์อื่นรึเปล่า และดูเหมือนว่าตอนนี้ชื่อของเจาอยู่ในลิสคู่อาฆาตของฮิบาริเป็น

ที่เรียบร้อยแล้ว(เพราะอะไรน้า...อิอิ)

น่าร๊ากกกกก~~~ โฮกกกก~~~ มิน่าหล่ะ ทูน่าถึงได้ดีด้วย(เกี่ยว???)

โฮะๆๆๆๆ อยู่แบล๊คลิสต์อันดับ1ด้วยมั๊ยเน้ ท่านฮิเอ๋ย~~~ 555+

นิสัยก้อดีนี่ แต่ว่าที่มาใกล้ทูน่าจริงๆแล้วเพราะติดใจหรือว่ามีจุดประสงค์อื่น บอกมานะ พ่อสุดหล่อ!!!~

รออ่านต่อโล้ดดด...โย่ววววว

เหอๆ หล่อได้ใจนะ แต่ยังไงท่านฮิก็หล่อกว่าอ่ะ 555+
แต่ก็อย่างว่านะนั้นถ้าไม่หล่อก็คงไม่ใช่คู่แข่งท่านฮิหรอกนั้น
แง่ม ๆ แอบเห็นด้วยกะ คห. ด้านบนนะ ว่าจริง ๆ แล้วที่เข้ามาตี
สนิทกะนูทูน่าจังอ่ะ เพราะติดใจรึว่า........ หึหึ อย่างงี้ท่านฮิไม่ปล่อย
ไว้แน่ ๆ เลยนั้น แต่ยังไงก็อย่าลืมมาอัพฟิคต่อนะจ้าแล้วจะรอ Chuu -0-

อ่านรวดเดียวเลยค่ะ

สุดยอดเลย

มาต่อเร็วนะคะ รออยู่ค่ะ

ท่านเบียโผล่มาพร้อมโชจัง

อืม... มาช่วยมาทำการเชือด
เอ๊ยยย
-*-

เห็นมุคุรู้ตัวเร็วกว่า เพราะใจผูกกันเปล่าจ่า~ (/ฮิ้วววว)

-0-*

แล้วยามะ... ~~ โดนดัดแปลงหรอนั่น
(=[]=;;)

ไปดีกว่า ก่อนเพ้อกว่านี้

ต่อเร็วๆ นะครับบบ

มาอ่านรวดเดียว 20 กว่าตอน ตอนนี่ตาลายเลย

ทำไมยามะถึงกลายเป็นอย่างนี้ไปได้?!! เอายามะคนเดิมกลับมาน้า~
อย่าทำให้โกคุเสียใจเซ่

ฮิบาริหึงสึนะอยู่อ่ะเซ่
แหม่ หนูน้อยคาโลเลยซวยเลย (ใจเราแอบชอบคาโล น่าร้ากกันจริง~)

ส่วนรูปที่เอามาลงเป็นประวัติส่วนตัว งามมากค่ะ

แล้วอย่าลืมมาลงต่อไวๆ นะค่ะ รออยู่ด้วยใจระทึก

ไม่ได้อ่านนานจนลืมเนื้อเรื่องหมดแล้ว=[]=

ย้อนกลับไปอ่านใหม่ตั้งแต่ต้น

ดีค่ะ...


มาอัพโปรไฟล์ค่ะ









ชื่อ: โทโมโยมิ ซานาเอะ

อายุ: 16 ปี

สูง : 160 cm.

ลักษณะ : ลูกน้องคนสนิทของยูริ ใช้วิชาด้านนินจาไม่ต่างจากนายของเธอ เป็นคนเด็ดเดี่ยว เชียบขาด ฆ่าคนอยางไม่ลังเล

ดูเหมือนว่าของคาโลจะไม่ได้ลงรูปสีอะ (ตอนนั้นมันขี้เกียจ)


เลยเอามาลงใหม่ แต่คราวนี้มาในแบบชุดแบบปกติ ไม่ใช่ชุดนักเรียนค่ะ









แล้วก็วาดรวมพลเปโรสเซ่ เพื่อหลายๆคนลืมหน้าลืมตาไปบ้างแล้ว..










อันนี้แถมให้....





นายกับลูกน้อง ยูริกับซานาเอะ

(เหมือนประชันหน้าอกชอบกลแหะ เหอๆ - -)

ภาพงามมากเจ้าค่ะ พึ่งมาเจอ แฮะๆ

ชอรูปของซานาเอะ งามมมม *0*

รูปรวมรู้สึกเหมือนเจสก้าร์อดนอน (ตาคล้ำ แฮะๆ)

มาอัพเร็วๆ นะคะ T~T

ฟิคนี้เนื้อหามันยาวจริงๆเลยเนอะ

ก็เลยทำการเขียนเรื่องย่อไว้ให้เพื่อใครจำไม่ได้


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จู่ๆก็มีกลุ่มาเฟียปริศนาปรากฏกาย หมายจะจับวองโกเล่รุ่นที่10 การต่อสู้ครั้งแรกผลคือยามาโมโตะบาดเจ็บจนเข้าโคม่า
เนื่องจากเอาตัวบังโกคุเทระไว้จากพลังของเจสการ์ มากาเร็ต ผู้เป็นคนนำกลุ่มไปชิงตัววองโกเล่รุ่น 10

ด้วยฝีมือและความร้ายกาจของพวกนั้น รีบอร์นเลยส่งสึนะให้ไปอยู่กับผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุด ฮิบาริ เคียวยะ


การคุ้มครองของฮิบาริ ยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ พร้อมๆกับความสัมพันธ์ระหว่างเมฆาและนภาค่อยๆแปรเปลี่ยนไป จนในที่สุดสึนะเองก็ได้ตกหลุมรัฺกฮิบาริ แต่ฮิบารินั้นยังคงไม่รู้ใจตัวเอง



