•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

สิงบอร์ดนี้มาช้านาน ฟิคเรื่องแรกในชีวิต...รวมทั้งการมาเขียนเรื่องอะไรด้วย ถ้าภาษาไม่ดีก็ต้องขอโทษด้วยนะค่ะ เพราะมันเกิดจากการนอยขั้นเทพระหว่างสอบกลางภาค เลยเอาเวลามานั่งแต่งฟิคดีกว่า...เอวัง


Title : DODT – Balance of Terror
Pairing : ??? (คนเขียนก็ยังไม่รู้)
Rating : Unknow (...แบ่งไม่เป็นค่ะ....)
By : Varsator
Warning : AU , yaoi และอาจอ่านไม่ค่อยรู้เรื่องนะค่ะ...ต้องขออภัยไว้ด้วย



Prologue : All data was deleted

[align=center] .
.
.
All data was deleted
.
.
.[/align]
ร่างบางในชุดกาวน์สีขาวเครื่องแบบของนักวิจัยประจำห้องแลปนั่งมองหน้าจอ LCD คุณภาพสูงตรงหน้าด้วยรอยยิ้มน้อยๆ ใบหน้าสวยค่อยๆกรอกพาสเวิร์ดตัวอื่นเพื่อล็อกอินเข้าสู่การทำลาย Network ก่อนร่างบางจะง่วนอยู่กับทำลายการแบล็กอัพข้อมูล และการทำลายหลักฐานอื่นๆอีก จนสุดท้ายริมฝีปากได้รูปจึงปรากฏรอยยิ้มเย็นอย่างสนุกสนานกับงานของตน...

[align=center]...ถล่มมันเรียบทั้ง Main system!!!…[/align]


“วิกฤตระดับรหัสสีแดง มีการโจมตีระบบและทำลายข้อมูล”

เสียงจากอินเตอร์โฟนที่ถูกติดตั้งเอาไว้ดังขึ้นประกาศภาวะฉุกเฉิน เสียงที่ประกาศนี้ดังไปทั่วทั้งตึกสูงระฟ้า
เนื่องจากเหตุการณ์ Red Alert แบบนี้ไม่ได้เจอกันได้ง่ายๆ แถมคราวนี้มันยังมาแบบไม่ทันตั้งตัว แน่นอนเสียอยู่แล้วว่า องค์กรที่มีการบริหารที่ใหญ่และกว้างขว้างแบบนี้ย่อมต้องเคยมีการซ้อมรับสถานการณ์กันเอาไว้บ้าง ทว่าเมื่อเกิดเหตุการณ์จริง...

[align=center]...มนุษย์ย่อมสติเสียกันบ้างเป็นธรรมดา!?...[/align]

ร่างบางเดินออกมาสบายๆท่ามกลางความวุ่นวายรอบตัวอย่างง่ายดาย และแน่นอนว่าเขาเดินออกมาก่อนที่จะมีใครหรืออะไรสังเกตเห็นว่า เขาเป็นคนแปลกหน้าที่เพิ่งจะเดินเข้ามาทำงานวันนี้เป็นวันแรก ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าต้นเหตุแห่งความพินาศกำลังจะเดินออกตัวตึก ก่อนที่จะมีการกักคนไว้สอบสวน


[align=center]โดยที่ไม่เหลือหลักฐานหรือร่องรอยใดๆให้ใครไว้ดูต่างหน้า
.
.
.[/align]

TBC

สั้นไปไหม? พอจะอ่านกันรู้เรื่องไหมค่ะ? ไม่รู้เรื่องก็ช่างมันเถอะค่ะเพราะมันเป็นแค่บทนำ (หัวเราะ) เดี๋ยวถ้าเน็ตไม่ทรพีจะเอาตอนที่ 1 มาลงให้เลยนะค่ะ ขอโทษด้วยนะค่ะถ้าพิมพ์ผิด จะกลับมาแก้ทีหลังนะค่ะ เเละขอบอกเลยนะค่ะว่า วาสพิมพ์ช้า...อย่างแรง =/|\=;

ใครมันทำการ Terrorist กันเนี่ย !

ฮุ๊ ๆๆ ... ก่ออาชญากรรมแบบนี้ต้องเก่งไม่ใช่เบานะคะ ^__^

รอบทหนึ่งอยู่จ้า .. อิอิ นั่งลุ้นว่าจะเป็นคู่อะไร คิ ๆๆ

มาแล้วค่ะ ช้าไปไหม? ขอบคุณหลายๆท่านที่มาอ่านหลายๆเด้อค่ะเด้อ ^^~


Title : DODT – Balance of Terror
Pairing : 80? (คนเขียนก็ยังคงไม่รู้ต่อไป)
Rating : Unknow (...แบ่งไม่เป็นค่ะ....)
By : Varsator
Warning : AU , yaoi และอาจอ่านไม่ค่อยรู้เรื่องนะค่ะ...ต้องขออภัยไว้ด้วย




Tricks I : At first sight in the rain [1]



สายฝน...

ฝนที่ตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาส่งผลให้คนออกมาข้างนอกไม่ได้เป็นการชั่วคราว และแน่นอนว่าการจราจรบนถนนบางช่วงนี้แทบจะเป็นอัมพาต เพราะอุบัติเหตุตามรายทางที่มีให้เห็นเป็นช่วงๆ ทำให้เวลาในการเดินทางเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว

...ส่งผลให้ร่างสูงถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่กระนั้นรอยยิ้มก็ยังไม่จางหายจากริมฝีปากภาษาคนที่อารมณ์ดีตลอดเวลา...

คงจะสายแล้วละมั้ง?

