•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

โฮกกกกก

จบอย่างแฮปปี้เอนดิ้ง น่ารักมั่กๆ

บาจิลคุงได้มีความสุขสักที โอ้เย้!~

จบแบบเซอไพรส์ซะแล้น~

รอคู่อื่น.....

จบแบบ Happy Ending

รอ คู่ต่อไปนะค่ะ

หวัง D18

กี๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ
ในที่สุดสึนะก็มาไถ่บาจิลไปซักที ต้องให้แม่ยกตกอกตกใจอยู่เรื่อย
ท่านฮิหึงอะไรดีโน่เรอะเลยประชดแบบนั้นน่ะ
สงสัยความรักของมุคุในอดีตจะขมสุดๆเลยมั้งเนี่ย- -

title หลังม่านโลกีย์ ภาค บุปผากาฬปักษ์
by Ziar
pairing DinoxHibari
summery ....ยามราตรีปกคลุมแผ่นฟ้า เหล่าบุปผาจะเริงระบำ....

------------------->

หลังม่านโลกีย์
บุปผากาฬปักษ์




เมืองท่านามิโมริ เมืองซึ่งเป็นสถานที่รวมผู้คนอันหลากหลาย ทั้งพ่อค้า เศรษฐี โสเภณี โจร และคนต่างชาติ ดังนั้นจึงต้องการผู้คุมกฏที่มีความเข้มงวดมากพอที่คนเหล่านั้นจะยำเกรง และรักษาความสงบสุขของเหมืองท่าแห่งนี้เอาไว้ได้ และผู้ที่ได้รับเลือกเป็นหัวหน้าผู้ตรวจการจากเจ้าเมืองด้วยความไว้วางใจอย่างยิ่งนั่นคือ ฮิบาริ เคียวยะ เด็กหนุ่มซึ่งทุกผู้คนได้ยินชื่อจะต้องผวา

สำหรับฮิบาริ เคียวยะ แล้ว เมืองนามิโมริแห่งนี้เปรียบเสมือนเมืองของเขา ซึ่งเขาคือกฏ และใครที่กล้าฝ่าฝืนจะต้องถูกลงโทษด้วยทอนฟาซึ่งเขาถือติดตัวเสมือนเป็นเอกลักษณ์

ย่านนางโลมคือสถานที่ซึ่งฮิบาริมักจะรู้สึกว่าน่ากำจัดไปให้พ้นๆ เพราะเป็นแหล่งที่สารพัดสารเพของความไร้ระเบียบรวมตัวกันอยู่ กระนั้นมันก็เป็นหนึ่งในระบบเศรษฐกิจหลักของเมืองท่าแห่งนี้ ฮิบาริจึงทำอะไรไม่ได้มากนัก นอกจากคอยเข้าไปตรวจตราอยู่เนืองๆเพื่อรักษาความเป็นระเบียบที่เหลืออยู่น้อยเต็มที

ฮิบาริจะเดินเข้าไปในย่านนางโลมในชุดเครื่องแบบกิโมโนสีดำที่เข้ากับสีของท้องฟ้ายามราตรี ในมือจะถือทอนฟาคู่ใจ และบนไหล่จะมีนกน้อยสีเหลืองอยู่ตัวหนึ่ง ใครก็ตามที่ได้เห็นต่างก็พากันหลีกทางให้โดยไม่กล้าแม้จะสบตา ใครเดินถนนที่เมามายกับรสสุราชั้นยอดยังถึงกับสร่างเพียงเห็นนัยน์ตาคู่นั้นตวัดกลับมามอง แน่นอนว่าในย่านนางโลมแห่งนี้ ไม่มีใครสักคนกล้าอาจหาญต่อกรกับฮิบาริ แต่นั่นก็ต้องยกเว้นไว้คนหนึ่ง....