ไม่นานนักโกคุเทระกับเรียวเฮไปเยี่ยมยามาโมโตะ พบกับคน 2 คนซึ่งเป็นแนวหน้าของมาเฟียปริศนา คือแกรน มาร์ติน กับ เจสก้าร์ มากาเร็ต

ทั้งโกคุเทระและเรียวเฮ ได้สู้กับ วิกเตอร์และซิน ลูกน้องของแกรนกับเจสก้าร์

ผลคือ ซินตาย ส่วนวิกเตอร์ถูกจับเป็น



จากคำให้การของวิกเตอร์จึงได้ล่วงรู้ว่า มาเฟียปริศนา มีนามว่า เปโรสเซ่
และมีผู้พิทักษ์ทั้ง 4 คน คือ

เจสก้าร์ มากาเร็ต

แกรน มาร์ติน

ซากุระอิ ยูริ

และ คาน่อน เดอ คิลเลอร์ เป็นชายที่เก่งกาจที่สุด ไม่เคยแพ้ใคร



ทว่ายังไม่ทันได้ถามอไรมากนัก วิกเตอร์ก็ถูกฆ่าปิดปาก



ทางด้านตึกวาเรีย กลับถูกตนปริศนาโจมตีเข้า ระหว่างที่แซนซัส ผู้นำกลุ่มวาเรีย ออกไปทำงานนอกสถานที่ กับเลวี่ มาม่อน และลูลุซเซีย

สคอลโล่กับเบลฟากอนได้รับบาดเจ็บหนัก แต่ก็รอดมาได้


แซนซัสหมายจะแก้แค้น จึงเดินทางไปญี่ปุ่นกับเลวี่เพื่อสืบเรื่องราว จนได้คุยกับรีบอร์นและอิเอมิสึที่พบเอกสารสำคัญบางอย่าง

จึงรู้ว่าตระกูล ของเดอ คิลเลอร์ เคยเป็นนักฆ่าใต้สังกัดวองโกเล่ โดยการทำสัญญาทางเลือด และตระกูลเดอ คิลเลอร์ได้ขอลาวงการในยุควองโกเล่รุ่นที่ 9 เมื่อ 10 กว่าปีที่แล้ว โดยการเซนสัญญาปลดปล่อย


แต่ก็ยังไม่รู้ถึงสาเหตุของการที่ เดอคิลเลอร์ ไปอยู่ฝ่ายเปโรสเซ่



ทางด้านฮิบาริ กับสึนะ ระหว่างจะกลับจากโรงเรียน ได้ปะทะกับชายชุดดำและแกรน แต่ก็เอาชนะได้ โดยการร่วมมือระหว่างฮิบาริกับมุคุโร่

2 วันต่อมา มุคุโร่ได้รับจดหมายลึกลับแจ้งถึงการบุกถล่มสำนักชิงุเระโซเอ็น บ้านของยามาโมโตะ ทาเคชิ เช่นเดียวกับรีบอร์น โดยมีใจความว่าโกคุเทระ ฮายาโตะ ไล่ตามคนร้ายอยู่

สึนะกับฮิบาริได้อ่านจดหมายนั้นและรีบตามไปช่วยโกคุเทระ

ทว่า..


ก็พบร่างของวายุแห่งวองโกเล่ นอนจมกองเลือดเสียแล้ว...



เนื้อเรื่องจะเป็นไงต่อ ก็....เชิญชมได้เลยค่ะ

Part 27



พั่บๆๆๆๆ




เสียงใบพัดขนาดใหญ่ดังจากวัตถุบนท้องฟ้า เฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่สีดำออกเขียวแก่ค่อยๆร่อนลงจอดที่สนามบินใต้สังกัดวองโกเล่แฟมิลี่

ใบพัดขนาดใหญ่ออกแรงพักจนฝุ่นบนรันเวย์ปลิวว่อนกระจาย เช่นเดียวกับทรงผมและชายเสื้อของคนหลายคนนที่ยืนรอการมาของเฮลิคอปเตอร์


ใบพัดค่อยๆช้าลงจนหยุดนิ่ง ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออกพร้อมกับร่างของชายวัยฉกรรจ์ชุดสูทสีดำ 4 คนลงมากระกบหน้าหลังเตรียมคุ้มครองใครบางคนกำลังลงจาดเครื่อง

เสียงรองเท้าสนสูงกระแทกลงกับพื้น พร้อมกับร่างบางของหญิงสาววัยราว 20 ต้นๆ ผมสีม่วงเข้มเกือบดำตัด
บ๊อบเท ใบหน้าขาวเนียนรูปไข่ ในชุดเสื้อกราวสีขาว ตาสีทับทิมใต้แว่นตาไร้กรอบทรงวงรีมองไปยังบุรุษอายุมากกว่าเธอยื่นรออยู่
“ขอโทษที่ต้องเรียกตัวจากอิตาลีมากะทันหันอย่างนี้ คุณหมอ รีเจตต้า” ชายวัยกลางคนเอ่ยทักพร้อมรอยยิ้ม

นิ้วเรียวขยับดันแว่นให้เข้าที่ ดวงตาสีทับทิมหรี่มองผู้ดูแลนอกแก๊ง
“ชังเถอะ..ว่าแต่มีเรื่องอะไรกันแน่?ซาวาดะ อิเอมิสึ”น้ำเสียงเชิดๆของหล่อน แสดงให้เห็นถึงความเย่อหยิ่ง และทระนงตนไม่ใช่น้อย
ชายวัยกลางคนตีสีหน้าเคร่งเครียดทันที ก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงทุ้มเข้ม
“ บอกตรงนี้ไม่ได้...” เรือนผมสีม่วงเกือบดำพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะเดินตามชายสูงไปยังรถเบนซ์สีดำจอดรออยู่ โดยมีเหล่าบอดี้การ์ดจากวองโกเล่ทางอิตาลีเดินตามมาคุ้มกันเธอ


.
.
.