ร่างสูงคิด ในขณะที่มือแกร่งก็ยังคงจับพวงมาลัยของเปอโยสีดำคันสวยให้แล่นไปท่ามกลางสายฝน

สำหรับเขาแล้วสายฝนเพียงแค่นี้ ไม่ได้ทำให้จักษุประสาทของเขาทำงานได้แย่ลงเลยแม้แต่น้อย ประกอบกับความรีบร้อนของเขาจะทำให้รถหรูแล่นท่ามกลางพายุฝนด้วยความเร็วมากกว่า 120 กม./ชม. จึงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ทว่า...
ร่างบางร่างหนึ่งกลับโผล่พรวดออกมากลางถนนด้วยความรีบร้อนบางอย่าง และแน่นอนว่าด้วยสายตาที่ดีกว่าคนทั่วไปมากนัก ทำให้ร่างสูงเหยียบเบรกได้ไวกว่าชาวบ้าน แต่กระนั้นก็ยังส่งผลให้เขาได้ยินเสียงวัตถุบางอย่าง ที่น่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่ลูกแมวกระแทกเข้ามาหน้ารถของเขา ร่างสูงรีบก้าวลงจากรถอย่างไม่สนใจสายฝนที่โหมกระหน่ำอยู่ ก่อนปรี่เข้าไปดูวัตถุปริศนาอย่างร้อนรนในทันที
นัยน์ตาคมสีนิลกาฬเบิกกว้างขึ้นทันทีกับภาพตรงหน้า ภาพของเรือนร่างบอบบางที่นอนสลบไสลแน่นิ่งอยู่บนพื้นถนนกลางสายฝน โลหิตสีแดงใสเกินกว่าปกติเพราะไหลปนเจิ่งนองเป็นรอยกว้างตามหยาดวรุณทั่วบริเวณนั้น
และอาจเป็นเพราะร่างสูงอยู่ใกล้ชิดความตายจนอาจกลายเป็นเรื่องปกติ จึงสามารถเรียกสติของตนกลับมาได้ไว ก่อนจะรีบพุ่งตัวไปช้อนร่างบางไว้ในอ้อมแขนแกร่งของตน

“…ท่าทางคงจะต้องโดดประชุมซะแล้วแฮะ…”



ร่างสูงเดินวนอยู่ที่ห้องฉุกเฉิน หลังจากที่เขาพาคนเคราะห์ร้ายจากฝีมือตัวเองมาถึงโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด เขาก็รอผลการผ่าตัดอยู่ร่วม 4 ชม.แล้ว
เจ้าของนัยน์ตาคมสีนิลถอนหายใจ มือหยาบเสยเรือนผมสีดำของตนอย่างใช้ความคิด ถึงจะดูเครียดแต่กระนั้นแววตาสดใสภายใต้มุกสีนิลนั้น และรอยยิ้มร่าเริงบริเวณมุมปากก็ยังไม่จางหายไปไหนอยู่ดี

...RRRrrrr…

เสียงโทรศัพท์เคลื่อนที่ประจำตัวของเขาดังขึ้น เจ้าของมือแกร่งที่หลุดจากการใช้ความคิดล้วงหยิบอุปกรณ์สื่อสารออกจากกางเกงสีดำได้รูปของตน ก่อนจะดูชื่อคนโทรที่ปรากฏเด่นหราบนหน้าจอ...

‘ซาวาดะ สึนะโยชิ’

“ไงสึนะ...”

“ยามาโมโตะ ไหงนายไม่มาประชุมล่ะ? เกิดอะไรขึ้น?” โดยที่คำทักทายของร่างสูงยังไม่ทันจะจบดีด้วยซ้ำ ปลายสายก็ยิงคำถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงมาให้

“เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยนะ” เขาตอบ พลางเดินหาที่คุยที่เงียบๆ

“นายเป็นอะไรไหม?”

“ฉันไม่เป็นอะไรหรอกนะ” ยามาโมโตะพูด เขาได้ยินอีกฝ่ายถอนหายใจอย่างโล่งอกเบาๆ “แต่ว่า…”

“อย่าบอกนะ ยามาโมโตะ!” อีกฝ่ายพูดแทรกอย่างตกใจ เว้นวรรคเล็กน้อยก่อนถาม “ว่านายขับรถไปชนใครเข้า!?”

...ถูกเผ๋ง!!!...
สมแล้วกับสุดยอดลางสังหรณ์ของวองโกเล่！

“จริงๆใช่ไหมเนี๊ย?” สึนะขึ้นเสียงสูงมากกว่า 270 เดซิเบลทันทีที่เห็นอีกฝ่ายเงียบลง

...นั่นก็เป็นคำตอบได้แล้ว คุณเพื่อนคร้าบ~…

“แต่ไม่ต้องกังวลหรอกนะ เพราะเหมือนว่าคนทีฉันชนคงไม่ตาย...มั้ง?” เสียงตอบแบบพูดเองก็ไม่มั่นใจเองแบบนี้...

...มันไม่น่ากังวลตรงไหนไม่ทราบ?...

ผู้นำวองโกเล่ แฟมิลิคิดในใจ ก่อนจะพูดประโยคคำถามกับร่างสูงต่อในทันที


[align=center]“นายอยู่โรงพยาบาลไหนล่ะ?”
.
.
.[/align]


ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลยาวเกือบถึงกลางหลังเดินอย่างรีบร้อน หมายจะรีบมุ่งไปดูอาการเหยื่อผู้โชคร้ายของเพื่อนรัก

…แต่ตอนนี้เขาเจอปัญหาใหญ่ยิ่งกว่า...
ใครจะขับรถให้เขาฟ่ะ?

ร่างเล็กยืนแน่นิ่งอยู่หน้าออดี้สุดหรูประจำตำแหน่ง เค้ารีบสุดหูรูดจนลืมนึกถึงคนขับรถไปเสียสนิท เรื่องนี้เป็นจุดอ่อนที่เค้ามักจะถูกรีบอร์นหรือคนอื่นๆว่าเสมอ แต่จะทำยังไงได้ล่ะ ก็ไม่ว่าจะหัดขับยังไง เค้าก็ขับไม่ได้ซักที!!!

...อย่าบอกนะ...
ว่าต้องเดินกลับไปน่ะ เพราะระยะทางจากที่นี่ไปฐานวองโกเล่นี่...
...มันไกลมิใช่น้อย!!!...

