•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

คนที่โผล่มาตอนท้ายนั่น เบียคุรัน?

ท่าทางจะรู้จักมุคุโร่เป็นการส่วนตัวแฮะ (หรือว่าคู่ของมุคุโร่คือ....100)

ฮิเบิร์ดน่ารัก~ หึหึ ท่านฮิมีหึง เรื่องที่มุคุโร่โดนลวนลามจะเป็นเรื่องที่ทำให้มุคุโร่เสียหน้าพอดู (เห็นแววมุคุได้เป็นเคะเรื่องนี้ อิอิ)
ที่โผล่ตอนท้ายขะใช่ป๋าเบียไหมน้า

กรี๊ดดด ป๋าเบียออกโรงแล้ววววว>O< ตามมาด้วยโชจัง!!!!!

อยากเห็นประแจโว้ยยยยย>O<!!!!!กรี๊ดดดดด รักประแจ>//////<!!!!

คนที่โผล่มา...รึจะเป็น...ถังเบีย?? *o*

อยากรู้ อยากอ่านต่ออะฮะ ><

มาอัพต่อเร็ว ๆ นะฮะ^^

เรื่องนี้นี่คือ

1827.. แต่เอาใจแม่ยก 8059 กับ 1869 6927 และ10069 ให้กรี้ดกร๊าดกันสินะฮะ
[จิ้นกันตะเลิด]
ออกตอนท้าย ไม่พ้นถังกับโชจังแน่ๆ แล้วประแจมาไหม๊ >w<"

เอ้า ป๋าเบีย กะ โชจัง มาแอบดูอะไรกันละเนี่ยย

เฮ้ออ สงสัยคุณมุฟิคนี้เคะแน่ๆเลยอ่า แอบดีใจที่เห็น 6927 นิดๆหน่อย โฮกกกกกกก

ป๋าเบียตามมาทวงคุณมุเร๊อะ เหอๆ

คุณฮิหวงสึนะออกนอกหน้ามากเลยยอ่าาาา

หวัดดีปีใหม่ค่าาาา จะรออ่านตอนต่อไปนะค่าาา

ป๋าเบีย!!!~ กรี๊ดดดด~~~ ออกมาร่วมด้วยช่วยกันกดป๋ามุรึไงฮะ

555+ ท่านฮิขี้หึงชะมัด แต่มันก้อน่าอยู่หรอกน๊า ทูน่าออกจะกลิ่นคาว??? แรง!!!~ 5555+

ป๋าหนอป๋า แววป๋ามุเคะ ออกมาแต่ไกล แต่ป๋ามุเรากลับทำทีจะเป็นเมะด้วยการกดทูน่าซะอีก โฮะๆๆๆ แล้วท่านฮิจะยอมรึเน้~~~

อ๊ายยย~~ ป๋าเบียโผล่มาพร้อมกับกิ๊กคนแรกแย่งโชจัง แล้วอย่างนี้ ม่ากลัวกิ๊กคนรองอย่างป๋ามุจะอาละวาด เอาหรือเจ้าค่ะ โฮะๆๆๆ

ทูน่าเอ๋ย~~ ประมาทฮิเบิร์ดได้ที่ไหนกานนน โฮะๆๆๆ ทูน่าเรานึกว่าฮิเบิร์ดรู้สินะว่าชอบท่านฮิอยู่อ่า~

ท่านฮิก้อชอบทูน่าเน้~ ไม่ชอบจะ ทั้งหึง ทั้งหวงง ทั้งห่วงง ขนาดนี้หรือเจ้าค๊า~

รออ่านต่อโล้ดดด... โย่ววว

เม้นย้อนค่า

monnie

หนุ่มๆต้องหล่ออยู่แล้วละค่ะ ตามเสป็กของเรา
ตัวร้ายหล่อๆ เลวๆ อรั้ยยยยย


Hibarisan

ไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ มันคงมีบ้างที่ไปคล้าย แต่เราไม่ได้ก๊อปนิสัยมานะค่ะ คือเราอยากเขียนตัวละครนิสัยแนวนี้มานานแล้ว แล้วก็เราเองไม่รู้เลยว่าเลวี่เป็นคนขี้อิจฉา 0 0
ส่วนแกรนนี้ ไม่เหมือนยามะหรอกค่ะ แต่จะไปคล้ายใครบางคนเด๋วก็รู้เอง
ตามพล็อตมันเป็นแบบนั้นอะค่ะ<<แอบสปอยนิดๆ - -