ในผืนป่าเงียบสงัด ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตเบิกกว้างสุดขีด ภาพของร่างเพรียวผมสีเงินผู้เคารพเขายิ่งกว่าชีวิตล้มทรุดลงไปนอนกับพื้นด้วยคมดาบยาวคมกริบเข้าผ่าตั้งแต่ไหล่ซ้ายยาวเฉียงลงขวา เลือดไหลทะลักออกจากบาดแผลลึกเจิงนองไปทั่วพื้นเป็นวงกว้างกว้างขึ้นเรื่อยๆ

เสียงหัวเราะน่าสะอิดสะเอียนของเด็กชายเรือนผมสีเขียวชี้ไม่เป็นทรงดังลั่นไปทั่วไพรป่าที่เงียบสงัดเฉกเช่นป่าช้า
ร่างสูงผู้ลงมือสังหารผู้พิทักษ์วายุยืนสงบนิ่งไร้ชีวิตราวกับตุ๊กตา ก่อนจะค่อยๆเบือนใบหน้าที่เย็นชาไปมองผู้มาใหม่ทั้งสอง

ร่างบางผมสีน้ำตาลตัวสั่นเทิ้ม หยาดน้ำตาไหลออกจากตากลมโตคู่สวยอย่างหยุดไม่ได้ ริมฝีปากเรียวบางสั่นระริกพยายามเม้มแน่นสะกดกลั้นเสียงกรีดร้องออกมา มือบางที่ซีดเย็นผิดกับเม็ดเหงื่อที่ผุดออกมาจเหนอะหนะยกขึ้นมาป้องปากตัวเอง “ยะ....ยามา....โมโตะ..ทำไม.....” สติที่ใกล้หลุดของสึนะและความสับสนงุนงนทำให้เจ้าตัวไม่อาจกล่าวพูดเป็นประโยคได้รู้เรื่อง ผิดกับหนุ่มรุ่นพี่ข้างๆกายที่ยืนสงบนิ่งไม่มีอาการตกใจหรือประหลาดใจกับการปรากฏตัวของบุคคลข้างหน้า

-อย่างที่คิดไว้จริงๆด้วย- ชายผมดำนึกถึงการสนทนาระหว่างเขากับรีบอร์นหลังจากการปะทะแกรน มาร์ติน
และชายชุดดำปริศนาโรงเรียนนามิโมริ







.
.


[นายกำลังจะบอกว่า ยามาโมโตะอาจเข้าร่วมกับเปโรสเซ่งั้นหรอ]

เสียงปลายสายถามทวนฮิบาริอีกครั้ง ราวกับต้องการให้ชายหนุ่มตัดสินใจเปลี่ยนความคิดเสียใหม่
“ก็ไม่เชิง...แต่การเคลื่อนไหวและการใช้ดาบแบบนั้น เหมือนกับเจ้าสัตว์กินพืชบ้าเบสบอลไม่มีผิด” เรือนผมดำกล่าวเสียงเครียด
และพยายามเอ่ยพูดให้เบาที่สุดเพื่อป้องกันไม่ให้สึนะตื่นขึ้นมาได้ยิน

“แล้วอีกอย่างนายเป็นคนบอกฉันเองไม่ใช่หรือเจ้าหนู..ว่ายามาโมโตะ ทาเคชิถูกพวกนั้นลักพาตัวไปจากโรงพยาบาล” เสียงทุ้มกล่าวอย่างเย็นชา พลางนึกถึงเรื่องที่เด็กทารกต้องสาปห้ามไม่ให้เขาบอกเรื่องนี้ให้สึนะรู้

อันเนื่องจากภาวะทางจิตใจของร่างบางอยู่ในเข้าข่ายเสี่ยงต่อการเป็นโรคซึมเศร้า..และอาจทำใจรับไม่ได้..

[ตอนนี้ก็คงสรุปอะไรไม่ได้..ต้องรอเวลาให้พวกนั้นปรากฏตัวอีกครั้ง..]
รีบอร์นตอบเสียงเรียบ ทำให้เขาไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง จนเผลอส่งเสียงสบถอย่างไม่พอใจ ทว่าอีกฝ่ายกลับหัวเราะในลำคออกมา

[นายกำลังกังวลว่า..ถ้าหากสึนะรู้เข้าจะเสียสติซินะ]
ร่างสูงนิ่งเงียบไปทันทีพร้อมชักสีหน้าไม่พอใจที่อีกฝ่ายอ่านใจเขาได้

“ไม่มีอะไรแล้วละเจ้าหนู ราตรีสวัสดิ์” ฮิบาริพูดเสียงห้วนใส่และวางหูอย่างรวดเร็วโดยไม่รีรอให้เด็กทารกต้องสาปได้เอ่ยพูดหรือมาซักไซ้อ่านใจอะไรเขาอีก

.
.








ทั้งที่ฉันหวังว่าจะไม่ต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้โดยมีเจ้าสัตว์กินพืชอ่อนแออยู่ด้วยแท้ๆ
ท้ายที่สุดมันก็หนีไม่พ้นจนได้


กับการปรากฏตัวของผู้พิทักษ์พิรุณแห่งวองโกลเล่

ในฐานะ....ศัตรู!!!


“ฮ่าๆๆๆ ดูเหมือนว่าวองโกเล่รุ่นที่10คงจะทึ่งในฝีมือลูกน้องคนใหม่ของผมน่าดูเลยแหะ..” เจสก้าร์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงยียวนเหมือนปกติ
ดวงตาสีฟ้าเหลือบมองท่าทางใกล้คลั่งของเรือนผมสีน้ำตาลอย่างสนุกสนาน

“นาย…นายทำอะไร...” เสียงหวานสั่นเครือกล่าวถาม ใบหน้าเพ้นท์สีขาวเลิกคิ้วขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ดูใสซื่อน่ารักตามวัยเด็กพึงมี
“อะไรนะ..ผมไม่ได้ยิน..”
มือบางที่ปิดปากค่อยลดลงมาขนาบลำตัว ก่อนจะกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ดวงตาสีน้ำตาลหันไปจ้องมองเด็กชายผมเขียวอย่างอาฆาตแค้น พร้อมเสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด “นายทำอะไร ยามาโมโตะ!!!!!!!!!!!”

