•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อร๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาากกก

สับปะรดจ๋าาาาาาาา/ผัวะ พลั่ก อั่ก ตุบ โครม!!!?

โดนท่านแม่ยกสับปะรด+เจ้าตัวถีบกระเด็นออกมาTT^TT

ว้าาาาาาาก

สนุกค้าาาาาา

ท่านฮิรีบมาซิ!!? ระวังเด๋วโดนสับปะรดแย่งไปก่อนเด้อออ

555+ ^^

อันนี้รูปแกรนค่ะ

เผอิญเห็นว่ามันโผล่มาสู้กับสัปปะรดพอดี ไหนๆก็วาดซะเลยดีกว่า

มะ...มา...มาแว้วววววว (โครม!!! ตุบๆๆ ตั๊บๆๆๆ >>>รำคาญโว้ยยย...) ในที่สุดฟิคที่รอคอยก้อมาแว้ววว

ป๋ามุ~~ ป๋ามาแว้ววว ป๋ามาช่วยทูน่าน้อยแว้วว เอ~~ หรือว่าทูน่าน้อยอยากให้ท่านฮิเป็นคนมาช่วยมากกว่ากันแน่น้า

ท่านฮิเท่ห์สุดยอดดด อ๊ากกก(ลงไปดิ้นพล่านๆๆๆบนพื้น แล้วก้อกลับมานั่งเม้นท์ต่อปายยย)

ฮิเบิร์ดน่ารักอ่ะ น่ารักมากมายยย มีเช็ดน้ำตาให้ทูน่าน้อยด้วยอ่ะ แต่ว่าถ้าเปลี่ยนจากฮิเบิร์ดเป็นท่านฮิซับน้ำตาให้แทนนะ กร๊ากกๆๆๆๆ

ป๋าสู้ๆๆ สู้เค้าน้า ดูแลวองโกเล่สุดหูรูดด ท่านฮิรีบมานะค้า รีบมาช่วยทูน่าน้อยสุดหูรูดดด

รออ่านต่อไป....โย่ววว

งะ อย่าเพิ่งดองนะจ้า
ป๋ามุมาช่วยทูน่าแล้ว
ไหงกลายเป็นว่าทูน่าสู้มะได้ละนี่
ส่วนท่านฮิงานนี้คงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแหง่มๆ
หลงกลเข้าไปเต็มๆ
รออ่านตอนต่อนะจ้า

คู่ต่อสู้ร้ายกาจจริงทูน่าสู้ไม่ได้เลยแฮะ .......ดีที่มุคุมาช่วยทัน ท่านฮิก็รีบมาเร็วเข้าไม่งั้นโดนสับปะรดแย่งซีนหมด แล้วถ้ามาเห็นคงได้มีหึงมั้งล่ะ อิอิ

ท่านบลัดเอามาต่อ เฮฮากรี๊ดกร๊าดอย่างแรง อยากบอกว่าแกรนหล่อค่ะ แอร๊ยยยยยยยยย >////////< ท่านบลัดวาดรูปประกอบมาให้จิ้นกระจุยกระจาย แค่ในเรื่องก็รู้สึกโดนอย่างบอกไม่ถูก มีภาพประกอบยิ่งกรีดร้อง สึนะ...แม่แนะนำว่าลูกควรจะไปกะท่านแกรนดีกว่านะจ้ะ เคะๆๆๆ

ตอนนี้ท่านฮิหลงกลเข้าเต็มเปา ว่าแต่...ให้ฮิเบิร์ดช่วยดูสึนะเนี่ยนะท่าน? - - อิฉันว่าท่านกิ๊บเก๋ยูเรก้ามากมาย ถ้าเกิดลูกปลาอิฉันโดนขโมยไปจริงๆ อิฉันจะฮามากกว่าจะสงสารท่านจะเจ้าคะ //โดนทอนฟาเสย

