•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ปริศนาดำมืดที่รอให้คุนพิสูจน์...


กร้ากๆๆๆๆๆ


มาต่อเร็ว ๆนะค่ะ

เกิดอะไรขึ้นกะทูน่า เคะน้อยของเราอ่ะ

(ผัวะ! โดนทอนฟาฟาดใส่ -*-
/ 18 แกว่าทูน่าเป็นของใครนะ เจ้าสัตว์กินพืช
/ me โทดฮับ ของคุณทั่นฮิบาริงับ (พูดจบก็เผ่น))

เกิดอะไรขึ้นกันแน่น้อ แล้วเจ้าหัวเขียวๆ มานเปงคราย

สึนะฝันน่ากลัวมากมาย =_= กลัวเลยอ่ะ

ฉากสุดท้าย เหล่าคนรับใช้ยังกล้าจิ้นเนอะ -*-

หนุกมากมาย รีบมาต่อเร็วๆน้า อยากอ่านต่อแย้วววว >0<

ก๊าซซซซซซซซซซซซซซซ

เด็กนั่นเปนครายยยยยยย ทำกับยามะซะได้ เกิดโกคุเปนหม้ายขึ้นมาจะทำจะได๋

แต่ก็ดีที่ทำให้ทูน่าด้ร่วมชายคากะท่านฮิบะ

รีบอร์นช่างสรรหาคนมาดูแลได้ประเสริฐเเท้

T^T แง้งงงงงง ยามะเป็นจะได๋

อย่าทิ้งโกคุเค้าเซ่

(เหมือนมันจะเมินคู่เอกไปสิ้นเชิง)

ชิ้ง..........สบสายตาท่านฮิ

ง่า...คู่ท่านก็น่าร้ากไม่แพ้กันก๊าบบบบ..........ชิ่งหายไป

ท่านฮิ ซือคุงเค้าฝันร้ายนะ

อย่าไปทำรุนแรงกะซือคุงเค้าเซ่

คนใช้บ้านท่านฮินี่อย่าบอกว่าจิ้นเหมือนเรานะ เหอๆๆๆ

มาต่อไวๆนะค๊า^^

ซือคุงบังอาจทำท่านฮิของเดี๊ยนปากแตกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อภัยให้ไม่ด้ายยยยยยยยยยยย

อ๊ะ...แต่เดี๋ยว...

อืมมมม แลกกะให้ท่านฮิจูบ อืมมมมม คุ้มค่าๆ 5555+

นี่!!! คุณแม่บ้านอย่าเพิ่งคิดอะไรฟุ้งซ่านกันสิคะ

ตอนนี้หนูซือเค้าก้แค่ต้องย้ายไปอยู่ห้องท่านฮิเท่านั้นเอ๊งงงงง

คริคริคริ

รอตอนต่อไปค่า

มาอัพต่อแล้ว

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Part 6

สายลมพัดแรงท่ามกลางท้องฟ้ายามเช้าที่ดูหม่นหมองเมื่อเมฆมากมายก่อตัวอึกครึมจนปกปิดนภาสีฟ้าสดใส
โกคุเทระแหงนหน้ามองอย่างใจลอย “วันนี้ดูท่าฝนคงจะตกสินะ” พูดไม่ทันขาดคำหยดน้ำก็คอยๆตกลงบนพื้นจาก และเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ จนพื้นถนนที่แห้งเฉอะแฉะ

“ลูกฝนตกแล้วเราเข้าที่ร่มก่อนเถอะ” แม่รีบจูงมือลูกที่เดินบนถนน เข้าสู่ใต้ชายคาร้านค้าใกล้ ๆ
คนอื่นๆเริ่มหยิบร่มขึ้นมากางกัน จนบนถนนเต็มไปด้วยร่มหลากสีสันและเสียงคนวิ่งกันวุ่นวาย
“เกลียดจริงๆเลย.... ฝนบ้าจะมาตกอะไรเอาตอนนี้นะ”ชายหัวล้านด่าทออกมา มือหนากอดซองเอกสารอย่างหวงแหนกลัวที่จะเปียก

เด็กหนุ่มสาวคู่รักเดินใต้ร่มสีแดงสวยหัวเราะกันอย่างมีความสุข “เย็นดีจังเลยนะ” ชายหนุ่มพูด
ฝ่ายหญิงยิ้มหวานตอบ แล้วควงแขนแฟนหนุ่มเดินไป

ร่างเพรียวมองภาพเหล่านั้นอย่างขบขัน - ฝนน้ำพาทั้งความวุ่นวาย และความชุ่มชื้น –

....................ความหมายของพิรุณ.................................