ท่าทีโมโหทะลุจุดเดืออดของว่าที่หัวหน้าวองโกเล่ทำเอา เด็กชายตัวตลกถึงกับหัวเราะออกมาอีกครั้ง โดยไม่ตอบอะไร กระตุ้นให้อารมณ์ของร่างบางเดือดถึงที่สุด “แก!!!!!!!!”



ไฟดับชนสีส้มแดงลุกโชนขึ้นที่หน้าผาก ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตกลายเป็นสีส้มทองอร่ามทอประกายความ
โกรธแค้น

“เดี๋ยวซาวาดะ!!!” เสียงทุ้มตะโกนห้ามร่างบาง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทันเสียแล้ว
ตอนนี้ร่างบางพุ่งทะยานไปด้วยเปลวไฟจากถุงมือเข้าหาเจสก้าร์เป็นที่เรียบร้อย



ฟุ่บ!!!!!!!!!!





แคร๊ง!!!!!!!!!!!!!!



ร่างสูงผมสีดำในชุดคลุมขาดๆสีเดียวกับผมเข้ามาขวางร่างเล็กของเด็กชายไว้ พร้อมยกดาบเข้ามาป้องกันหมัดจากถุงมือ X-GLOVE
สึนะเบิกตากว้างตกใจกับการกระทำของเพื่อนสนิทตนเอง “ยามาโมโตะ..”
“ใครก็ตามที่คิดทำร้ายท่านเจสก้าร์ โทษของมันคือตาย” เสียงทุ้มเข้มที่เคยร่าเริงให้เขา บัดนี้ได้กล่าวววาจาประกาศเป็นศัตรูกับสึนะชัดเจน
ใบหน้าหวานซีดลงทันทีพร้อมกับความรู้สึกวูบลงไปถึงท้อง

“ซาวาดะ!!ถอยออกมา!!!” ฮิบาริตะคอกเสียงดังเรียกสติของร่างเล็กบาง พบว่ายามาโมโตะกำลังหันมาตวัดดาบเล่มยาวเข้าสะบั้นเอวเขาให้ขาดเป็นสองท่อน

“อึก!!!!!!!!” เจ้าของผมสีน้ำตาลโดนมือหนาของหนุ่มรุ่นพี่กระชากออกมา ทำให้สึนะพ้นจากคมดาบไปได้ฉิวเชียด แต่ยังไม่ทันได้หายใจพักจากนาทีลุ้นระทึก ก็ต้องพบว่ายามาโมโตะพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมจู่โจมอีกครั้ง ฮิบาริสบถออกมาอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเหวี่ยงร่างเล็กบางไปหลบหลังตนและ....

แคร๊ง!!!!!!!!!

ทอนฟาถูกงัดขึ้นมาปะทะรับดาบยาว ดวงตาสีดำคมกริบสบตาสีน้ำตาลเข้มเพื่อหยั่งเชิงฝ่ายตรงข้าม
“ซาวาดะไปดูอาการเจ้าสัตว์กินพืชหัวเงินซะ” เสียงทุ้มเข้มราวกับคำสั่งดังขึ้นจากปากหนุ่มรุ่นพี่
“แต่ว่า...คุณฮิบาริ..” สึนะพยายามจะโต้เถียงเพราะไม่อยากทิ้งหนุ่มผมดำไว้ลำพัง แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นสายตาดุดันที่ตวัดมามอง ตามด้วยเสียงตะคอกกรรโชกใส่จนร่างบางสะดุ้ง “อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำซาก!!”
ยามาโมโตะเริ่มชักคอมโบดาบใส่ฮิบาริอย่างไม่ยั้ง ร่างสูงผมดำสบถในลำคอที่ตัวเองต้องเป็นฝ่ายรับการโจมตีอย่างเดียวเพราะเผลอละสายตาไปห่วงเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาล

สึนะในโหมดไฮเปอร์มองการห่ำหันระหว่างผู้พิทักษ์เมฆากับผู้พิทักษ์พิรุณที่ตนมิอาจเข้าไปแทรกแซงได้
มือบางกำหมัดแน่นแสดงถึงความรู้สึกเจ็บใจในความอ่อนแอของตัวเอง
ก่อนตัดสินใจทำตามที่ร่างสูงบอกทั้งน้ำตา ขาเพรียวสับวิ่งไปยังร่างที่นอนนิ่งของโกคุเทระ พบว่าเพื่อนจอมโวยวายยังคงหายใจอยู่


หากแต่รัวรินมาก…


“รุ่น..10..” เสียงแผ่วเบาจากร่างที่ไร้เรี่ยวแรงดังขึ้น แพขนตายาวกระปริบก่อนจะค่อยๆฝืนเปิดเปลือกตาออกมาเผยนัยน์ตาสีเขียวมรกตที่อ่อนล้าจับจ้องงมองผู้เป็นนายอันเทิดทูนของตนเอง
“โกคุเทระคุง..ทำใจดีๆไว้นะ..”สึนะพูดด้วยเสียงสะอื้นพร้อมก้มหน้าต่ำลงจนผมสีน้ำตาลลงมาปกปิดดวงตาสีเอ่อล้นด้วยน้ำตา
–อีกแล้ว...เพราะเราอ่อนแอ...-


ทั้งยามาโมโตะ..ทั้งโกคุเทระ....


