•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

[ONESHOT DOUJIN UP - 24.02.2009]



มาแล้วค่า~ ฟิควาเลนไทน์ของอิเคท~
(ยังไม่ถึงวาเลนไทน์เล๊ย อินี่จะรีบไปไหน 55+)

หลายคู่มากมาย แต่ main มันก็คือ D18 กะ 6918 นั่นแหละน๊า...

(ไม่รู้นะว่ารู้สึกไปเองรึเปล่าว่าฝีมือการแต่งที่ไม่ค่อยจะมีมัน drop ลง - -)

จะลงเป็นตอนๆ ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะจบในวันวาเลนไทน์พอดีค่ะ ^^
(ไม่น่าจะเกิน 5 ตอนค่ะ แหะๆ)

ไปอ่านกันเลยค่า~

AU Fiction : Daydreamin' -ST. Valentine-
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : D18 (Dino x Hibari), 6918 (Mukuro x Hibari), D27 (Dino x Tsuna), 8059 (Yamamoto x Gokudera)
Rate : NC-17
Category : BL, Drama, Romance, Angst

EP.01 [CALM ENVY]

"เคียวยะ ทำอะไรอยู่น่ะครับ ?" เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีครามโผล่หน้าเข้าไปในห้องคหกรรมของโรงเรียนนามิโมริที่ประตูไม้เปิดอ้าออกน้อยๆ ความแปลกใจพลันบังเกิดขึ้นเมื่อเห็นสิ่งที่คนที่ยืนอยู่ในห้องนั้นเพียงคนเดียวกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำอยู่

"อ.. อ.. อะ อะไรของนาย ..จู่ๆ ก็โผล่มาแบบนี้.." ร่างบางกระตุกน้อยๆ ด้วยความตกใจเมื่อเห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญดันโผล่ออกมาในเวลานี้ มือขาวเรียวบางที่เลอะคราบสีน้ำตาลอยู่ถูกนำไปซ่อนไว้ด้านหลังอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ว่าจะปิดบังเช่นไร อีกฝ่ายก็รับรู้ถึงสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ได้เพราะข้าวของที่วางเกลื่อนกลาดอยู่บนโต๊ะกว้างสีอ่อนนั้นเละเทะไม่มีชิ้นดี "วันนี้วันหยุด ..นายมาโรงเรียนทำไมกัน มุคุโร่ ?"

"ขอคืนคำถามนั่นให้คุณก็แล้วกันครับ" ผู้ที่ถูกเรียกขานว่ามุคุโร่ย่างเท้าเข้าไปในห้องนั้นอย่างถือวิสาสะพลางเหยียดยิ้มในแบบของตนเช่นเคย ร่างสูงเท้าแขนลงบนโต๊ะที่มีสภาพดูไม่ได้ตัวนั้น หัวเราะน้อยๆ ในลำคอเมื่อเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังขะมักเขม้นอยู่ "หึหึหึหึ ..ช็อคโกแลตเหรอครับ ? ..จริงสิ ..พรุ่งนี้ก็วันวาเลนไทน์แล้วนี่นา.."

บนโต๊ะทำครัวมีอุปกรณ์ทำขนมวางอยู่มากมายจนไม่รู้ว่าคนตัวเล็กขนไหวได้อย่างไร ระเกะระกะจนดูน่ารำคาญ แต่ก็น่าเอ็นดูกับความตั้งอกตั้งใจของหัวหน้าคณะกรรมการรักษาระเบียบที่ไม่เคยเสียเวลากับเรื่องจุกจิกอะไรเช่นนี้มาก่อน นอกจากกล่องนมเปล่าๆ สองสามกล่องกับกล่องที่ยังไม่ได้เปิดอีกกล่อง ช็อคโกแลตชิ้นใหญ่ที่เป็นสาเหตุที่ทำให้โต๊ะเปื้อนวางอยู่ข้างๆ ถาดเล็กสีเงิน ชามใบใหญ่ที่บรรจุของเหลวสีน้ำตาลเข้มถูกยกขึ้นด้วยมือที่เปื้อนคราบช็อคโกแลตจางๆ

นอกจากนั้นยังมีตำราทำขนมเล่มใหญ่สองเล่มที่เปิดอ้าออกวางอยู่บนโต๊ะนั้นเสียด้วย...

"..ไม่ใช่เรื่องของนาย" ผิวแก้มบางเรื่อสีแดงน้อยๆ ด้วยความอายในขณะที่ลงมือใช้ที่ตีไข่ตีสิ่งที่อยู่ในชามใบใหญ่ในอ้อมแขนให้เข้ากันอย่างไม่ยินดียินร้ายอะไรกับคนข้างๆ ไม่ว่าเมื่อไร เจ้าเด็กย้ายเข้ามาใหม่นี่ก็รู้ทันเรื่องที่เขาจะทำไปซะทุกเรื่อง ...รู้จักกันได้ไม่นานก็มาเรียกชื่อจริงเขาห้วนๆ เสียแล้ว แถมยังเป็นฝ่ายเข้ามาหาเองก่อนอีก...


...น่ารำคาญชะมัด...


