•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

สึนะเดินออกมาจากห้องประธานนักเรียน ท่ามกลางสายตาของคนที่เดินกลับห้อง สึนะเริ่มรู้สึกถึงการซุบซิบนินทาและสายตาแปลกๆ ซึ่งทุกคนที่เห็นมีทั้งสีหน้าตกใจ และเสียงหัวเราะแปลกๆ
-อะไร....-

สึนะทำเป็นไม่สนใจ และเดินไปข้างหน้าเหมือนปกติ จนกระทั้งเคียวโกะและกลุ่มเพื่อนของเธอเดินผ่านมาพอดี
“สึนะ...” สีหน้าของเคียวโกะแปรเปลี่ยนเป็นความตกใจเหมือนคนอื่น
“มีอะไรหรอเคียวโกะจัง” สิ้นคำถาม สีหน้าของเพื่อนๆของเคียวโกะรวมถึงตัวเคียวโกะเองก็หน้าขึ้นสีกันเป็นแทบ เรือนผมน้ำตาลขมวดคิ้วลง ใบหน้าสวยหันไปมองกระจกบนผนังระเบียงทางเดินพอดี


รอยจุดช้ำแดงที่คอ......




“!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

มือเรียวรีบยกขึ้นปิดจุดนั้น แก้มใสขึ้นสีแดงเหมือนลูกมะเขือเทศทันที พร้อมขาเรียวสับวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้ฟังเสียงเรียกของเคียวโกะแม้แต่น้อย

ร่างเล็กวิ่งเข้าห้องน้ำชาย และตรงสู่กระจกอ่างล้างหน้า มือเรียวเล็กค่อยๆปล่อยออกจากลำคอ ดวงตาสีน้ำตาล
เบิกกว้างพร้อมดวงหน้าที่ขึ้นสีแดงเข้มจัด “รอยนี้มัน...”

ต้องเป็นตอนนั้นแน่ๆ ตอนที่ฮิบาริจับเขากดโซฟาและเข้างับที่คอ 0////////////0
ความรู้สึกอายทำให้สึนะถึงกับเข่าอ่อนยวบทรุดลงไปนั่งกับพื้น ริมฝีปากอิ่มสีชมพูสั่นระริก

สึนะยกมือขึ้นมากุมอกซ้ายตัวเอง รับรู้ถึงหัวใจเต้นแรงจนจะทะลุออกมาอยู่มะรอมมะร่อ

ทั้งอาย ทั้งสับสนกับการกระทำของอีกฝ่าย คุณทำแบบนี้ทำไม?

“คุณฮิบาริ คนบ้า!!”

.
.
.
ภายในฐานลัพของวองโกเล่ใต้บ้านสึนะ อิเอมิสินั่งบนเก้าอิ้นวม มือหนาหยิบเอกสารที่กองเกลื่อนบนโต๊ะขึ้นมาดูก่อนจะขว้างทิ้งอย่างหงุดหงิด –เดอ คิลเลอร์ ฉันต้องเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อนแน่-
ชายวัยกลางยกมือขึ้นกายหน้าผาก ดวงตาสีดำหลับลงระงับความเครียด
ไม่ว่าจะพยายามหาข้อมูลยังไงมันก็ยังไร้ร่องรอย “เฮ้อ..........” อิเอมิสึถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกจากเก้าอี้นวมไปยืดเส้นยืดสาย
ทว่ามือหนากลับเผลอไปปัดเอากองเอกสารบนโต๊ะจนล้มลงไปกองกับพื้น

โครม!!!!!!!!!!!!

เสียงเอกสารตกลงดังไปทั่วห้อง อิเอมิสิรีบก้มลงเก็บกองเอกสารนั้นอย่างหงุดหงิด
“หือ!?” ชายหนุ่มมองซองเอกสารสีน้ำตาลที่ยังไม่ได้แกะ มือหนาหยิบซองนั้นขึ้นมาและลงมือเปิดดู
กระดาษเก่าเขียนด้วยภาษาอิตาลี แต่ที่เด็ดกว่าคือ มีลายเซ็นของรุ่น 9 ไว้ด้วย อิเอมิสึตั้งหน้าตั้งตาอ่านข้อความในกระดาษนั้นที่เป็นสัญญาบางอย่าง นัยส์ตาสีดำเบิกกว้างอย่างเข้าใจ

ตัวตนที่แท้จริงของ เดอ คิลเลอร์ .........


“รีบอร์น” อิเอมิสึวิ่งพรวดเข้ามาในห้องทำงานของเด็กทารก “มีอะไรรึ” ชายวัยกลางคนสังเกตเห็นว่ารีบอร์นไม่ได้อยู่คนเดียวตามลำพังในห้อง แต่กำลังคุยกับใครบางคน ซึ่งคนๆนั้นไม่ใช่ใครอื่น

“ไง เจ้าสวะ” เสียงแข็งห้าวดังขึ้นจากขายร่างสูงผมสีดำสนิท ดวงตาสีทับทิมแข็งกร้าวจ้องมองชายคนสนิทของพ่อตนเอง “แซนซัส!!!”
อิเอมิสึร้องเสียงหลง “นายถึงมาอยู่ที่นี้ได้ไง”

“เมื่อ 3 วันที่แล้วเกิดมีคนบุกถล่มตึกวาเรีย” รีบอร์นตอบแทนชายผมดำ เด็กนักฆ่าจิ๋วยื่นซองรูปใบหนึ่งให้อิเอมิสึ
ชายวัยกลางคนรับมาดู ก่อนจะเบิกตากว้าง “นี้มัน….ฝีมือแบบนี้”
อิเอมิสึหันมามองอัลโกบาเลโน่ เด็กกทารกพยักหน้าตอบ -เป็นฝีมือของคนนั้น –
แซนซัสขมวดคิ้วชักสีหน้าบึ้งตึงขึ้นมาอย่างหงุดหงิด“พวกแกรู้ใช่ไหมมันเป็นใคร” ทั้ง 2 หันมามองชายผู้มาเยือนที่ดูไม่สบอารมณ์เอามากๆ

