•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ขอตอนพิเศษคู่นี้ได้ม้ายยยยยยยยยยยยยยยยย
ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

title หลังม่านโลกีย์ ภาค บุปผาในม่านหมอก
by Ziar
pairing ByakuranxMukuro
summery ....ยามราตรีปกคลุมแผ่นฟ้า เหล่าบุปผาจะเริงระบำ....

---------------------------->

หลังม่านโลกีย์
บุปผาในม่านหมอก




ในบางครา เมื่อแสงจันทร์กระจ่างฟ้า มวลบุปผาผลิกลีบบานสะพรั่งส่งกลิ่มหอมหวลรัญจวนใจไปทั่วเมืองแห่งโลกีย์แห่งนี้ หัวใจบางดวงก็บังเกิดความคิดคำนึงโหยหาถึงคืนวันเก่าก่อนซึ่งตนเคยพบพานความสุขที่มิอาจทดแทนได้ด้วยวันเวลาที่ผ่านเลย แม้วันเดือนจะผันผ่านมานานถึงเพียงนี้ เหตุใดกันหนอ เขาจึงไม่อาจหลงลืมเวลาอันแสนสั้นซึ่งเป็นเพียงช่วงเวลาที่ผ่านไปราวสายลม

นานมาแล้ว....ถึงสิบปี...

ในวันที่เขานั้นยังเป็นเพียงนางโลมอันดับหนึ่งของหอแห่งนี้


----------------------->


“น่า...มุคุโร่จัง คืนนี้ฉันมาเพื่อเธอโดยเฉพาะเลยนะ มากับฉันเถอะน่า” ชายสูงวัยร่างท้วมกล่าวพลางโอบเอวเด็กหนุ่มในชุดกิโมโนสีน้ำเงินอมม่วงอย่างถือสิทธิ

“คึหึหึ นายท่านอย่าใจร้อนสิครับ มาให้ผมรินเหล้าให้ดีกว่า เสวนากันไป ร่ำสุรากันไป ทั้งยังเคล้าเสียงดนตรี นางรำก็งดงาม จะมีอะไรน่าสุขใจกว่านี้หรือครับ” เด็กหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสองสีหัวเราะในลำคอพลางเอ่ยหยอกเย้าแขกที่จ้องจะจับเขามาหลายราตรี ถึงอย่างนั้นด้วยศักด์ศรีนางโลมอันดับหนึ่งเช่นเขา แม้เขาจะไม่ต้องการรับแขกคนใด เขาก็จะไม่เอ่ยปฏิเสธด้วยถ้อยคำที่ทำให้แขกเสียหน้า ทว่ากลับใช้วิธีตะล่อมกล่อมกล่าว ยืดเวลาไปจนกระทั่งแขกรู้สึกง่วงหรือถึงเวลากลับแทน และด้วยกลยุทธิ์นี้ ทำให้ความนิยมในตัวมุคุโร่ยิ่งเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วนับแต่ถูกประมูลพรหมจรรย์ด้วยราคาสูงสุดเป็นประวัติการณ์เมื่อสามเดือนก่อน จนกระทั่งบัดนี้ก็ยังคงเป็นที่กล่าวขวัญจากหอนางโลมทั่วเมืองนามิโมริ

ทว่า....ดูท่าทางแขกผู้นี้จะไม่มีความอดทนมากนัก

“อย่ามัวแต่เล่นตัวน่า! ฉันมีเงินจ่ายให้เธอเท่าที่เธอต้องการ มากับฉันเร็วเข้า” ว่าแล้ว แขกชายคนดังกล่าวก็ฉุดกระชากมุคุโร่ขึ้นจากพื้นท่ามกลางความตกใจของเหล่านายโลมและแขกเหรื่อคนอื่นๆ แต่กลับมีแขกคนหนึ่งที่ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกนอกหน้า เพียงแต่มองดูแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

“หึหึ ช่างไร้มารยาทเสียจริง”

“ใครกล้าว่าฉันไร้มารยาท!” ชายสูงวัยคนเก่าคำรามทันที ก่อนที่ทุกสายตาจะพุ่งตรงไปยังเด็กหนุ่มอายุใกล้เคียงกับมุคุโร่ ผู้มีเรือนผมสีเงินและนัยน์ตาสีฟ้าอ่อนที่เย็นยียบราวเกล็ดน้ำแข็งในฤดูหนาว ผิวขาวซีดนั้นยิ่งทำให้เจ้าตัวดูแปลกตาไปจากคนอื่นๆ เป็นสีขาว...ที่ใสบริสุทธิ์ ทว่าเจือไว้ด้วยบรรยากาศหนักอึ้งที่แปลกประหลาดตรงข้ามกับสิ่งที่ตาเห็นโดยสิ้นเชิง

รอยยิ้มกว้างประดับบนเรียวปากขณะหันมาเผชิญหน้ากับผู้ที่ตนปรามาส อีกทั้งยังแววตาที่แสดงให้เห็นความเหนือกว่าโดยไม่ปิดบังนั้นทำให้เจ้าตัวดูน่าเกรงขามสำหรับผู้พบเห็น