“ขยันจังนะครับ คุณหัวหน้าผู้ตรวจการ” เสียงที่ชวนโมโหได้เสมอนั้นคือเสียงของมุคุโร่ พ่อเล้าของหอนางโลมชายแห่งเดียวในย่านนี้

“เพราะคนอย่างพวกแกนั่นแหละ ฉันถึงต้องขยัน” ฮิบาริสวนทันใด ก่อนจะเดินเข้าไปในหอเพื่อนั่งพัก

“คึหึหึ ผมก็ไม่ได้ทำอะไรผิดกฏหมายนี่ครับ” ชายหนุ่มในชุดกิโมโนหัวเราะ

“คิดจะท้าทายฉันหรือไง เจ้าพืชไร่” นัยน์ตาคมปลาบตวัดมองอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง “แล้วตอนนี้ทำไมแกถึงมายืนอยู่หน้าหอ แกควรจะไปนั่งดูพวกเด็กๆของแกรับแขกไม่ใช่หรือไง” ฮิบาริเปลี่ยนเรื่องขณะมองออกไปข้างนอกด้วยสายตาเบื่อหน่าย เมืองแห่งนี้ช่างเสื่อมโทรมจนน่าใจหาย หญิงโสเภณีชั้นต่ำเดินร่อนไปมาเพื่ออวดโฉมต่อสายตาแขกเหรื่อที่ยังไม่ได้ปลงใจกับหอใด ผู้คนทุกชนชั้นต่างเข้ามาในย่านนี้โดยละทิ้งความมีศักดิ์ศรีไว้ข้างนอกแล้วเมาหัวราน้ำ ป้อล้อหญิงสาวตามถนน ถือขวดสาเกติดมือเป็นพวกขี้เมา และใช้จ่ายเงินอย่างไม่อั้นเพื่อซื้อเครื่องมือระบายความใคร่ หลายคนต้องกลับออกไปในสภาพขอทานเพราะใช้จ่ายสินทรัพย์เกินตัว ซ้ำบางรายยังมีหนี้สินเพราะไม่อาจชดใช้ความเสียหายที่ก่อเกิดจากความเมามายได้

มุคุโร่มองดูสายตาที่แสดงความสมเพชโดยไม่ปิดบังนั้นแล้วก็ได้แต่หัวเราะเบาๆในใจ ฮิบารินั้นยังอายุน้อยและไร้เดียงสาสำหรับโลกใบนี้ การคิดว่าทุกๆสิ่งต้องมีกฏเกณฑ์และระเบียบนั้นไม่อาจใช้ได้ในโลกที่แสนวุ่นวายและเต็มไปด้วยความต้องการที่ไร้จุดสิ้นสุด และบางครั้ง ความเสื่อมโทรมนั้นก็คือเบื้องหลังของความเจริญ เห็นได้ชัดจากเมืองท่าแห่งนี้ที่เป็นเมืองซึ่งร่ำรวยที่สุดในประเทศด้วยการค้า ไม่ใช่เพียงการซื้อขายสินค้าทั่วไปแต่รวมถึงการค้าอาวุธ ยาเสพติด และมนุษย์ ย่านนางโลมแห่งนี้ก็เช่นกัน เป็นสถานที่ซึ่งไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเป็นรากฐานของความเจริญในนามิโมริ ซ้ำยังเป็นที่รองรับคนที่ไม่มีที่ไป จะเรียกว่าเมืองบุปผางามก็ไม่แปลก แต่จะเรียกว่าแหล่งทิ้งขยะก็ไม่ผิด

ในตอนที่มุคุโร่และฮิบาริต่างจมอยู่ในความคิดของตนเองนั้น ชายวัยกลางคนซึ่งฮิบาริรู้จักดีก็เดินเข้ามาในหอ ทันทีที่เขาเห็นหน้าหัวหน้าผู้ตรวจการก็ชะงักไปด้วยความตกใจ แต่มุคุโร่ก็เข้าไปแก้สถานการณ์ด้วยการดึงอีกฝ่ายเข้าไปข้างในทันที