แต่...ใครว่าเขาคนนี้เป็นพระรองกัน!!! มุคู้วววววววว ,,T[]T,, โผล่มาได้จังหวะพอดีแท้...แง้....กรุณาช่วยทูน่าลูกอิฉันไปด้วยนะเจ้าคะ!! (ถึงใจจริงจะอยากให้ลูกไปกะแกรนเต็มทีเพราะความหล่อกระชากใจนั่นก็ตามที =///=;; )

ตอนหน้าของแบบยาวพิเศษให้มั้ยคะ ท่านบลัด เคะๆๆๆ

>__________,<!!!!!!!!!!!!~ คุณฮิห่วงทูน่ามากๆเลยอ่า

อ่านแล้วอิน..ทูน่าเกือบโดนจับไปแล้วเชียวดีนะที่มุคุมาทัน

ทูน่าเกือบตกไปอยู่กับศัตรูซะแล้ว

ไม่งั้นคุณฮิคงเสียใจแน่ที่ปกป้องสึนะไม่ได้

ยังไงก็สู้ๆนะจ้า ท่านมุท่านฮิหนูทูน่าและฮีเบิร์ท

มุคุโร่ ออกมาแล้ว \(^^)/

ช่วยสึนะให้ได้นะ

มุคุโร่ต้องชนะ

ท่านฮิบาก็รีบหน่อยน้า~~

เดี๋ยวสับปะรดคาบทูน่าไปกิน

(--"""") ....ไม่ได้เข้ามาสักพัก (ดันลืม Pass ไปซะได้....) รีบเม้นต์ดีกว่าแฮะ....

...ในที่สุดมุคุก็ออกมาแฮะ ......

แต่ดูท่าทางท่านฮิคงไม่ชอบใจน่าดู (_ _) (ใครมันจะชอบใจล่ะ ที่คนที่ชอบมาเจ๊าะแจ๊ะกับนู๋ซือของตัวเองปรากฎตัว)

_______________________________________________________________

ว้าว มุรั่วโผล่มาช่วยซือคุงเเล้ว เอาใจช่วยให้สู้ให้ชนะนะเจ้าคะ จะได้งาบทูน่าคุงไปกิน(ผัวะ//ทอนฟาลึกลับกระเเทกใส่หน้า)

คุณฮิมัวแต่สู้ แหม ห่วงสู้จนลืมซือคุงไปซะแล้ว ไอ้คนคิดนี่ก็ช่างคิดนะ ทำให้คุณฮิเขวซะได้ หุหุ

คุณฮิเผลอ คุณมุเลยได้มีบทบาท ฮ่าฮ่า คุณมุอย่าปล่อยให้มันจับตัวซือคุงไปง่ายๆน๊าา

รูปแกรนนั่นหล่อออจังเลยค่ะ ผมดำคล้ายคุณฮิใช่ม้ายย หุหุ

ทั้งคุณฮิ ทั้งคุณมุ ไม่ต้องแย่งกัน รีบๆมาช่วยซือคุงด่วน แล้วค่อยมากัดกันที่หลัง หุหุ

รออ่านตอนต่อไปค่าาา

ท่านฮิระวัง สัปปะรดกำลังมา แย่งปลา

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดตอนใหม่!!!!!!! (เรื่องนี้แทบจะหายไปเลย T[]T)

กริ๊ดดดดดดดดด สรุปว่าไอ้พวกนี้มันจะต้องการตัวทูน่าไปทำไมกันคร้า~~ แล้วที่ท่านฮิบอกว่าการเคลื่อนไหวของคนชุดดำนั่นดูคุ้นตา...หรือว่า!! จะเป็นยามะจริงๆ!!!

