•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

หากท่านหลงเข้ามาแล้ว ได้โปรดอ่านคำอธิบายก่อนนะเจ้าคะ

หากอยากเก็บความประทับใจจาก THE DARK SKY ไว้ ไม่แนะนำให้อ่านค่ะแม้นี่จะเป็นเหมือนเนื้อเรื่องต่อมาหลังจากนั้นก็เถอะ เพราะคนเขียนก็ยังหวาดๆ เหมือนกันว่างานนี้จะโดนสหบาทาหมู่หรือไม่ ( ไม่ได้ล้อเล่นนะนี่ )

หากถามว่าโปรเจคนี้คืออะไร มันคือ one short ของผู้พิทักษ์แต่ละคนเกี่ยวกับความรักล้วนๆ แต่ในแต่ละเรื่องจะไม่มีข้อสรุปค่ะ ส่วนจะไปสรุปรวบยอดเมื่อไหร่ รอเฉลยเมื่ออ่านจบครบทุกบทนะเจ้าคะ แต่ก่อนอ่านขอให้ทำใจ แม้เรื่องราวนี้จะต่อเนื่องจาก THE DARK SKY แต่อย่าหวังว่ามันจะเป็นคอนเซปเดิม คือ EVERYONE X TSUNA
เพราะคราวนี้จะเป็นความสัมพันธ์ว่าด้วย Passion ของแต่ละคน ขอเตือนว่าแม้ท่านอาจจะชอบ ดาร์กสกาย แต่ไม่ได้หมายความว่าท่านจะชอบเรื่องต่อจากนี้ค่ะ ( พูดจาตัดลูกค้าสุดๆเลยเรา ) แต่ต้องเตือนก่อนเพราะไม่อยากหลอกคนอ่านเจ้าค่ะ
คู่ไหนน่ะหรือ ขอเตือนว่าหากท่านคิดอ่านฟิคนี้ ขอให้เตรียมใจเจ้าค่ะ เรื่องไม่คาดฝัน หักหลังคนอ่าน มันมักจะเกิดขึ้นเสมอนะเจ้าคะ ( หัวเราะ ) ดังนั้นขอประเดิมด้วยบทแรก คู่แรก DR.SHAMAL X 59 เจ้าค่ะ โชคดีในการอ่านค่ะ

update paring

Part 1 Dr.59 Part 4 3327 / L27

Part 2 D18 Part 5 Lancia69/Lancia96

Part 3 80S Part 6 X27

[align=center]THE DARK PASSION [/align]

[align=center]หากเพราะการรักใครสักคน มิใช่การโอบอุ้มเสมอไป[/align]


ตอนที่ 1 บทเพลงจากสายลม



[align=center]“ คนที่ทำให้มือเธอเปื้อนเลือด คือฉันยังไงล่ะ”

สายลมของฉัน[/align]


“ จามาล” หญิงสาวผมบลอนด์ในชุดรัดรึงสวยงามคนหนึ่งเดินเข้ามาทักชายหนุ่มที่กำลังดื่มเหล้าอยู่เพียงลำพังหน้าเคาน์เตอร์บาร์เหล้า

“ มาดามโรเซตต้า” ชายหนุ่มหันมาส่งยิ้มหวานพลางจุมพิตข้างแก้มหล่อน ไม่ลืมที่จะเชื้อเชิญให้นั่งลงข้างเคียงกัน “ แบบนี้ต้องให้ผมเลี้ยงหน่อยแล้วล่ะ คนสวย ” ว่าแล้วก็ถือโอกาสสั่งเครื่องดื่มให้หญิงสาวก่อนจะโปรยยิ้มทรงเสนห์ให้อย่างเคย

“ ต้องขอโทษที่ปล่อยให้รอนานนะ พอดีว่าทางนี้ยุ่งๆหลายเรื่องเหมือนกัน เอ้านี่......” ไม่รอช้าหญิงสาวตัดเข้าเรื่องธุระ หล่อนส่งกระดาษแผ่นหนึ่งให้ชายหนุ่ม กระดาษสีขาวไร้ซึ่งตัวอักษรภาษาใดๆ หากแต่อีกฝ่ายกลับยิ้มรับราวกับว่าเข้าใจเนื้อความทั้งหมดในนั้น