มือเรียวยกขึ้นมา เม็ดฝนตกกระทบลงบนฝ่ามือหยดแล้วหยดเล่า ดวงตาสีเขียวมองมือตัวเองที่ซีดและเปื่อยจากความเย็นฉ่ำนั้น

สำหรับเขา.... ....................ความหมายของพิรุณ....คืออะไรนะ...

โกคุเทระเดินออกจากเส้นทางไปโรงเรียนนามิโมริ จู่ๆเขาก็อยากจะโดดเรียนขึ้นมา ทั้งๆที่คนเกเรอย่างเขายอม
ดั้นด้นมาโรงเรียน IQ ต่ำไม่ได้มาตรฐาน ก็เพื่อมารับใช้รุ่น 10 ไม่ใช่เรอะ......

แล้วทำไม...........................


ดวงตาสีมรกตมองดูเท้าตัวเองที่เคลื่อนไหวไปข้างหน้าเรื่อยๆ - จะไปไหนของเรากันนะ – โกคุเทระคิด
และแล้วเท้าทั้งคู่หยุดลงใบหน้าสวยค่อยๆเงยหน้าขึ้น ตึกสีขาวสูง พร้อมแผ่นป้ายอะลูมิเนียมขนาดใหญ่ที่
เขียนไว้ว่า -โรงพยาบาลนามิโมริ-

ดวงตาสีเขียวเบิกกว้าง ก็ที่นี้มันโรงพยาบาลที่ร่างสูงนั้นนอนอยู่ โกคุเทระสับสนตัวเองอย่างบ้าคลั่งนับตั้งแต่เจ้าบ้านั้นเข้ามาปกป้องเขาจนเจ็บตัวไม่ได้สติ
หลังจากนั้นเขาก็นั่งเฝ้ารอ....รอ....ว่าเมื่อไรจะลุกขึ้นมา...เมื่อไหร่จะตะโกนเรียกชื่อเขา....เมื่อไหร่จะยิ้มอย่างจริงใจแบบนั้น...............แม้ว่าหลังจากที่รุ่น 10 ฟื้นแล้วและกลับไปพร้อมกับรีบอร์นเขาก็ยังคงนั่งเฝ้ารอไม่ไปไหน

ไม่กิน ....ไม่นอน....ทำแต่เพียงมอง.......มองผู้ที่ยังคงหลับใหลอยู่

จนกระทั้ง จามาลกับเบี้ยงกี้ต้องมาลากตัวเขากลับไปไม่งั้นตัวเขาก็ยังคงจะติดที่โรงพยาบาลนี้


น้ำตาค่อยๆไหลจากดวงตาคู่สวยแม้ฝนจะตกอยู่แต่โกคุเทระก็รู้สึกได้
-เอาอีกแล้ว- โกคุเทระยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาแม้มันจะไหลมาพร้อมกับน้ำฝนก็ตามที
- พอนึกถึงเจ้าบ้านั้น.....พอคิดว่าเจ้าบ้านั้นจะไม่ลุกขึ้นมายิ้มอีก...น้ำตามันก็ไหลไม่หยุดหย่อน –

“ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ” เรือนผมเงินพึมพำ


โกคุเทระเข้ามาในตึกโรงพยาบาล ในตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองคงแค่เข้ามาหลบฝน แต่พอเข้ามาจริงๆขาเขากลับลากตัวเข้าไปจนถึงห้องที่ยามาโมโตะอยู่ ร่างบางหยุดอยู่หน้าประตู ดวงตาสีเขียวฉายแววหวาดหวั่น
และคาดหวัง

หวังว่าเขาจะขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วส่งยิ้มให้.....

มือเรียวเอื้อมจับลูกบิด

กลัว....หากเข้าไปแล้วไม่เจอเขาอยู่อีกแล้ว.....


แกร๊ก……

ประตูห้องเปิดออกร่างบางสูดหายใจเข้าลึก และก้าวขาเข้าไป
“ไง....” เสียงทักของชายวัยกลางคนที่เขารู้จักดี โกคุเทระโค้งเคารพสุภาพก่อนที่จะหันสายตาไปยังร่างบนเตียง

ยังเหมือนเดิม...........