"..เพิ่งเคยเห็นคุณแต่งตัวแบบนี้ ..น่ารักดีนะครับ" พูดจบก็ยิ้มเช่นเคย ...เช่นเดียวกับที่ผ่านมา ทั้งที่ฮิบาริ เคียวยะเพียงอยู่ในชุดเครื่องแบบนักเรียนเช่นเคย ต่างจากเวลาอื่นตรงที่เขาสวมผ้ากันเปื้อนสีอ่อนทับอยู่เท่านั้นเอง แต่อีกฝ่ายดูท่าจะพึงพอใจมาก

"..ฉันก็ใส่ชุดนักเรียนตามปกติ ...แต่นายนั่นแหละ ..มาโรงเรียนแล้วทำไมใส่ชุดไปรเวทแบบนั้น"

"..แหมๆ ก็คุณบอกเองไม่ใช่รึไงครับว่าวันนี้วันหยุดน่ะ ...ผมเสียดายนิดๆ นะเนี่ยที่ไม่ได้เห็นคุณในชุดไปรเวทน่ะ"

"ไม่ได้เห็นแล้วจะขาดใจตายรึไง งั้นฉันจะสงเคราะห์ให้เองแล้วกัน" มือขาววางชามที่อุ้มอยู่ลงก่อนจะเปลี่ยนเป็นทอนฟาเตรียมฟาดเข้าที่ใบหน้าคมคายตรงหน้าอย่างรวดเร็ว จนฝ่ายที่กำลังจะถูกเชือดต้องรีบเลื่อนมือเข้ามากันแทบจะในทันที

"โอ๊ะ... ดุเหมือนเดิมเลยนะครับเนี่ย" โรคุโด มุคุโร่พูดแบบนั้นทั้งที่ยังยิ้มแย้มด้วยความเอ็นดูที่มีให้อีกฝ่ายอยู่จนรู้สึกน่าหมั่นไส้

"...มันเรื่องของฉัน ...ถ้าไม่มีธุระก็รีบๆ ออกไปซะ ..เสียเวลา.." ทั้งที่ควรจะฟาดเข้าให้สักทีสองที เด็กหนุ่มร่างเล็กกลับเก็บอาวุธของตนแล้วหันไปสนใจสิ่งที่ทำค้างอยู่เมื่อครู่แทน

"..ช็อคโกแลตน่ะ ...จะให้ใครเหรอครับ ?" จู่ๆ สีหน้าที่เบิกบานนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นนิ่งเฉยจนแทบจะเย็นชาจนรู้สึกได้ ขายาวก้าวเข้ามาใกล้ร่างเล็กที่สวมผ้ากันเปื้อนอยู่หน้าโต๊ะตัวหนึ่งในห้อง

"...มันเรื่องของฉัน ฉันจะให้ใครมันก็ไม่เกี่ยวกับนาย.." ริมฝีปากสีชาดเอื้อนเอ่ยออกมาโดยไม่สังเกตสีหน้าของอีกฝ่าย นิ้วเรียวยาวจุ่มลงในของเหลวข้นที่อยู่ในชามใบใหญ่ก่อนจะแตะลงบนริมฝีปากนั้นแล้วสอดเข้าไปเพื่อใช้ปลายลิ้นอุ่นลิ้มลองรสชาติ

"..อาจารย์ดีโน่ ...สินะครับ ?" บุคคลที่สามถูกลากเข้ามาในการสนทนาทั้งที่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย ทุกครั้งที่เจ้าของนัยน์ตาคมหวานสีนิลตรงหน้าเข้าไปเกี่ยวข้องกับอาจารย์ฝึกสอนชาวต่างประเทศคนนี้ ร่างสูงจะรู้สึกเดือดดาลขึ้นมาเงียบๆ เสียทุกครั้งไป


ทั้งที่ระยะเวลาที่รู้จักกันมาสั้นกว่าแท้ๆ...

ทั้งที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดหึงหวงแท้ๆ...


...แต่ผมก็ยัง...


"..ถ้าใช่ ..แล้วจะทำไม ...ไม่เกี่ยวอะไรกับนายสักหน่อยนี่.. อ๊ะ! อ.. อือ.." ทันทีที่ประโยคนั้นจบลง เรือนกายแบบบางก็ถูกกึ่งดึงกึ่งลากเข้าไปในอ้อมแขนของอีกฝ่ายอย่างรุนแรง ริมฝีปากถูกทาบปิดราวกับการลงโทษ จุมพิตที่รุนแรงหนักหน่วงดั่งยาพิษที่ไหลผ่านลำคอลงไปโดยไม่ตั้งใจทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกแปลกใจกับความรู้สึกปวดแปลบในอกอย่างไม่อาจเข้าใจ รสชาติที่ทั้งหวานและขมของช็อคโกแลตที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้นของพวกเขาคือสิ่งที่สามารถยืนยันได้อย่างชัดเจนถึงเหตุการณ์เมื่อครู่

"..ไม่มีวัน..." เสียงทุ้มเย็นยะเยือกกระซิบแผ่วข้างใบหูในขณะที่แผ่นหลังบางถูกกดแนบกับขอบโต๊ะด้านหลังจนคนตัวเล็กรู้สึกปวดขึ้นมา