“ หึ ดูท่ากำลังจะมีเรื่องใหญ่อีกแล้วสินะ” ชายหนุ่มมือสังหารอิสระหัวเราะเบาๆ ทั้งที่เรื่องร้ายเพิ่งผ่านพ้น แต่วันคืนก็ไม่ได้คอยท่าใคร ผู้หลงเดินทางสู่โลกมืดไปแล้วจะหวนกลับคืนสู่ความปกติสุขได้อย่างไร ช่วงชีวิตที่ล่วงเลยสอนสิ่งเหล่านั้นแก่เขา

“ ความเปลี่ยนแปลงกำลังจะมาถึง พวกตำรวจก็เริ่มเคลื่อนไหวแปลกๆ ขอเตือนให้คุณอยู่ห่างๆไว้จะดีกว่านะ จามาล ไหนๆก็รามือมาพักใหญ่แล้ว” หญิงสาวว่าพลางยกวิสกี้ขึ้นจิบ ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายคิดอะไรถึงได้ติดต่อให้หล่อนขวนขวายหาข้อมูลเหล่านี้มา ทั้งที่คิดว่าชายคนนี้...จะเลิกอาชีพนี้แล้วเสียอีก

“ ทำให้สาวสวยอย่างคุณเป็นห่วงนี่ รู้สึกผิดจริงๆแฮะ” ว่าพลางกลั้วหัวเราะ และส่งสายตาหวานเยิ้มให้อีกฝ่าย หากแต่โรเซตต้า กลับส่ายศีรษะช้าๆเชิงปฏิเสธ

“ พูดไปแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้ลงหลักปักฐานกับใครเสียที คุณนี่เป็นเพลย์บอยตัวจริง หรือว่า...รอใครอยู่กันแน่คะ” หญิงสาวฉีกยิ้มให้

“ ผมรักจริงทุกคนต่างหาก น่าเสียดายถ้ายอดชายอย่างจามาลคนนี้จะตกเป็นสมบัติของใครคนเดียวใช่มั้ยล่ะครับ” ชายหนุ่มว่าทีจริงทีเล่นพลางขยิบตา

“ หึ.....ดูพูดเข้า เอาเป็นว่าโอนเงินเข้าบัญชีธนาคารตามเดิมละกันนะ ขอตัวล่ะ”

“ ไม่ไปต่อด้วยกันหน่อยหรือไงล่ะครับ คุณผู้หญิง”

“ ไม่ดีกว่าค่ะ สามีรออยู่ค่ะ ขอตัวนะคะ” ว่าพลางฉีกยิ้มให้อย่างสดใส ทิ้งให้ชายหนุ่มนั่งตาค้างอยู่แบบนั้น

“ ไม่เจอกันแป๊บเดียวเองนะนี่......” ชายหนุ่มพึมพำพลางลอบยิ้มกับตัวเอง หลายปีที่ผ่านมา เพื่อนฝูงในวงการล้วนมีมากมายหลายแบบ แต่ที่เหมือนกันก็คือ...ทุกคนต่างเปลี่ยนแปลง มีครอบครัว มีคนรัก หรือ ล้มหายตายจากไป คงมีเพียงตัวเขา..ที่มิอาจผันแปรเปลี่ยนไปได้ เป็นผู้ชายไม่ได้เรื่อง เสเพลไปวันๆ อย่างที่ตัวเองก็นึกขัน หลายคราที่นึกอยากจบ อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ อยากเปลี่ยนแปลง และ....อยากมีความสุข แต่สุดท้าย ดูราวกับโชคชะตาจะกลั่นแกล้งอย่างรู้ใจ ไม่เคยสมหวัง ไม่เคยสมประสงค์ ได้แต่............

รอคอย

รอคอย

ใครบางคน

ความหวังเพียงหนึ่งเดียว

ที่แม้ตนเองก็ไม่ปรารถนา

ให้เป็นจริง.......................


