•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ใครน่อที่มาขัดจังหวะหวานระหว่างหนูฮิกับหนูทูน่า
ีรออ่านตอนต่อไปนะจ้า

กรี๊ดดดค่ะกรี๊ดดดดด


ท่านฮิทำหน้าอ่อนโยนนนน



อ่อนยวบเรย แหง่วๆๆๆๆๆๆๆ


เจ้าพวกนั้นเข้ามาขัดจังหวะเพื่ออออออออออออออออออออ


จิ๊ -*-

ท่านฮิจัดการมันเรยค่า เย่ๆๆๆ

ทูน่านายแอบหาข้ออ้างเกาะแขนท่านฮิใช่เปล่า ......หุหุ
ใครกันที่มาขัดจังหวะ 1827 !......... ท่านฮิซัดมันเลยยยย!!

ท่านฮิสู้ๆ จัดการมารผจญความรักให้ได้ ดูจิเข้ามาขัดจังหวะกำลังเข้าได้เข้าเข็มกับปลาทูน่าคุงเลย

ก.ข.ค.ง.จ.ฉ.มากกกกกกกกก

ท่านฮิกับน้องทูน่ากับหลังสวีทวี๊ดวิวเชียว(เอ่อ . . อาจจะไม่ค่อย แต่มันก็น่ารักนะ!!) แง๊งงง

ตอนนี้ขนงานกลับมาเผาที่บ้าน ขอเม้นท์สั้นๆแล้วเผ่นไปทำงานก่อนเน้อ เหมียววว

>________,<!!!!!!!!~มาต่อแล้ว..อิอิ สึนะยังคงน่ารักน่ากอดเช่นเคย
คุณฮิยังไม่รู้ใจตัวเองรึนี่ทั้งๆที่แสดงออกมาซะขนาดนั้น

หนูซือก็เริ่มหลงรักตาฮิไปซะแล้วน่าติดตามมากมาย..แล้วใครกันที่ปรากฎตัวออกมาแบบนี้
สึนะกับคุณฮิบาริจะเป็นอะไรรึเปล่าล่ะเนี่ย..อย่าเป็นอะไรนะคร้า

รอตอนต่อไปจ้า^^~

มาอัพเรเร็วนะค่ะ ^_^

วี่รออยู่ ^o^

♥♥♥

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด ตอนใหม่!!!!!!!!

หายไปนานมากๆเลยเรื่องนี้ T T

แต่...วิธีเอาคำตอบของท่านฮินั่น!!! จะจูบจริงเหรอคะ!!!!

ส่วน...คนชุดคลุมที่เข้ามาหาพวกทูน่านั่น...มีลางสังหรณ์ว่าเป็นยามะแฮะ (ไม่รู้อะไรทำใหคิดแบบนั้นก็ไม่รู้ -- --")

อยากอ่านต่อ!!!!!!!!!!!!

กริ๊ซซซซซซซซซซซซซซ!!!!!!!!!!~

ใครฟ่ะ!!มาขัดจังหวะ คนเค้ากำลังสวีทวี๊ดวิ๊วอยู่นะเฟ้ย

ยังนี้ต้องให้ท่านฮิตบสังสอน เหอๆๆ

ต่อค๊า^^

วิธีเค้นของพี่แกถ้าเป็นเมื่อก่อน มันก็แค่ควงทอนฟา……

แต่ตอนนี้มันเพิ่มมาอีกอย่างด้วยนะซิ!!!!!!

ต่อไปก็จะเพิ่มเป็นอย่างอื่นด้วยนะสิ ห฿หึหึหึ

ไม่ได้โผล่มาที่บอร์ดนาน ในที่สุดก็ได้อ่าน ^0^

ซือคุง ลูกจ๋า ช่างไม่เข้าใจจิตใจท่านฮิบาริเอาซะเลย

ทั่นฮิบาริก็ไม่เข้าใจจิตใจตัวเองด้วย (ผัวะ!)

