•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

แวะมาเยี่ยม


55

อ๋า~~~เมื่อยขบทั้งวันเลย -*-

มหาลัยพี่ยังไม่เปิดเลยฮับ

อยากอ่านฟิคน้องเบล~~~(โหยหวน)

เดินเข้ามาเยี้ยมจร้า น้องรัก ^^ เปิดเทอมแล้ว T^T อยากตายยยกรี้ด(การบ้านถล่มทลาย)

ลั่ลลา ไป AU ย้อมใจ ดีฟ่า(ก่อนau ปั่นการบ้านและ^^ ยินดีที่ได้รู้จักทุกๆท่านนะคะ^^โค้ง

ชื่อที่อยากให้เรียก : ไซโค

อายุ : แก่แล้ว

อีแมว : นุนิแอดอยู่

วันเกิด : วันเดียวกับคนแสดงเป็นแอล แต่คนละปี

คู่ที่ปลื้ม : D18 และ XS

ไม่ปลื้ม : บอกไปก็โดนอยู่ดี

สื่งอื่นๆที่อยากให้รู้ : เหมือนข้อบน

แวะมาเยี่ยมเจ้าค่ะ 5555+

เหลือบไปข้างบน แอบอยากรู้อายุทั่นไซโค เฮอๆๆๆ



โอ้ส ... ดีใจมากมายที่ยังไม่เปิดเทอม อุอุ นอนทู้อยู่บ้าน หนังสงหนังสือเรียน ปล่อยเลยตามเลย เจ้าค่ะ ฮาๆ

แล้วทุกๆคนเปิดวันไหนกันบ้างเอ่ย ข้าน้อยเปิด 10 พย. โน่นเจ้าค่ะ อุอุ


...........................



แวบออกไปอย่างสงบ 555

โอ๊ะ...

พี่โมโมะเปิดวันเดียวกะนุนิเลยล่ะ~~

แล้วอายุของบอสนั้น... บอสแก่แล้วค่ะ!!!

HBD ท่าน princeperm ค่ะ!!

ขอให้มีความสุขมากๆ รักเบลเคะไปนานๆนะคะ~

ปล.ท่านเกิดวันเดียวกะฮัลโลวีนเลยนะนี่...

HBD ย้อนหลังด้วยคนนะครับ

ขอแจ้งให้ท่านประธานปลาทองทราบว่า...

[...ฟิค MB ยังไม่ได้เริ่มแต่งครับ...]

me//โดนปลาทองงับหัว

HBD ย้อนหลังด้วยน๊ะ



^^

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทู princeperm เย้~~~

HBD ย้อนหลังนะคร่า~~~

ขอให้มีความสุขมั่กมากเลยนะฮับ ^^

แงๆขอบคุณทุกคนมากครับ ขอโทดทีไม่ว่างแวะเข้ามาเรย ขอโทดอย่างแรงน่ะคร้าบบ T^T

ว่าแล้วก้อเริ่ม Event


ชื่อที่อยากให้เรียก : เจ้าชาย(โดนอัด) หรือ เพิ่ม คร้าบ

อายุ : 13

อีแมว : permpol72@hotmail.com

วันเกิด : 31 ตุลาคม

คู่ที่ปลื้ม&คู่ที่ไม่ปลื้ม : ปกติถ้าอ่านก้ออ่านจากพี่สาวแบบ วาย นิดหน่อยแบบฮาๆ ถ้าชอบก้อ เปน ...
1827,5986,1896

สื่งอื่นๆที่อยากให้รู้ : ไม่มีล่ะกัน

สวัสดีจ้า
เผอิญไปเจอ ตอนพิเศษที่อาจารย์อามาโนะ แต่งเข้า
เลยลองเอามาให้อ่านกัน (ถ้าอ่านแล้วขออภัยเน้อ)
เป็นนิยายน่ะคร้าบ