ยามาโมโตะยังคงไม่ได้สติ ภาพที่เขาเห็นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเว้นแต่ห้องที่อยู่นี้ไม่ใช่ห้อง ICUแล้วก็แค่นั้น
“เธอชื่อโกคุเทระสินะ” เรือนผมเงินหันกลับไปมองชายวัยกลางคนอีกครั้ง ยามาโมโตะ ทาเคะ
พ่อของยามาโมโตะ ทาเคชิผู้หลับใหล

ลุงทาเคะคลี่ยิ้มออกมาเหมือนลูกชายไม่มีผิด ดวงตาสีดำหันมาจ้องมองหนุ่มลูกครึ่งอย่างอ่อนโยน
“ถ้าเจ้านั้นรู้ว่าเธอมาเยี่ยม..คงดีใจตัวเต้นเป็นแน่” คุณลุงมองดวงตาสีเขียวสวยที่แสดงออกถึงความงุนงง
ชายแก่นิ่งเงียบลง โกคุเทระเองก็เงียบตามเช่นกันเพราะเขาเองก็ไม่รู้สนทนากับอีกฝ่ายอย่างไร

เขารู้ดี.....คนที่ควรเจ็บคือเขา....ไม่ใช่ยามาโมโตะ.............................................

ทว่าลุงทาเคะกลับทำลายความเงียบนั้น “เธอ....รู้สึกยังไงกับเจ้าทาเคชิ”
คำถามจากปากของพ่อยามาโมโตะ ทำให้โกคุเทระถึงกับหน้าขึ้นสี “ อะ...เออ..ผม....”
ร่างเพรียวติดอ่างขึ้นมาอย่างกะทันหัน ลุงทาเคะยิ้มให้ ก่อนที่จะหันไปมองเจ้าลูกชายด้วยสายตาที่อ่อนล้า

“ไม่ตอบก็ไม่เป็นไรหรอก...ฉันก็แค่อยากรู้ว่าเจ้าทาเคชิมันมีโอกาสหรือเปล่าก็แค่นั้น”
“โอกาส...อะไรครับ” โกคุเทระถาม
ทาเคะเอื้อมมือไปลูบหัวสีดำของลูกชาย “ฉันสังเกตมานานแล้ว...ถึงแม้มันจะชอบเข้าไปทักเจ้าหนูสึนะแต่สายตามันแอบมองเธอตลอดเวลา ที่สำคัญเวลามันอยู่กับเธอ รอยยิ้มของเจ้าทาเคชิมันแสดงถึงความสุขอย่างชัดเจน”

โกคุเทระฟังอย่างเงียบๆ – นี้เรา......โดนไอ้บ้านั้นมองตลอดเลยหรอ..-

“เอาละ...ฉันคงต้องไปแล้วละ...มีงานต้องให้ทำอีกเยอะ...เจ้าลูกชายก็ดันมาป่วยซะนี้” ลุงทาเคะพูดน้ำเสียงร่าเริงพร้อมรอยยิ้ม แต่โกคุเทระรู้ดีว่า เขาพยายามกลบเกลื่อนความเศร้าอยู่........เหมือนเจ้าบ้าเบสบอลนั้นไม่มีผิด.....

ชายวัยกลางคนลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินไปตบบ่าของเรือนผมเงิน “ฝากเจ้าทาเคชิด้วยนะ”
เสียงประตูปิดลง พร้อมกับร่างที่หายไปของยามาโมโตะ ทาเคะ โกคุเทระเดินเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่ชายวัยกลางคนนั่งเมื่อกี้ ดวงตาสีมรกตจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่ได้สติ มือบางเอื้อมไปจับที่ใบหน้าอีกฝ่าย
ใบหน้าสากๆแสดงถึงความเป็นหนุ่มแม้จะไม่เนียนและไม่น่าสัมผัสแต่ก็ทำให้ร่างเพรียวรู้สึกอบอุ่น

อบอุ่น!?............

โกคุเทระยิ้มออกมา อย่างน้อยๆเขาก็ดีใจเลือดในกายของร่างสูงยังคงไหลเวียนทำงานอยู่.....ดีจริง....

