•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อ๊าก คิดแผนอะไรกันยะ O_O

ท่านฮิ~~~~ น่ารักอ้ะ (ผัวะ! โดนทอนฟาซัดไปไกล180เมตร)
สึนะจังน่ารักอ่ะดี้~~ จีบป่าวๆๆๆ 555555

เหมือนสามีภรรยาเลยอ๊าง T T คอยดูแลกันแบบนี้ อะฮึ

รอตอนต่อไปค่ะ ความสัมพันธุ์ก้าวหน้าสุดๆ 555555

Part 12


ทั้งคู่กลับมายังเรือนญี่ปุ่นโบราณ สถานที่ที่เรียกว่าบ้านของชายผู้มีชื่อว่าฮิบาริ เคียวยะ
ทันทีที่มาถึง เหล่าคนใช้ก็รีบกุลีกุจอนมาซักถามการหายตัวไปของทั้ง 2 คนด้วยอาการเป็นห่วง
ร่างสูงที่ทั้งเนื้อทั้งตัวชุ่มด้วยเลือดและคราบอาเจียนที่ไม่ได้ซักมาตั้งแต่เมื่อวานเริ่มจะส่งกลิ่นไม่พึ่งประสงค์ออกมา ทำให้ใบหน้าของคนใช้ตื่นตระหนกกว่าเก่า “ตายแล้ว!!คุณหนูเลือดนั้น…”

“เผอิญมีเรื่องนิดหน่อย ไม่มีอะไรมากหรอก” เสียงทุ้มเรียบกล่าวราวกับไม่มีอะไรหนักหนาสาหัสนัก
ร่างสูงเดินนำเข้าบ้านไปโดยมีสึนะและคนใช้ทั้งหลายตามไปทีหลัง
“ฉันจะพักผ่อนซะหน่อย อย่าให้ใครมารบกวนละ” ร่างสูงสั่งหญิงชราผู้มีฐานะเป็นหัวหน้าคนใช้
ดวงตาสีนิลเหลือบมองร่างบางที่ถูกคนใช้หญิงทั้งหลายซักถามอย่างเป็นห่วง

"ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกค่ะ อิฉันจะดูแลให้เอง” หญิงชราพูด ใบหน้าคมรีบหันหน้าออกจากจุดที่สึนะยืนอยู่
“ ไร้สาระ” ฮิบาริตอบเสียงห้วนๆ แล้วก้าวเดินไปห้องตัวเองอย่างรวดเร็ว
จึงไม่อาจเห็นหญิงชราที่ยิ้มในอาการของเจ้าของบ้านเย็นชา ก่อนจะหันมามองสึนะที่กำลังขอบคุณในความเป็นห่วงของเหล่าคนใช้ แม่บ้านชราแอบมองร่างเล็กด้วยสายตาอบอุ่น


สึนะมองซ้ายทีขวาทีอย่างกระวนกระวาย ร่างเล็กเดินอย่างเร่งรีบจนไปชนกับร่างนึงเข้า
“ขอโทษครับ” หนุ่มผมน้ำตาลเงยหน้าขึ้นก็พบกับหญิงชราที่ถือข้าวต้มมาให้เขาวันที่มาอยู่บ้านฮิบาริวันแรก
ตาสีเทาอมดำมองคนที่กล่าวขอโทษอย่างอ่อนโยน ก่อนจะยิ้มอย่างไมตรี “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ว่าแต่คุณซาวาดะหาอะไรอยู่หรือค่ะ”

“คุณฮิบารินะครับ เขาหายไปไหนก็ไม่รู้” สึนะพูดอย่างร้อนรน สีหน้ากระวนกระวายนั้นทำให้หญิงชราอดขำไม่ได้ “คุณหนูนอนพักอยู่ที่ห้องนอน ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ”
เมื่อได้ยินคำตอบ ร่างเล็กก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก “ขอบคุณนะครับ” สึนะโค้งตัวอีกครั้งแล้ววิ่งจากไป

-ห่วง?.......งั้นหรอ -

ห่วง?.......เราเป็นห่วงเขาขนาดนี้เลยหรอ ทำไมกันนะ ………….

“คุณทาโนะ....” เสียงของหญิงสาวคนใช้ ทำให้หญิงวัยชราร่างเล็กต้องหันกลับไป “มีอะไรหรือ”
“เมื่อกี๊ดิฉันสวนทางกับคุณซาวาดะ ท่าทางเร่งรีบจังเกิดอะไรขึ้นรึเปล่าค่ะ”
ทาโนะหัวเราะเบาๆ “ก็ไปหาคุณหนูนั้นแหละ” หญิงสาวตาเบิกกว้างอย่างตกใจ
“แบบนี้คุณซาวาดะก็ตกอยู่ในอันตรายสิ!! คุณหนูยิ่งหงุดหงิดง่ายด้วย ยิ่งถ้าถูกรบกวนจนตื่นละก็....”
แค่คิดก็ขนลุกไปทั้งตัว ว่าแล้วร่างสูงโปร่งของหญิงสาวรีบวิ่งไปห้ามปรามผู้ที่คาดว่าจะซวย แต่ก็ถูกแม่บ้านชราห้ามไว้
"ไม่ต้องห่วงไปหรอก ถ้าเป็นคุณซาวาดะรับรองไม่เป็นอะไรแน่”

ร่างบางครุ่นคิดไปตลอดทาง นั้นสิ ทำไมเขาต้องห่วงชายคนนี้หนักหนาด้วย และอีกอย่างคนที่แข็งแกร่งแบบนั้นไม่เห็นมีอะไรต้องเป็นห่วงนี้นา

สึนะหยุดเดินเมื่อมาถึงประตูห้องนอนของร่างสูง เจ้าของผมสีน้ำตาลจึงตัดสินใจเคาะประตูขออนุญาต


ก๊อกๆๆๆๆ

ไม่มีเสียงตอบ และอีกอย่างประตูก็ไม่ลงกลอนด้วย สึนะจึงถือโอกาสเปิดประตูเข้าไป
ห้องคุ้นตาที่สึนะเคยนอน เตียงนอนสำหรับ 1 คนแต่กว้างพอที่ยัดเขาเข้าไปร่วมนอนได้

คิดแล้วก็เวทนาในความตัวเล็กของเขาจริงๆ …………….


บนเตียงนั้นมีร่างที่เขาตั้งใจมาหาหลับใหลอยู่ สึนะก้าวเดินเข้าไปหาอย่างเบาๆ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายตื่น ความเงียบในห้องทำให้สึนะได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนที่อยู่ในห้วงนิทรา
เรือนผมน้ำตาลรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก รอยยิ้มผุดบนใบหน้านวล ร่างบางทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นใกล้เตียงมองใบหน้าคนที่หลับ แล้วเลื่อนลงมายังบาดแผลที่ถูกปิดด้วยผ้าพันแผลสีขาวที่เปื้อนเลือดเป็นวงด่างออกมา

-เลือดยังไหลไม่หยุดสินะ – ใบหน้าจ้องมองแผลไหล่ซ้ายของฮิบาริอย่างกังวล แม้จะไหลน้อยลงกว่าครั้งที่แล้ว
แต่ยังไงก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี

นัยส์ตาสีน้ำตาลเหม่อลอยไปเรื่อยๆ จนสะดุดเข้ากับกรอบรูปสีน้ำตาลตรงโต๊ะข้างๆหัวเตียง ร่างเพรียวลุกขึ้นเดินเข้าไปมองรูปในนั้น รูปของชายร่างสูงอายุราว 25-26 ปี ใบหน้าขรึม ผมสีดำสนิท ดวงตาสีนิลคมฉายแววไม่หยี่ระต่อสิ่งใดยืนเคียงคู่กับหญิงสาววัยเดียวกัน ผมสีน้ำตาลยาวสลวย ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตที่ดูอ่อนโยน
-ใครกันนะ- สึนะมองรูปถ่ายคู่อย่างสงสัย มองแค่ครั้งเดียวก็ทำให้สึนะรู้สึกอดปลื้มไม่ได้
ฝ่ายชายดูเป็นผู้น่าเกรงขาม สง่างาม ใบหน้าหล่อเหลา ในขณะที่หญิงสาวกับงดงามราวกับนางฟ้าผู้เมตตา

เสียงเปิดประตูดังขึ้น หญิงชราคนนั้นปรากฏตัวอีกครั้งพร้อมส่งยิ้มให้สึนะเช่นเคย
“ท่าทางคุณหนู คงจะอาการหนักพอควรเลยนะค่ะ” เสียงแหบๆของสาววัยแก่ดังขึ้น แม่บ้านเดินเข้ามาหาคนที่หลับใหลก่อนจะใช้มือที่เหี่ยวย่นปัดปอยผมสีดำสนิทของฮิบาริ อย่างรักใคร่และเอ็นดู

สึนะจ้องมองการกระทำของหัวหน้าแม่บ้านอย่างไม่วางตา การกระทำแบบนี้ถ้าเป็นคนอื่นละก็คงโดนตะเพิดออกมา หรือไม่ก็ระบบไปทั้งตัวจากทอนฟาเป็นแน่

คุณยายคนนี้ เป็นใครกันแน่!?

หนุ่มน้อยตื่นจากความคิดเมื่อหญิงชราลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะเรียกสึนะให้ออกมาจากห้อง
“คุณซาวาดะ ปล่อยให้คุณหนูพักผ่อนคนเดียวไปก่อนเถอะค่ะ” สึนะพยักหน้า ร่างบางเดินตามหลังของหญิงชรา
พอจะพ้นเขตห้องนอนของฮิบาริ สึนะหันกลับไปมองคนที่หลับอย่างสงบก่อนจะปิดประตูห้องลง

ด้วยความสงสัยที่คงค้างคาใจอยู่ ร่างบางตัดสินใจเดินตามแม่บ้านผู้มากปริศนาผู้นี้ไปเรื่อยๆ จนถึงสวนในบ้านที่เต็มไปด้วยต้นไม้เขียวที่มีการจัดวางอย่างเรียบร้อย บ่อน้ำพุที่ไหลเอื่อยเบาๆ ผู้ถูกตามนั่งลงตรงระเบียงไม้ก่อนจะหันมายิ้มให้ชายหนุ่มหนาหวาน “มีอะไรหรือค่ะ คุณซาวาดะ”

สึนะนิ่งเงียบนาน จนได้ยินแต่เสียงนกร้องในสวนและเสียงน้ำไหลจากกระบอกไม้ไผ่
“คือ.......” สึนะทำลายความเงียบนั้นลง “คุณเป็นใครหรือครับ ดูคุณสนิทกับคุณฮิบาริ.....”
คนถูกถามหัวเราะเบาๆออกมา ทำให้สึนะรู้สึกอาย จึงรับงุดหน้าลงเข้าไปใหญ่
เสียงหัวเราะหยุดลง ดวงตาสีเทาอมดำมองคนหน้าแดงด้วยสายตาเอ็นดู มือเหี่ยวย่นผายออกให้สึนะนั่งลงข้างๆตัว

เด็กหนุ่มทำตามอีกฝ่ายด้วยท่าทางเก้งก้าง ถึงแม้จะเป็นเพียงแม่บ้านแต่กริยา ท่าทางดูเป็นผู้ดีอย่างบอกไม่ถูก
จนสึนะอดไม่ได้ที่จะประหม่าต่อหน้าคนๆนี้
“ อิฉันชื่อริทซึกิ ทาโนะ เป็นแม่นมของคุณหนูค่ะ” ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างขึ้น


หมายความว่าหญิงชราผู้นี้ ก็คือแม่นมของคุณฮิบาริอย่างงั้นหรอ!


-มิน่าละ สายตาที่มองคุณฮิบาริถึงได้ดูอ่อนโยนเหมือนแม่ที่มองลูกไม่ผิดเพี้ยน –

“แล้วที่บอกว่าคุณฮิบาริอาการหนักนี้ หมายความว่ายังไงกันแน่ครับ” สึนะถาม
“คุณหนูมีเรื่องตีกับคนไม่เว้นแต่ละวันก็จริง แต่ทุกครั้งที่กลับมาคุณหนูก็จะดำเนินกิจกรรมตามปกติเหมือนไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเสมอ”

สึนะอ้าปากค้าง แม้จะกลับมาบ้านเลือดท่วมตัว(เลือดของผู้เคราะห์ร้าย)หมายความว่าคนบ้านนี้ก็เห็นเป็นเรื่องชิวๆงั้นหรอ

สุดยอดจริงๆคุณฮิบาริ.......ไม่มีความรู้สึกเอียนหรือผิดอะไรกับเขาบ้างรึไงนะ......

“แต่ว่าครั้งนี้แม้คุณหนูจะไม่พูดเรื่องแผลที่ไหล่ซ้าย แต่พวกเราคนใช้ก็สังเกตเห็นได้ และถึงแม้จะไม่แสดงความรู้สึกออกมา แต่อิฉันก็รู้ว่าคุณหนูต้องอาการหนักพอควรแน่ ถึงได้เข้านอนแต่หัววันแบบนี้ ”

สึนะก้มหน้าลง ดวงตาคู่งามจ้องมองมือเล็กๆของเขาที่สั่นระริก

นี้เราจะปกป้องใครไม่ได้เลยหรือ


หรือจริงๆแล้วเราเป็นตัวถ่วงกันแน่


ขนาดคนเก่งกาจอย่างคุณฮิบาริก็ยัง.............บาดเจ็บเพราะเรา............................

ทันใดนั้นความหยาบกร้านก็เข้าสัมผัสแก้มใสของสึนะ มือเหี่ยวแห้งของทาโนะแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นจนทำให้ใจที่สับสนและเศร้าหมองของสึนะค่อยๆหายไป
“คุณหนูเป็นคนเก่ง อิฉันรู้ดี ไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ” เสียงอ่อนโยนช่วยบรรเทาจิตใจของสึนะ รอยยิ้มไร้เดียงสาผุดขึ้นบนใบหน้าสวย


“เห็นที อิฉันคงต้องไปทำงานต่อแล้ว ขอตัวก่อนนะค่ะ” ทาโนะลุกขึ้นอย่างช้า แล้วเดินหันหลังกลับเข้าบ้าน
“เดี๋ยวครับคุณทาโนะ” เสียงเรียกของสึนะ หญิงชราจึงหยุดเดินแล้วหันกลับมา “มีอะไรหรือค่ะ”

“อะ...เออ...เปล่าครับ..มะ..ไม่มีอะไรครับ” สึนะยิ้มแห้งๆแล้วโค้งตัวขอโทษ ทาโนะยิ้มเช่นเคยก่อนจะโค้งตอบแล้วหายเข้าไปในบ้าน ร่างบางถอนหายใจ ดวงตาจ้องมองก้อนเมฆที่ลอยเอื่อยใต้ท้องฟ้ายามเย็น
“ความจริง...เราก็ยังมีเรื่องอยากถามตั้งเยอะ...แต่ว่า...”
ถ้าถามมากไป ก็กลัวว่าจะโดนหาว่าสอดรู้อีก แต่ถึงยังไงก็อยากรู้ อยากรู้จักคนไร้ความรู้สึกอย่างฮิบาริให้มากกว่านี้ อยากรู้อะไรหลายๆอย่างในตัวคนๆนั้น

“โอ๊ยยย นี้เราจะสนใจเรื่องของเขาไปทำไมเนี้ย!!” สึนะบอกกับตัวเอง ร่างเล็กส่ายหัวฟูๆไล่ความคิดสาระแนออกไปจากสมอง แต่เรือนผมน้ำตาลก็ต้องสะดุดกับประโยคหลังที่ตัวเองพูดไปเมื่อกี้

...................................................สนใจ!?