“จะออกไปไหนมืดๆค่ำแบบนี้มันอันตรายนะครับ...วองโกเล่” เสียงทักนุ่มๆที่เล่นเอาคนได้ยินสะดุ้งโหยง

“มุคุโร่ นายโผล่มาจากไหนเนี่ย?”

…นั่นสิ คนเขียนก็แอบสงสัยอยู่เหมือนกัน...

“ผมเห็นคุณเดินดุ่ยๆตรงมาที่นี่ทั้งๆที่ตัวเองขับก็ไม่ได้ ตกลงว่าคุณมาล้างรถเหรอครับ?” คำตอบเบี่ยงประเด็นคำถามก่อนหน้าที่คาใจไปได้อย่างเนียนๆ และ...

ฉึก!!!
...ใช่สิ! ก็ขับเองไม่ได้นี่โว้ย...

ร่างบางได้แต่แอบโวยวายอยู่ในใจ เพราะถ้าโวยออกมาจริงๆเค้าอาจไม่ค่อยปลอดภัย(?)

“ขึ้นสิครับ” เสียงทุ้มเรียกให้ร่างเล็กขึ้นรถคันสวยคันนั้น พร้อมเป็นสารถีมาเปิดประตูรอเอาไว้อีกต่างหาก ร่างสูงเจ้าของดวงตา 2 สี อาศัยช่วงที่วองโกเล่คนงามยังประมวลผลไม่เสร็จดีว่าร่างสูงจะมาไม้ไหน มุคุโร่ก็จัดการ...

...ลักพาตัวร่างบางขึ้นรถและเข้าเกียร์ออกตัวในทันที...

สึนะได้แต่อ้าปากค้าง สีหน้าเลิกลั่กอย่างน่าเอ็นดู(?)เรียกรอยยิ้มงามๆจากร่างสูงได้เป็นอย่างดี

“จะไปไหนครับ?”

“หะ...?”

“ผมถามว่าจะไปไหนครับ? ผมจะได้ขับไปให้” สึนะมองหน้าคนพูดซึ่งกลายเป็นคนขับรถกิตติมศักดิ์อย่างแปลกใจ

...วันนี้มุคุโร่โดนใครตีหัวมารึเปล่า?...
ปกติไม่ได้เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?

“ไม่ต้องมองอย่างไม่เชื่อขนาดนั้นก็ได้ครับ” ร่างสูงว่าพร้อมรอยยิ้มจริงใจ “ผมแค่อยากทำอะไรเพื่อคุณบ้างก็เท่านั้น”

...นั้นล่ะ ที่มันแปลกที่สุดละเว้ยเฮ้ยยยยยยย!!!~…

แต่ก็เป็นอีกครั้งที่สึนะได้แต่แอบสครีมอยู่ในใจเพียงเท่านั้น เพราะสายตาจากดวงตาคละสีของร่างสูงเริ่มส่อประกายออกมาประมาณว่า...

...จะบอกผมดีๆ รึจะบอกผมด้วยน้ำตา...

“ว่าไงครับ วองโกเล่” มุคุโร่ถามซ้ำ เพราะเขายังไม่รู้จุดหมายปลายทางซักที

“ระ...โรงพยาบาล” ร่างเล็กตอบตะกุกตะกัก ซึ่งคำตอบทำให้ร่างสูงมีสีหน้าสงสัย

“ไปทำไมครับ?”

“ยามาโมโตะ ขับรถชนคนน่ะ” สึนะตอบ มือเล็กๆจับเข็มขัดนิรภัยเอาไว้แน่นทันที เมื่อร่างเล็กสังเกตเห็นความเร็วรถ

132...133...136...
...และยังมีทีท่าว่าจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ...
ช้าลงหน่อยก็ได้นะครับ！

“เลยต้องไปทำลายหลักฐานอย่างด่วนเลยสิครับเนี่ย วองโกเล่ งั้นไม่ต้องห่วงนะครับ” มุคุโร่พูด หันมายิ้มโดยที่ความเร็วของรถยังคงเพิ่มขึ้น กลายเป็นว่าความเร็วใน 1 หน่วยวินาที คือความเร่ง (อะไรฟร่ะ?) “งั้นเชื่อมือผมได้เลย”

...เชื่อเรื่องอะไร?...
...นายเข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่า มุคุโร่?...
...แล้วนายเอากุญแจรถฉันไปได้ยังไงเนี่ย?...
...แล้วกรูโง่มานั่งรถที่มันขับได้ยังไง?
...แล้วจะเอาชีวิตมาทิ้งกับมันรึเปล่าฟร่ะ?...

[align=center]...และแน่นอนอย่างยิ่งว่าผู้นำแห่งวองโกเล่ แฟมิลิ ก็ได้แต่สครีมคำถามเหล่านี้อยู่ในใจเช่นเดิม....[/align]

TBC.

ตัดตอนเถอะค่ะ...จริงๆแล้วมันยังไม่จบตอนนะ แต่ไว้ค่อยมาต่อครึ่งหลังวันอื่นแล้วกันนะค่ะ ตอนแรกยาวมากมาย~ ถ้ามีอะไรผิดพลาดไว้มาแก้วันหลังนะค่ะ เพราะเจ้จะกลับบ้านมาแล้ว (หัวเราะ)

เป็นคู่ 6927 เหรอค่ะ ท่านมุออกมาแล้ว หุ หุ

รออ่านตอนต่อนะคะ ลุ้นคู่ 6927 ^^

เนื่องจากนอยไม่เลิก...ใครมันจัดตารางสอบแบบนี้ฟร่ะ? 3 วันติด...ฆ่ากันเลยดีกว่าเหอะค่ะ ฝ่ายวิชาการ อ็ากส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์!!!~ เนื่องจากรู้ความสามารถตนเองดีว่าอ่านไปก็ไม่ทัน ดังนั้นเลยเลิกอ่านมาแต่งฟิคต่อ...อะเกน


Title : DODT – Balance of Terror
Pairing : 80? (คนเขียนก็ยังคงไม่รู้ต่อไป)
Rating : Unknow (...แบ่งไม่เป็นค่ะ....)
By : Varsator
Warning : AU , yaoi และอาจอ่านไม่ค่อยรู้เรื่องนะค่ะ...ต้องขออภัยไว้ด้วย




Tricks I : At first sight in the rain [2]



“ยามาโมโตะเป็นยังไงบ้าง?”