.......ยังมีโอกาสที่นายยังลุกมายิ้มแย้มให้ฉันอีก...............
ริมฝีปากเรียวมอบจูบลงบนหน้าผากของร่างสูงแล้วก้มลงกระซิบข้างหูอีกฝ่าย
“นายต้องฟื้นนะ...แล้วฉันจะบอกความรู้สึกของฉันให้นายรู้ ” โกคุเทระเงยหน้าพร้อมกับจูบลาลงบนหน้าผากอีกครั้งอย่างแผ่วเบา

.................ความหมายของพิรุณ.......สำหรับฉัน...............

คงเป็นคนรักละมั้ง..........................


TBC

.................ความหมายของพิรุณ.......สำหรับฉัน...............

คงเป็นคนรักละมั้ง..........................

หวานจิงๆค่า >///<

ยามะรีบฟื้นมาเร็วๆเซ่ โกคุจะสารภาพรักแล้วน้า ฟื้นปุ๊บสารภาพปั๊บแล้วจับกดทันทีเลย 55+

ในที่สุดโกคุคุงก็รู้ใจตัวเองซะทีน่ะจ๊ะ........ยามะก็ฟื้นเร็วๆน้า
ถ้ารู้ว่าฟื้นมามีคนเป็นห่วงซะขนาดนี้คงดีใจมากๆแน่เลย..อิอิ

แล้วซือคุงของเราเป็นอะไรไหมเนี่ยหลังจากที่สลบไป
อยากรู้มากมาย..แต่รอได้น่ะจ๊ะ..เอิ๊กๆ

รอตอนต่อไปจร้า^^~

ป-ประเดี๋ยวก่อนสิคุณเพ่

ทำไมมันสั้นเยี่ยงเน้!!!!

ท่านฮิบะกะน้องทูน่าเขาทำอันหยังกันยู้ห๊าาาาาาาาาาาาา

แล้วเมื่อไรยามะจะฟื้นเนี่ย...โกคุเหี่ยวกันพอดี เขาอุตส่าห์จะยอมเผยใจ
รีบตื่นขึ้นมารวบหัวรวบหางเซ่..

สู้เขาทาเคชิ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

................ความหมายของพิรุณ.......สำหรับฉัน...............

คงเป็นคนรักละมั้ง..........................

ไม่ใช่ "ล่ะมั้ง" นะ คนรักชัวร์อยู่แล้วล่ะ ฮายาโตะคุง

ว่าแต่มัน 8059 ล้วนๆเลยอ่ะ แล้ว 1827 ล่ะ เอ็ดหยังอยู่ T^T

ทามมายสั้นงี้อ่ะ หนูอยากอ่านอีก มันสั้นเกินปาย TT^TT

รีบมาอัพต่อน้า ซือคุงอ่ะ ซือคุงจะเจออะไรอีกอ่ะ

แล้วทั่นฮิบาริล่ะ แง้ว ~ รีบมาอัพน้า >0<

ถึงยามะจะยังมะฟื้นแต่อย่างน้อยก็ปลอดภัยล่ะน่า

ยังไงพิรุณยังคงต้องโปรยปรายต่อไป ยมทูติมิสามารถพราก 80 ให้ห่าง 59 ได้หรอก

เพราะฉะนั้น สู้สุดหูรูดเฟ้ยยยยย!!!!!!! ยามาโมโตะ!

ตอบคอมเม้นท์!!!!!!!!!!!!!


ความจริงควรตอบมาก่อนหน้านี้แล้ว เผอิญช่วงนั้นไม่ค่อยว่างเลย

เอาละมาตอบกันเลย โลดดดดดดดดดดดดดดดด


Muk!

ดีใจจังที่มีคนอ่านแล้วบอกว่าหวาน ที่จริงเราแต่งแนวรักหวานๆไม่ค่อยเก่งเลย

ยามะจะฟื้นหรือไม่ต้องลุ้นต่อไปค่ะ อิอิ


micky

หลังสลบแล้วเป็นเช่นไร ติดตามได้ในตอนนี้ค่ะ


Omi

ตอนนี้เรากะจะสื่อความสัมพันธ์ของยามะกับโกคุ ก็เลยยกให้ 8059 ไปเต็มๆอะ

ส่วน 1827 ทำอะไรอยู่นั้นเชิญชมได้ในตอนนี้เลยค่ะ


tsuna27

ท่านฮิกับหนูซือไม่หายไปไหนหรอกค่ะ มาแล้วตอน 7 ค่ะ



ขอบคุณทุกท่านที่คอมเม้นท์และที่อ่านฟิคของเรานะค่ะ แค่รู้ว่ามีคนอ่านเราก็ดีใจแล้วสำหรับมือใหม่อย่างเรา

เอาละ....อัพฟิคแล้วนะค่ะ....ตอน 7 โลดดดดดด++++

ตอบคอมเม้นท์!!!!!!!!!!!!!