kakalmeen22

คาน่อนหล่อกว่าแกรนอีกหรอค่ะ แต่เราชอบแกรนมากกว่าอะ หุหุ(ซะงั้น)
เจสก้าร์คลายเบียหรอค่ะ เออ..หน้าตาหรอ แบบว่าดูยังไงก็ไม่เหมือนนะเออ

เบียออกจะหล่อโฉดขนาดนั้นอรั้ยยยยยยยยยยยย หล่อ!!!ท่านเบียจงเจริญ!
(ความเป็นfc 100เริ่มออก)


seeddestiny

ไม่ใช่พี่น้องหรอกค่ะ แค่นิสัยคล้าย(รึเปล่า)
มันเป็นไปตามพล็อตเรื่อง เด๋วดูๆเอาละกันค่ะ อิอิ


Komine

ดีใจจังเลยค่ะ แล้วก็ขอบคุณมากๆ ที่บอกว่าสนุก เราดีใจจังเลย
8059นี้ตอนนี้มาแล้ว(มั้ง) แต่จะหวานจนเลือดพุ่ง(?)รึเปล่า ดูตอนนี้นะค่ะ


Hina_sakura

มาต่อแล้วค่า ดีใจจังที่บอกว่าสนุก ^ ^

เม้นล่าสุด

Hina_sakura

จะใช่เบียคุรันรึเปล่านะ รอดูต่อไปค่า

Seran

ใช่เบียรึเปล่า ไม่บอกหรอกค่ะ อิอิ
คู่ของมุคุคือ 100 รึเปล่า ก็ไม่บอกเช่นกัน แต่มุคุโร่นะมีคู่แน่นอน เป็นเคะหรือเสะ แล้วเป็นใครให้รอลุ้นต่อไปค่ะ


monnie

มีแววมุคุเคะ บอกตรงๆดีกว่าว่า เรื่องนี้มันเคะค่ะ หุหุ แต่กับซือจะทำเป็นเสะ(มีใครเคะกว่าสึนะได้อีกละ 555)

Hibarisan

ใช่เบียกับโชอิจิรึเปล่า ยังบอกไม่ได้ ส่วนประแจจะมาไหม รอลุ้นต่อไปค่ะ ^ ^


*Too_Near*

ถังเบียรึเปล่า หุหุ อุบไว้
ส่วนเรื่องมาอัพแล้วจ้า


Komine

ถูกๆๆๆ ถูกต้องนะคร้าบบบบบบบบ(เชยมากๆมุขนี้)
แต่งให้จิ้นสนุกกว่ากำหนดคู่ไว้มิใช่หรือ อิอิ

แต่ยังไงซะ 18คู่กับ27อยู่แล้ว(เราเป็นfc 1827 อิอิ)
แล้วก็8059แน่นอน ส่วนที่เหลืออยากจิ้นก็ตามสบายเลยจ้า


Pao.~*

เราก็แต่งไว้ให้จิ้นแหละ แต่ยังไงก็1827 ค่ะ (อินี้มัน1827fc)
เบียกับโชอิจิรึเปล่ายังบอกไม่ได้ มุคุจาเคะไหม แล้วแต่ว่าอยู่กับใคร

ถ้ากับสึนะเขาจะทำตัวเป็นเสะ ส่วนคนอื่นๆก็.... หึหึหึหึหึ(หัวเราะแปลกๆ)


kakalmeen22

ทูน่าออกจะกลิ่นคาว +55555 กลิ่นคาวแต่ดึงดูดคนได้นะเออ หุหุ
ท่านฮิเขาขี้หึง+หวง+ห่วง แต่ไม่รู้ตัวว่ารัก ประมานว่ารู้ตัวช้า