ฮิบาริมองตามไปด้วยความสังเวช มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่ข้าราชการระดับสูงจะมาเที่ยวหอนางโลม ออกจะเป็นเรื่องปกติเสียด้วยซ้ำ กระนั้นฮิบาริก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเช่นนั้นเมื่อคนเราไม่อาจระงับความปรารถนาจนต้องระบายกับสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำซึ่งขายร่างกายตัวเองแลกเงินตรา ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่อยากให้ใครมองเขาอย่างเข้าใจผิด จึงคิดจะไปตรวจตราต่อเสียที ทันมดนั้นก็มีลูกค้าสองคนโผล่มาหน้าหอ คนหนึ่งเป็นชายหนุ่มร่างเล็ก อายุน้อย อีกคนเป็นชาวต่างชาติที่อายุมากกว่าเขาเอาการ ซ้ำยังเมาจนเดินเป๋ เห็นแล้วฮิบาริอยากจะประเคนทอนฟาไปให้สร่างเสียสักที แต่มุคุโร่กลับรีบเดินออกมาเสียก่อน

“ท่านซาวาดะ มีอะไรให้ผมรับใช้หรือครับ?” มุคุโร่เอ่ยถามก่อนจะหันมาส่งสายตาให้ฮิบาริเก็บทอนฟากลับไป ก่อนเขาจะต้องเสียแขก ซึ่งฮิบาริก็ลดมือลงโดยที่ยังรู้สึกหงุดหงิด แต่เขาไม่อยากมีเรื่องให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ระยะนี้เจ้าเมืองยิ่งกำลังจับตาดูเขาอยู่เสียด้วย

“เอ่อ....ไม่ทราบว่า บาจิลยังว่างอยู่ไหมครับ...” สึนะเอ่ยถามขณะพยายามพยุงคนเมาให้ไม่โงนเงนจนล้มไป

“ตอนนี้บาจิลกำลังรับแขก สนใจใช้บริการคนอื่นหรือเปล่าครับ?” ชายหนุ่มถามต่อตามหน้าที่ทั้งที่ใจเขารู้ดีว่าสึนะไม่มีวันยอมกอดใครนอกจากบาจิลเป็นแน่ กระนั้นเขาก็ยังอยากจะภาวนาให้สึนะคิดกับบาจิลเป็นเพียงนางโลมคนหนึ่ง เพราะหากต่างคนต่างรักแล้ว ที่สุดเมื่อทางเดินที่เลือกต่างกัน ก็อาจจะจบลงด้วยความเจ็บปวดก็เป็นได้....เหมือนเช่นที่เขาเคยเจอ

“ไม่ครับ...ไม่เป็นไร” สึนะว่าพลางทำเสียงหงอย

“เฮ้ สึนะ อย่าทำหน้าอย่างนั้นน่า” ชายหนุ่มชาวตะวันตกซึ่งยังไม่สร่างเมากล่าวขึ้นด้วยเสียงอ้อแอ้ “ไหนๆก็มาถึงที่แล้ว มาสนุกกันดีกว่า” เขาว่าก่อนจะเดินนำสึนะเข้ามา แต่ก็ปะเข้ากับฮิบาริพอดี

“หลีกทางไป เจ้าสัตว์กินพืช” ฮิบาริพูดโดยไม่ยอมถอยให้ แต่ด้วยความเมาหรืออย่างไรไม่ทราบได้ ชายหนุ่มจึงนึกไปว่าฮิบาริเป็นนางโลมคนหนึ่งของหอ

“มุคุโร่ คนนี้แพงมากไหม?” เขาว่าพลางชี้ไปที่ฮิบาริ และตอนนั้นเองที่คนโดนเข้าใจผิดรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่

“แก!” ฮิบาริคำรามก่อนจะงัดทอนฟาออกมาอีกครั้ง ทว่าก่อนจะได้สัมผัสถูกคนที่ต้องการ ก็กลับโดนขัดเสียด้วยสามง่ามซึ่งเป็นอาวุธประจำกายของมุคุโร่ และตวัดขึ้นทำให้ทอนฟาหลุดมือหมุนควงขึ้นสู่อากาศ และตกลงสู่พื้นในจังหวะเดียวกับที่ฮิบาริโดนชายต่างชาติโอบตัวไว้ไม่ให้หนีไปไหน และแบกเอาคนตัวเล็กกว่าขึ้นพาดบนบ่าโดยไม่อนาทรต่อแรงทุบตีที่แผ่นหลังแม้แต่น้อย