“เป็นลูกน้องที่แข็งแกร่งที่สุดของเปโรสเซ่แฟมิลี่ที่จ้องจับสึนะอยู่ มันมีชื่อว่า คาน่อน เดอ คิลเลอร์”
รีบอร์นบอกสรุปสั้นๆให้หัวหน้ากลุ่มวาเรียฟัง “คาน่อน ฉันจะฆ่ามัน” แซนซัสลุกขึ้นพร้อมคว้าปืนกระบอกคู่ขึ้นมา พร้อมรังสีอำมหิตที่แผ่กระจาย เลวี่ที่ยืนอยู่ข้างๆรับรู้ได้วานายเหนือหัวของตนเดือดสุดๆแล้ว

“อย่าดีกว่านา แซนซัส ไปตอนนี้เดี๋ยวเอาชีวิตไปทิ้งเปล่า” รีบอร์นพูดขึ้น ร่างสูงหันหน้ากลับมา ดวงตาสีแดงเพลิงจ้องมองเด็กทารกอย่างกินเลือดกินเนื้อ “ฉันไม่ใช้พวกสวะอย่างพวกแก”

รีบอร์นกระตุกยิ้มและกล่าวเสียงเรียบ “แล้วนายรู้แหล่งกบดานรึไง ที่สำคัญอารมณ์ของนายตอนนี้ไปสู้กับคนอำมหิตแบบนั้นไม่ต้องเดาก็รู้แล้วว่าใครแพ้ใครชนะ” แซนซัสกำด้ามปืนแน่น “บอสครับ” เสวี่พูดย้ำให้เจ้านายตนคิดตริตรองใหม่ “ชิ..” แซสซัสเก็บปืนเข้าใต้ผ้าคลุมก่อนจะเดินไปเตะโต๊ะเล็กข้างประตูจนล้มเสียงดัง


โครม!!!!!!!!!!

ชายร่างสูงกลับมากระแทกนั่งบนโซฟาที่เดิมด้วยสีหน้าไม่รับบุญ ส่วนเลวี่ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“จะว่าไป อิเอมิสึ นายมีเรื่องอะไรหรือ”อัลโกบาเลโน่หันไปถามชายร่างสูงวัยกลางคน
“เรื่องข้อมูลของเดอ คิลเลอร์ ” เรื่องนี้เรียกความสนใจของคนในห้องได้มาก โดยเฉพาะแซนซัส
ร่างสูงวัยกลางคนโชว์เอกสารสัญญาเก่าๆอันนึงขึ้นมา แซนซัสเดินแย่งเอกสารนั้นมาดูโดยไม่รีรอให้อีกฝ่ายอธิบาย ดวงตาสีทับทิมอ่านข้อความในนั้นก่อนจะเบิกตากว้างอย่างตกใจ “หมายความไงกัน”
“นี้มันหมายความว่ายังไง!!” แซนซัสตะคอกถามอีกฝ่ายเสียงดังลั่น พร้อมฟาดเอกสารเก่านั้นลงบนโต๊ะของรีบอร์น เด็กทารกหยิบขึ้นมาอ่านดูบ้าง ดวงตากลมโตตวัดมองชายร่างสูงด้วยสีหน้าเรียบผิดวัย
“นายรู้จักเดอ คิลเลอร์มานานแล้วสินะ” อิเอมิสึพยักหน้า ชายร่างสูงเดินตรงเข้าไปกระชากคอหนุ่มผู้สูงอายุกว่าตน “แซสซัสนายอย่าวู่วาม” นักฆ่าพูดเสียงเด็ดขาด พร้อมกับปืนในมือเตรียมเข้าปกป้องสหาย
ดวงตาสีทับทิมเหลือบมองร่างนักฆ่าอันดับ 1 ก่อนจะทำตามอย่างไม่พอใจ มือหนาสะบัดออกจากคอเสื้อหนุ่มวัยกลางคน “บอกความจริงมาให้หมด”

อิเอมิสึเมื่อหลุดจากมือแซนซัส ก็เริ่มพูดเข้าเรื่องทันที
“เดอ คิลเลอร์ เป็นตระกูลนักฆ่าลับที่เคยอยู่ใต้สังกัดวองโกเล่แฟมิลี่ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งวองโกเล่”

ทุกคนนั่งนิ่งเงียบรอให้อีกฝ่ายกล่าวต่อไปอย่างใจเย็น “ตระกูลนักฆ่านี้เป็นนักฆ่าที่ถูกยกย่องว่ามีฝีมือเก่งกาจที่สุด เฉียบขาดที่สุด และอำมหิตที่สุดลักษณะเด่นของคนตระกูลนี้คือ ผมสีดำ ตาสีแดงเหมือนเลือด” อิเอมิสึนิ่งเงียบไปซักระยะก่อนจะกล่าวต่อ
“จนกระทั้งเมื่อประมาณ 16 ปีที่แล้ว ผู้นำตระกูลเดอ คิลเลอร์ในขณะนั้นมาพบรุ่น9” ดวงตาสีดำของเด็กทารกจับจ้องชายร่างสูงอย่างไม่วางตา แซนซัสมองอย่างเข้าใจ