“!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ใบหน้าสวยขึ้นสีทันที แดงเถือกไปถึงหู สึนะรีบวิ่งเข้าบ้านอย่างไม่รีรอ

-สนใจงั้นหรอ...สนใจคุณฮิบาริ –

นี้เรา.....คงไม่ได้หลงรักคุณฮิบาริหรอกนะ


ร่างเล็กก้าวจ้ำอ้าวๆ โดยไม่ได้สังเกตสายตาของทาโนะที่มองชายร่างบางอย่างเงียบๆ
รอยยิ้มแต่งแต้มขึ้นบนใบหน้าของผู้มากประสบการณ์ นัยส์ตาสีเทาลอบมองแผ่นหลังเล็ก
-คุณซาวาดะนี้ ไร้เดียงสาจริงๆ –
“ สุดท้ายนายหญิงตระกูลฮิบาริก็ไม่พ้นลักษณะนี้จนได้นะค่ะ คุณผู้ชาย” หญิงชราหันไปมองรูปคู่ชายหญิงขนาดใหญ่ที่แปะอยู่ในห้องรับรองแขก รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าราวกับกำลังสื่อสารกับคนทั้ง 2ในรูป
.
.
.
.
.
“อืมๆเข้าใจแล้ว ช่วยส่ง FAX มาให้ฉันด้วยละ” เด็กทารกวางหูโทรศัพท์ลง เด็กชายวัย 5 ขวบในชุดสูทสีดำนั่งพิงพนักเก้าอี้ มือเล็กหยิบแก้วกาแฟรสโปรดไม่เข้ากับวัยมาจิบรอ
ผ่านไป 2 นาทีสัญญาณFAX ดังขึ้น นิ้วเล็กกดปุ่มรับสัญญาณ เอกสารขนาดA4ค่อยๆทยอยออกมาเรื่อยๆ จนในถึงแผ่นสุดท้าย เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ทารกชายรับขึ้นมา “อืม...เอกสารอยู่ในมือฉันแล้ว งั้นแค่นี้ก่อนละกัน”

เมื่อวางหูโทรศัพท์ลง เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนดังขึ้นจากข้างหลัง
“ได้เรื่องจากหน่วยข่าวกรองแล้วหรอ รีบอร์น”
“ก็นิดหน่อย......ดูท่าพวกนี้จะไม่ธรรมดาแล้วละอิเอมิสึ” อัลโกบาเลโน่กล่าวเสียงเครียด พร้อมยืนเอกสารที่พึ่งได้รับมาให้ชายวัยกลางคนดู

“นี้มัน...” อิเอมิสึเบิกตากว้าง ภาพศพของชายใส่สูทราวๆ 8 -9 คนที่ถูกฟันจนเละไม่มีชิ้นดี ด้วยอาวุธที่คาดว่าน่าจะเป็นดาบหรือของมีคมอะไรซักอย่าง ผู้มากประสบการณ์แค่มองแวบเดียวก็รู้ได้ทันที ว่านี้เป็นการฆ่าที่มีกระบวนท่าและมีฝีมือสูงมากจนน่ากลัว เพราะใบหน้าของผู้ที่ตายมีแต่เพียงความหวาดกลัว ไม่ได้มีสีหน้าเจ็บปวดแต่อย่างใดแสดงว่าเป็นการลงมือที่รวดเร็ว แม่นยำ จนผู้ตายไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

มันไม่ใช่การฆ่าเรื่อยเปื่อย แม้ตำรวจจะลงข่าวว่าเป็นเพียงการตีกันของแก๊งอันธพาลแถวๆนั้น แต่ภาพในรายงานที่หน่วยข่าวกรองวองโกเล่แฟมิลี่ได้มา สร้างความเครียดให้ทั้ง 2 คนได้เป็นอย่างดี
“ฝีมือขนาดนี้ พวกผู้พิทักษ์ในตอนนี้คงไม่มีทางสู้ได้แน่” ชายวัยกลางคนวางเอกสารลงบนโต๊ะทำงานของนักฆ่าจิ๋ว “รีบอร์น ส่งสึนะกลับมาเถอะ ให้ไปอยู่ในที่กบดานของวองโกเล่ที่อิตาลีก่อนก็ได้”

รีบอร์นส่ายหน้าเป็นคำตอบ อิเอมิสึทำท่าจะเถียงแต่ก็ถูกรีบอร์นชิงพูดก่อน
“ฉันรู้ว่านายเป็นห่วงลูก แต่ต่อให้เราส่งสึนะไปที่นั้นก็ใช่ว่าจะปลอดภัย เผลอๆอาจถูกพวกมันชิงตัวไปโดยที่
บรรดาผู้พิทักษ์ก็ได้แต่ยืนสลอนที่ญี่ปุ่นโดยทำอะไรไม่ได้ก็แค่นั้น” คำพูดที่มีเหตุผลของรีบอร์น
ทำให้อิเอมิสึนิ่งเงียบไป

“ไม่ต้องห่วงหรอกนะ สึนะอยู่ที่นั้นปลอดภัยที่สุดแล้ว” รีบอร์นพูดปลอบ
ร่างสูงใหญ่ถอนหายใจ ก่อนจะถามกลับ “เราจะรู้ได้ไง ถ้าเกิดวันดีคืนดีเจ้าพวกนั้นเกิดบุกเข้ามาละ”
เด็กทารกยิ้มขึ้น จนชายวัยกลางคนต้องขมวดคิ้วลงอย่างงงงวย
กับรอยยิ้มแปลกประหลาดของอัลโกบาเลโน่

“อิเอมิสึ นายรู้จักฮิบาริ เคียวยะดีแค่ไหน ”



TBC
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ครั้งนี้ไม่ตอบเม้นท์นะค่ะ เผอิญช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลาว่างเลย เรียนพิเศษอย่างเดียว - -" เหนื่อยโคตร....