ร่างเล็กถามทันทีที่เปิดประตูห้องเป้าหมายเข้าไปพบกันคนที่คุ้นตา ร่างสูงเจ้าของชื่อรีบเอามือจุ๊ปากเป็นเชิงบอกให้เบาเสียงลง เพราะเกรงว่าจะไปรบกวนใครบางคน ก่อนจะส่งสายตาให้สึนะมองไปยังที่ๆหนึ่งในห้องสีขาวกว้างนั้น

เตียงสีขาวกว้างแบบผู้ป่วยวีไอพี มีร่างบางนอนสลบอยู่ ใบหน้าสวยหวานขาวซีด ศีรษะที่มีเรือนผมสีเงินสั้นซอยระต้นคอถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาวสะอาด เรือนกายสีเนื้อนวลอยู่ในชุดผู้ป่วยนั้นถูกผ้าพันแผลพันไว้อีกหลายที่ ไม่รวมแขนและขาที่ต้องใส่เผือกเอาไว้อีกอย่างละข้าง แถมสายของน้ำเกลือและโลหิตที่ระโยงระยางอยู่เหนือร่างนั้น

...นี่อะนะ ไม่ต้องห่วง???...

“ออกไปคุยกันนอกห้องดีกว่านะ ยามาโมโตะ”

สึนะเรียกร่างสูงให้ออกมาจากห้องคนเจ็บ ซึ่งเมื่อออกมาก็เจอกับมุคุโร่ที่ยืนรออยู่หน้าห้อง

“สภาพศพเป็นไงบ้างครับ? วองโกเล่” คำถามไม่เป็นมงคลถูกพูดทันที ก่อนที่มุคุโร่จะหันไปส่งรอยยิ้มให้ยามาโมโตะเป็นเชิงทักทาย ซึ่งอีกฝ่ายก็ยิ้มตอบรับมาเช่นกัน

“ยังไม่ตายต่างหาก!” สึนะตอบกลับอย่างโมโหนิดๆ แต่นั้นก็เรียกรอยยิ้มกระชากใจมาอีกระลอก ก่อนที่ร่างเล็กจะหันไปหายามาโมโตะ “นายไปทำอีท่าไหนน่ะ สภาพเค้าถึงได้เป็นขนาดนั้น?”

“โทษทีนะ ฉันขับเร็วไปหน่อยน่ะ” ร่างสูงพูดตอบ ในน้ำเสียงจับความรู้สึกผิดและเป็นกังวลได้อย่างชัดเจน รอยยิ้มที่มักมีให้เห็นเลือนหายไปจากใบหน้า

สึนะถอนหายใจกับเพื่อนรัก เค้ารู้ดีว่าทั้งในยามที่ยามาโมโตะต้องลงมือสังหาร คนคนนี้ก็ยังสามารถรักษารอยยิ้มเอาไว้บนใบหน้าคมได้ราวกับว่าไม่ได้รู้สึกอะไรเลยกับร่างเนื้อที่ตนฟาดฟัน เพราะว่านั้นเป็นสิ่งที่ร่างสูงเลือก...ดังนั้นเค้าแทบจะกล้าจะพูดได้เลยว่า

ในยามที่ผู้พิทักษ์วรุณคนนี้เข่นฆ่าสังหาร
...ยามาโมโตะไม่เคย ‘ฆ่า’ เกินกว่าที่ตนได้รับมอบหมาย...
ในยามที่ผู้พิทักษ์วรุณคือยามาโมโตะ ทาเคชิ
...ยามาโมโตะไม่เคยต้องการให้คนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องต้องมาเดือดร้อน...

[align=center]นั้นคือ หยาดวรุณที่สามารถโปรยปรายทำลายให้ทุกสิ่งพินาศสิ้น
...ทว่าก็ชุ่มชื้นอ่อนโยนกับทุกๆสรรพสิ่ง...[/align]

“ยามาโมโตะ…” ร่างเล็กเรียกเบาๆ เค้ารู้ดีว่าเจ้าของเรือนผมสีดำสั้นไม่สบายใจกับเรื่องนี้ไม่น้อย แต่ร่างสูงก็หันมายิ้มเป็นเชิงว่าไม่เป็นอะไร

“จริงสิสึนะ วันนี้ที่ฉันไม่ได้ไป นายประชุมกับคุณดีโน่เรื่องผู้พิทักษ์เมฆาว่ายังไงบ้าง?” ยามาโมโตะถามเปลี่ยนเรื่องสนทนา

“เรื่องที่คุณดีโน่บอกว่าหาตัวผู้พิทักษ์เมฆาได้แล้วนะ เป็นเรื่องจริงตามที่เขาแอบแจ้งมาก่อนนะสิ” สึนะตอบ ก่อนน้ำเสียงจะเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดนิดๆ “จริงๆแล้วคุณดีโน่น่ะ ก็จะให้ตัวเค้ามาอยู่กับวองโกเล่เลย แต่ว่าไม่รู้ว่าเรื่องที่คาบัคโรเน่เจอผู้ครอบครองแหวนแห่งเมฆาไปถึงหูพวกผู้อาวุโสได้ยังไง...พวกผู้อาวุโสน่ะเลยไม่ยอม บอกว่าต้องให้มีการเจรจาอย่างเป็นขั้นเป็นตอน...ทำให้เรื่องมันยุ่งยากเข้าไปอีก!”

“ก็เลยต้องทำการเจรจาเป็นขั้นเป็นตอนต่อหน้าตัวแทนของพวกผู้อาวุโสน่ะครับ” มุคุโร่พูดเสริมขยายความ

ยามาโมโตะเลิกคิ้วสูง “ทำไมเดี๋ยวนี้พวกเขาเข้ามาแทรกแซงแฟมิลิขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย?”