“เชิญห้องด้านบนเลยครับ” มุคุโร่เอ่ยแนะนำลูกค้าอย่างดีโดยไม่คิดแก้ไขความเข้าใจผิด

“แก! ฉันไม่ใช่โสเภณีนะ! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้!” และแม้ฮิบาริจะแก้ต่างให้ตัวเองเช่นไรก็ไม่สามารถต้านทานแรงจากร่างสูงได้เลย ชายหนุ่มชาวต่างชาติจึงสามารถพาตัวฮิบาริไปได้อย่างง่ายดาย โดยที่ตัวมุคุโร่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีเป็นเดือดเป็นร้อนสักเท่าไหร่

“ค...คุณมุคุโร่ นั่นคุณฮิบารินะครับ ทำแบบนั้นเดี๋ยวก็เป็นเรื่องหรอก” สึนะโวยวายเพราะเคยเห็นฤทธิ์ของฮิบาริมานับไม่ถ้วน และที่นี่เป็นเพียงหอนางโลม หากฮิบาริเอาเรื่องขึ้นมา ที่นี่คงถูกปิดเป็นแน่ แล้วมุคุโร่ที่รักหอแห่งนี้ยิ่งกว่าชีวิตจะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน

“คึหึหึ ไม่ต้องห่วงหรอกครับ” แม้สึนะจะเต้นเพราะความตกใจ แต่คนที่จะได้รับความเดือดร้อนที่แท้จริงนั้นกลับไม่มีท่าทีรู้ร้อนรู้หนาวสักเท่าไหร่

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ?” สึนะเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“เพราะฮิบาริคุงเขามีความหยิ่งทะนงในตัวสูง เรื่องที่ทำให้อับอายย่อมไม่ถูกเผยแพร่ซ้ำยังถูกปิดเสียอีก” มุคุโร่หัวเราะเบาๆ “สิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ในคืนนี้ ฮิบาริคุงจะไม่มีวันพูดถึงอย่างแน่นอน”

สึนะรับฟังไว้โดยไม่อาจรู้ได้ว่า เป้าหมายที่แท้จริงที่มุคุโร่ทำไปนั้นคืออะไรกันแน่....


--------------------->


โดยปกติแล้วห้องของนางโลมจะปูฟูกเพื่อเตรียมรับแขกไว้ทุกห้องในตอนเย็น และเครื่องเรือนส่วนใหญ่จะไม่บ่งบอกตัวตนของนางโลมมากนัก ดังนั้นเพียงชายหนุ่มอุ้มฮิบาริเข้าไปในห้องว่างสักห้องที่มุคุโร่อุปโลกน์ขึ้นว่าเป็นห้องของฮิบาริ ก็ไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นความจริงหรือไม่

ร่างเล็กในกิโมโนสีดำล้วนถูกวางลงบนฟูกนอน ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะโถมทับลงมาและซุกไซ้ลำคอระหงด้วยแรงใคร่ปรารถนา

“ปล่อย! ปล่อยเดี๋ยวนี้!” ฮิบาริผลักอีกฝ่ายเต็มแรง แต่คนด้านบนกลับไม่ขยับและยิ่งโถมทับแรงลงมาอีก

ชายหนุ่มผมทองนึกแปลกใจอยู่เหมือนกันว่าเหตุใดนางโลมคนนี้จึงมากฤทธิ์ถึงกับกล้าขัดขืนแขก แต่เพราะสมองยังไม่สร่างจากฤทธิ์สุรา ความแปลกใจนั้นจึงเสมือนความคิดชั่วครู่ชั่วยามที่ไม่ได้เก็บมาใส่ใจนานนัก และลงมือกดตัวฮิบาริให้นอนลงกับฟูกป้องกันการดิ้นรน ก่อนจะใช้มืออีกข้างล้วงลึกเข้าไปใต้ชายกิโมโนแล้วเค้นคลึงเนื้อตรงขาอ่อนซึ่งให้ความรู้สึกเนียนมือ

ฮิบาริออกแรงผลักอีกฝ่ายเท่าใดก็ไม่มีการตอบสนองที่ใจต้องการ เขาพยายามอย่างมากที่จะจัดการกับมือทั้งคู่ที่พัวพันกับร่างกายเขาไม่ยอมหยุด ทว่า....ชายคนนี้กลับมีอะไรมากกว่าที่ฮิบาริประเมินไว้