ส่วนเบียกับโชอิจินี้จะใช่รึเปล่านะ 0_0 อิอิไม่บอกค่ะ
แต่คนผมขาวก็ต้องรู้จักมุคุเป็นการส่วนตัวอยู่แล้ว อรั้ยยยยย(อาการออกมากๆ เลยนะนังบลัด >///<)

มาอัพต่อค่ะ หายไปนาน แล้วก็จะมาบอกว่าจากนี้จะขอทำการดองฟิคนะค่ะ

ทุกเรื่องที่blood_hanaแต่ง

Fatal Fate<1827>

cinderdalla story <1827>

Lost you (ภาคต่อ the game 10069)<all69>

นายตัวร้ายสู่วิวาห์กำมะลอ<10069>

The dark secret [10069]


ใครที่ติดตามเรื่องข้างบนนี้อยู่ก็ อย่าพึ่งโกรธกันนะค่ะ คือเดือนกุมภาเราต้อง admissionแล้วอะ
จะเอาเวลาไปอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้า ก็....จะมาอัพอีกทีตอนประมาณเดือนมีนาไม่ก็..พฤษภานู้น
(หลังสอบเส็ดแล้ว)


แล้วนี้ก็อัพส่งท้ายก่อนดองนะค่ะ ยังไงก็อย่าพึ่งเบื่อที่จะรอน้า....
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



Part 26




ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบของป่าช้า ได้ถูกทำลายด้วยเสียงฝีเท้าและการไล่ล่าของร่างเพรียว
ผมสีน้ำเงินสั้นระคอระหงส์
“หยุดนะ!!!”เสียงหวานพูดกรรโชกใส่ก่อนจะลวงไปหยิบระเบิดที่เก็บซ่อนตามตัวมาจุดชนวนด้วยบุหรี่ในปากตนเอง “ระเบิดสองเท่า”

ไดนาไมต์มากมายนับไม่ถ้วนถูกปาใส่เป้าหมายที่เคลื่อนไหวอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มใต้ผ้าคลุมสีดำกระโดดหลบอย่างพลิ้วไหว พร้อมกับตวัดดาบเปื้อนเลือดสดๆในมือตัดชนวนไฟให้ดับในบางส่วนที่มิอาจหลบได้
“ชิ!!!” โกคุเทระสบถออกมา ก่อนจะรีบเพิ่มความเร็ววิ่งไล่ตามชายตรงหน้าให้ทัน


–ฉันจะต้องจับแกให้ได้-

.
.
.
“รีบอร์น!!!แย่แล้ว!!โกคุเทระเขา…”

[ใจเย็นก่อนสึนะ..บางทีนี้อาจเป็นกับดักก็ได้] เสียงปลายสายของรีบอร์นดังจากโทรศัพท์มือถือของสึนะ
แม้จะบอกว่าให้ใจเย็น แต่ตอนนี้อาการของเรือนผมสีน้ำตาลเรียกได้ว่าอยู่แทบไม่เป็นสุขแล้ว

“ ถึงจะพูดอย่างงั้นก็เถอะ..แต่ว่าโกคุเทระคนเดียวไม่ไหวแน่ ขอให้ฉันไปช่วยโกคุเทระเถอะ”

[ไม่ได้หรอก..จนกว่าเราจะ..]

“ขอร้องละรีบอร์น..ได้โปรด...ฉัน...ไม่อยากเสียใครไปอีกแล้ว” เสียงหวานเริ่มสั่นเครือ หยาดน้ำตาเริ่มไหลริบออกมาอาบแก้ม


ทั้งยามาโมโตะ..

ทั้งโกคุเทระ..

ขอร้องละ...