ชายหนุ่มเดินออกจากบาร์ พลางเดินทอดน่องไปตามถนน แม้เป็นยามค่ำคืน หากแต่แสงสีของนครหลวงเช่นโตเกียวไม่ได้ลาลับตามไปด้วย โดยเฉพาะคืนวันสุดสัปดาห์เช่นนี้ ดูราวกับเมืองทั้งเมืองมิได้หลับใหล นักเที่ยวราตรีดาษดื่นมากมาย ความสำราญมีให้เลือกสรรกลาดเกลื่อน เพียงมีเงินตรา การซื้อหาคู่นอน ไม่ใช่เรื่องยาก หากแต่....แม้ได้ชื่อว่าเป็นเพลย์บอยเสือผู้หญิงตัวฉกาจอย่างไร ก็มีบางเวลาที่อยากจะอยู่เพียงลำพัง ความรู้สึกเพลานี้.....ด้านชา หดหู่

เหล้าที่ดื่มเท่าไหร่ก็ไม่อาจพอใจ

การกอดก่ายมากมายที่ไม่อาจระบายความใคร่

หัวใจ.......ไม่อาจเติมเต็ม

“ อายุมากขึ้นล่ะมั้ง” ชายหนุ่มหัวเราะให้กับตัวเอง เป็นแบบนี้มาหลายเดือน นับตั้งแต่ค่ำคืนนั้น คืนที่หัวใจสั่นสะท้านและแทบแตกดับไปในที ทรมานและร้าวรวดอย่างไม่นึกประสบพบเจอ

ท่ามกลางซากตึกที่พังทลาย

ท่ามกลางเปลวเพลิงที่โหมไหม้จนมอดดับ

ความรู้สึกเช่นนี้

ตัดใจไปเนิ่นนาน

แต่กลับคุกรุ่นขึ้นอีกครั้ง...........


“ ร้านนี้ดูดีแฮะ” คุณหมอหยุดอยู่หน้าคาเฟ่เล็กๆแห่งหนึ่งห่างจากย่านเริงรมย์มาพอสมควร บรรยากาศเรียบง่าย และไม่หรูหราอะไรนัก เหมาะแก่การผ่อนคลายอย่างแท้จริง บางทีหากได้เปลี่ยนรูปแบบการใช้ชีวิต อาจจะกระปรี้กระเปร่าขึ้นบ้างกระมัง

การลืม...............

ย่อมดีกว่าในบางเวลา

อยากลืม

เธอ


ชายหนุ่มเปิดประตูร้านเข้าไป หากแต่ทันใดนั้น สิ่งที่กระทบโสตประสาทที่ด้านชาของเขา หาใช่การตกแต่งร้านที่สวยงาม หรือบรรยากาศที่อบอุ่นเรียบง่ายที่คาดหวัง หากแต่เป็น......เสียงเพลง

เสียงเปียโน

ที่เคยคุ้น


“....................................” ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่ ดวงตามองผ่านความสลัวของแสงไฟไปยังแสงสว่าง ณ จุดเดียว เปียโนหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมร้าน กำลังถูกบรรเลง ปลายนิ้วของใครบางคน กำลังรังสรรค์บทเพลง

“ Nocturne op.9 no.2” ด็อกเตอร์พึมพำด้วยเสียงบางเบา หัวใจกลับมาเต้นระทึกมีชีวิตชีวาอย่างแปลกประหลาด ความรู้สึกกลับเต็มตื้นขึ้นราวทำนบที่พังทลาย สายน้ำไหลบ่าอย่างมิอาจขวางกั้น

หัวใจ

เจ็บแปลบ

ทั้งที่หลีกหนีมาตลอด ทั้งที่ปฏิเสธและเหินห่างเย็นชามานานช้า แต่.....ดูราวกับพระผู้เป็นเจ้าที่ไม่เคยเชื่อว่ามีอยู่จริง เล่นตลก ใช่สิ....... สำหรับฉัน ไม่ใช่ว่าเพลงใดก็ได้ ไม่ใช่ว่านักดนตรีคนใดก็ได้ หากแต่.........ต้องเป็น

ปลายนิ้วงาม

ที่ปรารถนา

ปลายนิ้ว

ที่ควรคู่กับ........