สายรัดเอวถูกนำมาใช้เป็นอาวุธเพื่อพันธนาการเจ้าของร่าง

แขนทั้งสองของฮิบาริถูกบังคับให้ยกขึ้นเหนือหัวและมัดไว้ด้วยสายโอบิที่ถูกดึงออกจากเอว ก่อนที่จะถูกขึงไว้อีกชั้นด้วยมือแกร่งที่เรี่ยวแรงมหาศาล แม้จะออกแรงรั้งเพียงใดก็ไม่อาจสู้ได้

มือข้างที่ว่างอยู่ของชายชาวต่างชาติแทรกลึกเข้าไปที่หว่างขาของฮิบาริ ก่อนกระตุกผ้าชั้นในออกอย่างชำนาญ ท่าทางว่าคงมีประสบการณ์มาไม่น้อยทีเดียว นั่นยังไม่รวมถึงรสจูบซึ่งเจ้าตัวประกบลงบนริมฝีปากบางอย่างอุกอาจทั้งประสมประเสไปด้วยกลิ่นสุราชั้นเยี่ยมแต่ฮิบาริไม่ใคร่ชอบมันนัก

ปลายลิ้นอุ่นแทรกเข้ามาในโพรงปากเมื่อเด็กหนุ่มผมดำกำลังจะอ้าปากประท้วงการกระทำ และเสียงทั้งหมดก็ถูกกักไว้ภายในลำคอ

นิ้วเรียวยาวปัดผ่านไปมาตรงร่องขาทำให้เจ้าของร่างอดไม่ได้ที่จะวูบตรงท้องน้อย แต่เมื่อปลายนิ้วนั้นมาดุนดันเข้าตรงปากทางนั่นแหละ ฮิบาริจึงสะดุ้งเฮือกและรับรู้ชะตากรรมของตนเองได้โดยไม่ต้องมีใครมาบอกกล่าวให้เปลืองเวลา และด้วยเหตุนั้น เขาจึงดิ้นรนสุดแรงเกิดเพื่อให้ตัวเองหลุดไปจากสภาพการณ์ที่เสี่ยงต่อความปลอดภัยของตนเอง ทว่าชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ก็กลับไหวตัวทัน ทิ้งน้ำหนักลงทับช่วงขาทำให้ไม่มีแรงขยับ แล้วขยับนิ้วสอดลึกเข้าไปในร่างกายที่ยังไม่เคยได้รับสัมผัสเช่นนี้จากใคร

“อ....หยุด....อึก....” เสียงปรามกล่าวติดขัดเพราะเจ้าของร่างพยายามกลั้นเสียงร้องที่กำลังจะออกมาเพราะความเจ็บซึ่งเกิดขึ้นจากการเสียดสีทั้งที่ไม่มีสิ่งใดหล่อลื่น แต่ชายหนุ่มผู้นั้นจะหยุดยั้งการกระทำก็หาไม่ กลับยิ่งรุกเร้ามากขึ้นทั้งยังใช้ริมฝีปากร้อนพรมจูบไปทั่วเรือนร่างขาวเนียนซับสะท้อนแสงจันทร์ เนื้อขาวผ่องถูกประทับตราด้วยสีแดงเรื่อไปจนทั่ว ดูไปแล้วก็น่ามองจนอดใจไม่ไหว กระนั้นก็ดูเหมือนชายหนุ่มจะรู้ว่าอีกฝ่ายยังคงต่อต้าน จึงค่อยๆขยับนิ้วเข้าออกอย่างช้าๆเพื่อดึงอารมณ์ร่วม

เพราะการถูกกระตุ้นโดยมือที่ค่อนข้างชำนาญในด้านนี้ ไม่นานนัก ร่างกายที่เกร็งแข็งก็ค่อยๆอ่อนระทวย เป็นตอนนี้เองที่ชายหนุ่มผมทองสามารถควบคุมเกมโลกีย์นี้ได้

ในยามที่ชายหนุ่มแน่ใจว่าร่างข้างใต้มีความพร้อมมากพอ เขาจึงดึงนิ้วออกแล้วจึงแทรกกายเข้าไปโดยไม่ได้คิดเลยว่านี่คือครั้งแรกของอีกฝ่าย เพราะยังคงสำคัญว่าคนเบื้องหน้าคือนางโลมคนหนึ่งเท่านั้น