แสดงว่าแม่คุณฮิก็ต้องคล้ายๆสึนะ หุๆๆ ทูน่าเอ๊ย คิดเรื่องเค้าซะขนาดนี้แล้ว เค้าเรียกว่า "หลงรัก" แล้วล่ะจ๊า ^o^

คุณฮิสภาพแบบนี้ ถ้าโดนศัตรูบุกจริงๆน่าจะสู้ไม่ไหวหรอก =w=" หากำลังเสริมด่วน (เหลือใครอีก มุคุโร่? มาช่วยหรือมาป่วนกันแน่ ฮา)

เฮ้อ

เริ่มรู้ใจตนเองซักที


คุณป้าพูดเป็นในๆนะ

ว่า คุณพ่อของท่นฮิ ก็เป็น 55+

ทูน่า เป็นห่วงท่านฮิ น่ารักกกกกกกกกกก

ท่านฮิแพ้ใจตัวเองจนต้องรีบเข้านอนพักผ่อนเลยเหรอเนี่ย

ซือคุงท่าจะผ่านด่านคุณแม่นมของท่านฮิแล้ว

แล้วศัตรูของหนูซือต้องการอะไรกันแน่

อย่ามารังแกหนูซือนะ จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ >.<

ซือคุง ปากแข็ง (หรือยังสับสนในตัวเองอยู่ลูก)

หนูหลงรักคุณทั่นฮิบาริเข้าแล้วล่ะ อย่าโวยวายไปเลย

เอ็งได้เป็น (ว่าที่) สะใภ้ตระกูลฮิบาริแน่นอน

ว่าแต่คุณทาโนะ เป็นสาวก วายแน่ๆ ถึงไม่แปลกใจ เหอๆ

ส่วนด้านคุณป๋า อย่าประเมิน ปิศาจที่ชื่อว่าฮิบาริ เคียวยะ ต่ำไปนา รายนั้นยิ่งกว่าปิศาจซะอีก

รีบมาต่อเร็วๆ นา >0<

ปล. ว่าแต่ศัตรูมันต้องการอะไรจากหนูซือกันแน่อ่ะ ไม่ใช่หวังกดน้า ฮิบาริซังกดได้คนเดียว >0<
ปล.2 คุณพ่อทั่นฮิก็เป็น...เอ่อ....แบบนั้นด้วยเหรอ (ดีว่าฮิบาริซังหลับ ไม่งั้นโดนเจื๋อนแหงมๆ)

ครึๆๆๆๆ นั่นน่ะนะทูน่าจ๋า มันคืออาการของคน "หลงรัก" เข้าให้แล้วเต็มๆเลยล่ะจ๊า ไม่มีทางเป็นอื่นเด็ดๆ!!

สังเกตุอยู่เหมือนกันว่ารุปฝ่ายคุณแม่ผมสีน้ำตาล เอิ่ม . . . เริ่มสะกิดนิดๆ พอมาเจอประโยครคุณแม่นม . . โฮกกกก ทูน่าเหมือนคุณแม่ท่านฮิ!!!!

มิน่า . . ท่านฮิถึงออกอาการใจดีกับหนูทูน่าเป็นพิเศษ เหอๆๆๆๆ

มาต่ออีกเร็วๆนะจ๊ะฮานะจัง(เรียกแบบนี้ได้ชิมิ?) แมวดำจะรออ่านจ้า ^^

ในที่สุดซือคุงก็รู้ใจตัวเองเสียที(นั่งเชียร์อยู่ตั้งนาน)

ลูกนิสงสัยรสนิยมตรงกะพ่อเนอะ

เดาว่าสึนะคงคล้ายแม่ของฮิคุงใช่ป่าว ?

สึนะ จุ้ ๆ

หลงรักแล้ว

ฟันธง!!!

ท่านฮิมีแม่นมด้วย!!!

ในที่สุดก็ได้กลับมารังรักอีกรอบ
คู่นี้เริ่มเข้าสู่ความสงบ

...แล้วเมื่อไรยามะจะฟื้นหนอ...

เอ้ือวหนูทูน่าไร้เดียงสาได้ใจจริงๆเลยเนี่ย
แล้วคุณี่ท่านแอั่นแน่แอบชอบสไตล์เดียวกับคุณพ่อก็ไม่บอก
หนูทูน่าของเราไปคล้ายคุณแม่ของคุณพี่ท่านนีเอง
แอบตกใจเหมือนกันนะเนี่ยที่คุณพี่ท่านแอบติดแม่
ปล.เพิ่งติวมาไ่ม่สามารถจะเม้นท์มากได้
เพราะกำลังมึนอย่างแงรถ้าเกิดเจออะไรปแลกๆก็อย่าตกใจตอนหน้าจะเม้นท์ให้เยอะๆน้า

เม้นท์จ้า

ในที่สุดก็หาเวลามาเม้นให้จนได้



Ayafee

มุคุโร่มีบทแน่ แต่จะมาช่วยหรือมาป่วนก็ต้องดูกันต่อปายยยยย


jaja

ความจริงซือคุงน่าจะรู้ใจตัวเองมานานแล้ว แต่เพราะความบื้อ (!?)

ผลัก!!!!หมัด x GLOVE ซัดเข้าให้


wrightia

ด้วยท่าทาง และนิสัย รวมถึงหน้าตาของหนูซือที่คล้ายใครบางคน ก็เลยทำให้ได้รับการพิจารณาว่า

อาจเป็นนายหญิงของตระกูลฮิบาริค่ะ (เผลอสปอยรึเปล่าเนี้ย)


tsuna27

คุณยายแกเริ่มสังเกตพฤติกรรมของคุณหนูตัวเองที่แปลกๆไป ด้วยการที่แกอายุก็ปูนนี้เลยดูออกว่าเด็กๆเข้าคิดกันยังไงค่ะ


ansuz

คุณแมวดำเดาถูกบางส่วนนะค่ะ

ส่วนเรื่องชื่อนี้ เราไม่ถือหรอกค่ะ +5555


thitapa

ดีใจกับซือคุงด้วยละกัน ที่รู้ตัวเองซะที


aiwendil

คนโบราณเขาว่า เชื้อไม่ทิ้งแถว

ลูกเป็นไง พ่อแม่ยอมเป็นอย่างงั้น

ส่วนที่เดาว่าแม่ฮิบารินั้นคล้ายสึนะไหม ก็ต้องดูต่อไปละค่ะ

แต่บอกให้อย่างนึงว่า ฮิบาริถอดแบบพ่อมาเปะๆเลย



Omi

ฟันธงด้วยเช่นกัน เอิ๊กๆๆ

จะว่าไปเราลืมยามะไปเลยนะเนี้ย (รังสีอำมหิตแผ่จากแม่ยก 80 )

ล้อเล่นค่ะไม่ลืมหรอก ยังไงก็ต้องลุ้นต่อไปละค่ะ


kokushiyoku

55555 ดูลูกชายก็ควรดูที่พ่อจริงไหมค่ะ

(เค้ามีแต่ดูนางให้ดูแม่ไม่ใช่หรอ) - -

เราอ่านเม้นท์ล่าสุด รู้สึกว่ามีหลายคนคิดว่าพ่อคุณฮิบาริเป็น...........เออ.....ชอบผู้ชายอะไรทำนองนี้รึเปล่าค่ะ

คือพ่อท่านฮิไม่ได้ชอบผู้ชายนะค่ะ ถ้าเราเขียนให้เข้าใจผิดก็ขอโทษด้วยนะค่ะ

รังสีอำมหิตแผ่มา พอหันไปก็พบกับ..............0[]0

ฮิบาริ : แกเล่นถึงพ่อฉันเลยเรอะ...

me//แอ๊ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ไปนอนเป็นศพเรียบร้อย T^T
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


Part 13


ใบหน้าคมค่อยลืมตาขึ้นดวงตาสีนิลมองไปยังนาฬิกาปลุกที่ตั้งอยู่ตรงหัวเตียง
-เที่ยงแล้วหรอ - ก่อนจะยันกายลุกขึ้นจากเตียง ฮิบาริปลดกระดุมชุดนอนออกก่อน ดวงตาสีนิลมองแผลกระสุนที่พันผ้าไว้
ชายหนุ่มถอนหายใจออกมายาวๆ แล้วเดินเข้าไปหยับเสื้อในตู้เสื้อผ้าออกมาเปลี่ยน

แม้วันนี้จะเป็นวันเสาร์พอดี แต่ก็มีงานที่ต้องทำในฐานะหัวหน้าคณะกรรมการนักเรียนจนล้นมือกองอยู่ที่โต๊ะ
ถ้าเป็นปกติเขาคงจะแต่งชุดนักเรียนไปโรงเรียนเพื่อเคลียร์งานแล้ว
ทว่าเนื่องจากเหตุการณ์เมื่อวานที่เกิดขึ้นเขาฮิบาริจึงตัดสินใจดองงานไว้และขอพักอยู่บ้านเงียบๆน่าจะดีกว่า

หลังจากแต่งตัวเสร็จ ฮิบาริในชุดอยู่บ้านเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์เดินออกมาจากห้อง
ระหว่างทางก็ได้ยินเสียงร้องของคนใช้ในครัวจนฮิบาริต้องประหลาดใจ
“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ เดี๋ยวพวกดิฉันทำเอง” เสียงหญิงสาวดังขึ้น
“ไม่เป็นไรหรอก ให้ฉันทำเถอะนะ รับรองฝีมือฉันไม่ห่วยแตกหรอก” เสียงใสๆตอบกลับมา
เป็นเสียงที่เขาจำได้ เสียงของเจ้าสัตว์กินพืชนั้น

ครืด!!!!!!!!!!!!!!!

