•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

SHORTFIC-ONESHOT : Eternal Prayer
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : 6918 (Mukuro x Hibari)
Rate : PG-15
Category : BL, Romance, Angst
Warning : Murder, Suicide, Character’s death


ผมเฝ้าอธิษฐานอยู่เสมอ

อธิษฐาน... ขอให้เราได้อยู่เคียงข้างกันตลอดไป ...ตลอดกาลนาน


-----------ผมเฝ้าอธิษฐาน ...ทั้งๆ ที่รู้ว่าสิ่งนั้นไม่อาจเป็นจริงได้อีกแล้ว...


“เคียวยะ...”


เสียงของเด็กหนุ่มเอื้อนเอ่ยเบาบางราวจะสูญสลาย ขับขานเพียงนามของผู้ที่ตนรักอย่างสุดหัวใจ

ลมหนาวพัดพามาบางเบา ดวงหน้าของร่างในอ้อมแขนเคลื่อนขยับกลับมาหา


“...ไปอยู่ในที่ๆ ไม่มีใครรู้จักเรากันเถอะครับ”


ได้ยินเสียงตอบรับกลับมาเพียงชั่วขณะก่อนจะเลือนหาย

จุมพิตที่สั่นไหวของร่างสูงโถมทับลงบนกลีบปากอ่อนนุ่มสีแดงชาดราวกับแสนโหยหา ...เนิ่นนาน ...ทั้งที่อยู่แนบชิดกันถึงเพียงนี้

แต่เขากลับเจ็บปวดใจเหลือเกิน



เสียงของรถไฟค่อยๆ เคลื่อนออกจากชานชาลาไปอย่างเชื่องช้า

ทั้งสองคนกุมมือกันแน่นราวกับจะเหนี่ยวรั้งเอาไว้ในขบวนรถไฟที่ว่างเปล่า

ลมหายใจที่มองเห็นกลับกลายเป็นสีขาวละมุนจากไอเย็น …เชิญชวนให้รู้สึกเงียบเหงาขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลใดๆ


นัยน์ตาสีรัตติกาลมองไปอีกทางหนึ่งราวกับกำลังสำรวจบางสิ่งบางอย่าง แล้วจึงหันกลับมายังคนที่นั่งอยู่ข้างกายตามเสียงเรียก


“เคียวยะ...”

“หืม ?”

“มองอะไรอยู่หรือครับ ?”

“เปล่านี่ ...ก็ไม่มีอะไรสักหน่อย”


“ถ้าอย่างนั้น...”


เสียงทุ้มเย็นเยียบเปล่งวาจา ..สั่นเครือ ...ราวกับจะร่ำไห้


“...ถ้าอย่างนั้น ...ก็ได้โปรดมองแต่ผมคนเดียวเถอะครับ”


ร่างบางตอบรับอย่างเคย ก่อนจะเบียดกายเข้าหา บนม้านั่งที่ว่างเปล่านั้น

วงหน้าที่ปกคลุมไปด้วยเรือนผมสีดำขลับอ่อนนุ่มเอนลงอิงแอบบนไหล่กว้าง เปลือกตาทาบปิดเชื่องช้าพลางเอื้อนเอ่ย

“..ถ้าถึงที่ๆ จะลงแล้วปลุกด้วยล่ะ”



ผมรักคุณ

ผมรักคุณมากเกินไป ...มากเกินไปจนเจ็บปวดรวดร้าว


ผมรักคุณ ปรารถนาเพียงคุณ

รักมากเหลือเกิน ...รักมากจนกลัวว่าจะสูญเสียคุณไป


ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ ที่ผมไม่อาจละสายตาไปจากคุณ

ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ ที่ผมเริ่มหึงหวงคุณมากมายถึงเพียงนี้

ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ ที่ผมไม่อาจทนเห็นดวงตาคู่นั้นมองใครคนอื่นนอกจากผมได้

ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ ที่ผมไม่ต้องการให้ใครคนอื่นได้สัมผัสเส้นผมสีดำขลับของคุณ


ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ ที่ผมรู้สึกรังเกียจสายตาคู่อื่นที่จับจ้องมายังคุณ


ตั้งแต่เมื่อไรกัน ...ที่ผมปรารถนาเพียงคุณมากมายจนกลับกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวถึงเพียงนี้



“ถึงแล้วล่ะครับ..”