ส่วนทูน่า...ใช่ๆๆ อย่างที่ฮิเบิร์ดพูดนั่นล่ะ ท่านฮิเค้าเก่งอยู่แล้ว อย่าไปกังวลเลย ^[]^

แล้ว...ท่านมุก็ได้ออกโรง!!!!!!! กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด (นังเซลของกริ๊ดลั่นไป 6927 บ้านล่ะเจ้าค่ะ ^[]^)

Part 22


“จะสู้กัน...อย่างงั้นหรอ..” แกรนพูดทวนคำอีกฝ่าย หนุ่มผมแดงเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะฉีกยิ้มกว้างอย่างสนใจ
พอๆกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของชายตาสองสี “ม...มุคุโร่..” สึนะกระซิบพูดอย่างแผ่วเบา ตาสีน้ำตาลกลมโตปรือลงอย่างอ่อนล้า แม้เสียงจะเบาบางเพียงใด ร่างสูงกลับได้ยินใบหน้าคมหันมามองว่าที่วองโกเล่ที่นอนหมดแรงพลางส่งยิ้มเย้ยยันเล็กน้อย “คึหึหึ...พอไม่มีฮิบาริอยู่ สภาพคุณนี้ดูไม่ได้เลยนะครับ”

สึนะยิ้มกับคำเสียดแทงของอีกฝ่าย เสียดแทงความอ่อนแอของตัวเอง “มุคุโร่..”
เรือนผมน้ำเงินหุบยิ้มลงเมื่อได้ยินประโยคถัดไปจากปากของร่างบอบบาง “ระวังตัว...ด้วยนะ..”
.
.
.
.
“คึหึหึหึหึหึ” มุคุโร่หัวเราะขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่เงียบไปนาน
-ทั้งๆที่ผม....จ้องจะยึดร่างคุณแท้ๆยังจะอุตส่าห์มาห่วงผมอีก-
ตาสองสีตวัดกลับไปมองร่างสูงกว่าเขา ผมสีแดงซอยไฮไลท์สีเขียวแซมๆ ยืนหน้าระรื่น
มือหนาถูกหุ้มด้วยถุงมือสีดำสนิทกระชับหอกสามง่าม อาวุธประจำกายไว้แน่น “คุณนี้ใจอ่อนไม่เคยเปลี่ยนเลยนะครับ”

ตาสีเขียวมรกตสบตาต่างสีอย่างขบขันอย่างกับเป็นเรื่องสนุกสนาน มุคุโร่มองอีกฝ่ายอยู่นานสองนาน ก็เห็นเพียงท่าทางเรื่อยๆเปื่อยๆไม่สนใจอะไร ไม่มีการตั้งการ์ดต่อสู้หรือเตรียมท่าเข้าจู่โจมรับมือเลย

เหมือนกับว่าเขาอยู่นอกสายตายังไงยังงั้น.....


ตี๊ดๆๆๆๆ

เสียงสัญญาณบางอย่างดังขึ้นจากที่ใดซักแห่ง เรียกสติของหนุ่มสายหมอก ดวงตาต่างสีพยายามหาต้นต่อของเสียงนั้น “ไม่ต้องไปหาให้เสียเวลาหรอกครับ นาฬิกามือถือของผมมันดังเอง” แกรนยิ้มกว้างก่อนจะลวงกระเป๋าไปหยิบมือถือสีแดงดำขึ้นมาดู “อืมม์....เริ่มแล้วสินะ”

คำพูดกำกวมของอีกฝ่ายเรียกสัญชาติญาณการป้องกันตัวของมุคุโร่ให้มากขึ้น ทว่าในความระวังตัวเรือนผมน้ำเงินก็ยังเลือกที่จะฉีกยิ้มลึกลับและพูดจาเล่นลิ้นกับอีกฝ่ายอย่างสบายๆ
“เริ่มอะไรหรือครับ ท่าทางคุณจะสนใจน่าดู” หนุ่มผมแดงไฮไลท์เขียวเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผู้พิทักษ์สายหมอก
รอยยิ้มชัวร้ายเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาแทนรอยยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาวเป็นครั้งแรก จนมุคุโร่รู้สึกสันหลังวาบไปชั่วขณะ


“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากข้างหลังเขาร่างสูงหมุนตัวไปมองตาต่างสีเบิกกว้างอย่างตกใจ