เพราะเบื่อที่ไม่ถึงคราที่ตัวเองจะได้ลงมือฆ่าเสียที เบลคุง นักฆ่าผู้สืบเชื้อสายราชวงศ์เจ้าของฉายา เจ้าชายนักเชือด หรือ Prince the Ripper ลูกน้องของซันซัส หัวหน้ากลุ่มวาเรียจึงได้ออกไปเดินเล่นหมายจะแก้เซ็งด้วยการล่าหัวคน แต่ในเมืองนามิโมริที่น่าเบื่อแห่งนี้ จะเดินไปทางไหนก็ไม่มีนักฆ่าโผล่มาให้เบลคุงฆ่าเลย ด้วยเหตุนั้นเบลคุงจึงมองหาลูกน้องหวังจะให้ไปหาตัวนักฆ่ามาให้เบลคุงเชือดแก้เบื่อ

(เรียกเบลเฟกอร์ว่าเบลคุงตามต้นฉบับล่ะค่ะ น่ารักน่าเอ็นดูไม่เข้ากับนิสัยเลยพ่อคุณ)


ซึ่งเหยื่อผู้โชคร้ายที่ถูกเบลคุงเอามีดไปจี้ตัวมาเป็นลูกน้องก็คือ...ฮารุ


ส่วนสาเหตุว่าทำไมถึงเลือกฮารุ ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย เจอใครคนแรกก็เอาคนนั้น ถ้าหากว่าทำให้หงุดหงิดก็ฆ่าทิ้งซะ แล้วก็หาลูกน้องคนใหม่ ซึ่งก็ด้วยเหตุที่หงุดหงิดแล้วก็เชือดทิ้งง่ายๆนี้แหละที่ทำให้เบลคุงไม่มีลูกน้องติดตาม


หลังจากเอามีดขู่ฮารุจนหวีดไปหนึ่งรอบ เบลคุงก็สั่งให้ฮารุพาไปหา‘นักฆ่า’

“น น ‘นักฆ่า’...เหรอคะ”

พอฮารุถาม เบลคุงจึงอธิบายเพิ่มว่า อยากได้‘นักฆ่า’ที่สดใหม่ ถึงรสถึงชาติ ดูราวกับถูกย้อมด้วยสีแดงสดอยู่ตลอดเวลา
ฮารุบอกว่าตัวเองเป็นแค่เด็กม.ต้นธรรมดาๆจะไปหาให้ได้ยังไง แต่พอโดนเบลคุงใช้มีดขู่ ฮารุเลยรีบบอกว่าจะลองหาให้ก็แล้วกัน



แล้ว‘นักฆ่า’ที่ฮารุพาเบลคุงไปหาก็คือ...ปลาหมึกยักษ์ตัวสีแดง สดใหม่อยู่ในร้าน...

“ท ที่กำลังหาคือนี่ใช่ไหมคะ... ทีแรกก็ไม่รู้หรอกว่า‘นักฆ่า’เนี่ยมันเป็นคำภาษาต่างประเทศหมายถึงอะไร แต่พอฟังคำใบ้แล้วก็เลย...”

วินาทีนั้นเบลคุงก็ตัดสินใจว่าจะเชือดลูกน้องไม่ได้เรื่องทิ้งซะตรงนี้นี่แหละ

“ฮ..ฮี้~~~~~! น นั่นสินะคะ! จะเป็นเจ้านี่ไปได้ัยังไงกัน! คราวนี้แหละค่ะ! คราวนี้ฮารุจะพาไปหาเองค่า!”
เบลคุงก็เลยให้โอกาศอีกครั้ง


คราวนี้ฮารุก็เลยพาไปที่ร้านทาเคซูชิ ซึ่งพอเบลเฟกอร์เห็นมีดในมือป๊ะป๋ายามาโมโต้ ก็ดีใจเพราะนึกว่าได้เจอกับนักฆ่าสมใจแล้ว...

...ที่ไหนได้...

