•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!! OoO!!>[]<
ฮิบาริไม่ค่อยรุนแรงเลยน่ะ..เอากระบองพาดแล้วแบกไปเลยอ่า-*-..เหอๆ

ยามาอยากเป็นอารายน้า..โกคุเขาเป็นห่วงรู้เปล่าเนี่ย!!^^~
อยากรู้จริงๆเลยว่าสึนะอยู่กับคุณฮิบาริแล้วจะเป็นไง..หึหึ

รอต่อไปจ้า!!^^~

ง่ะ ท่านฮิฟาดหัวเลยร๋อ

หัวหนูซือได้แตกพอดี >O<

รออ่านต่อค่ะ

บอกได้คำเดียวค่ะว่ามัน "สั้นมากกกกกกกกกกกก"

จะเอายาวๆอ่ะ

รีบอร์นหลอกคนแก่กว่าบาปน่อ นานะก็เชื่อคนง่ายจิงๆ

แต่ว่าทำไมท่านฮิด้องรุนแรงกะซือคุงด้วยอ่ะ

เอาซะดังโป๊ก หัวทูน่าจะแตกไหมเนี่ย หุหุหุหุ

+++

โอ๊ะๆๆๆ ไปอยู่กับท่านฮิบาริเหรอคะ

คริคริคริ ช่างน่าติดตาม เหอๆๆๆ

ทำท่าจะโวยวายเลยโดนฟาดซะหัวแบะเลยเป็ยไงล่ะซือคุง

ไปอยู่กับท่านเค้าแล้วทำตัวดีๆนะจ๊ะ เอิ้กกกกก

ท่านฮิมาจกไปคาบจิงๆด้วยยยยยยยยยยย~~!!!!!!!!!!! =[]=!!!!!!!!!

ท่านแม่นานะคะ..........เชื่อไปได้ไงคะ........= ="""
อยากเห็นป๋ามุกะคุณดีโน่ อิอั๊งๆ

อุแม้ ท่านฮิโห๊ดโหด

แล้วยามามตจี้จะเป็นไงอ้ะ T^T

ต่อเร็วๆนะค้าบ

ขอโทษด้วยน้า ที่ตอนที่แล้วเราอัพสั้นไปอะ

คราวนี้เลยอัพให้ยาวขึ้น

เชิญชมได้เลยค่ะ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Part 4

“ อื้อ....” ดวงตาสีน้ำตาลปรือขึ้น ความเจ็บปวดที่หัวยังคงระบบอยู่ ร่างบางยันกายขึ้นจากเตียงลูกฝูก
ตาของสึนะเริ่มปรับมองภาพชัดขึ้น ที่ๆเขาอยู่ เป็นห้องญี่ปุ่นโบราณกว้าง เสียงน้ำตกจากก่อไผ่ที่ไหลลงบ่อเบาๆชวนเคลิ้มเหมือนเสียงดนตรีดังจากหน้าต่าง - เราอยู่ที่ไหนเนี้ย –
มือเรียวจับหัวด้านหลังที่ระบบอยู่ และตั้งสมาธิทบทวนเรื่องราว แต่เสียงเลื่อนของบานประตูทำให้สึนะสะดุ้งตกใจ

“ขอโทษนะค่ะที่ทำให้คุณตกใจ” หญิงชราวัย 60 กว่าในชุกกิโมโนสีน้ำตาลอ่อนถือถาดข้างต้มปรากฏขึ้นพร้อมใบหน้าที่ดูอ่อนโยน ร่างเล็กรีบกุลีกุจอนนั่งก้มหัวเคารพใหญ่
“อุ๊ย!!!!....ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ค่ะ อิฉันเป็นแค่แม่บ้านเท่านั้นเอง”

“อ้าว!!!!” สึนะร้องอุทาน – เรานึกว่าเจ้าของบ้านซะอีก...... -
- ถ้างั้นที่นี้ที่ไหนนะ – ร่างบางกำลังจะอ้าปากถามแต่เสียงทุ้มคุ้นหูก็ดังขึ้นจากนอกประตู
“ฟื้นแล้วงั้นหรอ” ดวงตาสีน้ำตาลพยายามมองลอดประตูที่มีหญิงชรานั่งบังอยู่
“ ค่ะคุณหนู” หญิงชราตอบอย่างนอบน้อม แม่บ้านเดินชันเข่าถอยออกเพื่อเปิดทางให้ผู้ที่มีฐานะเป็นเจ้าของบ้านเข้ามา

ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างอย่างตกใจ ชายหนุ่มร่างสูง ผมสีดำ ดวงตาสีนิลคมนั้นเขาคุ้นเคยอย่างดี
– งั้นก็หมายความว่า..... -
“ เธอออกไปได้แล้ว” แม่บ้านเคารพผู้เป็นนายกก่อนจะเดินจากไปอย่างเรียบร้อย
เสียงปิดประตูทำให้สึนะรู้สึกหนาวขึ้นมากะทันหัน เมื่อคิดว่าต้องอยู่กับผู้มาเยือน 2 ต่อ 2 ในห้อง....คนๆนั้น....
...........ฮิบาริ เคียวยะ

ชายหนุ่มที่ตีหัวเขาด้วยทอนฟามหากาฬจนสลบ แล้วก็ถูกลากมาที่นี้อย่างไม่เต็มใจนัก ปากอย่างจะด่าทอต่อว่าแต่ทำไงได้เมื่ออีกฝ่ายเป็นถึงฮิบาริ...มีรึ.....เขาจะกล้า

แค่มองหน้าก็กลัวใจจะขาดอยู่แล้ว.................

ร่างเล็กก้มหน้านิ่ง คิดแค่ว่าหากทำตัวไม่เป็นที่สนใจฮิบาริก็คงจะไปเอง แต่ปล่าวเลย เท้าของหนุ่มรุ่นพี่กลับเข้าใกล้มาทุกขณะ
- หวา!!!!!-

ดางตาสีน้ำตาลปิดสนิท จินตนาการถึงตัวเองโดนทอนฟาฟาดเข้าตัวอย่างไม่ยั้ง!

“แผลเป็นไงบ้าง” หนุ่มผมดำถาม พร้อมยกมือขึ้นมาจับตรงที่สึนะถูกตี
“โอ๊ยยยยยย คุณฮิบาริเบาๆหน่อยสิ!!!!!!” ร่างเล็กโวยวายขึ้นมา

ฮิบาริเงียบมือหนาชักกลับ ตาคมจ้องมองร่างเล็กคาดโทษ “แกว่าฉันงั้นหรอ”
สึนะรู้สึกตัวว่าตัวเองเผลอหลุดปากด่าคนตรงหน้าไปแล้ว สงสัยงานนี้ภาพในจินตนาการของเขาคงจะเป็นจริงแล้วละ

“ผะ...ผม...” ร่างเล็กตัวสั่นอย่างหวาดกลัวคำพูดติดอ่างขึ้นมาทันที
ฮิบาริเห็นท่าทางของสึนะก็ยิ่งหงุดหงิดและรำคาญเข้าไปใหญ่ ถ้าไม่ติดเรื่องที่ไปสัญญากับเจ้าหนูนั้นละก็

แก......เจอดีแน่.......

หนุ่มรุ่นพี่ไปหยิบถาดข้าวต้มที่หญิงขรานำมาให้ “ กินซะ” ร่างสูงพูดหวนๆ
สึนะรับชามข้างต้มนั้นมาแล้วตักกินอย่างรวดเร็วด้วยความหิว เพราะนับตั้งแต่ที่ฟื้นจากโรงพยาบาลเขายังไม่ได้กินอะไรมาเลย ฮิบารินั่งมองร่างเล็กที่จ้ำอ้าวข้าวต้มแล้วก็นึกอยากขำ แต่จะให้หัวเราะต่อหน้าเจ้าสัตว์กินพืชนี้ก็เสียฟอร์มแย่นะซิ

“อิ่มจังเลย...” ใบหน้าสวยยิ้มเบิกบานใจ แต่พอรู้ว่าคนข้างๆจ้องมองตัวเองอยู่ก็รีบสำรวมตัวอย่างทันที
“หึ..” เสียงหัวเราะแบบดูถูกอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้น ทำให้สึนะประหม่าและอายเข้าไปใหญ่
มือหนาเอื้อมมาจับที่แก้มใส “ แกนี้ตะกละกินจนข้าวต้มเลอะแก้มแล้วนะ”
ฮิบาริใช้นิ้วโป้งปาดเศษข้าวต้มที่แก้มสึนะออกอย่างเบา เรือนผมสีน้ำตาลหน้าแดงเข้มขึ้นกว่าเก่า

“......................”