ที่หลังเจ็บก็จริง ...เพียงแต่ความรู้สึกในหัวใจมันทำให้รวดร้าวยิ่งกว่า ..เพราะนี่คือครั้งแรกที่มีคนถือวิสาสะมาสัมผัสริมฝีปากของเขาแบบนี้


แต่ถึงอย่างไร ก็คงไม่อาจเทียบกับหัวใจที่กำลังจะแหลกสลายของอีกฝ่ายที่อยู่ตรงหน้าเขาได้


"ผมไม่มีวัน ..มอบริมฝีปากของคุณให้คนอย่างหมอนั่นเด็ดขาด ...ไม่มีวันให้หมอนั่นมาประทับรอยจูบลงบนผิวขาวๆ ของคุณเด็ดขาด ..ไม่มีวัน..."


เป็นครั้งแรกที่โรคุโด มุคุโร่ ใช้สรรพนามแทนตัวผู้อื่นว่า 'หมอนั่น' ตามปกติแล้วเด็กหนุ่มมักจะสุภาพอยู่เสมอไม่ว่าจะกับใครก็ตาม การที่แทนตัวเองว่าผมแล้วเรียกคนอื่นว่าคุณก่อนจะลงท้ายประโยคด้วยหางเสียงนั้นราวกับเป็นการปิดกั้นตัวเองอย่างหนึ่ง ทำให้คนรอบข้างรู้สึกราวกับมีบางสิ่งบางอย่างมาขวางกั้นเอาไว้จนไม่สามารถที่จะสนิทใจด้วยได้ ซึ่งนั่นคือสิ่งที่เด็กหนุ่มต้องการ

ในเมื่อเขาไม่อาจเชื่อใจใครได้ ผู้อื่นก็ไม่อาจเชื่อใจเขาได้เช่นกัน ...เป็นแบบนั้นตลอดมา ตั้งแต่กำเนิดขึ้นมาบนโลกที่ฟอนเฟะนี้

แต่ความรู้สึกเช่นนั้นกลับแปรเปลี่ยนไปเมื่ออยู่ต่อหน้าร่างบอบบางในอ้อมแขน เขาใช้คำสุภาพกับอีกฝ่ายเพียงเพราะอยากจะใช้ ไม่ได้ต้องการที่จะสร้างกำแพงบ้าๆ นั่นขึ้นมาระหว่างเขาสองคนแต่อย่างใด แต่ถึงอย่างนั้นก็มีเวลาที่กำแพงนั้นผุดขึ้นมาอยู่บ้างเช่นกัน ...แม้อยากจะทำลายให้หายไปเท่าไรก็ไม่มีวันจบสิ้น เพราะสิ่งที่ขวางกั้นระหว่างพวกเขาทั้งสองนั้น ไม่ได้มีเพียงกำแพงของเขา

...แต่รวมถึงบางสิ่งบางอย่างที่อีกฝ่ายสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นการปิดกั้นตัวเองออกจากผู้อื่นด้วย


"อ.. อ๊ะ-- ย.. หยุด ..เดี๋ยวนี้.." ริมฝีปากเย็นเยียบลดลงมาแนบลงกับซอกคอขาว คนที่กำลังจนมุมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนใช้ท่อนแขนดันอกแกร่งตรงหน้าออกอย่างสุดแรงแต่กลับไม่เกิดผล ร่างสูงขบเม้มผิวขาวที่แทบจะโปร่งใสนั้นจนเป็นรอยสีแดงสดราวกลีบกุหลาบไปทั่วบริเวณ เนคไทของเครื่องแบบนักเรียนถูกปลดออกแทบจะพร้อมๆ กับกระดุมเสื้อเชิร์ตเม็ดบน ร่างของฮิบาริ เคียวยะถูกเหวี่ยงลงบนโต๊ะตัวข้างๆ ที่ยังว่างอยู่อย่างเบามือ ฝ่ายที่รุกรานค้ำร่างอยู่เหนือขึ้นไปในขณะที่ใช้เนคไทที่เพิ่งปลดออกเมื่อครู่พันธนาการข้อมือบางทั้งสองข้างเอาไว้เหนือศีรษะเจ้าของร่างอย่างแน่นหนาจนแทบจะแน่ใจว่าจะต้องเหลือรอยทิ้งไว้อย่างแน่นอน

ริมฝีปากสีชาดขบเข้าหากันอย่างไม่พอใจที่ถูกกักขังเอาไว้ พร้อมๆ กับอีกฝ่ายที่เอื้อนเอ่ยถ้อยคำที่ได้ยินจนเคยชินแต่ในครานี้กลับไม่อาจคาดเดาถึงความรู้สึกในน้ำเสียงนั้นได้


ทั้งน่าหวาดหวั่น ทั้งอ่อนแอ ทั้งแข็งกร้าว ทั้งเย็นชา แต่ทว่ากลับอ่อนหวานอย่างที่เคย ...อาจจะมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ


"..ผมจะทำให้คุณรู้ ...ว่าจากนี้ไป ..คุณน่ะ ..เป็นของๆ ผมได้เพียงคนเดียวเท่านั้น"
_____________________________