เสียงประตูเปิดขึ้นพร้อมกับชายหนุ่มผมดำที่ทำหน้าตาเย็นชาไร้อารมณ์เป็นปกติเหมือนทุกที
“คะ...คุณหนู..” สาวใช้ในห้องครัว 3 คนร้องพร้อมกัน สึนะหันออกจากหม้อที่กำลังเดือดปุดๆ คาดว่าคงต้มหรือไม่ก็แกงอะไรซักอย่าง “พวกเธอออกไปก่อน”

พวกสาวใช้โค้งตัวก็จะรับเดินออกไป เหลือเพียงร่างบางในชุดผ้ากันเปื้อนและร่างสูงในเสื้อผ้าที่สึนะไม่เคยเห็นมาก่อน “ทำอะไรของแก งานแบบนี้ให้พวกคนใช้ทำก็ได้”
เสียงดุๆกล่าวขึ้น ทำให้สึนะก้มหน้าลง มือเรียวบิดผ้ากันเปื้อนไปมา ดวงตาสีน้ำตาลที่หลุบลง
“ ผมก็แค่ อยากทำประโยชน์ให้คุณฮิบาริบ้างก็เท่านั้น”


เงียบ............มีแต่ความเงียบ...ที่ครอบคลุมคนทั้งคู่ เว้นเพียงเสียงน้ำเดือดปุดๆ และเสียงแก๊ซจากเตาเท่านั้นที่ดังต่อเนื่อง
“ตามใจแก อยากทำอะไรก็ทำ” ฮิบาริพูดจบแล้วเดินออกจากห้องครัวไป ใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังที่ค่อยหายไป รอยยิ้มดีใจผุดขึ้นบนหน้า “เอาละ จะทำให้สุดฝีมือเลย...”


-อีกแล้ว – ฮิบาริมองห้องครัวที่เขาเดินออกมาจากจุดห่างไกลพอควร


พอเห็นสีหน้าแบบนั้นที่ไร......ก็อดไม่ได้ที่จะตามใจ..... ตั้งแต่ที่โรงพยาบาลแล้ว


คนอย่างเขาไม่มีทางยอมให้อะไรใครง่ายๆแน่ เขารู้ดี...........และก็เป็นอย่างนั้นมาตลอด


แต่ทำไม........พอเป็นเจ้าสัตว์กินพืชนี้.............................................................


เรากลายเป็นคนใจอ่อนตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ................................................



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มีต่อนะ

“มาแล้วครับคุณฮิบาริ” เสียงร่าเริงดังขึ้น พร้อมสึนะที่เดินเข้ามาพร้อมกับถาดชุดอาหารในมือ
ชุดอาหารดังกล่าวถูกจัดวางบนโต๊ะกินข้าว หน้าร่างสูงที่นั่งเงียบไม่พูดอะไร สึนะวางอาหารของฮิบาริเสร็จก็หันมาจัดวางของตัวเองบ้าง ดวงตาสีนิลจ้องมองร่างบางอย่างไม่วางตา แต่พอสึนะจัดอาหารเสร็จแล้วทรุดนั่งตรงเบาะด้านตรงข้าม
ฮิบาริก็เฉสายตาไปทางอื่นจนสึนะไม่อาจสังเกตเห็นได้
“เออ..ลองชิมดูสิครับ” สึนะพูด ฮิบาริหยิบตะเกียบขึ้นมา ความจริงอาหารที่ร่างบางทำมันก็เป็นแค่อาหารพื้นๆธรรมดา

แต่ทำไม......ใจถึงได้เต้นตึกตักแบบนี้ก็ไม่รู้........

ฮิบาริคีบไข่ม้วนเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างเงียบๆ อาหารกลืนลงไปในคอ สึนะที่จ้องมองจนตัวเกร็งจึงรีบถามทันที
“เป็นไงบ้างครับ” ฮิบารินิ่งเงียบ ไม่มีการตอบอะไรจนสึนะชักระแวง
-หรือเราจะทำไม่อร่อย- สึนะคิดได้ยังงั้นใบหน้าที่ดูจริงจังก็หดหู่ลง

“แกทำของแบบนี้เป็นด้วยหรอ” ฮิบาริถาม สึนะเงยหน้าขึ้น
“ครับ... คือผมอยู่กับแม่ 2 คนเลยต้องช่วยแม่เข้าครัวบ่อยๆนะครับ” ฮิบาริไม่พูดอะไรแล้วก็หยิบกับข้าวมากินต่อ

สึนะลอบมองอีกฝ่าย ถ้าเป็นแบบนี้แสดงว่าฝีมือเขาก็ไม่เลวร้ายมากจนอีกฝ่ายกลืนไม่ลง
ร่างบางจึงกินข้าวบ้าง ฮิบาริมองสึนะ ก่อนจะเลื่อนลงมามองอาหารที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง
-อร่อย...- ฮิบาริคิด แต่จะให้พูดตรงๆเขาก็ไม่กล้าพูด ทำไงได้เกิดมาไม่เคยชมใครเลยซักคน
แล้วยิ่งให้เป็นเจ้าสัตว์กินพืชนี้ก็ยิ่งแล้วใหญ่

เมื่อทางอาหารเสร็จสึนะก็เก็บจานเตรียมล้าง ก่อนจะออกจากห้องไป เสียงทุ้มก็ดังขึ้น
“เรื่องทำอาหาร ถ้าแกอยากทำฉันก็ไม่ว่าหรอกนะ” สึนะยิ้มหวานขึ้นทันที “ขอบคุณครับคุณฮิบาริ”

ร่างบางล้างจานพร้อมฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี

ดีใจ.............ดีใจที่ได้ทำประโยชน์ให้คุณฮิบาริ ขอแค่ให้เขารู้สึกว่าเรามีค่าก็ดีใจมากมายแล้ว............


“นี้เธอเป็นใครเข้ามาที่นี้ได้ไง” เสียงตะโกนโหวกเหวกของคุณลุงคนสวนดังขึ้น ทำให้สึนะต้องชะงักการล้างจานเปิดหน้าต่างพร้อมชะโงกหัวมองต้นเสียง
“อย่ามาขว้าวทางฉันนะ ถ้าไม่อยากไปตายละก็” เสียงคุ้นหูดังขึ้น ทำให้สึนะรู้ทันทีว่าเป็นใคร ว่าแล้วร่างบางก็รีบกระโจนวิ่งออกไปข้างนอกให้เร็วที่สุด

ไม่งั้นเกิดเรื่องใหญ่แน่.........................