-หมายความว่า ที่เราเห็นสมัยเด็กก็คงเป็นตอนนั้นสินะ-

“ผู้นำตอนนั้น ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกจะชื่อ คานน์ ขอถอนตัวจากวงการมาเฟียไปใช้ชีวิตเรียบง่ายอย่างลับๆ ซึ่งรุ่น 9 เองก็อนุญาติโดยการเซ็นสัญญาปลดปล่อยให้”
“สัญญา....ปลดปล่อย” แซนซัสพูดทวนอย่างสงสัย “เป็นสัญญาพิเศษที่ไม่อาจผิดคำในสัญญาได้ โดยจะใช้เลือดทั้ง2 ฝ่ายเป็นตัวทำสัญญา ซึ่งตระกูลนี้ก็ได้ทำสัญญาว่าจะอยู่รับใช้วองโกเล่ไปตลอดชีวิตด้วยเลือดของบอสวองโกลเล่กับผู้นำตระกูลเดอ คิลเลอร์ในแต่ละรุ่นเท่านั้นและถ้าจะเลิกก็ต้องใช้เลือดด้วยเช่นกัน”

“นับตั้งแต่วันนั้นก็ไม่มีใครได้เห็น หรือได้ข่าวคราวของตระกูลนี้อีกเลย จนกลายเป็นเรื่องที่ถูกลืมไป”
ทุกคนนิ่งเงียบกับความจริงลับสุดยอดที่ไม่เคยมีใครรับรู้มาก่อน

“แล้วทำไมเดอ คิลเลอร์ถึงหันไปรวมกลุ่มกับเปโรสเซ่แฟมิลี่แล้วมาเล่นงานพวกเราละ” รีบอร์นกล่าวถามขึ้น แซนซัสพูดแทรกด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์
“หึ....เพราะพวกมันไม่ได้อยากใช่ชีวิตสงบสุขที่ว่าจริงๆนะสิ โกหกทั้งเพ”
“ฉันคิดว่าไม่ใช่ เพราะฉันเองเคยคุยกับผู้นำตระกูลที่ชื่อคานน์ครั้งนึง แววตาผู้ชายคนนั้นมันไม่ใช่แววตาที่
ชื่นชอบการเข่นฆ่า” ชายผมดำจ้องมองอิเอมิสึพร้อมกับยิ้มดูถูก “นั้นมันคานน์ แต่คนทำมันชื่อคาน่อนมันใช่คนเดียวกันซะที่ไหน” ชายวัยกลางคนเงียบลงทันที แซนซัสหัวเราะในลำคอดูถูกกับชัยชนะที่ทำให้อีกฝ่ายเถียงไม่ออก “ไม่ว่าจะเคยเป็นใคร แต่คาน่อนนั้น มันจะต้องตายด้วยน้ำมือฉัน” ร่างสูงผมดำลุกขึ้นจากโซฟาและเดินออกไปจากห้องของรีบอร์นพร้อมกับเลวี่ที่เดินตามด้านหลัง

ปัง!!!!!

เสียงประตูปิดลง และเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆไกลห่างออกไปจนไม่ได้ยิน อิเอมิสึถอนหายใจก่อนจะเดินมาทรุดนั่งตรงโซฟาที่แซนซัสเคยนั่ง “นายกำลังสับสนสินะ” รีบอร์นพูดขึ้น
“ฉัน..มีความรู้สึกว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างมากกว่านั้น” น้ำเสียงกังวลดังขึ้น รีบอร์นยิ้มให้ชายวัยกลางคน
“ฉันเองก็เหมือนกัน ฉันเชื่อมันในสายตารุ่น 9” ดวงตาสีดำหันมาสบตากลมโตบ้องแบ๊วของเด็กทารก
ใบหน้าอิดโรยฉีกยิ้มให้นักฆ่าอันดับหนึ่งเช่นเดียวกัน

.
.
.
.
.
เด็กชายผมสีเขียวชี้ไม่เป็นทรงยืนข้างกายชายหนุ่มผมแดงไฮไลท์เขียว ทั้ง 2 จ้องมองตึกสีขาวที่ตั้งอยู่ในป่าลึกลับตาคนจากเนินเขา
เจสก้าร์แสยะยิ้มชั่วร้ายออกมา “บอสเข้าใจให้งานดีนะ เล่นสั่งให้ถล่มศูนย์วิจัยวองโกเล่ที่ญี่ปุ่นแบบนี้”
แกรนหัวเราะเบาๆ ตอบ “ก็ดีไม่ใช่รึไง ยังไงซะคนที่เฝ้าที่นี้ต้องมีฝีมือพอตัวแน่” เด็กโจ๊กเกอร์พยักหน้า ดวงตาสีครามตวัดมองชายร่างสูงในชุดผ้าคลุมสีดำที่ยืนอยู่ด้านหลังตัวเองและสหายผมแดง “แสดงฝีมือให้เต็มที่ละ”

“ครับท่านเจสก้าร์”



TBC

ส่งท้ายก่อนจาก

ครั้งนี้เราอาจโพสแปลกๆหน่อยนะค่ะ ตือ ทุกทีเรามักจะโพสยาว
แต่เมื่อ 2-3วันก่อนไม่รู้เป็นอะไรมันโพสยาวไม่ได้ เลยต้องแบ่งเป็นโพสสั้นๆ

งงเหมือนกัน งงจริงๆ มันเกิดอะไรขึ้นใครรู้บอกด้วยค่ะ


ส่วนคอมเม้นท์เราขอเบี้ยวไปตอบที่หลังนะ นี้มันดึกแล้วเด๋วพ่อจะว่า เพราะกว่าจะโพสเสร็จมันก็ใช้เวลานานแล้ว- -

Refresh ตามมาติดๆ เห็น TBC แล้วคอมเม้นทันที

ง่าเด็กใหม่นั่น ไม่ธรรมดาแน่ สายลับของศัตรูหรือป่าวคะนั่น แอบสงสัย

แล้วคุณฮิช่างกล้า หน้าหนาขึ้นกว่าเดิม จูบซือคุงต่อหน้าต่อตาคนอื่นเลยนะนั่น ฮ่าฮ่า