เสียงเช่นนี้

“ ฮายาโตะ”


เสียงดนตรีพลิ้วไหว ราวกับกำลังยืนอยู่ท่ามกลางค่ำคืนที่เงียบสงบ ระคนโศกสันต์ปรีดา ความรู้สึกมากมายประดังเข้า หวั่นไหวราวสายลมอ่อน เคร่งขรึมสง่างามราววายุโบกกรรโชกแรง งดงามและเจิดจรัส ดนตรีและท่วงทำนองที่สั่นสะท้านถึงขั้วหัวใจ...... เส้นผมสีเงินต้องแสงไฟสีส้ม ใบหน้าประทับรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง วันคืนผันผ่าน แต่ดูว่าเธอ.....จะไม่เป็นเช่นนั้น

“ มีความสุขสินะ ฮายาโตะ” เสียงเอ่ยขานแผ่วเบา ชายหนุ่มหลับตาลง และเอนกายพิงผนังร้าน ขอเพียงช่วงเวลานี้ ที่ได้แนบชิดสนิทใกล้ ....คู่กับเธอ

ขณะที่ชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังเข้าสู่ห้วงภวังค์ เด็กหนุ่มผู้บรรเลงเองก็มิต่างกัน ปลายนิ้วบรรจงอย่างนุ่มนวลสุขุม สมาธิทั้งหมดหยุดอยู่เพียงที่เดียวคือคีย์เปียโน ไม่มีเสียงระเบิด ไม่มีการฆ่าฟัน ไม่มีเสียงใดที่กระทบโสตประสาทและห้วงสำนึก ความรู้สึกที่ลืมเลือนเต็มตื้นราวได้รับการปลดปล่อยจากพันธนาการทั้งมวล ราวตนเองกลับมีชีวิตชีวา นั่นสินะ......ฉันกำลังหายใจ ฉันกำลังมีชีวิต ตัวตนของฉัน....ดำรงอยู่

แม่ครับ

ผมเล่นได้ดีหรือเปล่า

ฮายาโตะของแม่

เก่งมั้ยครับ

เสียงเพลงจบลงเมื่อปลายนิ้วจรดคีย์สุดท้าย ท่ามกลางเสียงปรบมือของลูกค้าในร้าน โกคุเดระ ฮายาโตะ ยืนขึ้น และโค้งให้กับผู้ฟังของเขา แม้จะไม่อาจขึ้นแสดงบนเวทีใหญ่ ทำความฝันของมารดาให้เป็นจริง แต่การที่ยังได้สืบสานบทเพลงตัวแทนชีวิตของแม่เช่นนี้ ก็ควรถือว่า....เขาเป็นลูกกตัญญูอยู่บ้างใช่หรือไม่ แม้จะดื่มด่ำกับเสียงปรบมือและรอยยิ้มชื่นชม แม้จะสุขสันต์และปลาบปลื้ม แต่เขามิได้ปล่อยใจลืมเลือน

นี่เป็นเพียงงานอดิเรก เป็นเพียงความฝันชั่วครั้งคราว นั่นเพราะชีวิตนี้ได้ฝากใจให้คนๆหนึ่งไปแล้วตลอดกาล จะไม่มีการหักหลัง หรือทอดถอนโศกเศร้า แม้ให้เลือกอีกสักกี่หมื่นครั้ง ผลก็จะเป็นเช่นเดิม เส้นทางมรณะนั้นน่ะ เป็นทางเดินของฉันต่างหาก

“ ดีแล้วล่ะนะ” เด็กหนุ่มยิ้มให้กับความคิดของตนเอง พลั้งพูดพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบา แต่แล้ว....สายตาของเด็กหนุ่ม
หยุดลงที่คนผู้หนึ่ง

ภาพสะท้อนจากอดีตที่สั่นไหว

และมีชีวิต.....

“ จามาล......” ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าคุ้นเคยแสนสนิท ดวงตาของอีกฝ่ายจ้องมาทางเขาอย่างเรียบนิ่ง สุขุม เสื้อสูทสีขาวโดดเด่นท่ามกลางแสงไฟสลัว ดูราวกลับย้อนกลับไปสู่วานวัน เพลงของฉัน.....ยังยอดเยี่ยมรึเปล่านะ จามาล

หากแต่ ในเวลานั้นสิ่งที่แลเห็น.......กลับเป็นว่า

ชายหนุ่ม

หันหลัง

ก้าวออกจากร้าน

“ เดี๋ยวสิ!” โกคุเดระ เผลอร้องตะโกนออกมา ก่อนจะรีบเดินออกจากหลังเปียโน หัวใจเต้นระรัว อย่างผิดแผก ทำไม....จึงรู้สึกแย่แบบนี้