รีบอร์นนิ่งเงียบไปอยู่นานจนบรรยากาศชวนอึดอัด เหมือนจะสิ้นหวังกับคำขอร้อง

ทว่า....
[ช่วยไม่ได้...ตามใจแกละกัน ถ้านั้นเป็นการช่วยแฟมิลี่ที่แกตัดสินใจแล้ว]

ใบหน้าหวานยิ้มทั้งน้ำตาพร้อมขานตอบรับอาจารย์สอนพิเศษผ่านโทรศัพท์มือถืออย่างดีอกดีใจ จนรีบอร์นอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างเอือมระอา [ขอฉันคุยกับฮิบาริหน่อย]

หนุ่มผมสีน้ำตาลชักสีหน้างุนงงและอ้ำอึ้งอยู่นาน ก่อนตัดสินใจยื่นโทรศัพท์มือถือของตนให้หนุ่มรุ่นพี่ที่ยืนข้างกายไม่ห่าง “รีบอร์นจะคุยกับคุณฮิบารินะครับ”

เรือนผมดำรับมือถือจากร่างเล็กมา ก่อนจะกล่าวทักทายเช่นทุกครา “ไง..เจ้าหนู”
[เรื่องสึนะ..ฉันคงไม่มีอะไรจะพูด แต่...] เสียงปลายสายเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะตอบกลับแม้ว่าน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวตามปกติของรีบอร์นจะดูอ่อนลงทุกที

[จากสภาพที่เกิดเหตุในสำนักชิงุเระ โซเอ็น และบาดแผลของยามาโมโตะ ทาเคะ มันอาจเป็นอย่างที่นายคิดไว้]
ฮิบาริฟังแล้วก็นึกเครียดขึ้นมาทันที แต่ยังคงรักษาสภาพนิ่งหน้าตายกลบเกลื่อนความรู้สึกไว้อย่างแนบเนียนเพื่อไม่ให้คนหน้าหวานตรงหน้าผิดสังเกต

[หากต้องเผชิญหน้ากัน ฉันอนุญาติให้นายตัดสินใจได้ตามใจชอบถ้าคิดว่านั้นคือสิ่งที่ทำให้สึนะปลอดภัย]
“ถึงไม่บอก ฉันก็ทำอยู่แล้ว” เสียงทุ้มเย็นตอบกลับ เรียกรอยยิ้มจากคนปลายสายขึ้น
–อย่างนี้ซิ ถึงจะสมเป็นเมฆาแห่งวองโกเล่ -


มือหนากดวางโทรศัพท์ ก่อนจะส่งคืนให้สึนะ “เออ...เมื่อกี้คุยเรื่องอะไรหรือครับ”
ฮิบาริไม่ตอบอะไรและเดินสวนทางร่างบางไปยังมอเตอร์ไซด์สีดำสนิทของตนที่จอดทิ้งไว้
“อย่าถามให้มากเรื่องถ้าอยากช่วยเจ้าสัตว์กินพืชนั้น”
เมื่อนึกถึงเป้าหมายหลักเรื่องการสนทนาระหว่างครูพิเศษกับผู้พิทักษ์เมฆาจึงถูกลบออกไปโดยปริยา ขาเพรียวรีบวิ่งขึ้นมานั่งซ้อนท้ายร่างสูง พร้อมคลี่กระดาษจดหมายปริศนาขึ้นมาดู พบว่าเนื้อหาในนั้นได้เขียนบอกไว้ด้วยว่าโกคุเทระและชายผู้เป็นตัวการบุกถล่มบ้านของยามาโมโตะผู้พิทักษ์แห่งพิรุณนั้นได้มุ่งหน้าไปยังทิศทางใด
“ดูเหมือนว่าโกคุเทระจะตามไปในป่าข้างๆเมืองนามิโมริ” ฮิบาริพยักหน้าก่อนจะสตารท์รถและบิดคันเร่งเต็มกำลังทะยานวิ่งไปยังท้องถนนมุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทางให้รวดเร็วที่สุด

.
.