“นายอย่าลืมสิยามาโมโตะ ว่าฉันจะได้รับการยอมรับจากพวกนั้นให้เป็นรุ่นที่ 10 ก็ต่อเมื่อ...” คนพูดพูดอย่างหน่ายๆ นิ้วมือพลางไล้เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนของตนเล่นอย่างใช้ความคิด “ฉันจะหาคนที่สามารถใช้แหวนผู้พิทักษ์ได้ครบทั้งหมดน่ะ”

“งั้นตอนนี้ก็เหลือแค่...”ยามาโมโตะพูดพลางนึกไล่ตัวผู้พิทักษ์ “วายุสินะ...”

“ปัญหาใหญ่เลยล่ะ” สึนะพูด ทำให้ร่างสูงของยามามาโตะหันมาหาอย่างสงสัย

“ทำไมล่ะ?” เขาถาม แต่คนตอบก็ไม่ใช่สึนะแต่เป็นคนที่ยืนอยู่ข้างๆแทน “ก็มีแค่วายุน่ะสิครับ ที่ไม่ว่าจะสืบยังไงก็ยังหาข่าวคราวไม่ได้เลยซักนิด” มุคุโร่ตอบ น้ำเสียงไม่ค่อยสบายใจ “ซ้ำร้ายแหวนวายุน่ะมันหายไปจากวงการนี้เกือบ 30 ปีแล้วนะครับ อย่าว่าแต่หาผู้พิทักษ์เลย...แค่แหวนเรายังไม่เจอเลยครับ...เวลายิ่งไม่มีอยู่”

คำตอบที่ทำให้ยามาโมโตะฉงนในใจ หายอย่างที่หน่วยข่าวของวองโกเล่และแฟมิลิพันธมิตรยังสืบไม่พบ

...อะไรทำให้หายอย่างไร้ร่องรอยขนาดนั้น!?...

“นี่สึนะ” ยามาโมโตะเรียกเพื่อนตัวเล็ก “ฉันไม่ไปทำงานได้ไหม?”

คนตอบเกือบจะอ้าปากตอบปฏิเสธ แต่ใบหน้าหวานก็ชะงัก ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกลมโตนึกถึงสาเหตุที่ทำให้เพื่อนเขาหาเรื่องหยุดงานในทันที

“นายจะอยู่จัดการเรื่องนี้จนเสร็จก่อนก็ได้ แต่ต้องมีงานให้ฉันนะ” คำตอบของรุ่นที่ 10 เรียกรอยยิ้มของร่างสูงสบายๆออกมาได้อีกครั้ง

“ครับ ท่านซาวาดะ” สึนะค้อนพร้อมรอยยิ้มกับให้กับคำประชดประชันน้อยๆ ก่อนชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าหวานหายไปทันที เมื่อเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนเกินจริงของชายเจ้าของนัยน์ตาทรูโทนคนนี้

“งั้นเรากลับกันเถอะครับ วองโกเล่”
.
.
.
TBC


--_=*=_-- --_=*=_-- --_=*=_-- --_=*=_-- --_=*=_-- --_=*=_-- --_=*=_-- --_=*=_--


VaZ : สวัสดีค่ะ ขอคุยด้วยหน่อยนะค่ะ ชะอ้าว?...คุณมุคุโร่กับคุณสึนะไปไหนแล้วเนี่ย? (มองหา...แต่ก็ไม่เจอ) ช่างเถอะ! เอาไว้คราวหน้าแล้วกัน มาคุยกับคุณยามาโมโตะดีกว่าค่ะ ขอถามนะค่ะ ความรู้สึกของการขับรถชนคนตายเนี่ยมันเป็นยังไงค่ะ?
80 : อ้อ~...(ยิ้มเย็น) รู้สึกดีมากเลยครับ โดยเฉพาะตอนที่รู้สึกว่ามีอะไรมากระทบหน้ารถนี่ให้ ความ รู้สึกสะใจเป็นอย่างครับ มันอะไรที่แบบว่า...ซะที่ไหนล่ะครับ!!! ถามอะไรผมเนี่ย? อีกอย่างคนที่ถูกชนยังไม่ตายนะครับ
VaZ : …(แต่ตอนแรกบรรยายมาซะ/เหงื่อตก) ว่าแต่สต๊าฟของเราบอกว่า คุณยามาโมโตะเป็นคนดีมากกว่าที่คิดนะค่ะเนี่ย นึกว่าจะชนแล้วชิ่งซะอีก
80 : แบบนี้ก็แย่สิครับ! เห็นผมเป็นคนยังไงครับเนี่ย ผมเป็นคนชนก็ต้องรับผิดชอบสิครับ
VaZ : แล้วจะรับผิดชอบทั้งชีวิตเลยไหมค่ะ?
80 : ครับ...(เงียบไป 3 วิ) เฮ้ยไม่ใช่! (สีหน้าตกใจมากหลังจากประมวลผลเสร็จ) รับผิดชอบเรื่องการรักษาสิครับ (ถึงเค้าจะน่ารักจริงๆก็เถอะ...)
VaZ : ฮะแฮ่ม...เมื่อกี้แอบคิดอะไร รู้นะค่ะ!
80 : อย่ามาอ่านความคิดคนอื่นสิครับ!!!
VaZ : วาสเป็นคนเขียนค่ะ...วาสมีสิทธิ (หัวเราะสะใจ แต่ยามาโมโตะแอบเคือง ‘อย่าให้ถึงคราวทางนี้ก็แล้วกัน’) เฮือก...(รับรู้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปเนื่องจากความกดอากาศต่ำ) อย่าเพิ่งเปลี่ยนโหมดนะค่ะ คุณยามาโมโตะ
80 : อะไรเหรอครับ? (ถามยิ้มๆ...แต่น่ากลัวโว้ย~)
VaZ : (เหงื่อแตกพลั่ก PD เห็นท่าไม่ค่อยดีส่งสัญญาณมือเข้ามา ‘ฉันว่าแกเปลี่ยนเรื่องให้เร็วที่สุดเถอะ บรรยากาศมันมาคุยังไงชอบกล...’ ส่วนตากล้องพยักหน้ารัวอย่างเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง) เอ่อ...(ดูสคริป) เอ๋? ลืมให้คุณยามาโมโตะแนะนำตัว รบกวนแนะนำตัวก่อนค่ะ
80 : ยามาโมโตะ ทาเคชิครับ อายุ 20 ต้นๆครับเดากันเอาเอง เป็นผู้พิทักษ์วรุณของวองโกเล่ครับ ส่วนรายละเดียดอื่นหาดูได้ตาม Profile ทั่วไปครับ
VaZ : วาสของอนุญาตพูดเสริมนะค่ะ เป็นเพื่อนสนิทกับคุณสึนะมาตั้งแต่ ม.ต้น อาวุธที่ใช้คือดาบญี่ปุ่น ปัจจุบันแอบกิ๊กอยู่กับศรีภรรยาของบอสแห่ง...ว้าย! ก็ PD เค้าเขียนมานี่ค่ะ (หลบชิงูเระ โชเอนแทบไม่ทัน) ว้าก~ อย่าฟันสิค่ะ!!!
80 : ไม่ต้องห่วงหรอกครับ (ยิ้ม) ผมแค่เหวี่ยงดาบเล่นครับ ผมจะทำอะไรคุณได้ คุณเป็นคนเขียนนะครับ (ยิ้มเย็นโครตๆ สับสวิตซ์ยามะทมิฬ)
VaZ : (น่าน~ มันเอาคำพูดวาสมาย้อน!....แต่ได้ไม่ได้ไม่รู้ แต่วาสมีลางสังหรณ์ว่ามันจะทำ...) ดูเหมือนจะเป็นการดีกว่า ถ้าเราจะถามคำถามสุดท้ายของคราวนี้ (ได้รับการพยักหน้าด้วยสีหน้าซีดๆจากเหล่าสต๊าฟที่ทำงานนอกสถานที่ทุกคน ‘เห็นอย่างยิ่งว่ารีบจบก่อนมีเจ็บจะดีกว่า’) เอาล่ะสุดท้ายนี้...มีอะไรจะบอกคนอ่านรึเปล่าค่ะ?
80 : ผมไม่ดาร์กนะคร้าบบบบบ~ (ยิ้มใสซื่อโลกสว่างราวกับมีกลิตเตอร์ริงค์)
.
.
.
.
.
ในที่สุดก็จบตอน 1 ค่ะ...วาสไม่ได้พิมพ์อะไรยาวๆแบบนี้นานมากแล้วค่ะ (ปกติเพื่อนตลอด...) งงจริงๆว่าตอนที่เห็นใส่กระดาษแบบอะนาล็อกนั้นไซร้เราคิดอะไรอยู่? มันถึงได้ออกมาแบบนี้ แต่พอว่าถึงตอนนี้คิดว่า Main Pairing คงไม่พ้น 8059 แล้วล่ะ (เพิ่งมารู้นี่ละเนอะ...) แต่สมการสามารถอื่นๆเปลี่ยนแปลงกันได้ค่ะ จากการที่คนเขียนถูกไซโค (หัวเราะ) ขอบคุณหลายๆท่านที่หลงมาอ่านนะค่ะ