“จ จะเสิร์ฟปลาหมึกเป็นๆ เป็นใครก็คงกินไม่ลงสินะคะ ...คงอยากกินปลาหมึกแบบที่ทำเป็นอาหารแล้วสินะคะ...แต่ถ้าเป็นทาเคซูชิร้านนี้ล่ะก็ไว้ใจได้เลยค่ะ! ร้านแนะนำของฮารุเลยล่ะค่า!”

สรุปว่า ฮารุเข้าใจว่าคำว่า‘นักฆ่า’ที่ออกจากปากเบลเฟกอร์เป็นภาษาต่างประเทศที่(ใช้ตำราไหนไม่รู้)แปล(เอาเอง)ว่าปลาหมึกยักษ์

ดังนั้น ก็แปลว่าคนตรงหน้า หาใช่นักฆ่าอย่างที่เบลคุงเข้าใจไม่ หากคือพ่อครัวคนทำอาหาร


ตอนที่คิดว่าจะฆ่าทิ้งจริงๆแล้วนั่นเอง จู่ๆเบลคุงก็รู้สึกว่าไม่สามารถถอนสายตาไปจากลุงคนตรงหน้าไม่ได้


เปล่าค่ะ ยัง เรื่องนี้ยังไม่ฉีกแนวไปเป็นการ์ตูนวายแต่อย่างใด ที่ทำให้หัวใจของเบลเฟกอร์เต้นโครมครามคือความเฉียบคมในฝีมือการใช้มีดของคุณป๋ายามาโมโต้ต่างหาก
อย่าว่าแต่พ่อครัวเลย ต่อให้เป็นโลกเบื้องหลังก็ยังหาคนที่ฝีมือขนาดนี้มาเทียบด้วยไม่ได้

เห็นแบบนี้ เบลคุงก็นึกอยากเชือดลุงขึ้นมาซะแล้ว (อ้าวเฮ้ย O[]o !! คุณพ่อยามาโมโต้!)


เบลคุงควักมีดคู่ใจออกมา แล้วจังหวะที่ทำท่าจะจู่โจมนั่นเอง...


“โอ้ มีของดีติดตัวเหมือนกันนี่ เจ้าหนู”

คุณป๋าจับหมับเข้าให้ที่มีดของเบลเฟกอร์ ทำให้เจ้าตัวหยุดกึกกับที่


ตอนนั้นเองที่ฮารุร้องออกมา
“เข้าใจแล้ว! คุณน่ะ อยากฝึกฝนการเป็นพ่อครัวที่นี่ใช่ไหมคะ! ถ้าเป็นงั้นก็น่าจะบอกกันตั้งแต่แรก จู่ๆก็ถูกคนต่างชาติที่ไม่รู้จักเอามีดออกมาให้เห็นตรงหน้า มันน่ากลัวนะค้า...”

“เห อุตส่าห์มาฝึกการทำอาหารถึงญี่ปุ่นเลยงั้นเรอะ ดีล่ะ ถ้างั้นจะแสดงเทคนิคให้ดูหน่อยก็แล้วกัน!”

ฟึ่บบบบ?!!

ว่าแล้วคุณป๋าก็คว้าปลาหมึกยักษ์ออกมาแล่ด้วยเทคนิคอันน่าตื่นตาตื่นใจ ก่อนจะเรียงเนื้อปลาดิบลงบนเรือไม้ลำเล็กๆที่เป็นภาชนะอย่างสวยงาม
เบลคุงมองฝีมือของลุงตรงหน้า แล้วก็เกิดอาการแค้นใจ ยอมไม่ได้ เจ้าชายอย่างเบลคุงจะยอมแพ้ได้ยังไง

ว่าแล้ว เบลคุงก็คว้าเอาปลาหมึกยักษ์อีกตัวขึ้นมา

ฉัวะฉัวะฉัวะ ?!!

ปลาหมึกถูกหั่นออกเป็นชิ้นๆอย่างสวยงามไม่แพ้ของลุงเจ้าของร้าน

“เยี่ยมไปเลยนี่ เจ้าหนู”

มันก็แน่อยู่แล้ว เบลคุงคิด

“ถ้างั้น แบบนี้ล่ะ”

ว่าแล้วปลาตัวสีครามลำตัวเรียวก็ถูกยกขึ้นมาแล้วก็แล่เป็นชิ้นๆ

ฟึ่บบบบ?!!