TBC. โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ ^^

มันเป็นรักสามเศร้าสินะเจ้าคะ ระหว่าง6918D

ป๋ามุหึงคุณฮิซะด้วยอยากกินช็อคโกแล็ตขนาดนั้นเลยเหรอค้า

อ่ะฮิ มาต่อไวไวนะค่ะ

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด
เราควรจะบอกให้มุคุโร่หยุดดีมั้ยค้า!!!!!!!!!!!!!!!T[]T
รักทั้งD18ทั้ง6918แบบนี้มันหนักใจค่า
เพราะงั้น3Pค่า
D1869 หึๆๆ

ชงรักคู่นี้เพราะมันเป็นแบบนี้แหละ!!!
โฮวกกก
6918บันไซ กรี๊ดกร๊าด
รู้สึกว้อนอยากให้มุกดฮิมาก^_^

โฮกกกกกกกกกกก!! ค้าง!! ค้างอย่างแรง มาต่อโดยด่วนนนน=[]=!!!!!

เฝ้าหวังให้มันเป็น 6918D > <///!!!!! 3pๆๆ เคี๊ยกๆๆ (เอ๊ะ แต่รู้สึกเหมือนจาเห็น D27 อยู่ข้างบนด้วยนะ55+ )

จะอย่างไรก็ 6918 ก็สุดยอดดดดดดด >{}<b !!

me/นั่งปูเสื่อรออย่างสงบ

กรี๊ซซซซซซซซซซซซซซ!!!!!!!

ทำใจยากจริงๆค่ะท่าน.. T[]T"
รัก D18 ก็รัก..
แถม 6918 ก็เชียร์...

อย่างนี้ 3P เลยไม่ดีกว่าเหรอคะ?? กร๊ากกกกก (/me โดนตบ)

อยากรู้จังว่าคุณฮิจะทำช๊ฮคโกแลตไปให้ใคร(กันแน่..) แต่เห็น D27 ข้างบนแล้วแอบหวั่นใจอยู่นะคะ TvT"" ฮ่า ฮ่า .... ฮ่า.........
(คราวนี้โดนท่านเคทเตะ..)

CALM ENVY, CALM ENVY!! >////< ชื่อบทเหมาะมากจ้ะ แทบอยากหยิบเพลงCALM ENVYของgazettoมาฟังเลยทีเดียว 55+ XD

ฮิบะโมเอ๊อ่ะ~ ตอนทำช็อกโกแล็ต ไม่นึกว่าจะลองทำอะไรแบบนี้ด้วย!!!

และแล้วสัปป้าก็ตบะแตก =w=,, ทนไม่ได้สินะที่ฮิบะกำลังจะไปสารภาพรักกับอจ.หัวทอง!! กร๊ากกก (มุคุ้ว/กระโดดถีบเนียน - คึหึหึ พลั้งขาไปหน่อยน่ะครับ)

กรรมเอ๊ย - - เดี๋ยวฮิบะจะไม่มีแรงไปสารภาพรักวันวาเลนไทน์แล้วสิ ต้องโดนกดซะก่อน T///T

ดูจาก pairings แล้วเนี่ย.. ถ้ามี D27 จริงล่ะก็... ดีโน่คงเหมือนแอ๊บเด็กน่าดูเลยยังไงก็ไม่รู้ =w+

คิดถึง 8059 >w< จะรออ่านเน่อออออ กรี๊ซซ์

ขอบคุณทุกคอมเม้นต์มากค่า~

ตอบคอมเม้นต์ดีกว่า...

ท่าน farfaraway

แหมๆ เราว่าไม่ได้อยากกินช็อคโกแลตหรอกค่ะ สงสัยจะอยากกินคนทำช็อคโกแลตมากกว่า ก๊ากกกกก

ท่าน meiar

ไม่ดีค่ะ!!!! 555+
เพราะงั้นคอยลุ้นละกันนะคะว่าจะจบแบบไหน
ไอ้ 3P นี่เราก็ชอบนะคะ แต่ดั๊นไม่ถนัดแต่งซะงั้น ฮ่าๆๆ

ท่าน bamboo Haward

สมหวังแล้วนะคะ ก๊ากกกกก

ท่าน Malta

ตามบัญชาค่ะท่าน!!

ท่าน QiQi

3P นี่ตอนนี้ยังขอผ่านก่อนนะคะ =w="
แบบว่าไม่ถนัดมากมาย ถึงจะชอบก็เหอะ
ไอ่ D27 นั่นก็... รสนิยมส่วนตัวค่ะ 555+

ท่าน Malky

ทำไปให้พี่ม้านั่นแหละค่ะ (แอบสปอยล์ไปซะแระ... แต่ก็บอกไปแล้วในตอนแรกนี่นะ =w=)
แต่ D27 ก็... หึหึหึหึ...