หลังจากจบการสนทนากับฮิบาริ ในเวลาแทบไม่ห่างกันนักโทรศัพท์โบราณบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นอีกครั้ง มือเล็กยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมพูด “ว่าไง...”
[รีบอร์นนี้ฉันอิเอมิสึนะ..] เสียงแหบพร่าปนตื่นตระหนกของชายผู้ดูแลนอกแก๊งเรียกสีหน้าประหลาดใจจากอัลโกบาเลโน่ได้เป็นอย่างดี “อิเอมิสึหรอ...ได้เรื่องยังไงบ้าง”

[ดูเหมือนว่าคนที่เห็นเหตุการณ์และโทรเรียกรถพยาบาลจะเป็นเด็กผู้ชายจรจัดอายุราวๆ 7 ขวบที่บังเอิญเดินลอยชายมาแจ็กพ๊อตเข้า] รีบอร์นพยักหน้า ก่อนจะตอบกลับ “ถ้าอย่างงั้นตอนนี้เด็กนั้นคงอยู่ที่กรมตำรวจรอสอบปากคำอยู่ซินะ เห็นทีคงต้องใช้เส้นดึงเด็กนั้นออกมา”

[เรื่องนั้นไม่จำเป็นหรอก] อิเอมิสึพูดเสียงเครียดกว่าเก่า ใบหน้าเยาว์วัยฉายแววตาประหลาดใจขึ้น
“หมายความว่าไง?”

[ตำรวจทั้งกรมถูกฆ่าตายหมดแล้ว เหลือแค่เด็กคนนี้ที่รอดมาได้เพราะหลบอยู่ในตู้เอกสาร]
อิเอมิสึกล่าวพูดทางโทรศัพท์พลางมองเด็กชายร่างผอมบางผมสีทองสว่างวัย7 ขวบ ในเสื้อผ้ามอมแมมนั่งกอดเข่าตัวสั้นเทิ้มด้วยความกลัวและน้ำตาที่ไหลออกมาจากนัยน์ตาสีฟ้าสวยไม่ขาดสาย

“ฮึก...” เสียงสะอื้นและสั่นจนแทบไม่เป็นภาษาบ่งบอกภาวะทางจิตใจของเด็กชายคนนี้ได้เป็นอย่างดี นัยน์ตาสีดำปนเทาถอดมองร่างเล็กที่เต็มไปด้วยความรู้สึกกลัวอย่างสงสารเวทนา
“งั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว พาเด็กคนนั้นกลับมายังฐานทัพวองโกเล่ มีหลายเรื่องที่เราต้องรู้ว่าเด็กนั้นได้เห็นอะไรบ้าง”
รีบอร์นพูดเป็นคำสั่งก่อนจะวางหูโทรศัพท์ลง นัยน์ตาสีดำเหม่อมองท้องฟ้าใสสว่างผิดกับสถานการณ์ที่ชักจะเลวร้ายลงทุกที

.
.
.


โกคุเทระวิ่งตามรอยบุรัษชุดดำปริศนามาเรื่อย ดวงตาสีเขียวสอดสายตามองหาเงาของคนที่ไล่ตามมือบางทั้งสองข้างถือไดนาไมต์ราวๆ 2-3 ลูกเตรียมรอรับการต่อสู้ที่อาจเกิดขึ้นต่อจากนี้ -หายไปไปไหนนะ..-

ทันใดนั้นร่างบางรู้สึกได้ถึงจิตสังหารรุนแรงที่เข้ากระแทกหลังของตน เรือมผมสีเงินหมุนตัวกลับไปพร้อมขว้างระเบิดที่จุดชนวนอย่างรวดเร็วไปยังเป้าหมาย


บรึ้ม!!!!!!!!!!!!!


เสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วทั้งผืนป่า โกคุเทระกระโดดหลบแรงระเบิดนั้นหลังก้อนหินใหญ่ที่ตั้งอยู่ตามป่า
เมื่อทุกอย่างสงบลง ใบหน้าสวยจึงค่อยๆโผล่จากก้อนหินยักษ์ ดวงตาสีมรกตมองจุดที่เต็มไปด้วยควันระเบิดของเขาอย่างระแวดระวังตามสัญชาติญาณ

ควันสีเทาค่อยๆจางลงพร้อมกับบาเรียสีม่วงอมน้ำเงินใสครึ่งวงกลมครอบร่างของชายชุดดำไว้
“บาเรียแบบนี้มัน..” โกคุเทระพูดขึ้นพร้อมชักสีหน้าเกรี้ยวกราดเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะยียวนของคนที่เขานึกถึง “แก!!!!เจสก้าร์ มากาเร็ต!!!”

หลุมดำปรากฏขึ้นในอากาศ ร่างของเด็กชายผมสีเขียวชี้ไม่เป็นทรงกระโดดลงออกมาจากหลุมดำ
พร้อมกับช่องว่างสีดำกลางอากาศที่ปิดตัวลง ใบหน้าเยาว์วัยเพ้นท์หน้าขาวฉีกยิ้มกว้าง
นัยน์ตาสีฟ้าครามยังคงแสดงความขบขันไม่เคยเปลี่ยน “ดีใจจังเลย..ที่นายจำชื่อฉันได้ โกคุเทระ ฮายาโตะ”

มือบางทั้งสองหยิบไดนาไมต์อีกหลายลูกขึ้นมาพร้อมจุดไฟเตรียมรบ “ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือแกงั้นสินะ”
เจสก้าร์เหยียดยิ้มขึ้น มือบางเล็กของเด็กชายวัย 7 ขวบโยนคธาสีทองประดับลูกแก้วสีม่วงบนหัวเล่นไปมา
“เอ๋!?…ใช่รึเปล่านา....” เรือนผมเขียวพูดลากเสียงยาวกวนประสาทคนตรงหน้า มือบางใต้ถุงมือสีขาวรับคธาลงในครั้งสุดท้ายก่อนจะชี้ไปยังเรือนผมสีเงิน “ถ้าชนะ c ได้ละก็..จะบอกให้ก็ได้”
บุรุษปริศนาพุ่งตัวเข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมตวัดดาบเข้าฟาดฟันร่างเพรียวตรงหน้า

“อึก!!!” โกคุเทระสะดุ้งตกใจกับความเร็วที่เข้ามาหาแบบไม่ทันตั้งตัว ร่างเพรียวกระโดดตีลังกาถอยหลังหลบรัศมีดาบสีเงินได้อย่างฉิวเชียดก่อนจะตอบโต้ด้วยระเบิดจุดชนวนรอการใช้งาน “เอานี้ไปกินซะไอ้งั่ง!!!”

C หลบไดนาไมต์จำนวนมากมายอย่างคล่องแคล่ว ทำเอาระเบิดที่ขว้างไปไม่สามารถทำอะไรหนุ่มชุดดำตรงหน้าได้ ราวกับแมลงวันที่บินผ่านมาแล้วก็ผ่านไป
“บ้าชะมัด!!!!” โกคุเทระสบถออกมาเมื่อพบว่าระเบิดของตนไม่สามารถใช้ทำอะไรหนุ่มตรงหน้าได้ แถมยังเคลื่อนไหวเข้ามาโจมตีเข้าได้เรื่อยๆอีก กลายเป็นว่าเขาได้แต่เพียงหลบหนีเท่านั้น


“หึหึหึ..” เจสก้าร์นั่งมองการต่อสู้จากกิ่งไม้ใหญ่บนต้นไม้สูง รอยยิ้มสนุกสนานปรากฏบนใบหน้าเยาว์วัยที่เพ้นท์สีขาวไปทั่วทั้งหน้า “ช่างเป็นการต่อสู้ที่น่าติดตามจริงๆเลยนะ” ดวงตาสีฟ้าที่มองเหตุการณ์เบื้องล่างเหมือนกำลังชมรายการทีวีโปรดอยู่ก็ไม่ปาน “เอาละ..ใกล้ถึงจุดไคลแม็กส์แล้ว”