ว่าแต่เข้ามาอ่านตัวเองก็เริ่มงงเอง (เนื่องจากไม่ได้อ่านมานาน เพราะคอมเจ๊ง! T^T)
รีบมาอัพต่อน้า

ว่าแต่ไอ้เดอะ คิลเลอร์มันมาจากไหนหนอ (ชักเป๋อ)

คูณฮิได้ละเลงเลือดอีกแล้ว แต่คราวนี้จะเลือดใครละเนี่ย หึหึ

มาขัดจังหวะคุณฮิเลยยิ่งเดือดใช่มะคะ ฮ่าฮ่า

ซือคุงเริ่มคิดอะไรๆกับคุณฮิแล้วสิน๊าา หุหุ

รออ่านตอนต่อไปค่าา

ว๊ากกก คร้าย คราย ใครมันบังอาจมาขัดขวางบรรยากาศแสนโรแมนติคของท่านฮิกะหนูทูน่าได้นะ ช่างใจร้าย ใจดำเสียจิงงง

ท่านฮิจัดการเลยค่า จัดการเลย นู๋มีนช่วยหนับหนุนเต็มที่ เอิ๊กๆๆ

ท่านฮิแอบหวานนะเนี่ย หว๊านหวาน แบบว่าอ่อนโยนลงจนเฮือกก จัยเราละลายไปแว้วว ละลายไปกะเสียงทอนฟา อ่ะเหอๆๆ

หนุกค่า สนุกมากเรย จะรอต่อไป โย่วๆๆ

ดีค่ะ ครั้งนี้เราวาดตัวละครau มาลงประกอบฟิคค่ะ

ครั้งนี้จะลงยูริไปก่อน ส่วนที่เหลือเราจะค่อยๆทยอยลงค่ะ




ชื่อ ซากุระอิ ยูริ

สังกัด เปโรสเซ่ แฟมิลี่

อาวุธ อาวุธลับของเหล่านินจา และอาจจะมีอย่างอื่นอีก(ที่คนเขียนยังนึกไม่ออก- -)


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Part 21




แกร๊งๆๆ!!!!!!!!!!!!!!!!!


เสียงอาวุธโลหะปะทะกันดังชัดเจน ในตึกอาคารเรียนที่เงียบสงัด
ชายชุดดำตวัดดาบเข้าลำคอร่างฮิบาริอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นช่องทาง ชายหนุ่มผมดำไหวตัวทันจึงรีบยกทอนฟาเข้ามากันไว้

แกร๊ง!!!

“หึ ใช้ได้ดีนี้” ฮิบาริกล่าวเสียงเย็น ผิดกับใจที่ตื่นเต้นกับการต่อสู้ที่แสนสนุกสนานนี้
“..............” ไม่มีเสียงตอบจากชายชุดดำ ร่างสูงเห็นโอกาสจึงฟาดทอนฟาในมืออีกข้างเข้าตรงกระดูกซี่โครง

แต่ทว่า..........


ชายปริศนาเคลื่อนไหวถอยออกมาอย่างรวดเร็ว สามารถหลบพลองเหล็กกล้าได้อย่างหวุดหวิด
“ชิ....” เรือนผมดำสบถออกมาอย่างไม่พอใจ

ทั้งสองหยุดยืนนิ่งหยั่งเชิงกัน รอ.....รอว่าใครจะมาไม้ไหน
ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด สร้างความรู้สึกอึดอัดและชวนหนักอึ้งให้กับร่างบางผู้จ้องมองการต่อสู้