อุ๊ 8059 ดีใจจังเลยค่ะ คนที่ยามาโมโตะชนคงไม่พ้นหนูโกคุสินะคะ(ก็เขียนอธิบายแล้วไงฟระ โอ้ ขอโทษค่า)

ตอนแรกอ่านๆก็งงไปหน่อย เพราะเรายึดติดกับเรื่องจริงที่โกคุเทระได้เป็นผู้พิทักษ์ก่อนยามะ แต่เรื่องนี้แต่งให้เข้ามาเป็นทีหลังสินะคะ น่าติดตามดีค่ะ แต่เอ่อ..ชนซะขนาดนั้นเลยรึไอ้ยามะ-*-

เขียนจั่วหัวบอกชื่อคู่ด้วยก็ดีนะคะ บรรดาแม่ยกจะได้เข้ามาให้กำลังใจได้ถูก


ปล.อย่าดาร์ก อย่าดาร์ก อย่าดาร์ก อย่าดาร์ก อย่าดาร์ก อย่าดาร์ก อย่าดาร์ก (แล้วเอ็งจะย้ำทำเพื่อ)

แหวนวายุก็หันไปดูคนป่วยที่นอนให้น้ำเกลืออยู่เซ่=[]=!!!

เรื่องน่าสนใจดีฮะ จะขอติดตาม เหอๆๆ ไม่ได้อ่านฟิคฝั่งคนดีมานานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ ฮา... * ติดใจไอ้ตรงเริ่มเรื่องนี่แหละ ใครกันนะ... ขอเดาว่าเป็นโกเคะ

8059 6927 D18...

จะมี100 51 3 39 38 บ้างมั้ยเนี่ย ฮา~

สครีม*** สุดท้ายไม่พ้น 8059 จริงๆ ดีจังๆๆๆ
รออ่านต่อนะคะ แบบว่า ถูกใจมากเลยฟิคนี้

ผมไม่ดาร์กนะคร้าบบบบบ~

หรือคะท่าน80 เชื่อได้มั้ยเนี่ย-*-

ถ้าพิมพ์อะไรผิดต้องขอโทษด้วยค่ะ เพราะคราวนี้ยังไม่ได้ตรวจคำผิด จะกลับมาแก้วันอื่นนะค่ะ ขอบคุณสำหรับทุกการอ่านค่ะ (ยิ้ม) ตอนนี้ค่อนข้างสั้น อย่าว่ากันนะค่ะ/ขอโทษเน้~


Title : DODT – Balance of Terror
Pairing : 8059
Rating : Unknow
By : Varsator
Warning : AU , yaoi และอาจอ่านไม่ค่อยรู้เรื่องนะค่ะ...ต้องขออภัยไว้ด้วย




Tricks II : Wake



“หมายความว่าไงครับ?” ยามาโมโตะถามซ้ำอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก เดือดร้อนหมอเจ้าของคนเจ็บคู่สนทนาต้องอธิบายซ้ำอีกรอบ ซึ่งก็คือคนตรงหน้าเค้า นายแพทย์เจ้าของคนเจ็บในมาดเซ่อๆ ผมสีดำยุ่งๆราวไม่ได้หวีมาครึ่งปี และด้วยสภาพที่เพิ่งผ่านการผ่าตัดด่วนมาทำให้ร่างสูงคิดในใจได้คำเดียวว่า...