“หึ ที่แท้ก็เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ริอ่านเที่ยวหอนางโลม รีบๆกลับไปอ้อนแม่ไป๊” ด้วยถ้อยคำหยาบคายนั้น ผู้พูดก็หัวเราะอย่างสะใจที่ได้ตอกกลับอีกฝ่ายให้เสียหน้าบ้าง

“ผมมันวัยกำลังโต ก็ต้องเรียนรู้โลกภายนอกบ้าง ไม่เหมือนคุณที่ใกล้จะลงโลงอยู่แล้วยังระงับความต้องการไม่เป็น” ถึงอย่างนั้น เด็กหนุ่มคนนี้ก็ใช่จะถูกตอกหน้าเอาง่ายๆ กลับสวนด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบยิ่งกว่าจนผู้ฟังถึงกับหน้าช้าคล้ายโดนตบอย่างแรง เนื้อตัวเต้นริกๆอยากฆ่าเจ้าเด็กตรงหน้าให้ตายตกอย่างอนาถสมกับที่ทำให้เขาขายหน้า แต่...ตอนนี้ญี่ปุ่นไม่ใช่เมืองที่ใครๆจะพกดาบฟาดฟันกันได้เช่นแต่ก่อน ตัวเขาซึ่งเป็นผู้ใหญ่มีหน้ามีตาในสังคมจึงต้องอดกลั้นไว้ไม่ให้ไปตามเกมของอีกฝ่าย

“เถียงไปก็เสียเวลาเปล่า มุคุโร่ มานี่!” ว่าแล้ว แขกผู้ไร้มารยาทก็ออกแรงฉุดกระชากมุคุโร่ขึ้นจากพื้น แม้เจ้าตัวจะขัดขืนก็ไร้ผล เพราะอย่างไร ผู้เป็นนางโลมก็ต้องสงวนท่าทีไม่ให้ลูกค้าเกิดความรู้สึกว่าถูกรังเกียจหรือได้รับการปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

“นายท่านอย่ารุนแรงสิครับ” เด็กหนุ่มในชุดกิโมโนสีสวยครวญเบาๆก่อนลุกขึ้นตามแรงฉุดเพราไม่อาจต้านได้ ท่าทางว่าคืนนี้เขาคงไม่รอด แต่อย่างไรคนอย่างมุคุโร่ก็ไม่ได้สิ้นคิดถึงขนาดจะแทงคอตายเมื่อถูกบังคับ การต้องนอนกับลูกค้าสักคนก็เพียงเรื่องที่จะผ่านไปเมื่อพ้นค่ำคืนเท่านั้น

“มุคุโร่คุงหรือครับ” และเป็นอีกครั้งที่ชายหนุ่มผมขาวขัดจังหวะ “เป็นชื่อที่สมตัวดี” การตีสนิทกับคนที่หมายตานั้น ทำให้ชายวูงวัยไม่พอใจเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อมุคุโร่หันไปส่งยิ้มให้แก่คนผู้นั้นเสียอีก

“เจ้าเด็กนี้จะเกินไปแล้ว!” เขาคำรามอย่างโกรธขึ้ง ก่อนควักปืนออกมาจากกิโมโน

“ไม่เอาน่า เจ้าเบื้อกนี่ ปืนมันเอาไว้ยิงนะไม่ได้เอาไว้ขู่” น้ำเสียงล้อเล่นกลายๆดังขึ้นเบื้องหลังชายกุมปืนอยู่ในมือ พร้อมทั้งรู้สึกถึงความเย็นของโลหะที่จ่อเข้าตรงหลังคอ ไม่ต้องหันไปมองเขาก็รู้ว่ามือคือปืนไม่ผิดแน่ ด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าที่บวมฉุจึงซีดเผือด เหงื่อใสๆเย็นๆผุดขึ้นบนหน้าผากกว้างที่ผมเถิกขึ้นไปครึ่งหัวและใบหน้า รวมทั้งขายังสั่นพั่บๆเพียงเพราะถูกปืนจ่อเท่านั้น แม้ว่า...คนที่เอาปืนจ่อจะเป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุราวๆ 18 ขวบปีเท่านั้นก็ตามที

เด็กหนุ่มผมขาวมองดูภาพอันแสนน่าขำนั้นก่อนกระตุกยิ้มอย่างพอใจ

“เก็บปืนเถอะรีบอร์นจัง ปืนของเขาอาจไม่มีลูก แต่ของเธอมีลูกอยู่จริงไม่ใช่หรือ?” ยิ่งถูกพูดย้ำเช่นนั้น ขาป้อมสั้นก็ยิ่งสั่นเป็นเจ้าเข้า เขาทำเสียงในคออย่างหัวเสียเพื่อไม่ให้ตนเองดูน่าสมเพช ก่อนจะผลุนผลันออกไปทั้งที่ยังกระฟัดกระเฟียดเช่นนั้น

“ให้ตายสิ ทำไมฉันถึงต้องมาทำหน้าที่คุ้มกันตัวยุ่งแบบนายด้วยนะ เบียคุรัน” รีบอร์นขยับหมวกก่อนก้าวไปนั่งลงข้างๆชายหนุ่มผมขาว

“โคล่อนจังล่ะครับ?”