ของชายรุ่นพี่ผู้คุ้มครองตน กับชายชุดดำสนิทแสนลึกลับนั้น
“คุณฮิบาริ....” สึนะมองแผ่นหลังกว้างของหนุ่มรุ่นพี่อย่างกังวลใจและเป็นห่วง
“ฮิบาริ...ฮิบาริ..” เสียงเจื่อยแจ้วดังขึ้นท่ามกลางความเงียบราวป่าช้า นกสีเหลืองตัวเล็กปุกปุยบินเข้ามาทางกระจกหน้าต่างที่แตก ก่อนจะหย่อนลงเกาะไหล่ซ้ายของเรือนผมดำผู้เป็นนาย

“มาแล้วหรอเธอ” เสียงทุ้มนุ่มพูดกับนกน้อย ใบหน้าคมยิ้มให้สิ่งมีชีวิตสีเหลืองอย่างอ่อนโยน
ฮิเบิร์ดปริบตามองฮิบาริ พลางเอียงคอนิดๆ “ช่วยดูให้ทีนะ”

นกกระจาบสีเหลืองกระพือปีกบินทะยานขึ้นและ...

“อะ..เอ๋!!”
สึนะสะดุ้งเมื่อรู้ถึงน้ำหนักบางอย่างที่ทิ้งลงบนหัว ตามด้วยเสียงเจื่อยแจ้วดังจากบนหัวเขา
“หลบๆเจ้าสัตว์กินพืช หลบ” ใบหน้าสวยมองแผ่นหลังหนุ่มรุ่นพี่ ดวงตาสีนิลเหลือบมองเขา
ดวงตากลมโตสบตาอีกฝ่ายอย่างเข้าใจ “ต..แต่ว่า..” สึนะกำลังจะเถียง
ทว่าร่างของชายชุดดำพุ่งทะยานเข้ามาหาฮิบาริ หนุ่มผมดำบดกรามไม่พอใจ พร้อมยกทอนฟามารับกับดาบคมยาวที่พร้อมตวัดร่างเขาให้ขาดได้ทุกเมื่อ

“หลบไปซะสิ!!เจ้าสัตว์กินพืช” คำพูดตะคอกเป็นคำสั่งดังขึ้นจากปากหนุ่มรุ่นพี่
ร่างบางสะดุ้งโหยงก่อนจะรีบทำตามในทันที ขาเรียวเล็กก้าววิ่งไปจากฮิบาริเรื่อยๆพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
-เรา....มันตัวถ่วง ทำอะไรไม่ได้ซักอย่าง..- ทั้งที่อยากจะเข้าไปช่วย แต่พอเห็นฝีมือของทั้ง 2 ฝ่าย เขาก็รู้ตัวดีแล้ว
งานนี้เขาไม่ใช่เรื่องที่เขาควรเข้าไปสอด


“ทำไงดี...ใครก็ได้....ฮึก” สึนะวิ่งมาตลอดพร้อมกับฮิเบิร์ดที่บินนำตัวเองอยู่ไม่ไกลนัก
“ฮึก...ฮือ...” ขาเรียวอ่อนแรงจนทรุดกองกับพื้น พร้อมปล่อยโฮออกมา

สมเพชในความอ่อนแอของตน...

ฮิเบิร์ดบินกลับมาเกาะไหล่ขวาของร่างบาง ดวงตาสีดำกลมๆของนกน้อยมองใบหน้าสวยน้ำตาอาบแก้มใส
“อะ..เอ๋..” สึนะรับรู้ถึงปีกขนนกกระพือเบาๆข้างตาปัดเอาน้ำใสจากดวงตาคู่โตออกไป นัยส์ตาสีน้ำตาลหันมา
จับจ้อง ไหล่ขวาของตน “อย่าร้องไห้ เจ้าสัตซ์กินพืช ฮิบาริเก่งๆ”

คำพูดปลอบโยนของนกกระจาบสีเหลือง เรียกรอยยิ้มบางๆจากใบหน้าสวย มือบางเขาลูบขนนุ่มของเจ้านกตัวเล็กช่างพูดเบาๆ “จริงสินะ คุณฮิบารินะ...”