ไม่ได้โมโหที่สุมหัว แต่โมโหที่จับมือซือคุงสินะค้า หึงละสิ อิอิ

ป๋าแซนโมโหเดือด ก็แน่ละน้องหลามกับเจ้าชายเจ๊บซะขนาดน้าน

ง่าเบื้องหลังคาน่อนต้องมีอะไรแน่ๆเลย ง่าปริศนาเยอะแยะ

ต้องตามลุ้นกันต่อไปแว้ว รออ่านตอนต่อไปนะค้า

สึนะทำตัวนับวันเหมือนสาวน้อยไปทุกที.....คาโลนี่คิดจีบสึนะเปล่าเนี่ย (แต่คงผ่านด่านท่านฮิไม่ได้หรอก)
ท่านฮิหึงได้โหดจริงๆ (แถมมีการจูบโชว์ไม่อายเค้าเลยยย อิอิ) ตอนนี้ท่านฮิรุกสึนะจังแฮะ

คอมเม้นท์ย้อนหลังค่ะ


orihime

เด็กใหม่มีความลับแน่นอน แต่ไม่บอกค่ะ ปล่อยให้ติดตามเอา

ฮิบาริมาจัดการแล้ว แต่จัดการยังไงก็ตอน 19


noon31

คู่แข่งของฮิบาริมีหลายคนค่ะ อย่างน้อยก็สับปะรดคนนึงแล้ว อิอิ


chomexchome

สองคนตอนท้ายนี้คือ....................บอกไม่ได้ค่ะ ถ้าบอกก็สปอย

เรื่องของคาน่อน ท่านโชเดาถูกแล้วตอนแรกแล้ว ว่าทั้ง 2 คนนี้มีบุคลิก ลักษณะนิสัยคล้ายกีน


ansuz

2 คนตอนท้ายต้องขออุบไว้ ยังบอกไม่ได้ค่ะ แต่ 2 คนนี้นับว่าเป็นคนสำคัญของเรื่องเลยค่ะ

ใบ้ให้ๆ


monnie

สึนะเขาเขินค่ะ ก็คนเห็นที่แอบรักในสภาพนั้นนี้ค่ะ แถมก็รู้ๆกันอยู่ ว่าคุณฮิบาริ...เออ...
ทั้งจูบทั้งกอด(แต่ยังไม่.....) ไปเกือบๆ 2-3รอบได้แล้วมั้ง (เขียนเองลืมเอง)


saoroon

ถ้าสารภาพกลัวว่าจาโดนทอนฟาข้อหาโมเมสิค่ะ


Pao.~*

เข้าใจแล้วใช่ไหมค่ะ ว่าทำไหมวิกเตอร์ถึงกลัวฮิบะขนาดนั้น

2 คนปริศนานั้นบอกไม่ได้ค่ะ อุบไว้ๆ


selzere

เด็กใหม่มีความลับค่ะ ส่วน 2 คนหลังเป็นคนสำคัญของเรื่องนี้เลยก็ว่าได้ แต่ไม่บอกว่าใคร

ให้เดากันต่อไปค่า


micky

ยูริใช้ความสามารถของนินจาเป็นอาวุธค่ะ แต่ภาพที่เราวางไว้ ทั้งหน้าตา บุคลิก ไม่เหมือนซากุระแน่นอนค่ะ(หรือจะวาดมาให้ดูดี)

เด็กนอกอย่างคาโลจาเป็นคนร้ายไหม อันนี้บอกไม่ได้ค่ะ

แต่มีแววกุ๊กกิ๊กกับสึนะแน่นอน ตัวละครนี้นอกจากจะมีความลับแล้ว เรายังให้เขาสร้างความหึงให้ฮิบาริเล่นๆด้วย

ไม่แน่นะ หึงมากๆอาจจับกดไปเลยก็ได้(เอ๋!?ยังไง)


IiRis

มาอัพแล้ว และก็อัพตอน 19 แล้วค่ะ


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มีหลายคนถามเรื่องคน 2 คนตอนสุดท้ายนั้น ใบ้ให้ว่า

1.เกี่ยวข้องกับเปโรสเซ่
2.เกี่ยวข้องกับวองโกเล่
3.เด็กที่ทั้ง 2 พูดถึงคือ สึนะค่ะ

ท่านฮิไม่น่าปล่อยให้ทูน่าหลุดลอยเลย เอ๊ะ ยังไง
รออ่านตอนต่อไปค่า
ชักอยากรู้ความลับของตระกูลคิลเลอร์แล้วสิ
มาต่อเร็วๆ นะจ้า

>_________,<!!!!!!!!!ชอบตอนนี้จังเล้ยยยยยยยยยย!!คุณฮิหึงๆ..เอิ๊กๆ
ชอบคุณฮิตอนนี้อน่างแรง..มันต้องหยั่งงี้สิค่ะคุณฮิ แสดงให้รู้ว่าสึนะคุงเป็นของคุณฮิเท่านั้น..หึหึ

คุณฮิไม่ยอมปล่อยแค่นี้แล้วคุณฮิจะทำอะไรต่อค่ะ.....แม่ยก 1827 ขอเชียร์ให้คุณฮิเผด็จศึกหนูทูน่าได้ไว้ๆเน้อ =///////=
ตอนนี้เข้มข้นมากมายค่ะ..เรื่องกลุ่มที่ตามล่าสึนะค่อยๆคลี่คลายทีละจิดนึง

รอตอนต่อไปจ้า^^~

อ้ากกกก เห็นด้วยกับคาโลคุง"อย่าสุมหัว หรืออย่ายุ่งกับสึนะคุงกันเเน่" ท่านฮิปากไม่ครงกับใจเลยสักนิด หึงก็บอกมาเถอะ (โครม//โดนวัตถุลึกลับกระเเทกเข้ากลางหัว)

อ่ะห่ะ ชักเริ่มจะมันแล้วสิ หุหุ

อ๊ากกกกกกกกกก ตอนใหม่~~~~~~~~ >[]<

ไอ้เด็กใหม่นั่น!! มันจะมาตับมือถือแขนหนูซือได้ยังง้ายยยยยยยยยย ท่านฮิ~~~ ซัดมันเลยเจ้าค่ะ ซัดมันให้ตาย โทษฐานแอบเข้ามาอยู่ในหัวใจของหนูซือ!!!