“ทำงานอยู่เมืองหลวง ไม่ได้ถูกส่งมาพร้อมกันหรอก อย่างนายน่ะ ฉันคนเดียวก็พอแล้ว” เด็กหนุ่มอายุมากกว่ายิ้มมุมปากให้กับเจ้าของเรือนผมสีขาว

“เออ....พวกคุณ....” เมื่อทุกอย่างเข้าสู่สภาวะปกติ มุคุโร่จึงเดินเข้ามาหาแขกทั้งสองซึ่งนั่งคุยกันเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ขอบคุณที่ช่วยนะครับ”

“ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านไม่เปลี่ยนเลยนะ” รีบอร์นแขวะ “ฉันจะออกไปรอข้างนอกแล้วกัน”

“เสร็จธุระแล้วจะเรียกนะครับ” เจ้าของนามเบียคุรันว่าพลางโบกมือ แล้วหันกลับมาหาเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันซึ่งเดินมานั่งทับขาอยู่ข้างๆ “ท่าทางเขาจะชอบคุณมากนะครับ มุคุโร่คุง” เบียคุรันเอ่ยไปถึงแขกคนที่โดนไล่ออกไปเมื่อครู่

“เปล่าหรอกครับ เขาเพียงแต่อยากจะลองนอนกับนางโลมอันดับหนึ่งดูสักครั้งเท่านั้น” เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินว่าแล้วยิ้มเหยียด ใครๆในย่านนางโลมแห่งนี้ต่างรู้ดีทั้งนั้นว่าผู้ชายคนนั้นเป็นนักเที่ยวราตรีที่มักใช้ตำแหน่งและเงินทองบังคับขู่เข็ญให้นางโลมที่ต้องตายอมร่วมสังวาสด้วย นางโลมหลายคนที่ต้องแทงคอตายเพราะผู้ชายคนนี้ ซึ่งก็ไม่ต่างจากคนมีตำแหน่งและฐานะคนอื่นๆซึ่งเข้ามาเริงรมย์ในสถานที่ซึ่งมีไว้เพื่อรองรับความปราถนาอันดำมืด และนั่นทำให้มุคุโร่รู้สึกรังเกียจและสมเพชคนเหล่านี้อย่างที่สุด แต่สุดท้ายเขาเองก็ไม่อาจฝืนชะตาที่ต้องกลายเป็หนึ่งในของเล่นของผู้คนที่ใฝ่หากามโลกีย์เช่นกัน

“หึหึ คุณก็เป็นคนที่ควรค่ากับตำแหน่งนั้น คู่ควรแล้วที่จะมีคนมากมายปรารถนาจะครอบครอง” เบียคุรันว่าพลางยกมือไล่เส้นผมสีน้ำเงินที่ตัดสั้น ผิดกับนางโลมทั่วไปซึ่งจะไว้ผมยาวเพื่อเกล้าด้วยเครื่องประดับหรูหราอวดสายตากับเพื่อนร่วมอาชีพและแขกเหรื่อ

“คึหึหึ ชมกันเกินไปแล้วครับ” มุคุโร่หัวเราะก่อนแค่นเสียง เพราะหากจะพูดไปแล้ว เขาไม่ได้ดีใจกับตำแหน่งนี้สักนิด

“ไม่ได้เกินเลยนี่ครับ” เบียคุรันยังคงยืนยัน เพราะหากจะมองไปแล้ว เผินๆอาจไม่มีอะไร แต่แท้จริงมุคุโร่นั้นมีบางสิ่งซึ่งดึงดูดผู้คน ทั้งนัยน์ตาซึ่งไม่แสดงถึงอารมณ์ใดนอกจากความเหยียดหยามที่มีต่อผู้อื่น รอยยิ้มที่ปั้นแต่งขึ้นเพื่อหลอกลวงผู้พบเห็น อีกทั้งยังใบหน้าสะสวย เรือนร่างเล็กบาง แม้จะเป็นนางโลม ก็ยังคงไว้ซึ่งความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของตน

“ถ้าอย่างนั้น.....” มุคุโร่ยิ้มเย้าขณะยกมือไล้รอยสักใต้ตาคู่สนทนา “นายท่านผู้นี้จะกรุณามอบราตรีอันหอมหวานแก่นางโลมต่ำต้อยอย่างตัวผมได้หรือไม่”

เบียคุรันยิ้มรับในคำพูดนั้น


---------------------->


ห้องกว้างสมตำแหน่งอันดับหนึ่งถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงามกว่าห้องอื่นๆ ทั้งผ้าม่านลายฉลุสวย ฉากกั้นที่วาดลวดลายโดนจิตรกรชั้นเอก โต๊ะเครื่องแป้งและตู้เก็บกิโมโนทำจากไม้สักชั้นดี อีกทั้งเสื่อและฟูกก็ได้รับการดูแลรักษาไม่ให้ชำรุดแม้แต้น้อยนิด ตรงมุมห้องประดับด้วยเชิงเทียนขายาวแบบตั้งพื้น ซึ่งจุดไฟไว้เพื่อให้แสงสว่างในคืนที่ไม่ค่อยมีแสงมากนัก

มุคุโร่เดินไปยังเชิงเทียน ตั้งใจจะดับไฟดวงนั้นเสีย ทว่าเบียคุรันกลับปรามไว้

“ถ้าดับเทียน ผมก็มองไม่เห็นมุคุโร่คุงน่ะสิ”