“อึก!!!!” ด้วยความที่เอาแต่วิ่งหลบทำเอาร่างกายจึงเริ่มเหนื่อยล้า ประสาทสัมผัสตอบรับและความเร็วจึงถดถอยลงแขนข้างขวาจึงโดนคมดาบปาดเข้าเนิ้อไปแต่ก็ไม่ลึกมากถึงขนาดทำให้ขาดหรือถึงเส้นเลือดใหญ่

โกคุเทระกุมเลือดที่ไหลออกมาตามบาดแผลใหม่ที่พึ่งโดน ดวงตาสีเขียวมองแผลของตนอย่างตื่นตระหนก
-ถ้าช้าอีกนิด แขนเราได้ขาดแน่..-

C ถือโอกาสตอนที่ร่างเพรียวตรงหน้าเผลอพุ่งเข้าประชิดเตรียมจู่โจมอีกครั้ง มือแกร่งของชายใต้ผ้าคลุมกำด้ามดาบแน่นเตรียมจัดการที่เดียวให้จบไป โกคุเทระรีบหยิบระเบิดขึ้นมาจุดและขว้างไปอย่างรวดเร็ว
“ดับไปซะ!”
ชายชุดดำตวัดดาบฟาดฟันดับชนวนระเบิดลงพร้อมกับทะยานเข้ามาหา

แต่ทว่า......

กลับมีระเบิดจากด้านบนพุ่งลงเข้ามาจากฟ้าราวกับจรวด ชายชุดดำสะดุ้งตกใจ มือหนาเตรียมที่จะตวัดดาบเข้าไปป้องกัน แต่ก็ไม่ทันการณ์





บรึ้ม!!!!!!!!!!!!!!!





“คุณฮิบาริ!..นั้นมันเสียงระเบิด!!!ดังจากทางนู้น” สึนะร้องขึ้นพร้อมชี้นิ้วไปยังจุดในป่าที่อยู่ไกลลิบๆแต่มีควันสีเทาพุ่งพวยออกมา “เข้าใจแล้ว” ฮิบาริบิดคันเร่งเต็มกำลังบุกเข้าไปในพื้นขรุขระในป่าด้วยความเร็วที่มากขึ้น
จนเรือนผมน้ำตาลเกือบจะหงายหลัง ต้องหันมากอดเอวร่างสูงแน่นเพื่อป้องกันตัวเองถลาตกลงจาก
รถมอเตอร์ไซด์




“โกคุเทระทอดมองกลุ่มควันตรงหน้าอย่างสมเพช มือบางเสยผมสีเงินที่ปรกหน้าขึ้นพร้อมสายตาแข็งกร้าวจ้องไปยังเด็กชายผมเขียวชี้ไม่เป็นทรงที่นั่งเท้าคางมองบนกิ่งไม้ “หึ...ต่อไปถึงตาแกแล้ว ไอ้เด็กเปรต”
เจสก้าร์ก้มหน้าลงเล็กน้อยนิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนเบื้องล่าง
“ ฮ่าๆๆๆ” เสียงใสหัวเราะก้องกังวาลไปทั่วชวนขนหัวลุก โกคุเทระชักสีหน้าหงุดหงิดพร้อมตะโกนด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “ขำอะไรของแกฟร่ะ”

ร่างเล็กหยุดหัวเราะ ดวงตาสีฟ้าสบตาสีเขียวมรกตคู่งามพร้อมแสยะยิ้มชั่วร้ายออกมา “มันยังไม่จบซะหน่อย”
คำพูดของเด็กชายผมเขียวทำเอาโกคุเทระต้องหันกลับไปมองจุดที่ตนระเบิดชายชุดดำ ควันสีเทาค่อยๆจางลงจนเห็นร่างของบุรุษปริศนาที่ใช้ชื่อว่า c ชัดเจน


ผ้าคลุมสีดำขาดหวินๆตามแรงระเบิด มือหนายังคงจับดาบเล่มยาวแน่นทั้งๆที่แขนข้างนั้นบาดเจ็บจนเป็นแผลเหวอะจากแรงระเบิด ผ้าคลุมหัวปกปิดใบหน้าขาดหายไปเผยให้เป็นใบหน้าคมคายหล่อเหลา เรือนผมสีดำสนิทสั้น ดวงตาสีดำอมน้ำตาลที่ดูเย็นชาเหลือคณา




ดวงตาที่มักแสดงความใสซื่อจนน่าหมั่นไส้

ใบหน้าคมคายที่มักมีเพียงรอยยิ้มร่าและเสียงหัวเราะไม่ว่าจะสถานการณ์ไหนก็ตาม

.
.