แต่จากลางสังหรณ์ของเรา...เราว่า...เจ้าเด็กใหม่นี่ มันต้องเกี่ยวข้องอะไรกับพวกเปโรสเซ่ แน่ๆ

ส่วน 2 คนปริศนานั่น...ขอเดาไว้ว่าเป็น ท่านปู่จี กับหัวหน้าของ เดอ คิลเลอร์ (ที่คงมีหน้าตาเหมือนกับท่านรุ่นที่ 2 หรือป๋าแสน...หรืออาจจะเป็นคนๆเดียวกัน -- --") ที่ทำสัญญาร่วมกันล่ะมัง -- --"

อ๊ากกกกกกกก อยากอ่านต่อ~~~~~~ ป๋าแสนมาถึงญี่ปุ่นนแล้ว จะเป็นยังไงต่อเน้อ ^^

ส่วนไอ้เด็กใหม่นั่น....รีบๆออกไปจากชีวิตของหนูซือซะ!!!

ตอบคอมเม้นท์


Pao.~*

เด็กใหม่เป็นตัวละครปริศนาที่ไม่อาจบอกได้ค่ะ ปล่อยให้เดากันต่อไป
ส่วนท่านฮิบาริถ้าไม่หนา เด๋วทูน่าโดนคนอื่นแย่งกินก็แย่สค่ะ ต้องแสดงความเป็นเจ้าของกันหน่อย
ป๋าแซนต้องโกรธอยู่แล้ว น้องหลามอาการหนักขนาดนั้น ริอาจมายุ่งกับสุดที่รักของเขานี้ค่ะ อิอิ


monnie

คาโลจะจีบสึนะไหม ก็ต้องดูต่อไปค่ะ ไม่แน่อาจผลิกพระเอกก็ได้นะ
(หลบร้องเท้าที่เขวี้ยงมาเป็นชุด)


orihime

5555 ไม่อยากให้ท่านฮิปล่อยรึค่ะ ถ้าไม่ปล่อยเด๋วก็เกิดข่าวดังหรอกค่ะ(แต่ดูจากลักษณะพี่ท่านคงไม่กลัวหรอก)

แค่สร้างรอยเป็นเจ้าของนี้ก็ทำให้ชาวบ้านชาวช่องเขาคิดเป็นอื่นแล้วละค่ะ
ประมาณว่า ของข้าใครอย่าแตะ


micky

ฮิบาริหึงแรงดีไหมค่ะ อิอิอิอิ

ก็อย่างว่า สึนะออกจาน่ารักปานนั้น ถ้าไม่แสดงความเป็นเจ้าของหน่อย เด๋วโดนคนอื่นคาบไป


thitapa

นั้นสิ หึงก็บอกมาเถอะ

แอ๊กกกกก!!!!!!!!!!!(ทอนฟาฟาดเข้ากลางหัว)


IiRis

ต่อจากนี้จะเริ่มเข้าสู่การต่อสู้ของเปโรสเซ่และวองโกเล่แล้วค่ะ
รวมถึงปริศนาที่ค่อยๆคลายลงที่ละนิด

ดีใจค่ะ ที่คนอ่านบอกว่าสนุก เราเองก็ไม่รู้ว่าจาเขียนแนวนี้สนุกไหม อีกอย่างนี้เป็นฟิคเรื่องที่2ของเราอีก


selzere

จาซัดแล้ว ถ้าหนูซือไม่มาห้ามไว้

ลางสังหรณ์ของท่านจาถูกไหม เรายังบอกไม่ได้ค่ะ ปล่อยให้คิดกันเอง

เรื่อง 2 คนปริศนานั้นอยากบอกว่า คนผมดำปิดตาข้าง ให้กลับไปอ่านรูปร่างลักษณะของตระกูลเดอ คิลเลอร์อีกทีค่ะ
และลองเปรียบเทียบกับลักษณะของชายผมดำที่ว่าดีๆ

แซนมาถึงญี่ปุ่นกะลุยเต็มที่โทษฐานริอาจมาทำร้ายแฟน อิอิ

ง่า...ไล่เด็กใหม่เลยหรอค่ะ เขาโผล่มา2ตอนเอง จาไล่กันเลยหรอ เด๋วคโลคุงน่าสงสารแย่น้า อิอิ

Part 20

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”
เสียงกรีดร้องครั้งสุดท้ายของชายเสื้อกราวสีขาวดังลั่น ก่นจะถูกกระซวกแทงเข้าที่ท้องจนทะลุด้วยคาบคมกริบสีเงินวาววับ
ชายผู้นั้นกระอักออกเป็นเลือด ดวงตาสีดำเบิกกว้างร่างสั่นกระตุกแรงจนสงบนิ่ง และล้มลงไปนอนกับพื้นเมื่อดาบถูกดึงออกจากร่างนั้น

ชายชุดดำถือดาบที่อาบเลือดสีแดงชานไว้ในมือ ดวงตาเย็นชาใต้ผ้าคลุมกวาดมองซากศพนอนเกลื่อนจมกองเลือด
“ในที่สุดก็หมดจนได้” แกรนเดินมาข้างกายหนุ่มปริศนา พร้อมแจกยิ้มเป็นกันเองให้คนข้าง มือหนาที่เปรอะเลือดของผู้ตายจนเหนอะหนะวางลงบนบ่าของชายชุดดำ
“เรียบร้อยแล้วสินะ” เสียงใสกังวลดังขึ้น เด็กชายวัย9ขวบกระโดดลงจากขือบนเพดาน ดวงตาสีฟ้าครามมองผลงานของทั้งสองก่อนจะเหยียดยิ้มพึงพอใจ “ครับท่านเจสก้าร์” เสียงทุ้มตอบจากชายใต้ผ้าคลุม
เจสก้ารหัวเราะชอบใจ ร่างเล็กก้าวข้ามศพคนอย่างไม่หยี่ระ เข้ามาหาร่างสูงผมแดงไฮไลท์เขียวกับชายชุดดำ
“งั้นเรากับไปรายงานบอสกันเถอะแกรน” หนุ่มผมแดงพยักหน้าตอบ ดวงตาสีมรกตเหลือบมองเด็กชายผมเขียวชี้ไม่เป็นทรงที่ผละจากเขามาคุยกับชายสวมผ้าคลุม “ทำได้ดีมาก ซี”
.
.
.
.