นัยน์ตาสีน้ำแข็งคู่สวยดูแวววาวอย่างน่าประหลาดขณะจ้องมองลงมา มือเรียวนุ่มถูกนำไปประทับริมฝีปากอย่างแผ่วเบาก่อนที่คำพูดนุ่มหูชวนฟังจะกล่าวขึ้นอีกครั้ง

“มาเถอะครับ มุคุโร่คุง เริงรักกลางแสงเทียนก็น่าสนใจไปอีกแบบไม่ใช่หรือครับ”

“คึหึหึ ท่าทางแขกคนนี้จะทำให้ผมต้องเหนื่อยเสียแล้ว” ถ้อยคำนั้นเป็นคำสุดท้ายก่อนที่ริมฝีปากจะถูกปิดสนิทด้วยเรียวปากนุ่มทั้งยังอุ่นร้อน

ฝ่ามือทั้งสองประสานกันขณะที่เบียคุรันโอบเอวมุคุโร่และพานอนลงบนฟูกผืนหนา สาบกิโมโนแหวกออกเล็กน้อยตามแรงขยับกายเผยหัวไหล่มนลาดขาวเนียน ให้เด็กหนุ่มผมขาวฝากรอยจุมพิตสีสดตีตราไว้อย่างชัดเจน

มือหนาเลื่อนลงแหวกสาบออกแล้วลูบไล้เบาๆพอสะท้านที่ขาอ่อนเนียนมือ

ริมฝีปากขยับโลมเล้าซอกคอขาวอย่างย่ามใจ

“อา....” มุคุโร่ครางออกมาด้วยเสียงที่สั่นพร่า เพียงถูกสัมผัสเล็กน้อยก็กลับสะท้านถึงทรวง แขกของค่ำคืนนี้ไม่ใช่ย่อยเลยทีเดียว

“ชอบแบบนี้ไหมครับ มุคุโร่คุง” คำกล่าวนั้นดังขึ้นข้างใบหู ตามด้วยเรียวลิ้นชื้นที่แรกเข้าในกระตุ้นเร้าอย่างแผ่วเบา ส่งผลให้เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินต้องกลั้นหายใจเพราะรู้สึกจั๊กจี้ แต่เขาก็ไม่ได้ร้องห้ามหรือขัดขืนสัมผัสเหล่านั้นแต่อย่างใด ตรงกันข้าม มันกลับทำให้เขารู้สึกดียิ่งกว่าทำกับพวกตาแก่ตัญหากลับที่เอาแต่จะสอดใส่อย่างเดียวเสียอีก

TBC

หายไปสองวัน..จบแล้ว=[]=!ขอเม้นD18~!!และไปอ่าน10069..เวลาไม่พอเดี๊ยวจะๆไม่ได้เม้น
ท่านเซียร์ แต่งให้ตกหลุมรักD18หมดใจไปเลยTAT!!!ป๋าโน่น่ารักก
(โบกธง~)

ว้าวๆๆ มุคุสวยมากมาย

10069มาแล้ววว

มุคุงามมากค่า

ป๋าเบียคงโดนใจมุคุอย่างจัง หุหุ

รออ่านต่อนะคะ

อ่าน10069อย่างตั้งอกตั้งใจ ..........จมคากอดเลือดตายมุคุโร่จังน่ารักที่สุดในโลกกก
กรี๊ดดด บ้ามากมายเจ้าค่ะ รออ่านนะๆ

ง่า

สมยอมหรือนี่ หายากมากเลยน่ะค่ะ

อิอิอิ

ชอบคู่นี้เหมือนกันน่ะค่ะ

รีบมาอัพน่ะค่ะ เป็นกำลังใจให้

มุคุ !
ป๋าเบีย !
มาแล้ว ~~~

และแล้วลุลาก็นอนจมกองเลือดตาย แอ๊ก =.,=
....

“มาเถอะครับ มุคุโร่คุง เริงรักกลางแสงเทียนก็น่าสนใจไปอีกแบบไม่ใช่หรือครับ” // -..-
ทำไมป๋าเบียพูดจาสยิ้วกิ้วยังกับท่านโน่เลยอะ

แต่คนอ่านก็ชอบนะ ก๊าก 555

เอิ่ม... ส่วนมากลุลาจะอ่านฟิคท่านเซียร์ผ่านมือถือทุกทีเลย ...เวลากลับบ้าน
แล้วแม่ก็จะมองๆตลอดว่า ลุลานั่งทำบ้าอะไร

เดี๋ยวหัวเราะ เดี๋ยวก็เลือดไหลออกจมูก (เว่อร์และ 55)!!

สักวันแม่ต้องพาลุลาไปส่งโรงบาลบ้าแน่เลย ฮือ TwT
ถ้าเป็นงั้นก็อย่าลืมไปเยี่ยมลุลานะค่ะ ฮาๆ
.
.