ท่ามกลางสายลมที่พัดผ่าน เรือนกายบอบบางของเด็กหนุ่มราวกับจะเอนไหวไปตามแรงนั้น

มือทั้งสองข้างเกาะราวระเบียงของห้องใหม่ที่ยื่นออกไปในลมหนาว ทิวทัศน์เบื้องหน้าไกลลิบสุดลูกหูลูกตา

ทว่าดวงตาต่างสีก็ยังคงจับจ้องเพียงร่างตรงหน้าเท่านั้น



ค่ำคืนเงียบงันผันผ่านมาเยือน ผืนฟ้าถูกปกคลุมด้วยความดำมืด ทว่ากลับพร่างพราวด้วยแสงดาวสีเงินระยับหลากหลายค่ำคืน

หัวใจของเด็กหนุ่มว่างเปล่า ทว่ากลับรวดร้าวเกินจะเยียวยา

เพราะรักใครคนหนึ่งมากมายเหลือเกิน


คนตัวเล็กซุกร่างเบียดเข้าหาแผ่นอกกว้างราวกำลังควานหาความอบอุ่นจากร่างตรงหน้าก่อนจะหลับใหล

เปลือกตาปิดสงบนิ่ง แต่ยังคงไม่ตกลงสู่ห้วงนิทรา

เจ้าของอ้อมแขนที่โอบกอดเอาไว้อย่างทะนุถนอม เปล่งเสียงออกมาแผ่วเบาท่ามกลางความมืด


“เคียวยะ ..หลับหรือยังครับ ?”

“อืออ...” เสียงครางเบาๆ ดังแว่วตอบกลับมาด้วยกิริยาน่าเอ็นดู “ยังเลย ..มีอะไรเหรอ ?”


ริมฝีปากยะเยือก จุมพิตลงบนศีรษะนั้นแผ่วเบา ...อ่อนโยนเกินกว่าใคร

คงไม่อาจรักใครมากไปกว่านี้ได้อีกแล้ว...


ความรู้สึกหนึ่งที่แจ่มชัด ยังคงตอกย้ำอยู่ในใจ


รู้ดี ...แม้จะหนีมาไกลถึงขนาดนี้ ...แต่สักวัน ...คงจะต้องพรากจากกันไปอีก

ต้องทำอย่างไร ...จึงจะสามารถอยู่เคียงข้างกันตลอดไปเช่นนี้ได้ ?


ผมเฝ้าอธิษฐาน ...ซ้ำแล้วซ้ำเล่า...



“เคียวยะครับ...”



รอบกายมีเพียงความมืดมิด

ไม่อาจมองเห็นสิ่งใดได้ นอกเสียจากร่างเล็กๆ ที่ขดตัวอยู่ในอ้อมกอด


สถานที่เพียงแห่งเดียว ...ที่จะไม่อาจมีใครเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเราสองคนได้

สถานที่เพียงแห่งเดียว ...ที่เราจะสามารถอยู่เคียงข้างกันตลอดไปได้


สถานที่เพียงแห่งเดียว ...ที่ความรักของเราจะเป็นดั่งนิจนิรันดร์



...ผม ...ตัดสินใจแล้ว...



“...ไปกันเถอะครับ ...ไปยังสถานที่ที่ไม่มีใครรู้จัก ...ไม่มีใครรู้จักยิ่งกว่านี้”



สุ้มเสียงที่ราบเรียบอยู่เสมอกลับสั่นไหวอย่างอ่อนแอ

ในอ้อมกอดที่ไม่มั่นคง ...กลีบปากสีชาดแย้มยิ้มเบาบางอย่างโศกเศร้า


ฮิบาริรู้ได้ในทันทีว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดถึงคืออะไร


แต่เขาก็ยังตอบรับกลับไป ...เหมือนดั่งที่ผ่านมา


“อืม...”



เรือนร่างของทั้งสองตกลงสู่ห้วงสิเน่หาอันล้ำลึก ..ร่วงหล่นลงไป ...ดิ่งลึกลงไป ...อย่างไม่อาจถอนตัว

จุมพิต ...เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ถ้อยคำรักอันแสนหวาน ...แว่วดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า


ราวกับยิ่งตอกย้ำ ...ว่าพวกเขาต้องการกันและกันมากมายเพียงไร...


“นี่ ...มุคุโร่…”


สุ้มเสียงอ่อนหวาน ...เบาบาง ...ดังขึ้นผะแผ่ว...


“...จูบฉันทีสิ”



-----------ไม่อาจถอนตัวได้อีกแล้ว



ผมรักคุณ...



หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงมา ทอประกายยามต้องกระทบแสงจันทราสว่างนวล

มือที่เย็นเยียบทั้งสอง คลายออกจากลำคอระหงบอบบางตรงหน้าอย่างเชื่องช้า

หลงเหลือเพียงร่องรอยสีแดงช้ำที่ถูกทิ้งไว้ และร่างที่ไร้ลมหายใจแน่นิ่งอยู่ในอ้อมแขนของเขา


เด็กหนุ่มร่ำไห้ออกมาโดยไม่รู้ตัว


ผมรักคุณ...


ใบหน้าที่งดงาม ...แม้กระทั่งในยามนี้ก็ดูราวกับเพียงแค่หลับใหลไปเท่านั้น


เจ้าหญิงนิทรา ...ได้โปรดอย่าลืมตาตื่นขึ้นมาเลย

...เพราะคนอย่างผม ...ไม่อาจเป็นเจ้าชายของคุณได้


ทว่าถึงกระนั้น ...ผมก็ยัง...