คุณเป็นคนเข้มแข็ง ไม่เคยกลัวอะไร.....


ร่างบางยันตัวลุกขึ้นยืน ขณะที่เท้ากำลังจะก้าวเดิน แต่ก็ต้องสะดุดกับร่างๆหนึ่งที่ยืนขวางทางเขาเบื้องหน้า...

.
.
.

แกร๊ง!!!!!!!!

ทอนฟายังคงปะทะกับดาบคมนั้นอย่างไม่ขาดสาย ต่างฝ่ายต่างเริ่มหายใจเหนื่อยหอบกับฝีมือที่ไม่ได้ด้อยไปกว่ากัน ฮิบาริยกทอนฟามาตั้งในท่าสู้ไม่เปลี่ยนแปลง มือหนากดสวิสต์ที่ด้ามจับ ทอนฟาเหล็กเรียบเผยหนามคมแหลมออกมาทั่ว “ฉันจะขย้ำแกให้เละ” ฮิบารอกล่าวเสียงเย็น ชายหนุ่มวิ่งพุ่งเข้าใส่ร่างสูงเบื้องหน้าเต็มสปีด

ฟ้าว!!!!!!!!!!!!!!!!

ร่างชายชุดดำเคลื่อนไหวพลิ้วหายไป ผิดกับการเคลื่อนที่แบบเก่าๆ ดวงตาคมเบิกกว้างอย่างตกใจ
ทอนฟาที่เข้าฟาดกลับพลาดเป้า

-ข้างหลัง!!!!!!-

ฮิบาริหมุนตัวกลับมาพร้อมเขวี้ยงทอนฟา หมุนไปยังเป้าหมายด้านหลัง ชายชุดดำสะดุดกึกอย่างตกใจ ก่อนจะรีบก้าวเท้าหลบตามเสต็บเดิมไปอย่างฉิวเฉียด

ทอนฟาหมุนกลับมาอยู่ในมือของเรือนผมดำอีกครั้ง ฮิบาริเตรียมทะยานเข้าใส่อีกครั้ง

กริ๊ก!!!!!!!

ชายปริศนาเก็บดาบเข้าฟักสีดำ สร้างความฉงนให้หนุ่มร่างสูง แต่ถึงอย่างไรคนๆนี้ก็มีฝีมืออันตราย จะวางใจไม่ได้ยังไงก็ต้องห้ามประมาทแม้นิดเดียว


พรึ่บ!!!!!!!

นัยส์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้างอีกครั้ง ชายหนุ่มชุดดำเคลื่อนไหวพลิ้วอย่างรวดเร็ว จนมาถึงหน้าต่างที่กระจกแตก ก่อนจะกระโดดพุ่งออกไปข้างนอก “บ้าจริง” ฮิบาริสบถออกมาและรีบวิ่งตามไป แต่ก็ไม่พบร่างของคนปริศนานั้นแล้ว -การเคลื่อนไหวนั้น รู้สึกคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหน-

เรือนผมดำขมวดคิ้วใช้ความคิดอยู่นาน สุดท้ายก็นึกไม่ออกอยู่ดี
-ป่านนี้ เจ้าสัตว์กินพืชนั้นไปหลบตรงไหนแล้วนะ- เมื่อนึกถึงร่างบางผมสีน้ำตาล คราวนี้ใบหน้าคมชักสีหน้าซีดเผือกขึ้นทันที ดวงตาสีนิลเย็นชาเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก
-มิน่าละ เจ้านั้นมันถึงหนีไป-

ฮิบาริกำทอนฟาแน่น และรีบวิ่งออกตามหาสึนะอย่างรวดเร็วที่สุด “บ้าชะมัด หลงกลมันซะได้”
หนุ่มรุ่นพี่สบถออกมา

ที่แท้มันจงใจหลอกให้เขากับเจ้าสัตว์กินพืชแยกกัน .....
-ถ้าเจ้าสัตว์กินพืชเป็นอะไรไป เขาไม่ให้อภัยตัวเองแน่-

.
.
.