“เฮ้ เจ้าหนูซาวาดะ นี้มันจะ 5 โมงเย็นแล้วนะยังไม่กลับบ้านอีกรึไง” เสียงห้าวดังจากโต๊ะทำงานในห้องพยาบาล
หมอเซ่อเกาหัวตนเองพลางมองร่างบางที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงอย่างหน่ายๆ “ผมไม่อยากกลับ” สึนะตอบเสียงเรียบดวงตาสีน้ำตาลกลมโตมองท้องฟ้าสีส้มแดงจากหน้าต่างในห้อง

จามาลถอนหายใจพลางลอบมองว่าที่วองโกเล่รุ่น10 ที่มาขอนอนที่ห้องพยาบาลตั้งแต่ตอนกลางวันจนถึงเวลาปัจจุบันนี้

โดยไม่ยอมลุกไปไหนเลย –ไปเจออะไรมาละเนี้ย-
อันที่จริงเขาเองก็ชอบอยู่หรอกนะที่มีคนหน้าตาน่ารักๆ มาห้องพยาบาลตามสันดานหลีหญิงแห่งชาติอย่างเขา
“เฮ้อออออ” แต่ที่นั่งลำบากใจอยู่เนี้ย…..

“ที่นี้ห้องพยาบาลไม่ใช่โรงแรมนะ กลับๆไปได้แล้ว ฉันเองก็จะกลับบ้านแล้วด้วย” จามาลดึงผ้าห่มที่คลุมร่าง
สึนะออก เรือนผมน้ำตาลสะดุ้งโหยง ก่อนจะหันมามองค้อนชายขี้หลี “คุณจามาล!!!”

ยังไม่ทันที่สึนะจะเอ่ยปากพูด แขนผอมก็ถูกหมอประจำห้องพยาบาลลากให้ลุกจากเตียงก่อนจะถีบส่งออกไปนอกห้องพยาบาล



ปัง!!!!!!!!!

เสียงประตูห้องปิดลงดังกังวานไปทั่วระเบียงทางเดินที่มีคนเพียงเล็กน้อย “คุณจามาล คุณจามาล”
สึนะวิ่งเข้าไปทุบประตูห้องพลางตะโกนเรียกชื่อหมอหนุ่ม มือบางหันมาบิดลูกบิดประตูแต่ก็ไร้ผล
ดูเหมือนว่าจะล็อคไว้เรียบร้อยแล้ว

เมื่อเห็นว่าไม่มีประโยชน์ร่างบางจึงทำได้แค่เพียงถอนหายใจและเดินจากไป

หมอมาดเซ่อแอบมองว่าที่วองโกเล่จากช่องแง้มผ้าม่านของหน้าต่างห้องพยาบาล เมื่อมั่นใจแล้วว่าสึนะไม่มีทางวกกลับ ชายหนุ่มวัยกลางคนจึงหันมาเก็บสัมภาระต่างๆของตนลงในกระเป๋าหนังสีดำ

“โทษทีนะ เจ้าหนูซาวาดะฉันยังรักชีวิตหลีสาวอยู่” คำพูดพึมพำดังจากปากจามาล

เพราะเขาก็ไม่อยากลิ้มรสกระบองเหล็กมหากาลของประธานนักเรียนจอมโหดนั้นอีกเป็นซ้ำสอง
แค่ครั้งเดียว และมีชีวิตรอดมาก็บุญแค่ไหนแล้ว……- -


สึนะเดินใจลอยไปตามทาง ราวกับคนไม่มีกะจิตกะใจอยู่กับเนื้อกับตัว –คุณฮิบาริทำแบบนี้ ทำไม?-
พอคิดถึงเหตุการณ์ปล้นจูบตนของชายผมดำ ใบหน้าใสก็แดงเรื่อขึ้นสีทันที นิ้วเรียวสั่นระริกแตะลงบนฝีปากบาง
ที่ยังคงบวมไม่หาย

ทว่าความคิดเข้าข้างตัวเองกลับดังขึ้นจนทำให้ใจดงน้อยเต้นตูมตามไม่เป็นจังหวะ
สึนะดึงสติตนกลับมาและส่ายหัวไล่ความคิดบ้าๆนั้นออกไป “เป็นไปไม่ได้หรอก คนอย่างคุณฮิบารินะ”
“คนอย่างฉันมันทำไม” เสียงทุ้มเรียบดังจากข้างหลัง ทำเอาเจ้าตัวคนที่บ่นพึมพำคนเดียวสะดุ้งสุดตัว
ใบหน้าหวานค่อยๆหันไปมองอย่างช้าๆ “คุณ….ฮิบาริ…” ร่างกายจู่ๆก็แข็งทื่อขึ้นมา เมื่อพบว่าคนที่ตนกำลังนึกถึงนะ อยู่ในระยะเผาขนเยี่ยงนี้

“คนอย่างฉัน มันทำไมงั้นเรอะ” ฮิบาริก้าวเดินเข้ามาใกล้เรือนผมน้ำตาลมากขึ้น สึนะก้มหน้าหลบสายตาดุดันของอีกฝ่าย พร้อมหัวใจที่เต้นดังจนได้ยินเสียงชัดเจน “ว่าไงละ ซาวาดะ” ใบหน้าคมโน้มข้ามาใกล้จนสึนะรู้สึกได้ถึงลหายใจอุ่นที่หน้าผากตน “ผม….ผม..” สึนะอ้ำอึ้ง ดวงตาคู่โตมองลอกแลกไปมาอย่างไม่อยู่สุขเหมือนเด็กโดนครูจับผิด

ผมเผลอคิดเข้าข้างตัวเอง….