ความจริงควรตอบมาก่อนหน้านี้แล้ว เผอิญช่วงนั้นไม่ค่อยว่างเลย

เอาละมาตอบกันเลย โลดดดดดดดดดดดดดดดด


Muk!

ดีใจจังที่มีคนอ่านแล้วบอกว่าหวาน ที่จริงเราแต่งแนวรักหวานๆไม่ค่อยเก่งเลย

ยามะจะฟื้นหรือไม่ต้องลุ้นต่อไปค่ะ อิอิ


micky

หลังสลบแล้วเป็นเช่นไร ติดตามได้ในตอนนี้ค่ะ


Omi

ตอนนี้เรากะจะสื่อความสัมพันธ์ของยามะกับโกคุ ก็เลยยกให้ 8059 ไปเต็มๆอะ

ส่วน 1827 ทำอะไรอยู่นั้นเชิญชมได้ในตอนนี้เลยค่ะ


tsuna27

ท่านฮิกับหนูซือไม่หายไปไหนหรอกค่ะ มาแล้วตอน 7 ค่ะ



ขอบคุณทุกท่านที่คอมเม้นท์และที่อ่านฟิคของเรานะค่ะ แค่รู้ว่ามีคนอ่านเราก็ดีใจแล้วสำหรับมือใหม่อย่างเรา

เอาละ....อัพฟิคแล้วนะค่ะ....ตอน 7 โลดดดดดด++++

ง่า........ตอนที่แล้วสั้นอีกแล้วหรอ เราว่ายาวแล้วน้า

แต่ไม่เป็นไร คราวนี้จะพยายามให้ยาวขึ้นนะค่ะ


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Part 7

“ฮิบาริ....ฮิบาริ...” เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้น สิ่งมีชีวิตสีเหลืองฟูฝ่อง บินผ่านหน้าต่างเข้ามาหาร่างสูงที่กำลังผูกเน็คไทอยู่ “มีอะไรรึ” เสียงทุ้มนุ่มถาม
ฮิเบิร์ดบินมาเกาะที่ไหล่ซ้ายของชายหนุ่ม ก่อนจะส่งเสียงพูด “สัตว์กินพืชไม่ตื่น”
ดวงตาสีนิลเหลือบมองนาฬิกาฝาผนังห้อง เวลาที่ปรากฏทำให้ฮิบาริต้องขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

-เจ้าสัตว์กินพืชนี้...- ฮิบาริคิดอย่างหงุดหงิด ร่างสูงเดินออกจากห้องน้ำในตัวห้องนอน พร้อมกับน้ำในแก้ว
มายังร่างที่หลับใหลสนิทบนเตียงกว้าง

ซ่า!!!!!!!!!!!!!!!!

“ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก”

สึนะสะดุ้งโหยงอย่างตกใจ ทั้งหัวและใบหน้าเปียกชุ่มไปด้วยน้ำที่เย็นที่เป็นใครก็ตามโดนแล้วต้องตาสว่างแน่นอน
“ตื่นซะทีนะเจ้าสัตว์กินพืช” เสียงมีอำนาจดังขึ้นทำให้สึนะต้องเงยหน้าขึ้นมามองคู่กรณี
ดวงตาสีน้ำตาลสบตากับดวงตาดุดันที่จ้องมองอยู่ “มองหาอะไร...”
สึนะหลบสายตาแล้วสะบัดหน้าหนี ฮิบาริอึ้งและงงกับการแสดงออกของเจ้าเห่ย


ก็ปกติเวลาอยู่กับเขาหมอนี้ต้องตัวสั่นเป็นลูกนกไม่ใช่หรอ!?