“นี้แก...เป็นใครเนี้ย” ลุงแก่ร้องตกใจเมื่อคนใช้ผู้ชายทั้งหลายนอนสลบใต้กองเท้าของชายหนุ่มเรือนผมเงิน ร่างเพรียวบางและใบหน้าสวยที่ดูดุดัน ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องมองอย่างหาเรื่อง
“ถ้ามาขวางอีกละก็....ตายแน่” ไม่พูดเปล่าระเบิดที่ซ่อนไว้ตามตัวก็ถูกชักออกมา บรรดาพวกที่ขวางพากันถอยหนี
“หยุดนะโกคุเทระคุง” เสียงหวานดังขึ้นทำให้หนุ่มลูกครึ่งต้องหันกลับไปมอง ทันทีที่เห็นสึนะ กริยาก้าวร้าวก็เปลี่ยนเป็นสุภาพขึ้นทันที

“รุ่น 10!!!!!!!!!!!!!”

ไม่พูดเปล่าร่างเพรียวราวหญิงสาวก็กระโจนเข้ากอดสึนะแน่นเสียจนร่างบางหายใจแทบไม่ออก
“ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ ผมได้ข่าวว่ารุ่น 10 โดนดักทำร้ายระหว่างกลับกับไอ้โรคจิตนั้น”

ที่ไม่เป็นนะ........กำลังจะเป็นแล้ว หายใจไม่ออกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!

นัยส์ตาสวยมองเห็นสึนะหน้าเขียว จึงรีบปล่อยคนตัวเล็กออกจากอ้อมแขน
“ไม่เป็นไรนะครับ ผมดีใจไปหน่อยก็เลย......” สึนะอ้าปากสูดอาการหายใจให้เต็มปอด
“ไม่เป็นไรหรอกโกคุเทระคุง ฉันสบายดี”สึนะตอบพร้อมยิ้มให้ โกคุเทระคุกเข่าลงแล้วเอาหัวโขกกับพื้นดังโป๊กๆปากก็พูดขอโทษไปด้วย ทำเอาสึนะเสียวไส้เกรงว่าคนข้างหน้าจะหัวแตกก่อนซะนี้

“พะ...พอเถอะ..ลุกขึ้นมาเถอะนะฉันไม่โกรธอะไรหรอก แค่โกคุเทระเป็นห่วง...ฉันก็ดีใจมากแล้ว”
ใบหน้าสวยเงยหน้ามองหนุ่มผมน้ำตาลฟู ยอมทำตามที่อีกฝ่ายบอก
“ว่าแต่รู้ได้ไงว่าฉันโดนดักจับ” สึนะถาม
“ผมได้ข่าวจากคุณรีบอร์นนะครับ” เจ้ารีบอร์นงั้นหรอ หมายความว่ามันรู้เรื่องแต่ไม่ช่วยกันเลยเนี้ยนะ

หนอยยยยยยยย.........รีบอร์น!!!!!!!!!!!!!

สึนะคิดแค้นครูสอนพิเศษ คอยดูนะ...จะต้องถามให้รู้ความจริงให้ได้เลย..................



“แกมาทำอะไรที่นี้ ” เสียงเย็นเชียบดังขึ้น ทำให้สึนะถึงกับเหงื่อแตกทันที “คุณฮิบาริ...”
ร่างสูงเรือนผมดำปรากฏขึ้นจากด้านหลัง ไม่โผล่มาเปล่า

แต่ถือทอนฟามาด้วย!!!!! 0[]0

“ดะ...เดี๋ยวก่อนคุณฮิบาริ โกคุเทระคุงเขาแค่มาเยี่ยมผมเฉยๆ” ดวงตาสีนิลจ้องมองร่างเพรียวที่มองเขม็งไม่แพ้กัน

“เหรอ....แล้วที่คนใช้บ้านฉันนอนเจ็บตัวนั้นมันอะไร” ฮิบาริไม่พูดเปล่าร่างสูงพุ่งเข้าพร้อมทอนฟาที่เตรียมฟาดใส่โกคุเทระ ซึ่งอีกฝ่ายก็มีระเบิดในมือเหมือนกัน

ถึงโกคุเทระจะมีฝีมือดีไม่แพ้ใคร แต่ถ้าเทียบกับฮิบาริแล้วก็ยังห่างไกลนัก ยิ่งตอนนี้พี่แกท่าทางอารมณ์เสียซะด้วย “หยุดได้แล้วทั้ง 2 คน ถึงมาสู้กันตรงนี้แล้วได้อะไรขึ้นมา” สึนะตะโกนห้ามเสียงดัง
ทำให้ทั้ง 2 ที่ชักอาวุธมาถึงกับชะงัก “รุ่น 10...” เรือนผมเงินนิ่งเงียบแล้วเก็บระเบิด ก่อนจะหันมามองร่างสูง
“เพราะรุ่น 10 ห้ามไว้นะ” ร่างบางพูดเสียงแข็งใส่
“หึ....สัตว์กินพืชอย่างแกมีปัญญาทำอะไรฉันได้ แต่ถ้าอยากจะเป็นผีเฝ้าบ้านละก็ ฉันก็ไม่เกี่ยงหรอกนะ” หนุ่มผมดำตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยยัน

คำพูดของฮิบาริ ทำให้คนขี้วีนอย่างโกคุเทระถึงกับสติแตกอีกครั้ง “ปล่อยผมนะ!!รุ่น10 ผมจะอัดมัน!!!!”
“โกคุเทระคุง!!พอได้แล้ว!!!!” สึนะรีบเข้าไปล็อกตัวคนโวยวาย ถ้าเป็นปกติละก็คนที่ทำหน้าที่นี้จะเป็น
ยามาโมโตะแท้ๆ

…เวรกำจริงกรู....................... T_T


เนื่องจากเจ้าของบ้านไม่เต็มใจรับแขก ร่างเล็กจึงตัดสินใจไปส่งโกคุเทระ เพื่อกันสงครามที่อาจเกิดขึ้นอีก
“ขอโทษนะครับที่ทำให้รุ่น 10 ต้องลำบาก” โกคุเทระกล่าวเสียงหงอย “ทั้งที่ตั้งใจมาดูแลรุ่น 10 แท้ๆแต่ผม..”
สึนะยิ้มให้อย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้ไม่ลำบากหรอกนะ ฉันดีใจมากเลยที่โกคุเทระมาเยี่ยมมันทำให้ฉันไม่รู้สึกเหงา ”

ร่างเพรียวยิ้มขึ้น ซึ่งสึนะก็ยิ้มตอบ “ถ้ายามาโมโตะอยู่ ก็คงจะดีกว่านี้”
ใบหน้าสวยที่ยิ้มเปลี่ยนสีหน้าลงทันที พร้อมกับรอยยิ้มเศร้าๆ
“นั้นสิครับ ถ้าเจ้าบ้านั้นอยู่ ป่านนี้มันคงหัวเราะและยิ้มน่าดูเลย” สึนะแอบมองใบหน้าสวยคมของโกคุเทระที่หม่นหมองลง
เหมือนวันที่ร่างเพรียวยืนมองชายหนุ่มเบสบอลที่อยู่ในห้อง ICU