มือบางที่ซีดเซียวเปรอะเปื้อนเลือดสีแดงสด ยกขึ้นมากำแขนเสื้อของสึนะแน่น ดวงหน้าหวานเงยหน้าขึ้นสบตาสีมรกตคู่งามที่มีแววว้อนขอ “อย่า..ฆ่าเจ้าบ้านั้น...ได้โปรด..” เรือนผมสีเงินกระอักออกมาเป็นเลือด เรือนผมสีน้ำตาลรีบเข้ามารั้งไม่ให้เจ้าของผมสีเงินขยับตัว
“ฉันไม่มีวันทำร้ายยามาโมโตะ...ฉันสัญญา ”
มือบางวางลงบนแผลยาวลึก พร้อมปรับตัวเองให้เข้าสู่โหมดไฮเปอร์ระดับติดลบ “จุดเดือดทะลุ 0“ ไฟที่โอบล้อมถุงมือดำแปรเปลี่ยนสภาพเป็นน้ำแข็งเย็นเข้าปิดบาดแผลจากคมดาบเพื่อไม่ให้เลือดไหลไปมากกว่านี้

ทว่า....




เปรี๊ยง!!!!!!!!!!!!!


ลูกบอลบาเรียพุ่งเข้ามากระแทกทางตรงหน้า ตามด้วยพลังไฟฟ้ารุนแรงที่แผ่กระจายออกขวางทางหลบหนีของร่างบาง ใบหน้าหวานเงยหน้าไปมองเด็กชายผมเขียวที่ยืนชี้คธาด้ามทองประดับลูกแก้วสีม่วตรงหัวคธา รอยยิ้มเหยียดพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าเยาว์วัย
“หึหึ..คิดว่าผมจะปล่อยให้คุณยืดชีวิตผู้พิทักษ์วายุหรอครับ..คุณวองโกเล่รุ่นที่10” เด็กชายผมเขียวหัวเราะเย็นชวนขนลุก
ตาสีทองสว่างสบตาสีครามอย่างคับแค้น “แก.....”

เรือนผมเขียวฉีกยิ้มไม่รู้สึกรู้สา ร่างเล็กลุกขึ้นยืนบนกิ่งไม้พร้อมตวัดคธาออกเป็นวงกว้าง


พรึ่บ!!!!!!!!!

ลูกบอลสีแดงกับสีน้ำเงินโอบล้อมด้วยกระแสไฟฟ้านับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นรอบเด็กชายตัวตลก และพุ่งเข้าจู่โจมเรือนผมสีน้ำตาล





เปรี๊ยงๆๆๆๆๆ!!!!!!!!!!!!!!!!


“ซาวาดะ!!!!!!!” ฮิบาริละการต่อสู้กับร่างสูงชุดคลุมสีดำวิ่งเข้าไปยังจุดระเบิดรุนแรงที่เต็มไปด้วยประกายไฟฟ้าสว่างจ้า
หมายช่วยสึนะแต่กลับถูกเรือนผมดำสั้นเข้าขวางทางไว้
“แก...เจ้าสัตว์กินพืชบ้าเบสบอล..” ฮิบาริสบถออกมาอย่างโมโหรวมถึงห่วงคนที่อยู่ในดงลูกบอลสายฟ้า จึงตัดสินใจใช้วิธีที่รวดเร็วที่สุด!

มือหนากดสวิสต์ที่ด้ามจับ กลไกโลหาผิวเรียบของทอนฟากลายสภาพเป็นหนามเหล็กแหลมคม
นัยน์ตาสีดำสนิทมองร่างสูงถือดาบในท่าพร้อมสู้อย่างเย็นชาโหดเหี้ยม “เห็นที..ฉันคงต้องฆ่าแกซะที่นี้”


เจสก้าร์มองเบื้องล่างที่เต็มสายบอลสายฟ้าของเขาโหมกระหน่ำเข้าใส่เรือนผมสีน้ำตาล รอยยิ้มแสดงชัยชนะมีอันต้องหุบ
ตาสีฟ้าครามหรี่ลงมองผนังน้ำแข็งยักษ์ก่อตัวเป็นหนามพุ่งออกมามากมายอยู่เบื้องหน้าคอยโอบล้อมป้องกันว่าที่วองโกเล่และวายุแห่งวองโกเล่นอนบาดเจ็บอยู่“จุดเดือดทะลุ 0 งั้นหรอ ...”
สึนะหายใจหอบอย่างหนักหน่วง เพราะพลังของอีกฝ่ายนั้นอยู่ในระดับรุนแรงไม่ธรรมดาเลยจริงๆ แถมยังต้องคุ้มครองโกคุเทระด้วยทำให้เขาตกอยู่ในสถานะป้องกันเท่านั้น


“หึหึ..” เจสก้าร์เหยียดยิ้มเย้ยยัน แสงสีม่วงส่องสว่างประกายจากลูกแก้วสีม่วงตรงหัวคธา พร้อมการปรากฏของลูกบอลสีแดงหุ้มเปลวไฟสว่างวาบ “แล้วถ้าแบบนี้ ยังจะกันได้อยู่ไหม..”
เปลวไฟนับร้อยพุ่งเข้าโจมตีเกราะน้ำแข็งที่สึนะสร้างขึ้น “น้ำแข็งมัน...” สึนะอุทานเสียงสั่น บัดนี้เกราะน้ำแข็งที่สร้างเริ่มหลอมละลายลงเรื่อย ร่างบางเม้มปากแน่น ก่อนจะรวบรวมสมาธิใช้พลังสร้างน้ำแข็งขึ้นมาทดแทนส่วนที่ละลายไป “หึหึหึ...ความคิดสิ้นคิดจริงๆเลยนะครับ คุณวองโกเล่รุ่นที่10...” มือเล็กตวัดคธาอีกครั้งพร้อมลูกไฟที่สร้างขึ้นมามากกว่าเก่าและเพิ่มหลังอนุภาพใหญ่ขึ้นพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วจนร่างบางต้องเพิ่มความเร็วในการใช้ไฟดับชนสร้างน้ำแข็งขึ้นมากัน “อึก....”