[หลังจากบ่นจบ ก็ปูเสื่อ(อีกแล้ว) รอท่านอัพเจ้าค่ะ ♥]

ปลาลิง.ท่านอัพฟิคเร็วมากๆๆ ลุลาช๊อบชอบ ><
ปลาลิงสอง.มุคุสวยเว่อร์ ! ท่านวาดได้เคะมากๆๆๆๆๆๆๆ 555 (ขออนุญาติเซฟเก็บไว้จิ้นเล่นๆนะเจ้าคะ -w-v)

แหมป๋าเบียก็ต้องดีกว่าอยุ่แล้ว แถมท่าทางฝีมือจะห่างชั้น(ฮา)
มุคุแอบเซ็กซี่ถูกใจแม่ยก แต่ตอนจบของสองคนนี้ล่ะT^T

เอิ๊ก มุคุราชินีที่สุดจริงๆด้วยยยย อ๊ายย

กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ >< ในที่สุด 10069 ก็มา... ชอบคู่นี้จัง

อ๊ายยยยยยยยยย
10069!!!!!

ป๋าโผล่มาอย่างสุภาพบุรุษมากๆ
> <

10069 ว้าวๆ มาแล้ว


สารภาพตามตรงค่ะ มาอ่านเพราะเห็น 10069 จริงๆ คู่อื่นไม่ได้อ่านอะ(โดนตรบ)


อื้อหือ คำพูดแต่ละคำชวนเลือดพุ่งจมูกมากๆเลยอะ เบียนี่เป็นคนแรกของมุคุใช่ไหมเนี้ย * *



“มาเถอะครับ มุคุโร่คุง เริงรักกลางแสงเทียนก็น่าสนใจไปอีกแบบไม่ใช่หรือครับ”


คำพูดนี้ของเบียทำเอาข้าพเจ้า เลือดกำเดาพุ่งปรี๊ดแล้วอ๊ากกกกกกกกก

ใต้แสงเทียน ส่องสว่างมัวๆ กายขยับเคลื่อนไปมา โฮกกกกกกกกกกกกกกกกก(เม้นหื่นแล้ว!!!)


โอย..ไม่ไหวแล้ว ตักฉับได้ทรมานใจโคตรๆ


รอต่อไปค่ะ อ๊ากกกกกกกกกกกกกก

169

เชียร์ สุดใจขาดดิ้น ไปเลยคร้าบบบบบบบบบบบบบ

ไม่นึกเลยว่า

ขนาดเจอกันครั้งแรก นะเนี่ยยยยยยยยยยย

“อา...คึหึหึ....จะรังแกผมไปถึงไหนครับ” เด็กหนุ่มเอ่ยถาม เพราะจนถึงบัดนี้ เบียคุรันก็ยังคงทำเพียงลูบไล้เล้าโลมภายนอก ไม่แม้แต่จะแตะต้องส่วนสำคัญของเขา เสมือนล่อลวงให้เขาลิ้นรสความปรารถนาจนต้องร้องขอออกมาด้วยตัวเองอย่างไรอย่างนั้น

“มุคุโร่คุงตอนนี้สวยมาก ผมเลยอยากจะเห็นนานๆเท่านั้นเอง” รอยยิ้มที่ปรากฏบนเรียวปากของเด็กหนุ่มผมขาวนั้น ทั้งเสแสร้งและหลอกลวงไม่ต่างจากผู้จ้องมอง กระนั้นความปรารถนาที่บอกกล่าวออกมาก็เป็นความจริง เพราะในยามนี้ มุคุโร่ทอดกายบนฟูกในสภาพที่กิโมโนหลุดลุ่ยเผยผิวเนื้อขาวที่ตัดกับสีของผ้าอย่างสิ้นเชิง อีกทั้งยังมีริ้วแรงจากแรงกดของริมฝีปากปรากฏเป็นดวงดอกคล้ายประดับด้วยดอกไม้เล็กๆสีแดงสวยจำนวนมาก นัยน์ตาสองสีปรือปรอยอย่างเชิญชวน ริมฝีปากสีสดเผยอน้อยๆพร้อมปล่อยลมหายใจออกมาจนแผ่นอกแบนราบกระเพื่อมไหว หากจิตรกรคนใดมาเป็นภาพนี้แล้วไม่อยากนำไปสร้างสรรค์บนผืนผ้าใบคงน่าแปลกใจต่อรสนิยมทีเดียว

มือเรียวยาวเอื้อมคว้ามืออุ่นของฝ่ายตรงข้าม ก่อนจะนำมาสัมผัสที่หว่างขาตนอย่างไม่นึกอาย

“ผมยังเบ่งบานให้คุณเชยชมได้มากกว่านี้ หากได้รับการกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดูที่ดี คุณเบียคุรัน” คำกล่าวเช่นนั้นพร้อมกับรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ สามารถหลวมรวมได้เป็นยากำหนักชั้นดีสำหรับผู้ฟังและผู้พบเห็น ทั้งนี้ ไม่ยกเว้นแม้แต่เบียคุรันเอง

“ถ้าเช่นนั้น คืนนี้ผมจะทำให้บุปผางามดอกนี้เบ่งบานเต็มที่ทีเดียว” เบียคุรันกล่าวแล้วขยับมือข้างนั้นลูบไล้แก่นกายที่เริ่มเกร็งตัวเบาๆ ก่อนไล้ขึ้นไปถึงท้องน้อยภายใต้สายโอบิที่คลายออกเพียงพอหลวม เพียงเท่านั้นก็รู้สึกถึงอาการเกร็งเบาๆของหน้าท้องเรียกรอยยิ้มประดับมุมปากของเจ้าของมือ