ร่างสูงสะบัดความคิดสงสัยออกจากหัว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ รีบๆอาบน้ำแต่งตัวซะ...ฉันจะไปรอที่ห้องอาหาร”
ประตูห้องปิดลง สึนะหยิบผ้าห่มขึ้นมาเช็ดหน้าตัวเอง มือเรียวยกขึ้นไปสัมผัสที่ปากเล็กๆของตน

จากความรู้สึกเหมือนปากเขาจะบวมขึ้นมาเล็กน้อย..........บวม.....

“ฮึก...” สึนะกอดเข่า น้ำตาใสๆไหลรินออกมาจากดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความสับสน โกรธ เสียใจ
“ทั้งๆที่ผมคิดว่า...คุณน่าจะเป็นคนอ่อนโยนแท้”
“ทำไม...คุณถึงทำแบบนี้....ทำไมกัน” สึนะเงยหน้าขึ้นด้วยความรู้สึกแปลกตากับห้องนอนที่เขาอยู่
ดวงตาโตจึงเริ่มสังเกตและสำรวจห้อง

จะว่าไปนี้มันไม่ใช่ห้องที่ฮิบาริให้อยู่นี้ แล้ว.......................
กองเสื้อผ้าในตะกร้าสาน เต็มไปด้วยเสื้อนักเรียนชายโรงเรียนนามิโมริและ....ชุดยูกาตะสีดำนั้น

“!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

.
.
.
.
ฮิบารินั่งรออย่างสงบเยือกเย็นดวงตาสีนิลมองที่ประตูเป็นระยะๆ หนุ่มผมดำเริ่มแสดงอาการหงุดหงิดเมื่อร่างเล็กยังไม่ปรากฏมาอีก
– มันจะอาบอะไรกันหนักหนา....-

- อีก 3 นาทีถ้ายังไม่โผล่หัวฟูๆนั้นมาให้เห็นละก็ ฉันจะบุกเข้าไปช่วยอาบน้ำให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย -
เหมือนความคิดอันแสนจะน่ากลัวของท่านจะได้ผล จึงดลบันดาลให้ร่างของสึนะมาถึงห้องอาหารหลังจากที่ฮิบาริ
คิดไป 0.0003 วินาที -*-

สึนะเดินก้มหน้ามานั่งตรงเบาะโดยไม่ยอมสบตาฮิบาริซักนิด อาการของสึนะยิ่งทำให้ฮิบาริยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่
การทานอาหารนั้นดำเนินไปอย่างเงียบๆ มีคนใช้เข้ามาเป็นระยะ โดยที่สายตาของคนใช้ที่มองมายังสึนะก็ดูแปลกๆ จนสึนะอดสงสัยไม่ได้ แต่ก็ไม่อยากซักถามเพราะกลัวเจ้าของบ้านจะว่าเขาเป็นคนไม่มีมารยาท

หลังจากทานข้าวเสร็จสร่างบางก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที โดยไม่รออีกฝ่ายแม้นิดเดียว
“คนบ้า......” สึนะสบถด่าฮิบาริเบาๆออกมาตลอดทางเดินระเบียงไม้ข้างนอก
- ทำไม...คุณยังทำหน้าไม่รู้สึกรู้สาอะไรบ้างเลยรึไง – ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นคนที่บังอาจมาขโมยจูบแรกอย่างป่าเถื่อน
แถมยัง..............................


ย้อนกลับไปตอนสึนะตื่นขึ้นมา

“เสื้อยูกาตะ.....สีดำ...” ร่างเล็กลุกจากเตียงนอนมาหยิบยูกาตะสำรวจ แล้วนึกถึงความทรงจำลางๆ
เหมือนเขาเคยเห็นใครใส่นะ.......!?

เมื่อวาน...ตอนกลางคืน.....คุณฮิบาริ......!!!!!!!!!!!!!!!!

สึนะหน้าแดงเถือกไปทั้งหน้า แล้วก้าวเดินให้ไปถึงประตูใหญ่ของรั้วบ้านอย่างรวดเร็ว
ใช่....เมื่อคืนนี้ทั้งคืน...เขานอนที่ห้องนอนของฮิบาริ แถมเตียงนอนก็มีเตียงเดียว................