เมื่อเศษข้าวต้มออกไปหมดฮิบาริก็หันไปเก็มชามข้าวต้มที่เกลี้ยงเกลาจากฝีมือของสึนะ
“ แกรีบๆนอนซะพรุ่งนี้ต้องตื่นไปโรงเรียนแต่เช้า อย่าให้ฉันต้องลำบากละ” ร่างสูงพูดทิ้งท้ายก่อนจะออกจากห้องไป

ครืด!!!!!!!!!!

เสียงประตูปิดลง สึนะค่อยๆทิ้งตัวลงบนเตียงลูกฝูก ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองเพดานบนห้องอย่างเหม่อลอย
“ แปลก.....สายตาที่เขามองในตอนนั้น.....” ร่างเล็กซุกหน้าลงหมอนใบหน้าแดงก่ำด้วยความอาย
เสียงหัวใจของร่างบางเต้นแรงจนรู้สึกได้ ยิ่งในห้องเงียบๆท่ามกลางคืนที่มืดมิด

ก็ภาพตอนที่ชายหนุ่มผมดำเช็ดเศษข้างต้มที่แก้มเขา สายตาของคุณฮิบาริ....มันอ่อนโยนแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
คนที่นิสัยโหดทะลุโลกแบบนั้น ยังมีอะไรอีกมากมายที่คนอื่นไม่มีวันรู้ ยังมีอะไรอีกเยอะแยะที่ฮิบาริไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็น

ช่วงเวลาที่เขาอยู่กับรุ่นพี่ปากร้ายนี้.....จะมีอะไรรอเขาอยู่นะ.......

เพราะนี้เป็นแค่จุดเริ่มต้นระหว่างนภากับเมฆาเท่านั้น........................



TBC

อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย/ละลายลงไปกองกะพื้น

อุกรี๊ดๆๆๆ คุณเคียวอ่อนโยนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน O[]O!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
แถมเช็ดข้าวที่เลอะให้ด้วย อร๊างงงงงงงงงงงงงง


แอบขำสึนะตอนตื่น หน้าแตกไปเลยนะลูก กรั้กๆๆ

จะรอตอนต่อไปนะคะ

หึหึ ซือคุงเอ๋ย ชอบท่านฮิ ซะแล้วเหรอเนี่ย

จะรออ่านตอนต่อไปค่ะ >.<

ซือคุงทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้นะ

อ่ะ หนูซือ ทนความหล่อของท่านฮิไม่ไหวแล้วล่ะซี้ คริคริคริ

อยู่บ้านท่านแล้วก็อย่านิ่งดูดาย ถวายร่างกายให้ท่านเล่นซะ เอ๊ยยยยยย เหมือนจะไม่ใช่ หุหุหุ

คิดเหมือนกันเลยค่ะว่าท่านฮิยังมีอีกด้านที่ซ่อนไว้ไม่ยอมให้ใครเห็น

แล้วจะติดตามต่อไปนะเจ้าค้า

Part 5


ที่นี้ที่ไหน?..................................

สึนะจ้องมองไปรอบๆมีแต่ความมืดเข้าปกคลุมไปหมดรอบด้าน อากาศที่หนาวเย็นทำให้ร่างบางกอดตัวเองเพื่อเพิ่มความอบอุ่น

เรือนผมน้ำตาลตัวสั่นด้วยความกลัว ไม่ว่าจะมองไปทางซ้ายทางขวาก็เห็นแต่ความมืดและความเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจถี่และเสียงเต้นของหัวใจตัวเอง

“มีใครอยู่บ้างไหม?”สึนะตะโกนถาม ไม่มีเสียงตอบใด ไม่ว่าจะตะโกกนถามไปซักกี่รอบก็ได้ยินแต่เสียงของตัวเองที่พูดออกจากปากเท่านั้น
ทว่า......เขากลับได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวจากเงาดำๆที่ปรากฏขึ้นมา แต่พอดูดีๆก็รู้ว่านั้นเป็นคนแน่นอน
สึนะจึงวิ่งเข้าไปหาอย่างไม่ลังเล....เข้าใกล้มากขึ้น......มากขึ้น......