โกคุเทระมองคนตรงหน้าอย่างตกตะลึง ร่างกายสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ดวงตาสีเขียวเบิกกว้างอย่างถึงที่สุดตั้งแต่เคยมีมา

“ยามา...โมโตะ..” ร่างกายของเรือนผมสีเงินแข็งทื่อราวกับถูกลิ่มตอกไว้ให้ตรึงอยู่กับที่
“ไม่จริง..เป็นไปไม่ได้”

ฉัวะ!!!!!!!!!!!!!

คมดาบเข้าตวัดผ่าร่างบางจากแนวซ้ายเฉียงลงไปทางขวา นัยน์ตาสีเขียวสบตาสีดำที่บัดนี้ดูเฉยชาจนน่ากลัวอย่างตื่นตระหนก “ยามา...” โกคุเทระล้มลงไปนอนกับพื้น นัยน์ตาสีเขียวพยายามปรือมองชายหนุ่มตรงหน้ายืนจับจ้องเขาอย่างเย็นชา ท่ามกลางเสียงหัวเราะดังลั่นชวนสะอิดสะเอียนขอเงเรือนผมเขียว

และ......



“โกคุเทระ!!!!!!!!!!!!!!!!”




TBC

ยามะเป็นอะไรไป หรือโดนสะกดจิตอยู่? แถมยังไปฟันโกคุอีก
เสียงตะโกนเรียกชื่อโกคุนั้นคงเป็นสึนะสินะ คราวนี้ใครจะเป็นคนสู้คนต่อไประหว่างสึนะกับฮิบาริน้า

เฮ้ย!!!~~~~ OoO

ไหงมันเปงอย่างนี้!!!~~~~ กรี๊ดดดดดด~~~ โกคุจางงงง~~~ ยามะจางงงง~~ TT^TT

เรื่องมันชักเลวร้ายขึ้นทุกทีนะ กระซิกๆๆๆ

แล้วแบบว่า –อย่างนี้ซิ ถึงจะสมเป็นเมฆาแห่งวองโกเล่ - ขอเปลี่ยนเป็น –อย่างนี้ซิ ถึงจะสมเป็นสวามีแห่งทูน่าของวองโกเล่ - (ผัวะ!!!~ ยังมีอารมณ์ล้อเล่นอีก!!!)

อ๊ายยยย~~~ รีบอร์นพูดเหมือนคุณพ่อฝากฝังลูกสาวออกเรือน 555+

ไอมีนไม่เข้าจายยยย~~~ ไหงมาทำโกคุจางงงง กับยามะจางเราเยี่ยงนี้~~~ โฮๆๆๆๆๆ

รออ่านต่อโล้ดดด...โย่วววว

ปล.ท่านฮานะสอบแอดปีเดียวกันเล้ยยยย~~ หัวอกเดียวกัน??? สู้ตายเน้~~~ ^O^

เฮ้ยยยยยยยย

ทำเกินไปรึเปล่าค้าคุณคนเขียนTT^TT

นี่มันอารายก๊านนนนนนนนนนนนนนนน

เค้าไม่ยอมน้า~~~~~~

ฮือๆ เอายามะจังของเค้าคืนมา

ยามะ...

หืออ... *ขยี้ตา*

ยาม้า!!!

ใครทำอะไรกับยามะ!!!



ปล. แอดปีนี้เหมือนกันล่ะก๊ะ

ยาม้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา~(สครีมแล้วจากไป)