ไม่ใช่ว่าสึนะจะไม่รู้ถึงความรู้สึกที่ทั้ง 2 คนมีให้กัน ยามาโมโตะชอบแสดงความเป็นกันเองแบบเพื่อนก็จริง แต่ก็สังเกตเห็นได้ว่าร่างสูงนั้นมองโกคุเทระด้วยสายตายังไง ส่วนโกคุเทระก็เป็นพวกปากไม่ตรงกับใจ ชอบทำด่า
ยามาโมโตะอยู่เรื่อยๆ แต่พอเห็นสาวมาออเซาะร่างสูงผมดำนั้นที่ไร อาการโมโหร้ายของเรือนผมเงินก็โผล่มาทันที ตาที่สีเขียวอยู่แล้วยิ่งเขียวปั้ดเข้าไปใหญ่ที่ใครเห็นก็ต้องกลัว ร้อนจนต้องให้ยามาโมโตะไปง้อให้หายโกรธทุกทีสิน่า

“งั้นผมคงต้องกลับก่อน แล้วผมจะมาเยี่ยมใหม่นะครับ”โกคุเทระโค้งลาสึนะ สึนะเองก็โบกมือลาเพื่อนสนิทเช่นกัน ก่อนจะวกกลับเข้าบ้านของฮิบาริไป


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
มีต่อ

โกคุเทระเดินทอดน่องไปเรื่อย ๆตามทางจนกระทั้งเกือบจะชนคนเข้า ดีที่ชะงักตัวไว้ทัน
“อะไรฟระ อย่างมีเรื่องหรือไง” เสียงหาเรื่องตามฉบับโกคุเทระดังขึ้น ดวงตาสีเขียวจ้องมองคนที่จะชน

ร่างสูงผมสีขาวเกรียนคุ้นตา พลาสเตอร์สีขาวแปะไว้ที่ดั้งจมูก และแผลเป็นตรงคิ้วด้านซ้าย
“อ้าว!!ไอ้หัวปลาหมึก” เรียวเฮทักทาย
“ไอ้หัวสนามหญ้า แกมาทำอะไรที่นี้ฟระ” โกคุเทระถาม ทันใดนั้น 2 สาวก็ปรากฏตัวด้านหลังไม่ใช่ใครอื่น

หนึ่งสาวคือน้องสาวของเรียวเฮที่ต่างกันสุดขั้ว หญิงที่รุ่น 10 หลงนักหลงหนา (ในอดีต!?) ซาซางาวะ เคียวโกะ
และอีกหนึ่งสาวเอ๋อ ที่ชอบเพ้อว่าจะเป็นภรรยาของรุ่น 10 ให้ได้ มิอุระ ฮารุ

“มากันเยอะขนาดนี้ พวกแกจะไปไหนกัน” เคียวโกะยิ้มอย่างสดใสก่อนจะตอบ
“พวกเราว่าจะไปเยี่ยมยามาโมโตะคุงนะ โกคุเทระคุงจะไปด้วยกันไหมละ” คำชวนของเคียวโกะทำให้ร่างเพรียวอึกอักเล็กน้อย ใจจริงก็อยากไปแล้วก็กำลังจะไปอยู่แล้วด้วย แต่เพื่อฟอร์ม....เพราะฉะนั้น…..
“เชอะ...ไม่เห็นอยาก แต่พวกแกชวนก็ช่วยไม่ได้” ร่างเพรียวเดินไปรวมกลุ่มกับเรียวเฮ

เมื่อมาถึงโรงพยาบาลนามิโมริ เรียวเฮก็เอ่ยถาม “มาเยี่ยมเจ้ายามาโมโตะบ่อยไหม”
โกคุเทระหน้าขึ้นสีก่อนจะทำวางมาด “ชิ....ฉันไม่ได้มาเยี่ยมเจ้าบ้านั้นบ่อยซะหน่อย แกอย่าพูดให้คนอื่นเข้าใจผิดได้ไหมฟระ” ชายหนุ่มรุ่นพี่ทำหน้าเอ๋อ ส่วนเคียวโกะกับฮารุก็มองหน้ากัน
-ไม่มีใครเข้าบอกว่าเข้าใจอะไรผิดซะหน่อย –

ทว่านางพยาบาลคนหนึ่งเข็นเก้าอี้คนพิการเดินผ่านมาเห็นร่างบางผมเงิน จึงเข้ามาทักทายพร้อมรอยยิ้ม
“ไง...มาเยี่ยมยามาโมโตะคุงทุกวันเลยนะ...ว่าแต่วันนี้พาเพื่อนมาด้วยเหรอ ยามาโมโตะคุงคงดีใจน่าดู”
ทั้ง 3 ยิ้มตอบ ส่วนโกคุเทระหน้าแตกเย็บไม่ขึ้นอย่างแรง

“ฮ่าๆๆๆที่แท้ เจ้าหัวปลาหมึกก็มาเยี่ยมเจ้ายามาโมโตะทุกวันนี้เอง” ชายหนุ่มนักมวยพูดพร้อมหัวเราะจนท้องแข็ง
2 สาวที่ตามมาก็หัวเราะ คิกๆ ทำให้ร่างบางหน้าแดงก่ำอายอย่างช่วยไม่ได้..........-*-

“ห้องนี้แหละ” เรือนผมเงินพูดเสียงห้วน ก่อนจะเปิกประตูเข้าไปในห้อง “เอ๋!?” เสียงอุทานของเคียวโกะดังทำให้โกคุเทระสงสัย หน้าตาของทั้ง 3 ดูงงๆอย่างแปลก ร่างเพรียวจึงหันไปมองในห้อง
ชายร่างสูงอายุราว 25 ปีผมสีแดงไฮไลท์เขียว ยืนมองร่างสูงที่ไม่ได้สติ “แกเป็นใคร” โกคุเทระตะคอกถาม หนุ่มผมแดงหันกลับมามองต้นเสียง ดวงตาสีเขียววาวโรจน์จ้องมองบุคคลที่มีตาสีเดียวกัน ก่อนจะเหยียดยิ้มออกมา

“แย่จัง มีคนเห็นซะแล้ว” พูดจบมือหนาก็ขว้างลูกบอลสีเงินลง ทันทีที่ลูกบอลกระทบพื้นก็เกิดเสียงระเบิดขึ้นพร้อมกับควันสีขาวที่ลอยคลุ้งขึ้นไปทั่วห้อง เรียวเฮรีบลากตัวเคียวโกะและฮารุออกจากห้องพยาบาลทันที ในขณะที่โกคุเทระยังติดอยู่ท่ามกลางหมอกควัน

“บ้าจริงระเบิดควัน!!!!” เสียงโวยวายของร่างบางดังขึ้น พร้อมกับเสียงกรีดร้องตื่นตระหนก ดวงตาเขียวมรกตพยายามสอดส่องในม่านควัน ก็พบชายผมแดงกำลังปีนหน้าต่างพร้อมแบกร่างยามาโมโตะขึ้นบ่า
“หยุดนะ!!!!!!!!!” โกคุเทระวิ่งฝ่าม่านควันแล้วกระโดดทางหน้าต่างตามชายร่างสูงนั้นไป
“พี่ค่ะ จะไปไหน” เคียวโกะพูดน้ำเสียงสั่นเครือ “ ไม่ต้องห่วง ตอนนี้เคียวโกะอยู่กับฮารุที่นี้ไปก่อน รับรองเดี๋ยวพี่กลับมาแน่” เรียวเฮหายไปในหมอกควัน เหลือเพียงฮารุและเคียวโกะยืนจับมือปลอบใจกันและกัน

“ขออย่าให้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นเลย” ดวงตาสีส้มจ้องมองม่านควันสีขาวอย่างวิตกกังวล



ขาเพรียวสับวิ่งเต็มกำลังไล่ตามชายผมแดงไฮไลท์เขียว “บอกให้หยุดไง หนอย...” มือเรียวคว้าระเบิดแล้วปาใส่
แต่ชายผู้นั้นกลับวิ่งหลบได้พลิ้วจนโกคุเทระต้องตะลึง – ไอ้หมอนี้ หลบระเบิดเราได้สบายๆเลย -