สึนะกำมือแน่น ในใจอย่างจะซัดใบหน้าหล่อของหนุ่มรุ่นพี่จอมโหดชะมัด แต่ก็ทำได้แค่คิดแหละ
-ก็เราไม่เคยชนะเขาซักครั้ง....แค่สบตาก็กลัวจนหัวหดแล้ว –

ถึงจะโกรธก็เหอะ.....แต่ก็ยังกลัวอยู่ดี.........................
“น่าโมโหจริงๆ” สึนะพูด แล้วก็พาลไปโกรธอาจารย์สอนพิเศษที่ดันส่งเขามาอยู่กับคนโหดทะลุโลกแบบนี้อีก

“แกจะไปไหน” เสียงของคนที่ร่างบางต่อปากต่อคำ (ในความคิด) ดังขึ้นจากข้างหลัง
ขาทั้ง 2 ข้างของเด็กหนุ่มหยุดกึกลง – ทำไมไม่ก้าวออกไป!!!!!- สึนะคิดอย่างบ้าคลั่ง ไม่พอเสียงฝีเท้าของอีกฝ่ายเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ - วิ่งซิโว๊ยยยยยย!!!!!โกยๆๆๆๆๆๆๆ -

เสียงฝีเท้าหยุดลงพร้อมลมหายใจอุ่นๆที่กระทบเข้าต้นคอขาว จนสึนะรู้สึกขนคอด้านหลังตั้งชันขึ้น
“แกจะไป โดยไม่คิดรอฉันงั้นรึ” สึนะนิ่งเงียบเป็นคำตอบ ฮิบาริขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ สึนะหันมาสบตาร่างสูงแวบนึงก็พอจะรู้ว่าอารมณ์ของฮิบาริเป็นเช่นไร

-ทอนฟาได้ฟาดหัวแตกก่อนถึงโรงเรียนแหงมๆ- สึนะหลับตาลง แต่อย่าคิดนะว่าเขาจะยอม ลองฟาดมาซิ......... เขาจะได้ถือโอกาสเช็คบิลซะเลย แม้โอกาสชนะจะน้อยก็เหอะอย่างน้อยๆขอให้เขาได้ชกหน้ารุ่นพี่ซักที่ก็ดีใจเท่ากับล้านแตกแล้ว

“ตามมา” ฮิบาริหมุนตัวเดินกลับ ทำเอาร่างเล็กที่หลับตารอรับชะตากรรมต้องลืมตาโพล่ง
- ผิดคาด – สึนะปาดเหงื่อที่ไหลย้อยจากหน้า
.
.

สึนะตามเรือนผมดำมาเรื่อยๆจนถึงโกดังแห่งหนึ่งที่ถูกล็อกไว้ด้วยกุญแจจากด้านนอก ฮิบาริหยิบลูกกุญแจขึ้นมาไข แม่กุญแจออก
สึนะพยายามเพ่งมองสิ่งที่อยู่ในโกดังภายใต้ความมืด ฮิบาริเข้าไปในนั้นเกือบๆ 10 นาที
ร่างสูงออกมาพร้อมกับมอไซด์สีดำคู่ใจของเขา

ฮิบาริขึ้นไปนั่งบนที่นั่งคนขับ ชายหนุ่มตรวจเช็คเครื่องเล็กน้อย เมื่อพบว่ามันไม่มีปัญหาอะไรเขาก็จัดการ
สตารท์เครื่อง
บรืน!!!!

เสียงมอไซด์ดังคนใช้ผู้ชายที่ทำหน้าที่เฝ้าอยู่หน้าบ้านเหมือนรู้หน้าที่จึงรีบไปเปิดประตูใหญ่โดยทันที
ฮิบาริหันมายังสึนะ “ขึ้นมา”
ทว่าคนที่ถูกเรียกทำเมินเฉยเหมือนไม่ได้ยิน ใบหน้าสวยหันไปมองทางอื่นแทน

ร่างสูงหมดความอดทน ดับเครื่องมอเตอร์ไซด์แล้วลงจากรถ มือหนาคว้าแขนผอมบางแล้วกระชากให้เข้ามาใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจกันและกัน

สึนะตาเบิกกว้างอย่างตกใจ ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองคนเบื้องหน้าประท้วง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเกรงกลัวและเฉสายตาไปทางอื่นเหมือนทุกครา
“แกเป็นอะไรของแก ทำไมต้องหลบหน้าฉัน” ฮิบาริถามเสียงเข้ม
“ใครบอกว่าผมหลบหน้าคุณ” สึนะเถียงกลับ – นี้คุณไม่รู้เลยใช่ไหมว่าคุณทำอะไรลงไป-
มือหนาออกแรงดึงให้ร่างบางเข้ามาใกล้ตัวเองมากขึ้น ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจน ริมฝีปากบางห่างจากปากหนาเพียงไม่กี่เซน