เบียคุรันโน้มใบหน้าลงไปขณะที่มุคุโร่ดื่มด่ำกับรสสัมผัส และใช้ริมฝีปากครอบครองสิ่งที่ชูชันขึ้นมาตรงหน้า เพียงเท่านั้น ร่างบางของเด็กหนุ่มชาวเมืองโลกีย์ก็สะดุ้งอย่างแรงก่อนจะครางฮือในลำคอคล้ายเรียกร้องกึ่งปฏิเสธ มือทั้งสองเผลอขยุ้มเรือนผมสีขาวหิมะโดยไม่ได้ตั้งใจ กระนั้นมุคุโร่ก็ไม่ได้รู้ตัวว่าทำอะไรลงไป กลับกดศีรษะฝ่ายตรงข้ามให้จมลึกยิ่งขึ้นพร้อมขึ้นแอ่นกาย หนีบขา และขยับสะโพกตามแรงปรารถนาที่ถูกกระตุ้นเร้าขึ้นมาโดยแขกคนใหม่ของตน

รสคาวปะแล่มหลั่งไหลเข้าสู่โพรงปากของเบียคุรันเมื่อผู้ถูกกระตุ้นครางออกมาสุดเสียง

เด็กหนุ่มผมขาวละออกมา ปาดมุมปากซึ่งเลอะคราบขุ่นขาว ก่อนจะยิ้มเมื่อมองลงไปพบภาพที่ปลุกอารมณ์เขาได้อย่างดี

“เพิ่งแย้มกลีบสินะครับ มุคุโร่คุง” เบียคุรันเอ่ยถามพลางแลบลิ้นเลียปาก “ถ้าอย่างนั้นคงบานสะพรั่งได้มากกว่านี้” พร้อมกันนั้น มือของเขาก็เอื้อมไปยังขวดสีใสข้างฉากกั้น ซึ่งแม้ไม่ต้องบอก คนอย่างเขาก็รู้ดีว่ามันถูกเตรียมไว้เพื่อสิ่งใด

น้ำมันที่ถูกทำสั่งทำขึ้นอย่างดีถูกเทออกจากขวด ชโลมปลายนิ้วและปากทางจนชุ่มฉ่ำ และทันทีที่เห็นว่ามากพอ เบียคุรันก็ชำแรกนิ้วของตนเข้าไปในช่องทางนั้น

“ฮึก....”

มุคุโร่นั้นนอกจากครั้งแรกที่ถูกประมูลพรหมจรรย์ เขาก็รับแขกแทบจะนับครั้งได้ด้วยภาษีของนางโลมอันดับหนึ่งจึงมิไม่มากนักที่กล้าขัดใจเมื่อเขาไม่ต้องการ ดังนั้น แม้กระทั่งเวลานี้ การถูกกระทำก็ยังนำมาซึ่งความเจ็บ กระนั้นหากดเทียบกับครั้งแรกแล้ว ครั้งนี้ยังดีกว่ามาก เพราะโชคร้ายของเขาที่ครั้งแรกโดนกระทำโดยชายหนุ่มซาดิสม์ชาวต่างชาติ นอกจากจะไม่กระทำอย่างทนุถนอมให้สมกับการเบิกพรหมจรรย์แล้ว เขายังต้องพักรักษาตัวร่วมอาทิตย์เพราะปากทางฉีกขาดเป็นแผลกว้าง และด้วยเหตุการณ์นั้น เพื่ออำนาจการต่อรองที่มากขึ้น เขาจึงยอมรับตำแหน่งนางโลมอันดับหนึ่งด้วยราคาค่าตัวสูงสุดโดยไม่ลังเล และเพราะมัน....เขาจึงสามารถมีชีวิตมาจนบัดนี้ได้โดยยังไม่ลืมวันเวลาอันโหดร้ายนั้น

“อ....อ๊า.....เดี๋ยว.....” มุคุโร่ร้องแล้วหนีบขาแน่น “ค...คุณจะทำอะไร....”

“หือ? ก็เพิ่มนิ้วน่ะสิครับ แค่สองนิ้วแบบนี้มันขยายไม่พอหรอกนะมุคุโร่คุง” เบียคุรันยิ้มขณะอธิบาย และแน่นอนว่านั่นเป็นสิ่งที่มุคุโร่รู้ดีแก่ใจจากประสบการณ์ตรง กระนั้น มุคุโร่คงไม่ร้องห้ามหากไม่ใช่ว่าทุกสัมผัสที่กดเข้ามา ล้วนแต่จงใจเน้นที่ปมประสาทเขา

“พอเถอะ....ผมจะ....อึก...”

บางครั้ง ความรัญจวนยามเริงรักก็เป็นความทรมานของนางโลมที่ต้องเผชิญกับความเจ็บปวดมาตลอด ความสุขสมที่ถาโถมนั้นทำให้มุคุโร่เรียนรู้ความปรารถนาที่ซ่อนลึก ความต้องการที่จะเติมเต็มตัณหาด้วยแรงเร้าจากผู้อื่น ทั้งความร้อนรุ่ม ทั้งสัมผัส และเพลิงกามาที่ถาโถม

เป็นครั้งแรก...ที่มุคุโร่ต้องการใครสักคนโดยไม่นึกรังเกียจรังงอน....