“ดูซิ...ระหว่างผมกับคุณใครจะอึดกว่ากัน..”
.
.
.

ฮิบาริพุ่งตัวไปพร้อมออกแรงฟาดทอนฟาเข้าใสไม่ยั้ง ยามาโมโตะตั้งดาบขึ้นมารับการโจมตีและพยายามโต้กลับแต่อีกฝ่ายกลับไม่เหลือช่องโหว่ให้เขาเข้าแทรกได้แม้แต่วินาทีเดียว...


แคร๊งๆๆๆ!!!!!!!!!!!!

“แฮ่กๆ...” เรือนผมดำสั้นหายหอบ เมื่อพบว่าแรงและความเร็วของฝ่ายตรงข้ามมีมากขึ้นกว่าเดิมแล้วดูเหมือนจะเพิ่มเรื่อยๆอย่างไม่หมดไม่สิ้น -แบบนี้แย่แน่...- ยามาโมโตะคิดอย่างเจ็บใจเมื่อรู้ว่าตัวเองไม่สามารถต่อกรกับอีกฝ่ายได้แม้นิดเดียว



แคว๊ก!!!!!!!

ชายผ้าคลุมสีดำที่ขาดอยู่แล้ว กลับโดนฉีกขาดมากกว่าเก่าเมื่อโดนหนามของทอนฟาเข้าเกี่ยว ถึงแม้จะหลบได้อย่างฉิวเฉียดแต่สิ่งที่ตามมาอย่างไม่คาดฝันคือ...

เท้าของฮิบาริตวัดเข้าเตะท้องยามาโมโตะเต็มแรง จนร่างสูงกระเด็นลอยไปตามแรงเตะ
เรือนผมดำไม่รอช้าพุ่งทะยานเข้าประกบอีกฝ่าย และชักทอนฟาที่เต็มไปหนามคมเข้าฟาดที่ศรีษะทางซ้าย



เปรี๊ยง!!!!!!!!!


ร่างของยามาโมโตะพุ่งไปกระแทกต้นไม้ข้างๆ ด้วยแรงกระแทกบวกกับการโจมตีไม่ยั้งของฮิบาริทำให้ร่างสูงกระอักเลือดออกมา เรือนผมสีดำเดินย่างสามขุมมาหาคนที่บาดเจ็บสาหัส ดวงตาสีนิลมองคนที่ทรุดหายใจหอบด้วยแววตาราชสีห์พร้อมจะขย่ำเหยื่อให้ตายคาเขี้ยวของมัน

“C!!!!” เจสก้าร์ตะโกนร้องเสียงหลง เด็กชายละการโจมตีสึนะหันมาสร้างบาเรียสีม่วงขนาดใหญ่โอบล้อมตัวร่างสูงไว้ ในเวลาเดียวกันกับที่ฮิบาริกำลังจะหวดทอนฟาที่เต็มไปด้วยหนามใส่




เปรี๊ยง!!!!!!!!!!


บาเรียแข็งสีม่วงกระทบกับพลองเหล็กจนเกิดประกายไฟ หน้าคมคายมุ่นคิ้วลงและพยายามออกแรงทำลายบาเรียนั้นให้แตก
แม้ว่าจะต้องต่อสู้กับกระแสไฟฟ้าที่ไหลเข้ามาช็อตร่างของเขาจนเกือบจะชา


เปรี๊ยะๆ



ผนังบาเรียสีม่วงเริ่มปริแตกออกมา นัยน์ตาสีครามเบิกกว้างตกตะลึงในความสามารถของผู้พิทักษ์เมฆาหนุ่ม
“แก..” เจสก้าร์สบถแยกเคี้ยวโมโห มือบางใต้ถุงมือสีขาวบีบคธาแน่นและรวบรวมพลังให้มากขึ้นปล่อยไปใน
บาเรียในทีเดียว

“คุณฮิบาริ!!!!” สึนะร้องเสียงหลง ตาสีส้มทองมองร่างสูงกระเด็นจนล้มไปนอนไถลกับพื้น จากแรงสะท้อนของบาเรียที่ใหญ่โตมากะทันหันพร้อมไฟฟ้าสีม่วงอมน้ำเงินแผ่อนุภาคออกมาเป็นวงกว้างมากขึ้น

“อึก....” ฮิบาริยันตัวขึ้นอย่างช้า ใบหน้าคมองบาเรียขนาดใหญ่ยักษ์โอบล้อมร่างสูงผมสีดำสนิทที่นั่งพิงต้นไม่หายใจรัวริน เลือดไหลจากศรีษะด้านซ้ายอาบผิวหน้าหล่อเหลาจนแดงฉาน “คุณฮิบาริ..ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ!!”
ร่างบางกลับคืนสู่ภาวะปกติเดินแบกร่างของโกคุเทระมาหาชายหนุ่มรุ่นพี่ ฮิบาริไม่ตอบอะไร และลุกขึ้นยืนพร้อมกับกระชับทอนฟาเตรียมจู่โจมอีกครั้ง “ซาวาดะ..รีบหนีไปซะ..”
เสียงทุ้มเย็นกล่าวขึ้น นัยน์ตาสีน้ำตาลมองใบหน้าเคร่งขรึมครึ่งซีกของเรือนผมดำ ปากเรียวบางเม้มแน่นเงียบก่อนจะเปิดพูด
“ไม่ครับ..ผมจะสู้ด้วย”

ตาสีดำตวัดหันมามองอีกฝ่ายอย่างดุดัน “แกกล้าขัดคำสั่งฉันหรอ..เจ้าสัตว์กินพืช”
แทนที่ตาคู่โตจะสั่นระริกอย่างหวาดกลัว แล้วเฉหลบสายตาเขา กลับเลือกที่จะสบตาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