“คุณ...อะ!!!!!” ร่างที่พบเห็นคือเพื่อนสนิทนักเบสบอลที่ยืนอาบกายไปด้วยเลือด
“สึ...นะ...” เสียงของยามาโมโตะขาดหายไปเมื่อหอกนับพันพุ่งผ่านหัวสึนะเข้าเสียบแทงร่างสูงจนเลือดพุ่งไปทุกทิศทาง ยามาโมโตะล้มลงไปนอนกองกับพื้นแทบเท้าสึนะ ของเหลวสีแดงค่อยๆไหลออกนองพื้นเป็นวงกว้างเรื่อยๆจนเข้ากระทบเท้าเปลือยเปล่าของร่างเล็ก
กลิ่นคลุ้งคาวของเลือดคลุ้งจนทำให้สึนะเวียนหัวร่างเล็กทรุดลงข้างกายมือเล็กกำลังจะเอื้อมไปจับตัวผู้แน่นิ่ง

ไม่.....ยามาโมโตะ.......

ไม่หายใจ....เสียงเต้นหัวใจด้วยเช่นกัน

“ไม่นะ!!!!ยามาโมโตะ!!!!” ร่างเล็กร้องไห้ออกมา ร้องเรียกชื่ออีกฝ่ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเสียงแหบพร่า

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”
เสียงร้องดังขึ้นสึนะหันไปมองต้นเสียง ภาพที่เห็นทำให้ตาสีน้ำตาเบิกกว้าง
โกคุเทระนั่งพิงผนังสีดำเลือดกระเซ็นปาดเป็นทางบนกำแพง คอระหงส์ถูกปาดด้วยของมีคมตัดเข้าเส้นเลือดใหญ่เลือดไหลรินลงจนเสื้อโรงเรียนสีขาวคลุกไปด้วยสีแดงฉาน
ร่างเล็กเข่าอ่อน แรงจะขยับร่างกายหดหายไป ดวงตาจ้องมองเพื่อนจอมโวยวายสิ้นลมต่อหน้าต่อตา

“เอาละ…”เสียงใสๆที่แฝงด้วยความเยือกเย็นจนทำให้ขนลุก ดังจากข้างหลัง
ดวงตาสีน้ำตาลหันไปจ้องมอง เด็กหนุ่มผมเขียวกำลังเหยียดยิ้ม ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด ดวงตาสีครามจ้องมองเหมือนตุ๊กตาผีไร้ความรู้สึก

“ไปกับผมซะดีๆ”
.
.
.
“ ไม่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

เสียงร้องลั่นของสึนะดังขึ้น ทำให้คนใช้ในบ้านของฮิบาริกันแตกตื่นตกใจ “เกิดอะไรขึ้นนะ” เหล่าคนใช้พูดอย่างหวาดกลัว

ฮิบาริเองก็เช่นกันทันทีที่ได้ยินเสียงของสึนะ ร่างสูงก็รีบวิ่งออกจากห้องนอนทั้งชุดนอนยูกาตะสำหรับนอนสีดำ
ร่างสูงเปิดประตูเข้าไปพบร่างบางที่ทั้งดิ้น ทั้งกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง จนที่นอนกระจัดกระจายยับยู่หยี่
ร่างสูงวิ่งเข้าไปล็อกตัวร่างบางไว้ แต่สึนะก็ยังคงดิ้นแรงจนศอกเข้ากระแทกปากของฮิบาริ
ความเจ็บและความเค็มที่รู้สึกได้ ดูถ้าเมื่อกี๊จะทำให้เขาปากแตกจนฮิบาริอดไม่ได้ที่จะโมโห

-แก...เจ้าสัตว์กินพืช...- ฮิบาริจึงใช้แรงทั้งหมดกดตัวสึนะที่ดิ้นทุรนทุรายลงบนที่นอนลูกฝูก มือบางที่ปัดป้องไปมาถูกมือหนาจับตรึงไว้ ร่างสูงเข้าประกบจูบอย่างรุนแรงลิ้นเข้าตวัดอย่างชำนาญ จนสึนะเริ่มรู้สึกถึงความเจ็บแปล๊บที่ปากตัวเอง รสชาติเค็มที่ลิ้นน้อยสัมผัสได้ ข้อมือทั้ง2 ที่รับรู้ถึงแรงกดจนทำให้ชา

ร่างบางค่อยๆหยุดดิ้นลง ดวงตาสีน้ำตาลค่อยๆลืม
“!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” สึนะตกใจเมื่อสิ่งที่พบคือภาพใบหน้าเคร่งขรึมที่เต็มไปด้วยความโกรธกำลังจูบเขาอย่างดูดดื่ม ปากถูกปดขยี้ปิดสนิท รุนแรง.....จนหายใจไม่ออก.....