สึนะโยชิกำลังกรีดร้องอย่างเจ็บปวด พลางดิ้นไปมาบนพื้นมือกุมแขนที่ถูกแช่แข็งอย่างเจ็บปวด
และที่ดูเหมือนว่า น้ำแข็งจะลามขึ้นไปเรื่อยๆด้วยสิ

“ว้า....แย่หน่อยนะครับใช้ไม้แข็งกับคุณวองโกเล่จนได้” ร่างสูงผมแดงซอยเซ่อมองร่างบางที่กำลังจะถูกแช่แข็งในไม่ช้าพลางผิวปากพึ่งพอใจ หนุ่มผมน้ำเงินหันกลับมามองชายตรงหน้าก่อนจะฉีกยิ้มชั่วร้ายไม่แพ้กัน
“คึหึหึหึหึ คุณนี้เลวกว่าที่ผมคิดอีกนะครับ คุณแกรน”

ตาสีแดงต้องสาปแปรเปลี่ยนเป็นเลขหนึ่งพร้อมกับพื้นที่โดยรอบกำลังถล่มลง ร่างของแกรนสั่นไหวตามแรงนั้นตาสีเขียวมองพื้นที่แตกเป็นรอยแยกเสี่ยง ด้วยสีหน้าเฉยเมย “ปัญญาอ่อนนะมุคุโร่ ภาพลวงตาชัดๆ”

“คึหึหึหึหึ”มุคุโร่ยืนอยู่บนพื้นที่ก่อตัวสูงกว่า ใบหน้าคมยิ้มมุมปาก “คุณนี้ฉลาดจริงๆมองแวบเดียวก็รู้ซะด้วย”
ร่างสูงยิ้มหวานให้อีกฝ่ายกับคำชมนั้น “หรอครับ...แต่ว่า...”
รอบๆตัวแกรนเกิดหยดน้ำขึ้นจำนวนมาก และค่อยๆควบแน่นจนเป็นแท่งน้ำแข็งแหลมคมดุจหอกนับร้อย มือหนาตวัดไปทางซ้ายของตรง เหล่าน้ำแข็งนั้นก็หันพุ่งไปทางซ้ายพร้อมๆกัน
“!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”


ฉึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

มุคุโร่พุ่งตัวหลบแท่งน้ำแข็งอย่างหวุดหวิด ตาสองสีเบิกกว้างอย่างตกใจ –รู้งั้นเรอะ-
ใบหน้าคมเบนมามองหนุ่มผมแดงไฮไลท์เขียว “มุคุโร่ คุยกับผมอย่าใช้ภาพลวงตาสิครับ” ร่างสูงยิ้มอย่างเป็นกันเองให้หนุ่มผมน้ำเงิน มุคุโร่กำด้ามหอกแน่นควบคุมอารมณ์ที่ตื่นตระหนกให้กลับมาคงที่อีกครั้ง

จากการโจมตีเมื่อกี๊ทำให้สมาธิในการใช้ตาต้องสาปหลุดไป สภาพรอบด้านจึงกลับมาเหมือนเดิมที่เคยเป็น
“ถ้าภาพลวงตาใช้ไม่ได้...” ร่างสูงพุ่งตัวเข้าใส่ชายผมแดงอย่างรวดเร็วจนมองไม่ทัน ใบหน้าทั้งคู่เข้ามองระยะประชิด “ก็เล่นตรงๆเลยละกัน” มุคุโร่อาศัยจังหวะที่แกรนกำลังอึ้งอยู่พุ่งหอกเข้าจ้วงแทงอีกฝ่าย



ฉึก!!!!!!!!!!!!



สึนะพยายามกระเสือกกระสนมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเอาเป็นเอาตายกับการปะทะที่เร็วจนมองไม่เห็น
ในใจลุ้นจนตัวโก่งว่าสายหมอกของเขาจะเป็นผู้ชนะ

“อึก.......นี้มัน...” เสียงทุ้มเจ้าเล่ห์คุ้นเคยนั้น บัดนี้เหลือเพียงน้ำเสียงตื่นตระหนกตกใจที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยิน
ตาสีน้ำตาลเบิกกว้างอย่างตะลึง “มะ...มุคุ..โร่”

มุคุโร่แทงหอกเข้าเป้าแน่นอน หากแต่สิ่งที่เข้าแทงนั้นกลับเป็นก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่ยักษ์ที่ถูกสร้างเป็นโล่ไว้
ที่สำคัญมันยังแช่แข็งด้ายสามง่ามไว้ด้วย
“เกือบหวิดไปนะเนี้ย ถ้าสร้างไอเย็นไม่ทัน สงสัยคงโดนกระซวกศพไม่สวยซะแล้ว” นำเสียงอารมณ์ดีดังขึ้นจากข้างหลังของมุคุโร่ระยะประชิด มือหนาถือวิสาสะจับเส้นผมสีน้ำเงินเข้มที่คลอเคลียคอระหงส์
“ผมมุคุโร่นี้นุ่มกว่าที่คิดอีกนะ” ตาสองสีเบิกโพลงฉายแววสั่นระริก
“ถ้าไว้ผมยาว...คงจะดีไม่น้อยเลยเนอะ” แกรนโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูคนเสียเปรียบ ทำเอาขนคอหลังของ
มุคุโร่ตั้งชัน ความหนาวเย็นที่แผ่ออกมาชวนขนลุกยิ่งกว่าอากาศฤดูหนาวที่ไหนอีก


เปรี๊ยง!!!!!!!!!!!!!!

หอกสามง่ามที่ถูกแช่แข็งถูกเจ้าของออกแรงกระชากจนหลุดจากก้อนน้ำแข็งยักษ์ ตวัดเข้าฝาดอีกฝ่าย
หนุ่มผมแดงไฮไลท์เขียวกระโดดถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ด้านสามง่ามจะสร้างรอยแผลให้เขา
“นอกจากผมนุ่มแล้ว แรงยังเยอะกว่าที่คิดซะด้วย” ร่างสูงกว่าพูดเล่นลิ้นกับเรือนผมน้ำเงินผู้มากด้วยความลึกลับที่บัดนี้วีนแตกได้ที่
ใบหน้าที่ปกปิดด้วยหน้ากากซ่อนอารมณ์กลับแตกออก พร้อมอารมณ์โกรธ ไม่พอใจ

และ...สายตาดื้อรั้นนั้น...

แกรนผิวปากขึ้นอีกครั้งกับท่าทีของผู้พิทักษ์สายหมอก แววตาของตาต่างสีนั้น
คงมีเขาคนแรกมั้งที่เห็น.....

“ผมเกลียดคนอย่างคุณที่สุด”น้ำเสียงห้วนดังขึ้น ปราศจากความสุภาพ นุ่มนวลอย่างที่เคย
เรียกเสียงหัวเราะของชายผมแดงออกมา “ฮ่าๆงั้นหรอครับ เขาว่า..เกลียดอะไรมักจะได้อย่างงั้นนะ”
มือที่ถูกปกปิดด้วยถุงมือสีดำเข้าเจาะเข้าไปในตาต้องสาปก่อนจะบิดหมุน


กริ๊กๆๆ

ทันใดนั้นออร่าสีดำทมิฬแผ่กระจายออกมารอบตัวเรือนผมน้ำเงิน ออร่ารุนแรง ดุดัน หนักอึ้งชวนอึดอัดหายใจ
ไม่ออก “พิภพมนุษย์ซินะ ถึงขนาดงัดไม้เด็ดมาใช้นี้ ผมคงจะทำให้มุคุโร่โกรธน่าดู” อีกฝ่ายยังคงพูดสบายๆเช่นเดิมผิดกับอารมณ์ของมุคุโร่ที่หงุดหงิด

เขาเคยปั่นหัวคนอื่นมาตลอด..