“ดีไหมครับ มุคุโร่คุง....” เสียงทุ้มที่กระซิบข้างใบหูยิ่งพาให้สติกระเจิดกระเจิง

“อา....เบียคุรัน....” เสียงที่ตอบกลับเต็มไปด้วยแรงสวาทจากเบื้องลึก “คึ...หึหึ....ไม่อยากเห็นผม....ที่เบ่งบานยิ่งกว่านี้แล้วหรือครับ....”

“คุณยั่วผมเองนะ มุคุโร่คุง” พร้อมกับคำกล่าวนั้น เบียคุรันก็ชักนิ้วออกรวดเดียว ก่อนจะดันกึ่งกลางของตนเองเข้าไปยังช่องทางที่ถูกขยายตระเตรียมไว้อย่างเรียบร้อย เรียวขาขาวเปิดกว้างออกในท่าที่พร้อมจะรับความแข็งขึงซึ่งกำลังจะถูกป้อนเข้ามา

เสียงกรีดร้องดังขึ้นเมื่อความรุ่มร้อนถูกสอดเข้าไปรวดเดียวจนมิด มือของมุคุโร่จิกแขนอีกฝ่ายจนเป็นรอยเล็บ ในขณะที่เบียคุรันลิ้มรสการตอดรัดอย่างสมใจ

แรงเขยื้อนกายเริ่มขึ้นเมื่อมุคุโร่คลายมือออก ความเสียวซ่านในช่องท้องจึงพุ่งทะยานออกมาเป็นสายก่อนที่เจ้าตัวจะทันได้กลั้นลมหายใจเสียด้วยซ้ำ กระนั้นก็ใช่ว่าจะหยุดเกมรักในราตรีนี้ได้ เบียคุรันขยับตัวโหมความปรารถนาเข้าใส่ผู้รองรับ เฝ้ามองอากัปกิริยาตอบรับที่ทั้งยั่วยวนและรัญจวนใจอย่างที่สุด โดยเฉพาะเมื่อถูกกระแทกกายเข้าไปจนสุด และแอ่นอกครางสะท้านนั้น นัยน์ตาคู่สวยจะยิ่งทอประกายออกมาราวอัญมณี เป็นภาพที่งดงามจนเบียคุรันคิดว่า แม้ในพื้นพิภพนี้จะเคยพบพานดอกไม้มามากมายเพียงไหน ก็คงไม่มีบุปผชาติใดที่จะผลิบานได้ดึงดูดใจเท่าชายผู้นี้

“หึหึ มุคุโร่คุง สมแล้วที่เป็นอันดับหนึ่ง ไม่ได้ทำให้ผมผิดหวังเลยนะครับ” เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีขาวกล่าวพร้อมกับพยุงร่างที่อ่อนปวกเปียกขึ้นมาในท่านั่ง แล้วจับกระแทกลงในแนวดิ่ง เพียงเท่านั้น สติที่คล้ายจะล่องลอยของมุคุโร่ก็ถูกดึงกลับมายังร่างกายอีกครั้ง พร้อมความปรารถนาอันรุนแรงที่ถูกปรนเปรอไม่รู้จบสิ้นสำหรับค่ำคืนอันยาวนาน

ดอกไม้ใต้แสงเทียนใดเล่า....จะเปล่งประกายงดงามได้เท่านี้....


----------------------->


“ไง เบียคุรัน ได้ข่าวว่าไปป่วนย่านนางโลมมาหรือ?” ชายหนุ่มผมทองเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มร่าตามนิสัย “ทำให้นายสอดมือเข้าไปยุ่งด้วยได้ แสดงว่าท่าทางจะสวยไม่เบานะ”

“ก็สวยนั่นแหละ ดีโน่จัง” เบียคุรันตอบพลางหัวเราะในลำคอ “แต่สวยแบบผู้ชายนะครับ”

“ผู้ชาย!?” ดีโน่ฟังแล้วกระพริบตาปริบๆ

นี่เพื่อนของเขาเปลี่ยนรสนิยมตั้งแต่เมื่อไหร่!?

“ว่าแต่นายเถอะ เพิ่งมาถึงนามิโมริ จะลองไปเที่ยวดูไหมล่ะ?” ชายหนุ่มผมขาวเอ่ยชวนเพื่อนโดยไม่ได้คิดจริงจัง เพราะอย่างไรเสีย ท่านเคาท์ผู้ได้ฉายาว่าม้าพยศคนนี้คงไม่มีทางละเลยสถานที่ท่องเที่ยวอันขึ้นชื่ออีกทั้งยังมีสุรานารีอยู่เพียบพร้อมเป็นแน่

“ฉันว่า ฉันอยากเห็นดอกไม้ของนายมากกว่า” ทว่าตอนนี้ดีโน่กลับให้ความสนใจกับชายหนุ่มที่สามารถเรียกความสนใจจากเพื่อนของเขาที่ได้ชื่อว่าไม่เคยสนใจใครเป็นพิเศษได้ หากไม่ใช่ว่ามีความสามารถจนเป็นที่เลื่องลือ หรือสามารถใช้ประโยชน์ในการงานใดๆได้ มีหรือที่เบียคุรันจะเหลียวแลให้เปลืองสายตา