นาย

เดินหนีทำไมน่ะ

“ โกคุเดระคุง!” ซาวาดะ สึนะโยชิ ร้องเรียก เมื่อเห็นเพื่อนสนิทมีท่าทีลุกลี้ลุกลนจนผิดแปลก

“ ท่านรุ่นที่สิบครับ ขอเวลาเดี๋ยวนะครับ” เด็กหนุ่มบอกพลางวิ่งตามชายหนุ่มออกไป ทิ้งไว้แต่ความงุนงงของมาสเตอร์เจ้าของร้าน และเจ้านายเหนือชีวิตของเขา ความคิดคำนึงของสายลมมีเพียงอย่างเดียว

ทำไมถึงหนีกันล่ะ เจ้าบ้า........

เร็ว

เร็วชะมัด

“ จามาล จามาล!” โกคุเดระร้องเรียกอีกฝ่าย ที่เอาแต่วิ่งหนีจนหายเข้าไปในย่านสถานเริงรมย์ นี่คงคิดว่าตัวเขาจะไม่กล้าตามเข้ามาสินะ แต่แน่นอน เด็กหนุ่มทำตรงกันข้าม เขาวิ่งเข้าไปโดไม่สนใจกับสายตาของใครต่อใครที่จ้องมองมาอย่างแสนสงสัย แสงไฟสว่างไสวสาดเข้านัยน์ตา ผู้คนพลุกพล่านหลากหลายจนเด็กหนุ่มทั้งหงุดหงิดและท้อใจ

หนีทำไมกันล่ะ

นายหนีฉันทำไมกัน

เพลงของฉัน

ทำไมกันหรือ

“ หยุดนะ!” เด็กหนุ่มร้องตะโกนสุดเสียง แต่อีกฝ่ายก็ไม่คิดจะรั้งรอฝีเท้าสักนิด ครั้นจะปาไดนาไมต์ไปขวางทางซะ ก็ไม่แคล้วมีคนโดนลูกหลง มีหวังถูกท่านรุ่นที่สิบว่าแน่นอน เอายังไงดีล่ะ


แต่แล้ว ความคิดทั้งหมดก็มีอันต้องล้มคว่ำ เมื่อชายแปลกหน้าสามสี่คนเข้ามาขวางทางเบื้องหน้าเขา เด็กหนุ่มเงยหน้ามองอย่างแปลกใจ หากแต่ด้วยสัญชาตญาณกลับรับรู้ว่า .....ต้องระวังตัว

“ ทำไมเด็กอย่างเธอถึงมาอยู่ที่แบบนี้ยามวิกาล หืม” ชายคนแรกตั้งคำถามพลางมองเขาหัวจรดเท้า

“ มาตามคนน่ะสิ ช่วยหลีกไปหน่อย ” โกคุเทระพยายามพูดสุภาพที่สุดในแบบของเขา รู้สึกหงุดหงิดสุดๆ

“ ตามมาด้วยกันดีกว่า ต้องติดต่อผู้ปกครองแล้วแบบนี้” ชายคนที่สองพูดพร้อมกับหยิบบัตรประจำตัวเจ้าหน้าที่ตำรวจออกให้ดู หากแต่เด็กหนุ่มไม่ใส่ใจนัก

“ ไม่มีหรอกของพรรค์นั้น อีกอย่างทางนี้ก็อายุครบสิบแปดแล้ว ตามกฎหมายญี่ปุ่นไม่น่ามีปัญหาไม่ใช่เรอะ” เด็กหนุ่มเถียง

“ งั้นขอดูพาสปอร์ตด้วย ยังไงเธอก็คงไม่ใช่คนญี่ปุ่นใช่มั้ย” ชายคนที่สามบอก

“ ชิ น่ารำคาญชะมัด” โกคุเทระสบถ ตั้งใจจะหยิบพาสปอร์ตออกให้ตรวจ แต่ทันใดนั้นกลับนึกขึ้นได้ว่า....เขาไม่ได้หยิบมันติดมาจากที่ร้านนี่นา

แย่แล้ว

“ ต้องขอให้ตามไปสถานีตำรวจด้วยกันแล้วล่ะ พ่อหนุ่ม”