“อา...แคบจังแฮะ....” เสียงทุ้มพร่ากล่าวขณะดันตนเองเข้าไป

ฮิบาริจำต้องกัดฟันด้วยความคับแค้นใจเหลือคณา ขณะอีกฝ่ายขยับสะโพกเขาร่อนไปตามแรงกดกระแทก ทั้งยังแรงอารมณ์ที่เกิดขึ้นตามการเล้าโลมปรนเปรอที่เขาไม่มีสิทธิต่อต้าน

คืนนี้....นับเป็นคืนที่ฮิบาริต้องจดจำไว้จนวันตายทีเดียว....

จดจำ....ถึงความอัปยศที่เขาได้รับ!


-------------------->TBC

โอ๊วๆๆๆสะใจมาก อีชาวต่างชาตินั่นโน่ป่ะ
เซ่ออ่ะ+งี่เง่า ช่ำชองแล้วไม่รู้ได้ไงว่าน้องเครียวไม่เคย
แค่คับก็แปลว่าบริสุทธิ์

น้องเคียวน่าสงสาร แง้.........

D18มาแล้ว~~(//จุดพลุ+เตรียมไม้ถูพื้น)

ตอนนี้สอนให้รู้ว่า การดื่มสุราทำให่สติสัมปชัญญะลดลงมากมาย

ไปจับกดเค้าอย่างนั้นเลยนะเฮีย=A=''(เอ้อ ขอขอบคุณสุราที่ทำให้โน่เมา(อ้าว))

ออกแนวโน่ไม่ได้ตั้งใจกด แต่โน่ตั้งใจรับผิดชอบสินะเคอะ=..=

(//เชิ้บๆ เอาไม้ถูพื้นเช็ดเลือดเม้นตัวเอง แล้วว่ายเวียนไปช่วยเม้นคนอื่น)

ช่วงนี้เปิดเทอมแล้ว=^= เป็นกำลังใจให้อัพต่อนะฮะ m(' ^)M

คู่ของท่านผู้ตรวจการเคียวยะมาแบบเต็มๆแล้ว^^

คงต้องเรียกว่าเป็นSide Storyของคู่บาจิลล่ะสินะคะ(เรียกตามแบบGundam)

ไม่ปลื้มการพบกันครั้งแรกเท่าไหร่ เพราะพี่โน่คิดว่าน้องเคียวยะเป็นนางโลม
แต่ก็พอให้อภัยได้ค่า เพราะพี่โน่เมา//สุรา ต้องโทษสุราสินะคะ

ขอบคุณท่านเซียร์มากค่า รอตอนต่อไปค่า

รักเคียวยะ รักดีโน่ รักD18สุดชีวิตค่า

นะ..นั่นพี่โน่ใช่มั้ยคะ?? ถ้าไม่ใช่นกจะเชือดคอพี่โน่ (ดีโน่ - อ้าวเฮ้ย!!)

อะไรก๊านนนน เจอกันครั้งแรกก็(โดน)กดซะแล้วง่ะ =[]=

คุณฮิคร๊า~~!!!!!!!!! // ปาดเลือดกำเดา(?)

D18 สุโก่ย!!

เมาๆเอ๋อๆ่นั่นต้องเป็นพี่โน่สินะคะ หุหุ
เจอกันครั้งแรกไปสร้างความแค้นให้น้องเคียวซะแล้ว

คุณฮิได้จับทอนฟาเมื่อไหร่โน่คงไม่รอด

เย่!!!

D18 มาแล้ว + +

เริ่มมาท่านฮิโดนซะแล้ว =___=;;; โน่หื่นได้อีกแฮะ

D18 มาแล้ว คู่ก่อนหน้านี่น่ารัก
ส่วนคู่นี่น่าจะน่าโหด ท่านฮิคงขย้ำม้าตายแน่ๆ
มันเมา มันเลยกล้า แล้วจะมีหวังง้อมั้ยเนี่ย

จะ......จู่ๆก็โดนเลย o[]o!!

พี่โน่เมาหรือหื่นคะเนี่ย >///<