“ไม่ว่ายังไง...ผมก็ไม่อยากทิ้งใครต้องมาเจ็บเพราะผมอีกแล้ว!!” มือบางหยิบกระปุกยาดับชนในกระเป๋ากางเกงขึ้นมา พร้อมเปิดฝาออกและหยิบขึ้นมาหนึ่งเม็ดเข้าปาก ทันใดนั้นเปลวไฟสีส้มทองจุดขึ้นบนหน้าผากอีกครั้ง พร้อมถุงมือไหมพรมที่แปรเปลี่ยนเป็นถุงสีดำรูปเลข10ของเลขโรมัน
“ผมจะสู้...และต้องรู้ให้ได้ ว่าทำไมยามาโมโตะถึงไปอยู่กับพวกนั้น..” ดวงหน้าหวานราวอิสตรีเต็มไปด้วยความหวังและความกล้าอยู่เต็มเปี่ยม
ฮิบาริมองคนข้างกายอย่างประหลาดใจ ทั้งที่เขาคาดว่าอีกฝ่ายจะร้องอย่างเสียสติเอาแต่โทษตัวเอง



แต่ทุกอย่างกลับผิดคาด!!

เจ้าสัตว์กินพืชกลับลุกยืนอย่างเข้มแข็ง...


“หึ” ชายผมดำหัวเราะในลำคอพร้อมรอยยิ้มดูถูกคนตัวเล็กข้างกาย “อย่ามาเกะกะฉันก็แล้วกัน...”
สึนะยิ้มขึ้น แม้ว่าชายหนุ่มจะพูดจาห้วนๆใส่ แต่เขาก็เข้าใจนี้คือการอนุญาตแบบสไตล์ของฮิบาริ
“ครับ!!!”


บาเรียสีม่วงค่อยๆสลายไปหายไป เด็กชายผมสีเขียวไม่เป็นทรงก้มหน้าก้าวเดินเข้ามาบังร่างยามาโมโตะไว้ ดวงตาสีน้ำตาลปรือมองเด็กชายตัวเล็กที่เขาเถิดทูนยิ่งกว่าชีวิต ด้วยความรู้สึกผิดที่พ่ายแพ้ให้กับเรือนผมสีดำสนิทเจ้าของตำแหน่งเมฆาแห่งวองโกเล่ “ท่าน..เจสก้าร์ผม...”

ไม่มีเสียงตอบกลับจากเรือนผมเขียว ไม่มีแม้แต่ชายตามามองยิ่งตอกย้ำความรู้สึกผิดเข้าไปกว่าเก่า



กลัว...ว่าจะถูกเกลียด...



“C ดูเหมือนว่าเราจะประมาทเกินไป...” เสียงใสกังวานดังขึ้นอีกครั้งหลังจากที่นิ่งเงียบมานาน
สึนะกับฮิบาริตั้งท่ารอไว้กับความน่าสะพรึงกลัวที่ไม่อาจคาดเดาได้จากเด็กวัยเพียง 9 ขวบ
แต่กลับมีความคิดความอ่านใหญ่เกินวัยจนน่าขนลุก....

ดวงตาสีฟ้าราวกับตุ๊กตาไร้ชีวิตแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมโหดจ้องยังคนทั้งคู่เบื้องหน้า สึนะรู้สึกปั่นป่วนในท้องขึ้นมากะทันหันทันทีที่สบตาสีฟ้าคราม พร้อมทั้งบรรยากาศหนาวเย็นรอบตัวจนขนลุกชัน
เจสก้าร์ยกคธาขึ้นฟ้า จู่ๆลมที่เคยไหลเอื่อยอย่างสงบกลับแรงกรรโฉกจนไม่น่าเชื่อ พร้อมช่องที่บิดเบี้ยวของท้องฟ้าและประกายไฟฟ้าที่ปรากฏเป็นระยะจนน่ากลัว

ฮิบาริเห็นท่าไม่ดีจึงรีบวิ่งขึ้นมาบังสึนะไว้พร้อมทอนฟาที่เต็มไปด้วยหนามที่ยาวขึ้นกว่าเดิม ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องมองเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปนี้ สึนะกลืนน้ำลายลงคออย่างช่วยไม่ได้ กับความรู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ -สังหรณ์ใจไม่ดีเลย...-


ความรู้สึกหนักหน่วง...รุนแรง....หนาวเย็นแบบนี้....

อันตราย!!!!!
.
.
.



หลุมดำปรากฏขึ้นกลางอากาศพร้อมกับของสิ่งหนึ่งที่ร่วงลงมาจากหลุมดำตกลงสู่มือเล็กบางใต้ถุงมือสีขาว
ลมแรงกรรโชกกลับมาสงบเหมือนเดิมพร้อมๆกับหลุมดำที่ปิดตัวลงไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แสงอาทิตย์สาดส่องเมื่อเมฆาเคลื่อนออกไป วัตถุในมือของเจสก้าร์ส่องสว่างวาบเป็นระยิบระยับจนในที่สุดก็เห็นได้ชัดว่ามันคืออะไร ...

“ผม...ไม่คิดเลยว่าต้องใช้มัน..” วัตถุวงเกลี้ยงสีเงินประดับลวดลายหนามกุหลาบ เด่นชัดด้วยอัญมณีสีมรกตที่ถูกเจียระไนเป็นรูปดอกกุหลาบ “แหวน!!!!!!!” สึนะร้องเสียงดังอย่างตกใจ ทั้งคู่รีบทะยานพุ่งเข้าไปจัดการร่างเล็กตรงหน้าก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ทันสวมแหวน


.
.
.

เปรี๊ยง!!!!!!!!!!!

.
.