“ ......................................” ถ้าหากขัดขืนก็ต้องเกิดการต่อสู้โดยไม่จำเป็น และแน่นอน....ท่านรุ่นที่สิบจะลำบาก ยิ่งถ้าต้องมีปัญหากับตำรวจ ยิ่งไม่น่าอภิรมย์ ถึงตอนนี้คิดได้อย่างเดียวว่า ควรตามไปสินะ
“ เข้าใจแล้ว” เด็กหนุ่มตอบ

หากแต่ทันใดนั้นท่ามกลางสายตาของคนจำนวน ชายหนุ่มเบื้องหน้าทั้งหมดกลับล้มคว่ำลง ตามเนื้อตัวขึ้นผื่นสีแดงเป็นจ้ำๆคล้ายคนเป็นโรค ร่างกายสั่นหงิกงอน่าสมเพชเวทนา และยิ่งไวกว่าความคิด เมื่อใครบางคนวิ่งเข้ามากระชากแขนขวาของเด็กหนุ่มให้หมุนตัวตามไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ วิ่ง!”

“ จามาล!” ว่าแล้วชายหนุ่มก็กระชากลำแขนของอีกฝ่ายให้วิ่งตามมาด้วยกันอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงสบถกร่นด่าของตำรวจพวกนั้น และเสียงสัญญาณนกหวีดกรีดร้องดังลั่น ตามมาด้วยฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่หลายสิบคน ดูราวกับว่าตระเตรียมกันไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

นี่มัน

อะไรกัน

“ นี่มันเรื่องอะไรกัน จามาล!” โกคุเดระขึ้นเสียงถามทันทีที่พวกเขามาหยุดตรงซอกตึกที่ไม่ห่างจากที่เกิดเหตุนัก นึกแปลกใจเหลือคณานับ ทำอะไรโฉ่งฉ่างเปิดเผยแบบนี้ มันผิดวิสัยนักฆ่าไม่ใช่หรือ แล้วยิ่ง...มีเรื่องกับตำรวจอีก

“ นั่นเป็นตำรวจปลอม” ด็อกเตอร์บอกพลางพิงผนังตึก ไม่นึกว่าฝ่ายนั้นจะเคลื่อนไหวเร็วขนาดนี้ นี่หากได้ข้อมูลจากโรเซตต้าช้าอีกนิดล่ะก็......

“ พวกนั้น!” เด็กหนุ่มเบิกตาโพลงสมองอันชาญฉลาดประติดประต่อเรื่องราวอย่างรวดเร็ว

“ จ้องเล่นงานนาย.................” จามาลตอบเสียงเรียบ

“ พวกมาเฟียงั้นหรือ” โกคุเดระถาม นึกแปลกใจที่อีกฝ่ายรู้เรื่องละเอียด

“ พูดให้ถูกคือจ้องเล่นงานแฟมี่ลี่ของนาย ฮายาโตะ สถานะนายตอนนี้ไม่ใช่แค่ตัวนายคนเดียวอีกต่อไปแล้ว รู้ตัวรึเปล่า” คำเตือนของชายผู้สูงวัยกว่าเตือนสติเด็กหนุ่มทันที นั่นสินะ แม้จะผ่านเหตุการณ์น่าสิ่วหน้าขวานนั่นมาหลายเดือนแล้ว แต่ว่า...การที่ทำไปถึงขนาดนั้น มันไม่ใช่เรื่องที่จะจบกันได้ง่ายๆเลยสินะ

“ ....................................”

“ เร็วๆนี้มาเฟียอิตาลีทั้งหมดจะมีการเคลื่อนไหว การตัดสินใจครั้งสุดท้ายของวองโกเล่รุ่นที่เก้าจะเป็นคนชี้ชะตา เตรียมใจไว้ซะล่ะ” จามาลบอก แม้ไม่อาจเล่าขานเรื่องราวทั้งหมด หากแต่อย่างน้อย....ก็ขอได้เตือนสติ

ระวังตัวด้วย

ฮายาโตะ

“ ทางนั้น!” เสียงคนตะโกนโหวกเหวกดังไล่หลังมา เรียกสติจากคนทั้งคู่ให้เตรียมการตั้งรับทันที

“ ถอยไปซะ! ถ้านี่เป็นเรื่องของท่านรุ่นที่สิบ ฉันจะจัดการเอง! ” เด็กหนุ่มบอกพลางเตรียมควักไดนาไมต์