ถ้าไม่บอกว่านี่เป็นถึงระดับด็อกเตอร์ด้านศัลยแพทย์ รับรองว่าเขาต้องเชื่อว่าเป็นหมอเถื่อนที่ไหน!!!

“ด้วยเทคนิคการแพทย์สมัยนี้ ทำให้บาดแผลบนร่างกายของเขาไม่เป็นอะไรมากหรอก เพราะงั้นไอ้ที่น่าห่วงนะ ไม่ใช่เรื่องนี้หรอก” คนเป็นหมอวินิจฉัยให้ฟังอย่างสดๆ

“ถ้างั้นก็อะไรที่มันน่าห่วงละครับ? ด็อกเตอร์จามาล” ยามาโมโตะถามอีกรอบด้วยสีหน้างงๆ

“ก็ดูเหมือนว่าจากการชน อาจทำให้เค้าความจำเสื่อมได้ล่ะนะ” ชายวัยกลางคนตอบกลับมา “แต่ก็ยังยืนยันไม่ได้ คงต้องรอให้เจ้าตัวฟื้นขึ้นมาก่อน”

“แล้วถ้าเขาความจำเสื่อม...” ร่างสูงถาม “แล้วความทรงจำของเค้าจะกลับมาไหมครับ?”

“ขึ้นอยู่กับอาการ...และก็ดวง” คำตอบของคุณหมอทำเอายามาโมโตะอึ้งเล็กน้อย นี่เค้าต้องเป็นคนอธิบายให้อีกฝ่ายฟัง ใช่ไหม? แล้วถ้าร่างบางฟื้นขึ้นมาเค้าจะแก้ตัวว่ายังไง?

“อ้อ...นาฬิกานี่ด้วย” นายแพทย์เจ้าของเสียงเดิมพูดดึงสติอันเตลิดเปิดเปิงไปแล้วของร่างสูงให้กลับมา ก่อนยืนนาฬิกาข้อมือมาให้

...ไม่ต้องเป็นช่างทำนาฬิกา ก็ดูรู้ว่าแบบนี้ราคาไม่ใช่ถูกๆ...

งานที่ดูก็รู้ในทันทีว่านี่เป็นงานฝีมือที่ไม่ได้ใช้เครื่องกลที่หาได้ยากนักในตอนนี้ ตัวเรือนนาฬิกาสีดำวาวถูกทำด้วยวัสดุที่น้ำหนักเบาแต่ทนทาน จนยากที่ร่างสูงจะคาดเดาว่าทำมาจากอะไร ถูกประดับตกแต่งอย่างลงตัวด้วยมรกตน้ำงามเป็นลวดลายประณีต หน้าปัดไร้เข็มหรือตัวเลขใดๆ จะมีแค่เพียงวงล้อเล็กใหญ่ไม่เท่ากันสีเงินประกายรับกับตัวเรือน 7 อันที่หมุนช้าเร็วไม่เท่ากัน หรือไม่หมุนเลย...

...แล้วมันดูเวลายังไง? แบบนี้ยังเรียกว่านาฬิกาอยู่ไหม?

ร่างสูงแอบสงสัยในใจ ก่อนมือแกร่งจะลูบสัมผัสไปโดนร่องรอยแปลกๆบริเวณด้านหลังตัวเรือน เขาพลิกนาฬิกาข้อมือนั้นทันที ก่อนจะเห็นข้อความที่ถูกสลักเอาไว้อย่างชัดเจนเป็นอย่างดี

[align=center]…HBD HAYATO…[/align]



แสงสีแดงอ่อนๆลากผ่านท้องนภายามเย็นที่บ่งบอกว่าดวงอรุณกำลังจะลาลับ ไล่เลียมาตามร่องรอยการแหวกของผ้าม่านสีน้ำเงินเข้ม ทอดลงมาสู่เตียงสีขาวพิสุทธิ์ ส่งผลให้ร่างบางขยับเล็กน้อยพลางส่งเสียงในลำคอเบาๆ ก่อนที่ดวงตาสีเขียวราวมรกตน้ำงามจะค่อยๆเปิดออกมาให้ได้เห็น
เจ้าของเรือนผมสีเงินร้องสบถเบาๆกับความเจ็บปวดระหว่างการพยายามจะลุกขึ้นมานั่ง และแม้จะทุลักทุเลไม่น้อย แต่เขาก็สามารถขึ้นมานั่งบนเตียงจนได้ นัยน์ตาสีมรกตนั้นฉายแววฉงนระคนตกใจ กับเพดาน ห้องกว้างและบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคย

“...นี่มัน...”

‘ปัง’

เสียงปิดประตูทำเอาร่างบางที่นั่งบนเตียงนุ่มสะดุ้งน้อยๆหลุดจากภวังค์ ดวงตาสีมรกตนั้นหันมามองคนปิดประตูด้วยแววตระหนกปนสับสนเล็กน้อย ทำให้ร่างสูงต้องรีบยิ้มด้วยสายตาเป็นมิตร

“นายตื่นแล้วเหรอ? ขอโทษนะฉันคงปิดประตูดังไปหน่อยน่ะ” ยามาโมโตะเริ่มบทสนทนา

“นายเป็นใคร?” คำถามตรงประเด็น จนทำให้ร่างสูงยิ้มแห้งๆ

“ฉันยามาโมโตะ ทาเคชิ ยังไงดีล่ะ...คือว่าเป็นคนที่ขับรถชนนายน่ะ ก็เลยพามาส่งที่โรงพยาบาล” ยามาโมโตะตอบด้วยรอยยิ้มที่ยังไม่หายไปจากใบหน้า ดวงตาคมมองร่างบางที่นั่งนิ่งขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด ก่อนจะรีบถลาตัวไปแทบไม่ทัน เมื่อจู่ๆร่างบอบบางก็เอามือกุมศีรษะ พร้อมนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

“โอ๊ย...”