ว่าคุณเอง….ก็รู้สึกเช่นเดียวกับผม….

ฮิบาริเงยหน้าขึ้นพลางถอนหายใจอย่างหน่ายๆ “ชังเถอะ ถ้าแกไม่อยากพูด ฉันก็ไม่ว่าอะไร”
คนทีก้มหน้ามาตลอดเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมหล่อเหลา ที่ดูเรียบเฉยและเย็นชา
“ถ้าฉันอยากรู้ จะเค้นออกมาเมื่อไหร่ก็ได้ เพราะแกยังต้องอยู่กับฉันไปอีกนานนี้” รอยยิ้มเย็นผุดขึ้นชวนสะท้านทรวงคนตัวเล็ก สึนะหน้าแดงแปร๊ดแหมือนสีลูกตำลึงพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว

วิธีเค้นของพี่แกถ้าเป็นเมื่อก่อน มันก็แค่ควงทอนฟา……

แต่ตอนนี้มันเพิ่มมาอีกอย่างด้วยนะซิ!!!!!!

“ตามฉันมา” คำสั่งสั้นๆเรียกสติสึนะกลับมา แม้จะไม่ค่อยอย่างทำตามเท่าไหร่ก็ตามที
ทำไงได้ ถึงขัดขืนไปก็โดนอยู่ดี และต่อให้หนีก็ต้องเจอกันอยู่ดีอีก
ทั้งที่อุตส่าห์หนีไปหลบหน้าที่ห้องพยาบาลแล้วแท้ๆ T_T



สึนะนั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะรับแขกในห้องประธานนักเรียนที่น้อยคนนักจะได้เข้ามาสัมผัส(หรือไม่มีโอกาสเลย)
รอร่างสูงที่นั่งเคลียร์กองเอกสารเป็นตั้งบนโต๊ะ ดวงตาสีน้ำตาลลอบมองหนุ่มรุ่นพี่ก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสาร
ใบหน้าคมที่อยู่ในระดับหน้าตาดี เข้ากับผมสีดำสนิท ดวงตาสีรัตติกาลที่เด็ดเดี่ยวและเย็นชาที่ดูลึกลับมีเสน่ห์
ถ้านิสัยไม่เป็นคนโหดทะลุโลกละก็ คงมีสาวๆมาติดตรึมเหมือนโกคุเทระกับยามาโมโตะแน่ๆ

-จะว่าไป มาคิดๆดูแล้ว คุณฮิบาริไม่เคยพูดเรื่องตัวเองซักครั้งเลยแหะ-
ทั้งเรื่องครอบครัว เรื่องการเรียน ของที่ชอบไม่ชอบ หรือจะเรื่องวันเกิด แทบจะไม่มีใครรู้เรื่องเลย
“มีอะไร” เสียงทุ้มเข้มดังขึ้น สึนะสะดุ้งตกใจจนแสดงอาการประหม่าออกไป
“ปะ…เปล่าครับ ไม่มีอะไร..ผมแค่มองอะไรไปเรื่อย” ดวงตาสีนิลจ้องมองอาการลกลนของคนข้างหน้าจนสึนะเริ่มรู้สึกใจไม่ดี

-นี้คงจะไม่เค้นความจริงด้วยจูบหรอกนะ- ใบหน้างามซีดลงพอคิดถึงสภาพการณตอนนั้น พวงแก้มใสเริ่มเป็นสีชมพูจางๆขึ้นมา

เรือนผมดำก้มหน้าเซ็นเอกสารต่อไปโดยไม่พูดอะไรอีก สึนะมองฮิบาริเป็นระยะจนแน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำอะไรตน จึงค่อยๆผ่อนลมหายใจออกอย่างช้าๆ ก่อนจะหันไปทำการบ้านที่ค้างคาให้เสร็จ


เวลาผ่านไปเกือบๆ 2 ทุ่ม กองเอกสารตั้งเป็นพะเนินบัดนี้ถูกทยอยจัดการจนหมดสิ้น ชายหนุ่มผมดำอ้าปากหาวก่อนจะบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสายเล็กน้อยพอเป็นพิธี ดวงตาคมเหลือบมองร่างบางที่ฟุ่บหลับพริ้มบนโต๊ะรับแขกในห้องอย่างระอาใจ “นอนไม่เลือกที่จริงๆ เจ้าสัตว์กินพืช” ฮิบาริพูดเสียงหน่ายๆ ก่อนจะเดินเข้าไปสะกิดปลุกคนที่หลับใหล “อือ….อีก5 มาทีนะแม่” เสียงละเมองึมงำเบาๆทำให้ฮิบาริอดไม่ได้ที่จะหลุดยิ้มออกมา

รอยยิ้มอ่อนโยนและอบอุ่นที่ไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อน

“อืม…แม่…อ๊ะ!!!!!!!!” ร่างบางเด้งพรวดจากโต๊ะรับแขกพร้อมผงะถอยหลังทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้น
พร้อมใบหน้าแดงซ่านไปทั้งหน้า

จะไม่ให้ ตกใจได้ไง ก็ลืมตามาเห็นหน้าคุณฮิบาริใกล้ขนาดจวนจูบนี่นา

“เก็บของได้แล้ว ฉันจะพาแกกลับบ้าน” ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบก่อนจะหันไปเก็บของตัวเองลงกระเป๋า
โดยไม่หันมามองหน้าคนพึ่งตื่นแม้แต่น้อย
-เราเป็นอะไรของเรากันแน่- เรือนผมดำขมวดคิ้วลงใช้ความคิดเรื่องความรู้สึกของตน ที่จู่ๆก็เกิดรู้สึกเอ็นดูเจ้าสัตว์กินพืชอ่อนแอปวกเปียกนี้ขึ้นมา