ไดองงงงง

จริงๆ ชื่อตอนเราก็เอามาจากเพลงนั้นนั่นแหละ ฮ่าๆๆ ส่วนใหญ่ชื่อฟิครึชื่อตอนนี่ก็เอามาจากชื่อเพลงทั้งนั้นล่ะ (ไม่มีปัญญาคิด ก๊ากกกก)
...แล้วตอนนี้ ชื่อตอนเป็นชื่อเพลงของวงอะไรหนอ... (ให้ทายเล่นๆ ฮ่าๆ กลัวฟิคไม่ประเทืองปัญญาพอ)

เพิ่งจะมารู้สึกเอาไม่นานมานี้ว่าคุณฮิในฟิคข้าพเจ้ามันโมเอ๊ะเกินตัวจริง =w="

..ว่าแต่สัปปะรดนี่กระโดดถีบได้ด้วยเรอะ!!!! = []="

D27 นี่รู้สึกจะทักกันเยอะแฮะ - -
คู่นี้ก็ ...จะว่าแต่งยากมันก็ยาก จะว่าแต่งง่ายมันก็ง่าย - -

พี่ม้าแอ๊บเด็กอย่างชัวร์ๆ จ้ะ ทั้ง D27 ทั้ง D18 ..ระวังข้อหาพรากผู้เยาว์นะเพ่ ก๊ากกกก



พล่ามอะไรไร้สาระมาเยอะแล้ว ไปอ่านฟิคกันเลยค่า~
(ช่วงนี้อาจจะอัพฟิคช้านิดนึง งานเยอะมากมาย TT^TT")

SHORTFIC : Daydreamin' -ST. Valentine-
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : D18 (Dino x Hibari), 6918 (Mukuro x Hibari), D27 (Dino x Tsuna), 8059 (Yamamoto x Gokudera)
Rate : NC-17
Category : BL, Drama, Romance, Angst

EP.02 [One Way Love]

"..ผมจะทำให้คุณรู้ ...ว่าจากนี้ไป ..คุณน่ะ ..เป็นของๆ ผมได้เพียงคนเดียวเท่านั้น" แววตาที่ทอดมองลงมาทั้งแข็งกร้าวและสั่นไหวจนฝ่ายที่สบตาด้วยแทบหยุดหายใจไปชั่วขณะ แม้จะเป็นสายตาที่เย็นชาเพียงไหน แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความหลงใหลในดวงตาต่างสีนั้นได้แม้จะเพียงเลือนรางก็ตามที

"นายมีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนั้น.." ตอบออกไปด้วยน้ำเสียงกระด้างทั้งที่ความจริงแอบหวั่นไหวอยู่ลึกๆ กับประโยคที่เอื้อนเอ่ยออกมาจากริมฝีปากบางตรงหน้า

"ผมรู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิ์พูดแบบนี้กับคุณ ..แต่ว่า..." ทั้งที่รู้ตัวดีว่าเป็นเช่นไร แต่เด็กหนุ่มก็ยังพยายามจะฝืนสิ่งที่รู้อยู่เต็มอกว่าไม่มีวันเปลี่ยนแปลงได้อย่างสุดกำลังของตน


"เวลาที่คุณมองแผ่นหลังของหมอนั่นด้วยสายตาแบบนั้น ...ผมก็ ..เกิดอิจฉาขึ้นมา"


...ความจริงแล้ว ..ผมมันก็แค่เด็กเอาแต่ใจคนหนึ่ง...

...ความจริงแล้ว ..ผมมันก็แค่มนุษย์อ่อนแอที่น่ารังเกียจคนหนึ่ง...


"...เพราะไม่ว่าเมื่อไร ..ผมก็แน่ใจว่าคุณจะไม่มีวันมองผมด้วยสายตาแบบเดียวกันนั่นเด็ดขาด"


...เพราะฉะนั้น ..ผมจึงทำได้แค่อิจฉาริษยาเท่านั้น...


"ทำไมล่ะ ..คำว่ารักของผม ...คุณไม่รับรู้เลยหรือครับ ?" โรคุโด มุคุโร่รู้สึกราวกับมีบางสิ่งมาขวางกั้นในลำคอทำให้ไม่สามารถเอ่ยประโยคนั้นออกมาได้อย่างง่ายดายนัก รู้สึกราวกับมีบางสิ่งกำลังทิ่มแทงลงไปในหัวใจช้าๆ จนไม่อาจหายใจได้สะดวกนัก "ทั้งๆ ที่ผมพร่ำบอกมาตลอดแท้ๆ..."


"อ.. อ๊ะ--- ..ไม่---" ใบหน้าคมคายซุกลงข้างลำคอยาวระหง แนบรอยจุมพิตไว้บนผิวขาวโปร่งใส ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของโดยไม่แยแสเสียงครางหวานที่สั่นเครือราวกับกำลังจะร่ำไห้นั้น

แต่ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ เขาทำเป็นไม่สนใจทั้งที่ความจริงอยากจะอ่อนโยนกว่านี้เสียมากกว่า..