“ปะ...ปล่อยผมนะ!!!” ร่างเล็กดิ้น แต่ก็ไม่สามารถหลุดจากแรงของชายผมดำได้

ก็เรื่องพละกำลังนะ...มันต่างกันเยอะ............ =*=

ฮิบาริยิ้มมุมปาก มองคนที่ดิ้นอย่างเอาเป็นเอาตาย – แกล้งเจ้าสัตว์กินพืชนี้สนุกดีชะมัด –
ดวงตาสีนิลเหลือบมองนาฬิกาข้อมือของร่างเล็ก เวลาที่เห็นทำให้เข้ารีบปล่อยมือ ทำเอาสึนะหงายหลังก้มจ้ำเบ้า
เรือนผมน้ำตาลร้องน้ำตาเล็ด มือลูบก้นตัวเองพร้อมมองแผ่นหลังฮิบาริอย่างโมโห

ฮิบาริหันกลับมาดวงตาสีน้ำตาลก็เบิกกว้างอย่างตกใจ กลัวหนุ่มรุ่นพี่จะรู้....กลัวว่าจะมาจับเขาแบบเมื่อกี้อีก..แล้ว..............................ภาพในตอนกลางคืนก็ผุดในหัว สึนะหน้าแดงมือเล็กยกขึ้นมาปิดปากทันทีน้ำตาใสเริ่มไหลจากดวงตาคู่สวย

ฮิบาริมองสึนะแล้วเลิกคิ้วอย่างเข้าใจ -เพราะเรื่องนี้หรอกหรอ -
[b] (me//ความรู้สึกช้าเหลือเกิน......) ชิ้ง....จิตอาฆาตของท่านฮิเพ่งมา T[]T~~~~~~~~~~[/b]

ร่างสูงถอนหายใจ “เรื่องที่ฉันจูบแกเมื่อคืน เอาเป็นว่าฉันขอโทษละกัน” สึนะเงยหน้ามองอย่างอึ้ง
เรือนผมดำหันหลังให้ดวงตากลมโตใสซื่อ ไม่ใช่เพราะเขารำคาญหรือเกลียดขี้หน้า

แต่เขาอายต่างหาก จะให้เจ้าสัตว์กินพืชเห็นหน้าเขาหน้าแดง มาดที่อุตส่าห์สร้างมาก็จบกัน

.................จู่ๆคำที่ไม่เคยหลุดออกจากปากและไม่เคยคิดจะพูดดันออกไปซะนี้สิ…………….

ฉันผู้คิดแต่เพียงว่าตัวเองถูกต้องที่สุด...ไหงต้องมาสงสารและรู้สึกแคร์เจ้าสัตว์กินพืชนี้ด้วย........

“แล้ว........ที่เมื่อคืนผม...นอนห้องคุณฮิบาริ...”รุ่นน้องพูดเสียงสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด
คนมีอายุมากกว่าเหลือบตาคมมอง “ไม่ต้องห่วง...ฉันไม่ได้แตะต้องตัวแกแม้นิดเดียว”

“เอ๋!!” สึนะอุทานขึ้น ในใจเต้นอย่างสุขใจ
-นี้หมายความว่าผมยังบริสุทธิ์ใช่ไหม.......ขอบคุณพระเจ้า- เรือนผมน้ำตาลยิ้มออกมา ฮิบาริมองรอยยิ้มด้วยความคิดบางอย่างก่อนจะกล่าวเรียก “งั้นแกก็รีบขึ้นรถได้แล้ว....ถ้าแกทำฉันสายขึ้นมาฉันไม่ปล่อยแกแน่”

สึนะรีบลุกอย่างลุกลี้ลุกลน ขึ้นไปซ้อนท้ายมอไซด์ ร่างสูงสตารท์รถอีกครั้ง มอเตอร์ไวด์สีดำสนิทวิ่งออกจากบ้านฮิบาริสู่จุดหมายปลายทาง โรงเรียนนามิโมริ


TBC

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เม้นมาติชมด้วยด้วยน้า