“ไร้สาระชะมัด” ร่างสูงพึมพำเบาๆโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้ยินเมื่อเก็บของชิ้นสุดท้ายลงกระเป๋าเสร็จ
.
.
.
.
ระเบียงทางเดินมืดสนิทดูวังเวง ไร้วี่แววคนอยู่ ทั้งมืดและเงียบสงัดจนสึนะต้องกลืนน้ำลายอย่างเสียวๆ
“หี” เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ “แกนี้มันขี้ขลาดสมเป็นสัตว์กินพืชจริงๆ”
สึนะมองค้อนคนที่พูดจาดูถูกตัวเอง ก่อนจะเถียงกลับอย่างลืมตัว “ผมไม่ได้กลัวซะหน่อย”
ฮิบาริเหยียดยิ้มมุมปากโดยไม่กล่าวอะไร ร่างบางสังเกตว่าชายหนุ่มผมสีดำเดินนำไปไกลจึงรีบสับขาวิ่งตามให้ทัน

กึกๆๆ

เสียงเคลื่อนไหวบางอย่างนอกหน้าต่างโรงเรียน ทำให้ร่างบางชะงักตัวลง
-อะไร?-


พรึ่บ!!!!!!!!!!!

“แว๊กกกกกกกก” สึนะร้องเสียงหลงดังลั่น ก้าววิ่งเข้าเกาะแขนร่างสูงข้างๆพร้อมหลับตาปี๋ตัวสั่นงกๆ
“เป็นอะไรซาวาดะ” ฮิบาริถามด้วยเสียงร้อนรน เมื่อใบหน้าหวานซีดเซียวลง “ผะ..ผี…ที่หน้าต่าง”
สึนะชี้นิ้วไปยังหน้าต่างที่มีเงาผ้าคลุมผลิวพลิ้วไสวเป็นตะคุ่มๆ

ร่างสูงเดินเข้าไปยังที่เกิดเหตุอย่างช้าโดยมีสึนะเกาะแขนแน่นเป็นหนวดปลาหมึก มือหนาเอื้อมไปปลดสลักกลอนหน้าต่างพร้อมเลื่อนเปิดออก



“ลืมตาได้แล้วซาวาดะ” ดวงตาคู่สวยที่ปิดสนิทค่อยลืมขึ้นช้าๆ ใบหน้าหวานเงยหน้ามองอย่างกล้าๆกลัวๆ
สิ่งที่เห็นคือผ้าห่มสีขาวที่ปลิวมาติดกับกิ่งต้นไม้ ปลิวตามทิศทางแรงลม

หน้าแตกยับเยิน…….

“นี้คงเป็นผีที่แกเห็นสินะ” เรือนผมดำพูดเหน็บใส่ร่างบางที่หน้าแดงก่ำด้วยความอายอย่างสุดๆ
แต่ถึงอย่างไรก็ตามชายร่างเล็กก็ไม่ยอมปล่อยแขนร่างสูงเสียที ซึ่งชายผมดำก็ไม่ได้คิดซีเรียสอะไรมากมายจึงไม่ทักท้วงปล่อยให้เลยตามเลยไป –เจ้านี้ คงกลัวผีขึ้นสมอง-

อย่างน้อยวันนี้เขาก็ได้รู้แล้วว่า..
เจ้าสัตว์กินพืชนี้กลัวผีอาการหนักแค่ไหน





กึก…..

“มีอะไรหรือครับคุณฮิบาริ” สึนะถามขึ้นอย่างสงสัย ที่จู่ๆร่างสูงกลับหยุดเดินลงอย่างไร้สาเหตุ

หรือจะเป็นผีของจริง ม่ายยยยยยน้า!!!!!!!!!!!

ฮิบาริดึงตัวสึนะเข้ามาในอ้อมกอดพร้อมจะพุ่งไปถอยออกจากริมหน้าต่างอย่างรวดเร็ว

เพล้ง!!!!!!!!!!!!!!

กระจกหน้าต่างแตกเป็นเสี่ยงๆพร้อมกับร่างของชายผ้าคลุมสีดำสนิทปิดหน้าปิดตาที่กระโดดเข้ามา
“คะ…ใครนะ” สึนะพูดเสียงสั่นเครือ ร่างกายสั่นเทิ้มอย่างหวาดหวั่น ชายร่างสูงลุกขึ้นยืนพร้อมกับทอนฟาในมือดวงตาสีนิลวาวโรจน์ดุดันเตรียมพร้อมเข้าสู้
“แกเป็นใครกล้าดียังไงเข้ามาในโรงเรียนของฉัน” เสียงเย็นเชียบดังจากปากหนุ่มผู้เป็นผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุด
หากแต่ว่ากลับไม่มีคำตอบจากชายปริศนา

แสงแวววับในมือของชายชุดดำที่สะท้อนจากแสงไฟข้างนอกตึก ทำให้รู้ว่าสิ่งที่ถืออยู่นั้น
คือดาบยาวคมกริบที่พร้อมจะปลิดชีวิตคนตรงหน้า

“หึหึ อย่างนี้ก็สนุกนะสิ” ทอนฟาในมือถูกจับตั้งในท่าพร้อมสู้แสงเงาวาววับของอาวุธทั้งสองต่างแข่งขันสร้างความอันตรายที่อาจก่อเกิดให้ฝ่ายตรงข้ามหากได้พลาดพลั้ง

ต่างฝ่ายต่างพุ่งเข้าหากันพร้อมกับอาวุธในมือที่ชักเข้าปะทะกัน และ………

แกร๊ง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

TBC