สึนะในเวอร์ชั่นดับชนหายใจหอบ เม็ดเหงื่อพุดพรายขึ้นบนใบหน้า
“ไม่เอาน่า....วองโกเล่รุ่นที่10 ไปกับผมซะดีๆดีกว่า” เสียงหัวเราะอารมณ์ดีของชายผมสีแดงไฮไลท์เขียวดังขึ้น ดวงตาสีมรกตมองร่างบางอย่างระอาใจ “ผมไม่อยากใช้ไม้แข็งกับคุณนะ เดี๋ยวใบหน้าสวยๆของคุณจะเสียเปล่าๆ”

สึนะกัดฟันแน่น มือทั้งสองเข้าประสานจ่อยังไฟดับชนบนหัว ถุงมือสีดำเปล่งแสงไฟสีส้มแดงลุกโชน ดวงตาสีน้ำตาลกลมโต บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นแววตาเย็นชาสีทองสว่าง พร้อมวิ่งพุ่งเข้าใส่คนที่ยืนเอามือล้างกระเป๋ากางเกงยินส์ ชามผมแดงไฮไลท์เขียวถอนหายใจอย่างระอา “คุณนี้มันดื้อจริงๆ”

มือข้างนึงโผล่ขึ้นมารับหมัดของอีกฝ่ายด้วยท่าทีสบายๆ “ผมชอบคนน่ารักนะ..แต่...” สึนะเบิกตากว้างเมื่อมือของเขากำลังถูกน้ำแข็งเกาะกินลามไปเรื่อยๆ “อะ...อ๊า!!!!!!” สึนะร้องโหยหวน ร่างบางทรุดไปนอนกับพื้น
มือบางกุมแขนที่กำลังจะเป็นน้ำแข็งอย่างช้าๆ ชายผมแดงยิ้มเย็น มือหนาเข้าเชยคางกลมมนอีกฝ่ายมาสบตาตัวเอง

“ถ้าดื้อมากๆ ผมเองก็เหลืออดนะ” ดวงตาสีทองสว่างมองอาฆาตแค้น คนเบื้องหน้าที่ยิ้มกริ่มไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร

ทว่าดวงตาสีเขียวมรกตที่ขบขันต้องแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก เมื่อพบกับหมอกหนาแน่นที่ค่อยลงมาปกคลุมรอบๆตัวเขาอย่างช้าๆ

ชายผมแดงกระโดดถอยหลังละจากร่างบางเตรียมตั้งหลัก ดวงตาสีเขียวเริ่มสอดส่องมองหาใครบางคนมี่เขาคาดไม่ถึงว่าจะโผล่มา



“คึหึหึหึหึ...”
ร่างของชายผู้หนึ่งเดินเข้ามหาเขาอย่างช้าๆในม่านหมอกทึบ พร้อมกับเสียงหัวเราะเอกลักษณ์
“ผมคงยอมให้คุณเอาร่างคุณวองโกเล่ไปไม่ได้หรอกครับ คุณแกรน มาร์ติน” เสียงเจ้าเล่ห์แฝงมากมายด้วยความคิดดังขึ้น
เรียกรอยยิ้มจากหนุ่มร่างสูงผมแดง
“ หืมม์...แล้วถ้าผมยังยืนยันว่าจะเอาวองโกเล่รุ่นที่10ไปละ โรคุโด มุคุโร่” ร่างของมุคุโร่ปรากฏชัดในสายตา
แกรน ร่างสูงผมสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาสองสีคมยากแก่การคาดเดาสบมองตาสีเขียวอารมณ์ดีซ่อนไปด้วยภัยอันตราย


“คึหึหึ ก็คงจะต้องสู้กันละครับ..”



TBC

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เม้นขอดองไว้ล่วงหน้านะ