วันนี้เป็นวันแรกที่ถูกคนอื่นปั่นหัว....
ให้ตายเถอะ...


แกรนยกมือขวาขึ้นเหนือหัว หยดน้ำต่างๆค่อยก่อตัวอีกครั้งและหันมารวมที่มืออีกฝ่าย

เปรี๊ยะๆๆ

น้ำค่อยเปลี่ยนรูปร่างยาวคม ก่อนจะแข็งตัวเป็นหอกน้ำแข็งเรียวยาว “ถ้าแบบนี้ก็...คงสนุกขึ้นหน่อย”
มุคุโร่กัดฟันก่อนจะพุ่งควงหอกเข้าหาชายตรงหน้า

เปรี้ยงๆๆ!!!!!!!!!!!!!

หอกทั้งสองปะทะกันดุเดือด จนแผ่แรงกดดันรุนแรงออกมา สึนะที่นอนบาดเจ็บอยู่รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่อึกอัดหนาวเย็น และยิ่งร่างกายของร่างบางอ่อนแออยู่ในขณะนี้ ก็ยิ่งจะทนออร่าสีดำของมุคุโร่และพลังของคนชื่อแกรนไม่ได้เลย
“อึก....อึด...อัด” สึนะเค้นเสียงพูดอย่างแผ่วเบา ดวงตาสีน้ำตาลคลอเบ้าจวนเจียนจะร้องไห้

“อย่าร้องไห้ เจ้าสัตว์กินพืช อย่าร้องไห้” ฮิเบิร์ดเกาะที่ไหล่อีกฝ่ายพลางส่งเสียงเจื่อยแจ้วเป็นกำลังใจให้
“ฮิ...เบิร์ด...” เรือนผมน้ำตาลพึมพำชื่อนกน้อยออกมา ตาสีน้ำตาลจ้องมองนกสีเหลืองฟูฟ่องอย่างอ่อนล้า
“อดทนไว้ อดทนไว้ ฮิบาริ ฮิบาริ”
.
.
การต่อสู้ของมุคุโร่กับแกรนยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆ สภาพของหนุมผมแดงซอยยังคงยิ้มร่าไม่เปลี่ยน ตรงข้ามกับเรือนผมน้ำเงินที่หายใจหอบหนัก แสดงความเหน็ดเหนื่อยออกมา

เห็นกันชัดๆว่าใครเสียเปรียบได้เปรียบ...

“เอาละ...ผมคงต้องเอาการเอางานบ้างแล้วละ” หอกน้ำแข็งหมุนควงสว่านและตวัดเข้าฝาดร่างของมุคุโร่เต็มๆจนอีกฝ่ายกระเด็นไปกระแทกผนัง “อั๊ก!!!” เรือนผมสีน้ำเงินกระเลือดออกมาจากการโดนกระแทกเข้าช่องท้องเต็มๆ

ทันทีที่สลัดมุคุโร่หลุด แกรนจึงรีบฉวยโอกาสพุ่งเข้าหาร่างของสึนะที่นอนเจ็บบนพื้น
“แย่ละซิ!!” เจ้าของตาสองสีรีบยันตัวลุกขึ้นแต่ด้วยผลจากการโจมตีเมื่อกี๊ จึงทำให้เขาบาดเจ็บหนักพอตัว รวมถึงการเคลื่อนไหวช้าลงไปด้วย

“เอาละ ถึงเวลาแล้ววองโกเล่รุ่น10” แกรนเหยียดยิ้มเมื่อวิ่งเข้าใกล้จุดที่สึนะอยู่เพียงหยิบมือ
สึนะหลับตาปี๋ พร้อมภาวนาร่ำร้องชื่อคนๆเดียว - คุณฮิบาริ ช่วยผมด้วย-
.
.
.
เปรี๊ยง!!!!!!!!!!!!!!!!!