"..ผมน่ะไม่ใช่คนดีอย่างหมอนั่นหรอกนะครับ ..เพราะงั้นถ้าใช้คำพูดกับการกระทำแล้วยังไม่เข้าใจ ..คงต้องใช้ร่างกายสื่อสารแล้วล่ะครับ..." เสียงทุ้มเย็นเยียบกระซิบแผ่วข้างใบหูบางในขณะที่เปลื้องผ้ากันเปื้อนที่มีรอยเลอะอยู่เล็กน้อยออก เสื้อสเวตเตอร์สีเข้มที่สวมอยู่ถูกเลิกขึ้นสูง กระดุมเสื้อเชิร์ตถูกปลดออกจนหมดเผยผิวขาวเนียนอาบแสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องคหกรรม ร่างแบบบางสั่นเทิ้มยามถูกสัมผัสด้วยเรียวนิ้วที่เย็นเฉียบบริเวณยอดอก ทั้งที่ไม่เต็มใจแต่เด็กหนุ่มก็ไม่อาจขัดขืนได้อย่างไม่รู้เหตุผลแถมยังเผลอครางหวานๆ ออกมาให้อีกฝ่ายได้ยินเสียอีก


"อ๊ะ.. อ.. อืออ--" ใบหน้าคมหวานที่คลอเคลียด้วยเส้นไหมสีทึบซับสีเลือดฝาดน่ามองเบือนหนีไปอีกทาง เปลือกตาบีบปิดลงแทบจะในทันทีที่มือเย็นๆ ของคนที่อยู่ด้านบนเคล้นคลึงส่วนอ่อนไหวของตนผ่านเนื้อผ้าสีดำของกางเกงที่สวมอยู่ ขาเรียวยาวกระตุกเกร็งยามถูกสัมผัสด้วยความรุ่มร้อนที่ไม่อาจทนได้

"ไม่ว่าเมื่อไร ...คุณก็จะไม่มีวันลืมสัมผัสของผมได้เด็ดขาด ..เคียวยะ" น้ำเสียงที่เย็นชานั้นเอ่ยกระซิบชื่อของคนตัวเล็กอย่างโหยหา ..อย่างน้อยเจ้าของชื่อก็แน่ใจว่าเป็นเช่นนั้นเมื่อริมฝีปากของอีกฝ่ายระดมจูบลงบนผิวบางของตนราวกับไม่อาจอดกลั้นเอาไว้ได้อีกต่อไป

เสียงหอบหายใจดังขึ้นแผ่วๆ อย่างทรมานในห้องที่แทบจะว่างเปล่า ร่างสูงยังคงไม่หยุดเล้าโลมร่างในอ้อมแขนจากผ่านเนื้อผ้าที่เสียดสีกับผิวกายนั้น ฮิบาริทำได้เพียงหลบสายตาของอีกฝ่ายยามถูกจดจ้องด้วยความปรารถนาที่เอ่อล้นในแววตาจนไม่อาจบดบังได้ แพขนตาที่ปิดทาบไหวระริกเมื่อคนด้านบนโน้มตัวลงมาจูบอย่างอ่อนโยนจนแทบไม่น่าเชื่อ ผิวแก้มร้อนผะผ่าวเมื่อรู้สึกตัวว่าตะขอกางเกงถูกปลดออก นิ้วเรียวสอดผ่านเข้าไปใต้เนื้อผ้าแล้วเล้าโลมอย่างหนักหน่วงจนกลั้นน้ำเสียงอ่อนหวานที่กำลังจะทะลักออกมาเอาไว้ไม่ได้

"..อ-- อ๊าาา.. อ.. ฮะ-- ย.. ฮ ...ฮ๊าาาา---" เสียงครวญไหวพร่าฟังไม่ได้ศัพท์เพราะแรงปรารถนาที่ถูกปลุกขึ้นมาจนเกินความพอดีกำลังจะให้เด็กหนุ่มสติหลุดลอย เรียวนิ้วที่ปลุกเร้านั้นเคลื่อนไหวด้วยจังหวะที่ไม่คุ้นเคย แขนทั้งสองข้างที่ถูกพันธนาการเอาไว้ได้แต่บิดเกร็งไปมาอย่างหมดทางหนีจากการคุกคามนี้เมื่อของเหลวขุ่นๆ หลั่งไหลออกมาเปรอะเปื้อนเรือนกายแบบบางของตนอย่างรวดเร็วด้วยความอ่อนประสบการณ์

"..ตั้งแต่ตอนนั้น ..ผม ...ก็เฝ้ามองเพียงแต่คุณคนเดียว ..เพราะฉะนั้น...." นิ้วเย็นๆ แตะลงบนรอยเปื้อนสีขาวบนผิวกายที่ฝาดสีชาดเรื่อ เพียงครู่หนึ่งที่น้ำเสียงนั้นอ่อนลงราวกับกำลังเอื้อนเอ่ยถ้อยคำอ้อนวอน "..แค่ตอนนี้เท่านั้น ..หันมามองผมบ้างได้ไหมครับ ?"

ฝ่ายที่ถูกขอร้องแปลกใจกับสิ่งที่เพิ่งได้รับรู้เล็กน้อย แต่ก็มิได้ตอบกลับว่าอย่างไร นัยน์ตาสีนิลงดงามที่ไม่เคยหันมาสบด้วยก็ยังเป็นอย่างเช่นที่เคยมา...