เบลคุงก็ไม่ยอมแพ้

ฉัวะฉัวะฉัวะ ?!!

“โฮ่! ฝีมือแบบนี้น่าชวนให้มาทำงานที่นี่จริงๆ แล้วถ้าตัวนี้ล่ะ!”

ฟึ่บบบบ?!!

พอลุงลงมือแล่ เบลคุงก็แล่ตามไปติดๆ

ฉัวะฉัวะฉัวะ ?!!

“ตัวนี้ไม่ง่ายหรอกนะ”

ฟึ่บบบบ?!!
ฉัวะฉัวะฉัวะ ?!!
ฟึ่บบบบ?!!
ฉัวะฉัวะฉัวะ ?!!

แล้วการแข่งกันแล่ปลาของทั้งสองก็ดำเนินต่อไป แล้วก็ตั้งแต่ไม่รู้ที่ลูกค้าที่แห่แหนกันมาดูการขับเคี่ยวของทั้งสองคนกันใหญ่
ยิ่งคนดูเพิ่มมากขึ้น คุณลุงกับเบลคุงก็ยิ่งตั้งอกตั้งใจกันมากขึ้นไปด้วย
แล้วยิ่งทั้งสองคนไฟลุก ลูกค้าก็ยิ่งมาเยอะตามเข้าไปอีก

เห็นว่า ยอดขายวันนั้นของทาเคซูชิทะลุเป้าไปถึงไหนก็ไม่รู้


พอตกค่ำ เบลคุงก็กลับไปหาพรรคพวก

ลุซซูเรียเห็นเบลคุงกลับมาช้าทั้งที่วันนี้เป็นวันต้องต่อสู้กับพวกสึนะก็เลยถามว่าไปไหนมา ก่อนตาจะเหลือบไปเห็นภาชนะที่ทำจากไม้ในมือเบลเฟกอร์เข้า

“อะไรน่ะ เจ้าของประหลาดนี่? ได้กลิ่นเปรี้ยวๆด้วย...ไม่ใช่ว่าเสียแล้วเหรอนั่น”

เบลคุงได้ยินลุซซูเรียกล้าวิพากษ์วิจารณ์ของในมือก็ลงมือใส่โดยไม่ยั้งไปทันที

“อั๊ยยย!”

เพราะนี่น่ะ คือ “ซูชิ” ที่เกิดขึ้นจากการต่อสู้ของเจ้าชายกับลุง เจ้าคนที่บังอาจลบหลู่ จะให้อภัยไม่ได้

ความจริงแล้วก็อยากจะบอกเจ้าลูกน้องที่พาไปหาลุงที่สุดยอดคนนั้นว่า “ทำได้ดีมาก”อยู่หรอก แต่แน่นอนว่าก็ไม่ได้บอกออกไป แล้วก็ลาจากมาเมื่อหมดธุระด้วยแล้ว โดยที่ไม่ได้ฆ่าทิ้งเหมือนปรกติวิสัยด้วยนะ


ตอนนั้นเองที่เลวี่มาเรียกตัวเบลเฟกอร์กับลุซซูเรียให้ไปกันได้แล้ว เบลคุงจึงวางของที่ได้มาจากลุงลงบนโต๊ะ ตั้งใจว่าจะกลับมากินทีหลัง


ต่อให้วันนี้ไม่ได้ฆ่าคน แต่เบลคุงก็อารมณ์ดีมากเลยล่ะ

------------------------------------------------
End of Part 3: Koroshiya Quest

ทำซูชิกันซะงั้น


55+

เบลคุงน่ารักที่สุดค่า~><

ปล.ขอบคุณท่านเพิ่มมากค่ะ ที่นำมาฝากกัน~

วันนี้พี่เพิ่งกินซูชิมานุนิ - -* 555+

รักเบลครับโค้ง