“เฮ้!!!!!!!! เจ้าหัวปลาหมึก ไอ้หมอนั้นเป็นใคร ทำไมมันถึงแบกยามาโมโตะออกจากโรงพยาบาล”
เสียงของเรียวเฮที่วิ่งตามตะโกนถามจากด้านหลัง ร่างเพรียวยังคงวิ่งตามไอ้หัวแดงแล้วตะโกนตอบกลับมา
“ไม่รู้เหมือนกัน แต่แบบนี้ต้องไม่ประสงค์ดีแน่”
“งั้นหรอ ถ้างั้นก็ตามไปช่วยยามาโมโตะสุดหูรูดไปเลย!!!!!!!” ว่าแล้วพี่แกก็ฮึดวิ่งฉับๆไปอย่างรวดเร็วจนนำหน้าโกคุเทระทิ้งห่างเหลือเพียงควัน

ร่างสูงหยุดฝีเท้าลงที่สนามเด็กเล่น พร้อมกับการปรากฏตัวของเด็กชายผมเขียวจากอุโมงค์หลุมดำ
“สำเร็จ!!เป็นไปตามแผน!!!” เจสก้าร์กล่าวชื่นชม แต่แกรนกลับตอบเสียงเครียด
“แต่ว่ามันแย่หน่อยนะ เผอิญมีพวกจุ้นไม่เข้าเรื่องตามมาด้วย” คิ้วทั้ง 2 ของเด็กชายเลิกขึ้น
เสียงฝีเท้าของผู้มาเยือนใกล้เข้ามาเรื่อยๆจน ร่างของชายร่างเพรียวบางผมสีเงิน และหนุ่มผมขาวเกรียนปรากฏต่อหน้าผู้ลักพาตัว
ผู้พิทักษ์แห่งพิรุณ

ดวงตาสีเขียวของโกคุเทระเบิกกว้างเมื่อเห็นหน้าเด็กชายผมสีเขียวชี้ไม่เป็นทรง ดวงตาสีฟ้าครามที่ยากแก่การลืมเลือน
“ แก!!!!เจ้าเด็กนั้น” โกคุเทระชักระเบิดพร้อมสู้
“รู้จักกันหรอ” หนุ่มผมขาวถาม
“ไอ้หมอนี้นี่แหละที่ทำร้ายยามาโมโตะจนเป็นแบบนี้ไงละ” เรียวเฮหันกลับไปมองเด็กชายตัวเล็กอย่างไม่เชื่อสายตา
“ผมไม่ได้ชื่อไอ้เด็กนั้นนะ ชื่อของผมคือ เจสก้าร์ มากาเร็ต ” เด็กชายตอบเสียงใสกวนประสาทเช่นเคย
โกคุเทระแยกเคี้ยวใส่ มือกำระเบิดแน่น “ส่งยามาโมโตะมาซะ ไม่งั้นได้เห็นดีแน่”

เด็กชายหัวเราะเสียงลั่น ร่างบางสติขาด จุดระเบิดเควี้ยงใส่ในทันที “ระเบิด 2เท่า!!! ”.
.

.

.

บรึ้ม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


เสียงระเบิดดังสนั่น เรียวเฮกระโดดถอยออกจากรัศมีแรงระเบิดนั้นพร้อมกับโกคุเทระ
“สำเร็จไหม” ทว่ากลับไม่เป็นเช่นนั้น ม่านบาเรียครึ่งวงกลมจากพื้นดินเข้าป้องกันร่างทั้ง 2 ไว้เหมือนเช่นคราวก่อนที่เคยปะทะกัน
“แย่หน่อยนะไอ้หนู ไม่รู้รึไงในแฟมิลี่เรา เจสก้าร์คือคนที่มีเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุด”
เสียงห้าวกล่าวขึ้นจากร่างสูงที่แบกยามาโมโตะไว้ เจสก้าร์หัวเราะน้อยๆก่อนจะพูดต่อ
“จะกี่ที่ก็เหมือนเดิมแหละน่า ...คุณนี้ไม่มีสมองเอาซะเลย”

“แก!!!!!!!!!!!!!!!!” เรียวเฮวิ่งเข้าไปคว้าแขนคนบ้าเลือดไว้
“ใจเย็นก่อนเจ้าหัวปลาหมึก ถ้านายพลีพลามแบบนี้ ดีไม่ดีอาจโดนยามาโมโตะด้วยก็ได้” เรียวเฮกล่าวอย่าง
เยือกเย็น แม้ปกติเขาจะเป็นคนใจร้อนบุ่มบ่ามก็จริง แต่ตอนนี้เรือนผมเงินนั้นร้อนยิ่งกว่า ยิ่งตอนนี้โกคุเทระกำลังโกรธอย่างบ้าคลั่งราวกับพายุที่โหมกระหน่ำพร้อมทำลายทุกสิ่งทุกอย่างได้ทุกเมื่อ

“ฝีมือของพวกคุณทั้ง 2 นะไม่ใช่คู่มือของผมกับแกรนหรอก แต่เอาเหอะ...สายตานักสู้แบบนั้นถ้าไม่ได้ละเลงเลือดก็คงเสียดายแย่” เจสก้าร์พยักหน้าให้ร่างสูง แกรนดีดนิ้ว ร่างของชายฉกรรจ์ 2 คนก็ปรากฏขึ้นจากหลังเสา
โกคุเทระและเรียวเฮหันไปมองผู้มาใหม่อย่างระวังตัว ชายร่างผอมสูงผมดำยาวรวบไว้ด้านหลัง ผิวซีดหน้าตาเจ้าเล่ห์ราวกับสุนัขจิ้งจอก กับชายอ้วนตัวใหญ่ยักษ์ผมสีเหลืองเกรียน ใบหน้าเหี้ยมแสยะยิ้มออกมา

เรือนผมเขียวยกคธาและวาดลงกลางอากาศ หลุมดำเหมือนอุโมงค์มิติปรากฏขึ้น ดวงตาสีครามจ้องมองผู้พิทักษ์ทั้ง2 อย่างขบขัน
“ขอให้สนุกกับการต่อสู่ที่เกิดต่อจากนี้นะครับ” แกรนกระโดดเข้าหลุมดำนั้นพร้อมร่างยามาโมโตะ และเจสก้าร์คนสุดท้าย

“หยุดนะ!!!!!!!” โกคุเทระร้องเสียงหลง ขาเพรียวรีบขยับวิ่งตามให้ทันหลุมดำที่กำลังจะปิดตัวลง
ร่างของชายสูงผอมก็ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วเข้าขวางทางเรือนผมเงินไว้ “ไม่ให้ตามไปได้หรอก” พูดจบก็เลียปากตัวเองใบหน้าเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่มแสยะยิ้มออกมาไม่แพ้ ชายอ้วนที่ประจันหน้ากับเรียวเฮ

“ช่วยไม่ได้เห็นที่ฉันคงต้องส่งแกไปนรก โทษฐานที่มาขวางทางฉัน” โกคุเทระพูด
“นั้นซิ สนุกกันให้สุดหูรูดไปเลยละกันเจ้าหัวปลาหมึก” เรียวเฮตอบพร้อมตั้งการ์ดมวยขึ้น


การต่อสู้ที่กำลังจะเริ่มนับจากนี้............มันจะง่ายดายหรือยากหินสำหรับผู้พิทักษ์ทั้ง 2 กันแน่!?




TBC