เมื่อเห็นว่าสึนะรู้สึกตัวก็ค่อยๆถอนริมฝีปากออก ดวงตาคมจ้องมองตาสีน้ำตาลเบิกกว้าง แววตาไร้ซึ่งการรับรู้
“ซาวาดะ” ฮิบาริเรียกชื่ออีกฝ่าย สึนะสะดุ้งใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา
น้ำตาแห่งความกลัว......และความโกรธ....เสียใจ.......

สึนะไม่รู้จะแสดงอารมณ์ยังไง มันซ้อนทับไปหมด ปวดหัว.....ปวดหัวเหลือเกิน......

“ซาวาดะ” ฮิบาริเรียกชื่อเขาซ้ำอีกครั้ง แต่ดูเหมือนเสียงจะไปไม่ถึง สติของร่างบางดับวูบตรงนั้น

เรือนผมดำจ้องมองรุ่นน้องที่สลบไป แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่.......คงปล่อยไว้ตรงนี้ไม่ได้แล้ว.......

บรรดาคนใช้รีบวิ่งมาดูที่เกิดเหตุแต่พอมาถึงก็พบเจ้านายของตนที่อุ้มร่างบางออกมา
“คุณหนู...เกิดอะไรขึ้นค่ะ” แม่บ้านชราถาม “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...แต่ยังไงพวกเธอช่วยเก็บกวาดห้องให้ด้วยก็แล้วกัน”
ร่างสูงเดินจากไป ทิ้งงานไว้ให้คนใช้สานต่อ แต่เมื่อเหล่าคนใช้ไปถึงก็ต้องตะลึงกับสภาพที่เห็น
ผ้าปูที่นอนยับ ข้าวของกระจัดกระจายแบบนี้ แถมสภาพของแขกผู้มาเยือน...........

นี้คุณหนูคงไม่.......................................................

ทิ้งเป็นปริศนาให้เหล่าคนใช้ต้องค้นหา และซุบซิบนินทากันไปอีกนาน


TBC

>___________,<!! คุณฮิบะโกรธถึงขนาดปล้ำจูบสึนะเลยรึ OoO!
หนูสึนะถึงกับสลบไปเลยเป็นอะไรไปอ่าสึนะ!~~~~~

พาส 5 มาแล้วก็มีความสุขจริงๆเลยน้า..สึนะน่าร๊ากกกกกกก!!เอิ๊กๆ
พี่ฮิโหดไม่เปลี่ยนแปลงแต่บางทีก็อ่อนโยนซ้า!!!!!

จะรออ่านตอนต่อไปน่ะจ๊ะ^^~

ตอนที่ 4 ท่านฮิแอบหวานนะคะ แหม~ มีเช็ดข้าวที่แก้ม >////< สมควรแล้วที่ซือคุงจะหน้าแดง อิอิ แต่ตอนที่ 5 เนี่ยสิ!!!! โฮกกกกกกกกกกกก ฝันร้ายจนละเมอแบบนี้อีกบ่อยๆก็ดีนะซือคุงงงงงงงง แม่ยกอย่างพวกเราแม่ๆจะได้กรี๊ดกันอย่างตอนเน้~~~!!! นึกว่าจะต่อยให้ซือคุงตื่น แต่ที่ไหนได้....ท่านฮิแจ่มมากคร่า~!!!!

ปล.ซือคุงฝันน่ากลัวมากเลยนะลูก (ท่านบลัดบรรยายซะเห็นภาพ T^T)
ปปล.บรรดาคนใช้คิดไปกันถึงสุไหงโกลกแล้วชิมิ อิอิ

ซือคุงน่าสงสารจังเลย