ฮิบาริและสึนะถูกพลังจากไฟธาตุมหาศาลกระแทกจนกระเด็นไปคนละทิศละทาง ใบหน้าคมชักสีหน้าปวดร้าวและตกใจกับพลังที่รุนแรงกว่าทุกครั้งที่ได้สัมผัสมาจากเด็กคนนี้ไม่ต่างจากเรือนผมสีน้ำตาลที่พยายามยันตัวลุกขึ้นมา นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างมองออร่าสีเขียวแผ่กระจายออกมาร่างเด็กชาย ก่อนจะไหลรวมไปยังแหวนอัญมณีสีเขียวเจียระไนรูปดอกกุหลาบบนนิ้วชื้ขวาของเจสก้าร์

รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าเยาว์วัยของเด็กชาย พร้อมตาสีฟ้าครามที่ฉายแววของนักฆ่าเต็มตัว
“หึหึหึหึ...รู้สึกดีจังที่ได้ปลดปล่อยพลังออกมาเต็มๆแบบนี้...”

เสียงหัวเราะเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจดังก้องไปทั่ว ดวงตาสีฟ้าครามไล่มองคนที่นอนเจ็บอย่างสะใจ




พรึ่บ!!!!!!!!!!!

ลูกไฟสีเขียวจากแหวนของเจสก้าร์ พุ่งเข้าไปห่อหุ้มร่างกายของยามาโมโตะ ไม่นานนักแผลตามตัวเริ่มสมานทีละนิดๆจนหายเป็นปกติ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทั้งสามคน
-อะไรกัน..ลูกไฟเขียวนั้นรักษาบาดแผลได้ไง??-


เด็กชายหันมายิ้มให้กับเรือนผมดำที่ยังคงทำสีหน้ารู้สึกผิด
“ไม่เป็นไร c จากนี้ไปเราจะเอาจริงกันแล้ว” ใบหน้าคมเงยหน้าขึ้นสบตาสีฟ้าครามที่สดใส ร่างสูงยันตัวขึ้นลุกพร้อมกับดาบในมือ
ทว่าเจสก้าร์กลับแย่งดาบเล่มนั้นไปแล้วโยนขึ้นฟ้า
มือเล็กใต้ถุงมือควงคธาสีทองหัวลูกแก้วสีม่วง ก่อนจะชึ้ไปยังดาบที่ลอยอยู่บนฟ้า พร้อมแสงสีเขียวที่ส่องสว่างวาบจากอัญมณีรูปดอกกุหลาบสีมรกต






เปรี๊ยง!!!!!!!


ดาบเหล็กเล่มยาวถูกบอลสีม่วงเคลือบสายฟ้าขนาดใหญ่และเร็วกว่าเดิมทำลายจนแตกกระจายเป็นธุลีๆลอยไปกับสายลม

-พลังทำลายรุนแรงมาก...- โกคุเทระคิด มือบางกอบกุมบาดแผลที่ถูกเคลือบด้วยน้ำแข็งทะลุ 0 แน่น
ใบหน้าสวยอ้าปากหายกว้างหายใจหอบกับความรู้สึกกดดันและจิตสังหารแรงกล้าของเด็กไม่ธรรมดาตรงหน้า
“นี้มัน..อะไรกัน” สึนะเบิกตากว้างมองไฟสีเขียวพุ่งพวยจากแหวนของอีกฝ่าย เรือนผมสีน้ำตาลหน้าซีดลงกับความรุนแรงที่สัมผัสได้

-ความรู้สึก..พลังนี้.. ไม่ใช่ไฟดับชน... -



ทั้งอานุภาพ

ทั้งพลังทำลายสูงกว่าไฟดับชนจากแหวนนภาของเขาที่มีความบริสุทธ์ระดับ A+ เสียอีก
.
.
พลังอะไรกัน!!!?

.
.

“ดาบแบบนี้ไม่เหมาะกับนายหรอก...” มือบางลูบไล้ผิวหน้าสากของชายหนุ่มอย่างทะนุถนอม พร้อมพูดเหมือนเสียงกระซิบทั้งที่เจตนาให้ศัตรูทั้งสองได้ยิน “ดาบเล่มที่นายบุกไปแย่งจากไอ้แก่นั้น เอามาใช้ซะ...”
ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลชักสีหน้าตกตะลึง ดวงตากลมโตมองเพื่อนสนิทของตนอย่างไม่เชื่อสายตา

“ไม่จริง..ยามาโมโตะ..เป็นไปไม่ได้..” นายเองหรอ.. ที่เป็นคนบุกถล่มสำนักชุงุเระโซเอ็น!

มือหนาหยิบดาบไม้สำหรับฝึกเคนโด้ใต้เสื้อคลุมออกมา พร้อมออกแรงสะบัดทำให้ดาบไม้แปรเปลี่ยนเป็นคมดาบบางยาวกริบ
“ครับ..ท่านเจสก้าร์..”




TBC



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ในที่สุดก็เคลียร์เนนื้อหาเสร็จซะที เฮ้อ.....


เรื่องนี้เขียนยากจริงๆ ทั้งต้องสร้างปริศนาและหาตอนเฉลยอีก เหอๆ

แต่ถึงจะยาก ฟิคนี้เราเขียนทีไรรู้สึกสนุกมากๆเลย เพราะได้เขียนฉากบู๊ และยังได้สร้างตัวละครออริโลดแล่นอีก



ก็..ขอตัวลาไปก่อนนะค่ะ บายค่ะ

ง่ะ ไหงยาม่ะไปอยู่กับฝ่ายโน้นซะงั้น แถมยังเป็นคนไปถล่มสำนักชุงุเระโซเอ็น ซะด้วย
โอ้วว แม่เจ้า มันดาร์กเนียนเรื่มออกลายแล้วหรอ แง่ม ๆๆ กำลังบู้มันเลยอ่ะนั้น =.=
แล้วยังไงก็รีบมาต่อนะค่ะ จะได้ตามลุ้นตอนต่อไป แฮ่ ๆๆ