แม้กระทั่งเวลานี้ ...ก็ยังไม่อาจลืมเลือนใบหน้ายิ้มแย้มที่น่าหลงใหลนั้นได้

แต่ว่า... เพียงแค่นี้...


เสียงลั่นไกปืนดั่งสนั่นขึ้นอย่างเงียบงัน โลหิตสีชาดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อน ...สีชาด ...เช่นเดียวกับริมฝีปากอันอ่อนนุ่มที่เคยหลงใหลนั้น



----------ผม ...รักคุณเหลือเกิน...



สองร่างเอนกายลงใกล้กัน ...หลับใหลไปเนิ่นนาน ...ตราบชั่วกาลนิรันดร์



...เพียงแค่นี้ ...เราก็จะได้อยู่เคียงข้างกันตลอดไป...



ผมเฝ้าอธิษฐานอยู่เสมอ

อธิษฐาน... ขอให้เราได้อยู่เคียงข้างกันตลอดไป ...ตลอดกาลนาน


-----------ผมเฝ้าอธิษฐาน ...ทั้งๆ ที่รู้ดีอยู่แก่ใจ ...ว่าไม่ว่าเมื่อไร ...เราสองคนก็ไม่มีวันอยู่เคียงข้างกันได้อีกแล้ว...

- FINISH -


แต่งเรื่องนี้แล้วจิตตกขั้นร้ายแรงเลยค่ะ...

...สงสารสัปป้า สงสารคุณฮิ TT^TT"
สุดท้ายแล้วก็ยังไม่ได้อยู่ด้วยกันอยู่ดี อะไรมันจะ bad end อย่างนี้เนี่ย = ="

รู้สึกเหมือนช่วงนี้จะโดนทวงฟิคเรื่องนั้นเรื่องนี้ยิกๆ เลยล่ะค่ะ ฮ่าๆๆ
ใจร่มๆ น๊อ แล้วจะรีบปั่นมาลงให้อ่านกันนะคะ
รอหน่อยน๊า~ > <,,

รักคนอ่านทุกคนค่า~ ^^

................
โครม!
/เสียงล้มโต๊ะไปชนพัดลมพุ่งไปโดนทีวีเป็นคอมโบ
กี๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซววว
ทำไมมันแบดเอนด์มืดมนจิตตกเยี่ยงนี้ค้าาาาาาาาาาา
/วิ่งหนีออกจากกระทู้พร้อมน้ำตา
โฮๆๆๆน่าสงสารทั้งคุ่เลยค่า

ฮือออ ซึ้งกับรักแบบเศร้าๆ กินใจไปอีกแบบ ช่วงนี้ท่านเคทผลิตฟิคเศร้าเยอะเหลือเกิน

แล้วนี่มันอะไร!! กำลังนั่งอ่านฟิคอยู่ ไอ้น้องสาวเราที่นั่งข้างหลังก็ยังเปิดซีรี่เกาหลีที่กำลังร้องไห้ระงมเป็นฉากหลังอีก
เรื่องอะไรไม่รู้ แต่มันได้จังหวะสุดๆ แค่นี้มันยังอินไม่พอใช่ม้ายยยย


เพราะฉะนั้น...เอ่อ ใครก็ได้เปิดไฟที หรือไม่ก็เอาคุณพี่เรียวเฮมาฉายแสงแถวนี้ด่วน (เกี่ยวไรวะ เขตแดน 6918 นะเว้ย)

ทำม๊ายยย ทำไมมันถึงได้มืดมนเยี่ยงนี้ ทำไมไม่โดดน้ำตาย ตอนพระอาทิตย์ตกดิน (เอ่อ ก็ไม่ใช่อีกแหละ โอ้ย เบลอ)

เอาเป็นว่า รอเรื่องต่อไปละกันค่ะ ท่านเคท

แล้วก็รีบหลบไปหาที่ซับน้ำตาก่อน

ล้มโต๊ะ.....................โครม!!

อ่านฟีคเคทจังแล้วเพิ่งเคยล้มโต๊ะเรื่องแรก//เพื่อ.............นี่เราทำอะไรลงไป...
//คนอ่านก็จิตตกค่ะ..Orz...//O\\นี่เราจะสอบแล้วรึเนี่ย?? แล้วยังมาลอยชายในบอร์ดอยู่อีก555++อันนี้จิตตกขั้นรุนแรงเลยค่ะเรา

ถึงจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน
แต่ลมหายใจสุดท้ายของเคียวยะก็ได้อยู่กับมุคุอ่านะ^^

ขอบพระคุณเคทจังค่ะ
รอเรื่องอื่นๆนะคะ สู้สู้คับผม^^