“น่าเสียดายนะ คืนนี้รีบอร์นห้ามฉันไปที่นั่นเพราะไปดันไปก่อเรื่องเอาไว้น่ะสิ” เบียคุรันไหวไหล่

“ว้า....งั้นไว้วันหลังก็แล้วกัน” ดีโน่จำต้องยอมแพ้อย่างช่วยไม่ได้


--------------------->


ยามราตรีเวียนมาถึงอีกคราและอีกครา...หลายราตรีที่เบียคุรันไม่ได้มาที่หออีกเลย ทว่ามุคุโร่ก็ไม่แสดงท่าทีสนใจเป็นพิเศษนัก เพราะเป็นเรื่องธรรมดาสามัญที่จะมีแขกขาจรและขาประจำ หลายต่อหลายครั้งที่มุคุโร่เคยพบคนที่ดี แต่หลายคนก็เพียงแวะเวียนมาเพื่อความสนุกชั่วครู่ชั่วคราว และบางคนก็เพียงอยากรู้อยากลองของแปลก แต่ส่วนมาก ก็เวียนมาหาเขาเพียงเพราะคำเล่าลือถึงตำแหน่งอันดับหนึ่งเท่านั้น แน่นอนว่าหลายๆคนถูกมุคุโร่ปฏิเสธด้วยกลวิธีต่างๆ คนที่รู้ตัวก็มักจะหายเงียบไป ส่วนบางคนแม้รู้ตัวว่าถูกปฏิเสธกลายๆก็ยังคงตามตื้อไม่เลิกราจนน่าเหนื่อยใจ

“หึ วันนี้เจ้าเด็กหัวขาวนั่นไม่มาสินะ” ชายคนเก่าซึ่งถูกเบียคุรันไล่ไปในคราวแรกได้ย้อนกลับมาอีกครั้งหลังทิ้งช่วงไปนานพอสมควร แต่จะด้วยความกลัวหรือสิ่งใด ในคราวนี้เขาก็กลับมาพร้อมผู้คุ้มกันมือดีที่อุตส่าห์เสียเงินจ้างไปมาก ซึ่งมุคุโร่ก็ได้แต่หัวเราะเยาะในใจถึงความตาขาวของชายผู้นี้

“นายท่านเชิญนั่งลงก่อนเถอะครับ” เขาเอ่ยเชิญแขกคนนั้นแม้ใจจะนึกอยากไล่ไปให้พ้นๆ

“ไม่ต้อง คืนนี้ฉันมาเพื่อนอนกับเธอเท่านั้น ตามมา” ว่าแล้ว ชายคนนั้นก็ฉุดข้อมือมุคุโร่โดยแรง เขาเกรงว่าหากนั่งร่ำสุราจะมีโอกาสเจอเบียคุรันเข้า ดังนั้นรีบจัดการธุระให้เสร็จแล้วรีบกลับเสียจะดีกว่า

“นายท่านไม่เห็นต้องรีบร้อนเลยนี่ครับ” ครั้งนี้มุคุโร่ไม่ได้ขัดขืนเพราะเขารู้ว่ามันเปล่าประโยชน์ เพียงยอมสักครั้งให้เรื่องจบๆไปมันก็ไม่ได้เกินแรงไปนัก สำหรับมุคุโร่แล้ว ผู้ชายคนนี้ก็เสมือนขาจรคนอื่นๆซึ่งเมื่อใดก็ตามที่ได้สิ่งที่ต้องการ ก็จะจากไปและใฝ่หาสิ่งใหม่ที่น่าสนใจยิ่งกว่า สวยสดยิ่งกว่า มีราคามากกว่า และท้าทายยิ่งกว่าตัวเขา

มุคุโร่นั่งลงบนฟูก พลางถอดกิโมโนออก แต่ดูเหมือนมันจะไม่ทันใจแขกมากนัก

ฝ่ามือหนาใหญ่ขย้ำหลังคอมุคุโร่โดยแรงแล้วกดลงกับฟูกในท่าคว่ำ มีเสียงร้องด้วยความตกใจดังออกมาเพียงเล็กน้อยเพราะหน้าถูกกดลงกับหมอน

“คึหึหึ ใจร้อนจังนะครับ” เด็กหนุ่มว่าพลางยิ้มเหมือนไม่สะทกสะท้านต่อการกระทำอันร้ายกาจนั้น และเพื่อบอกให้แขกคนนี้รู้ว่าเขาไม่เกรงกลัวการข่มขวัญครั้งนี้

“ปากดีไปเถอะ” ชายสูงวัยคำรามอย่างไม่พอใจอย่างมาก ก่อนจะกระชากกิโมโนตัวสวยให้หลุดออกโดยแรง กระนั้นเพราะสายโอบิที่ยังคงผูกแน่นอยู่ที่เอว ท่อนบนจึงถูกกระชากลงมาได้เพียงข้อศอก กระนั้นนั่นก็ไม่ใช่ปัญหา มือกร้านใหญ่ละจากสาบกิโมโนลงมายังส่วนที่ปกปิดท่อนล้าง จับมันสะบัดเปิดขึ้นเผยให้เห็นท่อนขาขาวและสะโพกสอบสมส่วน

TBC