ยังไม่ทันที่ร่องรอยเก่าจะเลือนหายไป กางเกงขายาวของคนที่แนบร่างลงกับโต๊ะไม้อย่างไร้เรี่ยวแรงก็ถูกปลดออกครูดไปกับเรียวขาขาวจนหมด มุคุโร่ปล่อยเนื้อผ้าสีทึบของอีกฝ่ายที่อยู่ในอุ้งมือลงพื้นเบื้องล่างอย่างไม่ใยดีเท่าไรนักก่อนจะใช้นิ้วเรียวของตนที่มีคราบเหลวๆ ของร่างเล็กติดอยู่ค่อยๆ แทรกผ่านเข้าไปในร่างตรงหน้านั้น

ทุกครั้งที่เขาขยับหรือเพิ่มจำนวนนิ้วให้มากขึ้น เสียงครวญครางผะแผ่วที่แสนหวานก็จะหลั่งไหลตามออกมาเสียทุกครั้งไป แต่ถึงกระนั้นร่างสูงก็ยังสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดเล็กๆ ที่เกิดขึ้นในน้ำเสียงอ่อนหวานน่าฟังนั้น น้ำใสอุ่นปริ่มออกมาจากใต้ดวงตาสีนิลใสฉ่ำชื้นยามที่ถูกคนด้านบนรุกรานด้วยเรือนกายที่ร้อนผ่าวผิดกับส่วนอื่นๆ ในร่างกาย ฝ่ายที่รุกรานคนในอ้อมแขนของตนลอบถอนใจเล็กๆ กับความไร้เดียงสาที่ไม่แสดงออกมาให้เห็นในเวลาปกติ

..เพราะความไร้เดียงสานั้นไม่ได้มีไว้เพื่อเขา ...แม้กระทั่งในเวลานี้ก็ตาม...


"..เจ็บเหรอครับ ?" เจ้าของเรือนผมสีเดียวกับมหาสมุทรอันล้ำลึกเอ่ยถามด้วยเสียงแผ่วเบาอย่างอ่อนโยนราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะขวัญเสีย บรรจงจูบลงบนหน้าผากเนียนราวกับต้องการปลอบใจ นัยน์ตาที่ไม่เคยหันมามองนั้นบีบปิดอยู่เช่นเคย


...ไม่ว่าเมื่อไรก็เคยแม้แต่จะชายตามอง...

...ไม่ว่าจะทำอย่างไรคุณก็ไม่เคยหันมามองผม...


...แต่ ..ถึงจะเป็นแบบนั้น ผมก็...


"..ถ้าไม่ชอบขนาดนั้น ..ก็หลับตาแล้วคิดว่าผมคือเขาคนนั้นก็แล้วกันครับ..."


...ผมก็ยัง ..รักคุณอยู่แบบนี้...


...เพียงแต่น้ำตาของคุณ ..คือสิ่งที่ผมไม่เคยปรารถนา ...เพราะฉะนั้น ผมถึงยังได้...

...เจ็บปวดอยู่เช่นนี้เรื่อยไป...
____________________

"นี่ ..โกคุเดระ..." ยามาโมโตะ ทาเคชิเอ่ยเรียกอีกฝ่ายที่เดินอยู่ข้างๆ ระหว่างทางกลับบ้านหลังจากไปเดินเตร็ดเตร่มาได้ครู่ใหญ่

"..อะไร ?" โกคุเดระ ฮายาโตะขานรับอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก แม้จะเป็นแบบนั้นมาตั้งแต่ต้น แต่ในบางครั้งเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเงินยวงก็อดคิดไปไม่ได้ว่าตัวเองอาจจะเอาใจใส่คนข้างๆ ได้ไม่มากพอก็เป็นได้


...เอาเถอะ ..ตั้งแต่คบกันมาก็ยังไม่มีอะไรเสียหายนี่นะ...

"..พรุ่งนี้ก็วันวาเลนไทน์แล้วนา..."

"..ก็แล้วไง ?" กะอีแค่วันวาเลนไทน์จะไปสนใจอะไรนักหนาเล่า

"ก็..." หนุ่มนักกีฬาเงียบไปครู่หนึ่งราวกับลังเลใจ ในที่สุดก็ลอบถอนใจน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อไป "...ปีนี้จะได้ช็อคโกแลตเยอะหรือเปล่าน๊า..."


...เฮ้อออ... ไอ้ที่อยากพูดน่ะ มันไม่ใช่แบบนี้สักหน่อยนี่นา...

...เรานี่มันจริงๆ เล๊ย...


"..จะได้รึไม่ได้ฉันก็ไม่เห็นจะสนใจเลย.. ยัยพวกนั้นน่ะเอาแต่กรี๊ดกร๊าดน่ารำคาญจะตายชัก" นิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่ขึ้นมาคาบก่อนจะจุดไฟ ควันสีขาวที่พวยพุ่งขึ้นมาลอยลับสลายหายไปกับสายลมอ่อน กลีบปากอิ่มเอิบนั้นกล่าวว่าร้ายผู้อื่นออกมาอย่างหน้าตาเฉย ช่างเป็นถ้อยคำที่ไม่เหมาะควรกับใบหน้างดงามนั้นแม้แต่น้อย

"เอาน่าๆ ..จะไปว่าพวกผู้หญิงทำไมเล่า เขาก็ไม่ได้ทำอะไรให้สักหน่อย.." น้ำเสียงร่าเริงนั้นเอ่ยขัดอย่างเช่นทุกที

"เฮอะ.. แกมันก็อย่างนี้ทุกทีสิน่า"

"..นายไม่อยากได้ช็อคโกแลตรึไง ?"