หนุ่มผมแดงเบิกตากว้างอย่างตกใจกับแรงกระแทกเข้าที่หัว จนตัวเองกระเด็นลอยไปไกลเข้ากระแทกพื้น


ปึ้ง!!!!!!!!!!!


สึนะค่อยๆลืมตาขึ้นอย่าช้า ใบหน้าหวานค่อยๆเงยหน้ามองร่างตรงหน้า ร่างๆเดียวที่ทำให้ความสิ้นหวังที่เหมือนไฟริบหรี่กลับ
ลุกโชนอีกครั้ง

เลื้อคลุมสีดำพลิ้วไสว ปลอกแขน”รักษากฎ” เด่นสง่า ผมสีรัตติกาล นัยส์ตาสีนิลคมดุดันจ้องมองคนที่ล้มไปนอนกับพื้นด้วยทอนฟามหากาฬอย่างเกรี้ยวกราด
“คุณฮิบาริ…”สึนะเอ่ยเรียกชื่ออย่างแผ่วเบา ใบหน้าคมหันกลับมามองร่างบางที่นอนเจ็บ น้ำแข็งที่บัดนี้ลามมาถึงหัวไหล่แล้ว ทำเอาใบหน้าคมดุดันของร่างสูงขมวดคิ้วเป็นปม

“หึหึหึหึ ดูถ้าซีจะหลอกนายไม่สำเร็จแหะ” แกรนยันตัวขึ้นอย่างช้า มือหนายกขึ้นมาเช็ดเลือดที่ไหลย้อยตรงหนาผาก พร้อมฉีกยิ้มอารมณ์ดีให้คนหน้าเครียด “ยินดีที่ได้รู้จักครับ ฮิบาริ เคียวยะผู้พิทักษ์เมฆา”
หนุ่มผมแดงกล่าวทักทายอย่างเป็นกันเอง แต่สิ่งที่ได้รับกลีบเป็นคำพูดที่แสนตรงข้าม
“จะขย้ำให้ตาย!!!!!”



TBC

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
คอมเม้นขอดองก่อนนะ

อ๊ายยยยย~ กรี๊ดดดด~ ขอกรี๊ดดังๆๆนะค๊า~ กรี๊ดดดดดดด~

อ๊ายๆๆๆ ท่านฮานะมาต่อแว้วววว ท่านฮิโผล่ออกมาแบบเส้นยาแดงผ่าแปด เจ้าชายขี้ม้าขาวมากๆๆเล้ยยยย อ๊ายยยยยย~

"เลื้อคลุมสีดำพลิ้วไสว ปลอกแขน”รักษากฎ” เด่นสง่า ผมสีรัตติกาล นัยส์ตาสีนิลคมดุดันจ้องมองคนที่ล้มไปนอนกับพื้นด้วยทอนฟามหากาฬอย่างเกรี้ยวกราด"

ดูท่าท่านฮิคงจะเท่ห์มากๆๆเลยนะค๊า~ ทำเอาแม่ยกลงไปนอนดิ้นพลาดๆๆบนพื้นแล้วเนี่ย อ๊ายยยย~ ผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดของวองโกเล่ อ่ะหุหุหุ ป๋าหมดสภาพเลยนพคราวนี้ รู้สึกว่ารังสีความเคะมัยจะแผ่ซ่านออกมาจากตัวป๋ายังไงยังงั้นแหละนะ 555+

ส่วนแกรน!!! ทั้งหล่อ+เลว เท่ห์ โหด โฉด ชั่ว ได้ใจมั๊กๆๆๆๆ 555+ มีทีท่าว่าจะมากดป๋ามุของเราอ่ะป่าวเนี่ยฟ่ะ???

อ๊ายยยย~ มาต่อเร็วๆๆน๊า~ มาต่อด่วนนนน ค้างมากมายยย อารมณ์เจ้าชายขี่ม้าขาวของท่านฮิขึ้นสมองจี๊ด~ เลยอ่า~

รออ่านต่อโล้ดดด... โย่ววววว