“นายเป็นอะไรไหม?” ร่างสูงรีบถามทันที

“จำไม่ได้” คำพูดจากเจ้าของเรือนผมสีเงินเบามาก จนร่างสูงที่มัวแต่รนได้ยินไม่ชัดนัก

“หือ? เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ?” ยามาโมโตะถามซ้ำ พลางนั่งลงบนเตียงคนเจ็บ ทว่าร่างบางก็ไม่ได้เอ่ยปากตอบ คำตอบที่ได้มีเพียงการส่ายหน้าช้าๆ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเงยหน้าสบประสานกับนัยน์ตาของกันและกัน ทำให้ดวงตาคมสีนิลนั้นมองเห็นความกังวลและสับสนในดวงตาสีมรกตชัดเจน

“...ฉันไม่รู้ ฉันจำอะไรไม่ได้ซักอย่าง...”

คำตอบพร้อมเสียงสั่นน้อยๆตามมาด้วยเสียงสะอื้นเบาๆ เล่นเอาร่างสูงทำอะไรไม่ถูก ยามาโมโตะรีบล้วงกระเป๋ากางเกงสีดำได้รูปของตนเอง ก่อนยื่นบางสิ่งมาให้

“ฉันว่าชื่อของนายคือ ฮายาโตะนะ”ร่างสูงพูดขึ้น พยายามปลอบคนตรงหน้า “หมอเขาบอกว่าเจอมันทำทางจะหลุดจากข้อมือของนายนะ เลยถอดเอาไว้กันหาย อีกอย่างนะฉันว่าคงไม่มีใครเอาของขวัญวันเกิดคนอื่นมาใส่เล่นหรอก จริงไหม?”

ผู้ที่น่าจะเป็นเจ้าของเอื้อมมือรับนาฬิกาไปดู ก่อนจะร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม

“อ้าว...เฮ้ย!” ยามาโมโตะทำอะไรไม่ถูก ด้วยความที่ร่างสูงไม่เคยปลอบใครมาก่อน ยิ่งคนที่กำลังร้องไห้เป็นบ่อน้ำพุแตกแบบนี้ยิ่งไม่เคยก็ยิ่งตกใจ และร่างสูงก็ได้ตกใจยิ่งกว่าเก่าเมื่อร่างบางดึงเค้าเข้ามาหา เอาใบหน้าหวานซบลงกับอกกว้างอย่างต้องการที่พึ่งพิง ร่างสูงที่ทำอะไรไม่ถูกอยู่แล้วก็ได้แต่ลูบหัวปลอบร่างบางอย่างเก้ๆกังๆ

“ยามาโมโตะ...จะอยู่เป็นเพื่อนฮายาโตะใช่ไหม?....อยู่ใช่ไหม?” ร่างบางพูดพลางสะอึกสะอื้น

“อยู่สิ จะอยู่เป็นเพื่อน...อยู่แน่ๆ!”ร่างสูงตอบรับเร็วๆอย่างตกใจเล็กน้อย “เพราะงั้น...หยุดร้องไห้ได้แล้วนะ ฮายาโตะ”

ยามาโมโตะต้องปลอบร่างบางในอ้อมแขนอยู่อีกพักใหญ่ ก่อนที่เสียงสะอื้นจะค่อยๆเปลี่ยนเป็นเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ ร่างสูงจึงดูให้แน่ใจว่าดวงตาสีมรกตนั้นหลับสนิทแล้ว ก่อนจะวางตัวร่างบางลงและจัดให้นอนในท่าที่สบายที่สุดอย่างเบามือ
ร่างสูงเดินออกมานอกห้องคนเจ็บ พร้อมกดโทรศัพท์มือถือประจำตัวไปยังเบอร์ที่คุ้นเคย ก่อนจะพูดกับปลายสาย

[align=center]“...ฉันคงต้องลานายนานหน่อยแล้วล่ะ สึนะ....”
.
.
.[/align]TBC

--_=*=_-- --_=*=_-- --_=*=_-- --_=*=_-- --_=*=_-- --_=*=_-- --_=*=_-- --_=*=_--
***งดค่ะ!!!***
เพราะถ้าสัมภาษณ์...วาสก็ต้องคุยกะยามาโมโตะคนเดียวอะดิ่ เรื่องอะไรอะ? วาสก็กลัวนะเคอะ!!!

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ><

ฮายะจังโมเอต้านนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน !!! โกคุน่ารัก !!

เนื้อเรื่องน่าสนใจดีน่าคะ จะติดตามตอนต่อไปค่ะ !!

กร๊าซซซซซซ 8059 8059 8059!!!!!!!!!!!

โกคุน่ารักจังเลย >//< อัพต่อนะค้า~~!!!

โมเอ๊~~~!!!

โกคุโมเอ้มากกกกกก

ความจำเสื่อมร้องไห้โฮน่ารักเชียว โฮวกกก มีแอบ6927 เหอๆๆๆ

รออ่านต่อนะจ๊ะ 8059บันซายยยย 6927 บันซายยยยยยย D18บันซายยยย(ว่าที่จริงรีบอร์นนี่เป็นเรื่องแรกที่จะจับคู่ไหนยังไงก็รับได้เกือยหมดเลยนะเนี่ย 55+)

โกคุน่ารักก ฮา กรี้ดกร้ากก ><~ ยาะม ไม่ดาร์ก - -* ฮาๆๆ

หุหุหุหุ ก๊ากๆๆ ฮี่ๆๆๆ (เจ๊บ้าไปแร้ว)

พออ่านฟิคนี้แล้วรู้สึกเป็นบ้ายังไงไม่รุแหะ

หายากชะมัดฟิคที่มีโกคุแอ๊บแบ๊ว

ก๊าก เจ๊ชอบที่ซู้ดดดด

TT^TT หายากๆ

โกคุน่ารัก =[]=!
ยามะอย่าเพิ่งดาร์กนะเฟร้ย - -..........



ทั้งชีวิตสินะคะ *[]*/~