"....ก็ไม่เชิง ..แต่มันน่ารำคาญ" เสียงหวานตอบคำถามปัดๆ ไปก่อนจะค่อยๆ เดินแยกไปอีกทางเมื่อก้าวมาถึงบริเวณหัวมุมถนน "..แยกกันตรงนี้แหละ ฉันกลับล่ะ"

"ฮื่อ..."


ร่างสูงเอ่ยคำร่ำลาเพียงเล็กน้อยยามแยกจากอีกฝ่าย ตอนที่มองแผ่นหลังเล็กที่สั่นไหวน้อยๆ ยามออกวิ่งแล้วค่อยๆ ลับสายตาไป ริมฝีปากของเขาขยับเพียงเบาบางราวกับเอ่ยขานกับตัวเอง สายตาที่ทอดมองไปข้างหน้านั้นดูไม่มั่นคง ไม่เหมือนดั่งเช่นที่เคยมา...

"..แต่ว่าผู้ชายน่ะ ..ถ้าเป็นวันวาเลนไทน์ล่ะก็ ...เขาก็อยากได้ช็อคโกแลตจากคนที่ชอบกันทั้งนั้นแหละ.."
______________________________
TBC. โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

และแล้วท่านฮิก็เสร็จมุคุไปเรียบร้อย
ยามะอย่าเอ๋อเซ่โกคุก็อย่าซึนสิค้า!!!!!!!!!!!!!!!!
ตกลงนี่เราต้องมาลุ้นต่อใช่มะเนี่ยแต่ท่าทางมุคุบทพระเอกนอนมาเลยนะเนี่ย

โฮกกกกกกกก~

ตอนนี้สติสตางค์อ่านหนังสือสอบไม่เหลือแล้วเจ้าข้าเอ๊ย T[]T!!!!!

ตบะแตกกระจุยกระจาย 6918 มันต้องอารมณ์นี้!!

งานนี้คุณมุห้ามไปยอมม้าต้อยเด็กเด็ดขาดนะครับ!! /โบกธงเชียร์



"..แต่ว่าผู้ชายน่ะ ..ถ้าเป็นวันวาเลนไทน์ล่ะก็ ...เขาก็อยากได้ช็อคโกแลตจากคนที่ชอบกันทั้งนั้นแหละ.."

พูดได้โดนมากเลยยามะ ได้ยินไหมก๊กคุง คุณแฟนเค้าก็อยากได้ช็อกโกแลตเหมือนกันนะ!~

และแล้วคุณฮิก็เสร็จมุคุ(จนได้...)

ทำไมมุคุมันดูพระเอกอย่างงี้ล่ะ!!! ทั้งที่ไปปล้ำคุณฮิแท้ๆ~ T[]T"" *สับสนในตัวเอง*


ยามะโกคุน่ารัก~!!! >w<

โกคุก็ซึนตามเคย

แต่ยามะนี่สิ ทำไมไม่บอกให้โกคุได้ยินไปเลยเล่าว่าอยากได้ช๊อกโกแลตน่ะ!! =[]=

ไม่สมเป็นนายเลยนะ!! ยามะของแท้ต้องเนียน+ด้าน(?!)สิ!!

อ่านมา2ตอน...
แล้วDล่ะ!! D!!!
เมื่อไหร่พี่โน่จะโผล่!! จะกดใครก็ได้เมื่อไหร่จะโผล่!! Dจ๋า...!~~~
//fดนเสยออกนอกกระทู้...


นู๋ฮิเสร็จมุคุไปแล้ว แต่อย่ากังวลไป
ร่างกายเป็นของใคร แต่ใจยังเป็นของคนเดิม อุฮิ~ น่ารักจริงๆ...แฮ่ๆ

"ทั้งๆ ที่ผมพร่ำบอกมาตลอดแท้ๆ..." << กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด มุคุ้วววววววววววววววววว >//////< คุณฮิใจอ่อนไปเห๊อออ โฮกขาดใจๆ

อุโฮกกกกกกก รู้สึกว่าทั้งตอนนี้จะต้องมีแอบซับเลือดเล็กน้อย

คุณฮิแอบสมยอมมมมมมมม ไม่กล้าด่าไม่กล้าเถียง (ที่แท้กลัวเผลอครางออกมาดังเกินไปถ้าอ้าปากมาก!!?)

ผลปรากฏไม่ใช่ว่าคุณฮิตั้งใจจะทำช็อกโกแล็ตไว้ให้มุคุ้วหรอกนะ อ่ะเอิ๊กส์ (โดนกดฟรี)

แหมมม่ 8059น่ารักสุดๆอีกแล้ววววว แต่ยามะ..จะหวังช็อตโกแล็ตจากหนูโกคุนี่ชาติหน้าตอนดึกๆแล้วกันนะ(ทำไมต้องตอนดึกๆ??) T///T กรี๊ซซ์ จับกดมันเลยยามะอย่าเสียเวลา(อ่าวเฮ้ย!)