“ อย่าบ้าไปหน่อยเลย ใช้สมองซะหน่อยสิ” จามาลเตือนดูท่าว่าหากสู้กันขึ้นมาจริงๆเรื่องราวคงจะยิ่งยืดเยื้อ และเข้าแผนของใครบางคนมากขึ้น ทันใดนั้นชายหนุ่มถอดเสื้อสูทออกและโยนลงปูกับพื้น ก่อนจะผลักร่างของเด็กหนุ่มให้ล้มตามลงไป

“ ทำบ้าอะไรของนายน่ะ จามาล!” โกคุเดระร้องโวยวายขึ้น

“ ถ้าไม่อยากให้รุ่นที่สิบของนายลำบาก อยู่เฉยๆ” จามาลสั่ง ว่าพลางชายหนุ่มกลับทาบกายลงบนร่างของเด็กหนุ่มผู้เป็นลูกศิษย์ ริมฝีปากหนาของชายหนุ่มแนบสนิทลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว.......

“ จ.........................” เสียงที่ควรเปล่งออกมาจางหาย สัมผัสของจูบแรกที่แนบสนิทลึกซึ้งชวนให้ใบหน้าร้อนผ่าว หากแต่ดวงตากลับเบิกโพลงอย่างหวาดวิตก นี่จะมาไม้ไหนกันน่ะ หรือว่า.....

“ หลับตาซะ ฮายาโตะ......” เสียงนุ่มที่แสนอ่อนโยนเอื้อนเอ่ย และชวนคล้อยตาม เสียงฝีเท้าศัตรูใกล้เข้ามา หากแต่หัวใจกลับล้นปรี่เต็มตื้น เชื่ออย่างสนิทใจ......

“ อืม...........................” เด็กหนุ่มปิดเปลือกตา ยินยอมรับรสจูบของชายผู้สูงวัยกว่าอย่างไม่ขัดขืนดื้อรั้น

“ โอบฉันไว้” อีกฝ่ายบอก ในขณะที่เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ ลำแขนขาวรั้งโอบลำคออีกฝ่ายให้โน้มลง ราวคู่รักที่กำลังพลอดรักเพลินเพลินลืมอายกันเสียทั้งคู่ ภาพเช่นนั้นย่อมดูราวกับจะกลืนหายไปกับสภาพแวดล้อมของสถานเริงรมย์รอบด้าน

“ แกเห็นผู้ชายสองคนวิ่งมาทางนี้มั้ย!” ใครคนหนึ่งตะโกนถาม

“ ไว้เสร็จเรื่องกับเจ้าหนูนี่แล้วจะช่วยหานะจ๊ะ” ด็อกเตอร์จามาลแสร้งทำเสียงอ้อแอ้คล้ายคนเมาตะโกนกลับ พร้อมกับกดร่างตัวเองลงมาแนบชิดลูกศิษย์มากขึ้น “ อย่าดิ้นสิคนดี มามะ ป๋าจะช่วยปลอบให้นะจ๊ะ” ชายหนุ่มพูดคำพูดน่าอายหน้าตาเฉย ทำเอากลุ่มคนที่ตามมาต้องรีบผละออกไป .....เสียเวล่ำเวลาจริงๆ

ก็แค่พวกคู่รัก

จรจัด

“ จ จามาล........” โกคุเดระยังคงหลับตาแม้รู้สึกว่าเสียงฝีเท้าเหล่านั้นวิ่งผ่านไปแล้ว จากการประกบปากเพียงผิวเผิน กลับเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวมากขึ้นที่ใบหน้า ลิ้นสากหนาค่อยล่วงล้ำกล้ำกรายเข้ามาในโพรงปาก จุมพิตแสนรัญจวนชวนเคลิบเคลิ้มวาบหวาม

ตัวฉัน

เป็นอะไรไป

“ อื้อ.................” เด็กหนุ่มครางเสียงเบาเมื่อมือสากของอาจารย์ไล้ลงที่ซอกคอ หัวหมุน และดูราวกับโลกจะพังทลาย

นี่ฉัน

เป็นอะไรไป

“ เจ้าเด็กบ้า!” ชายหนุ่มสบถเบาๆ ก่อนจะถอนริมฝีปากออก ใบหน้าของลูกศิษย์แดงจัด และลมหายใจกระเส่าน้อยๆ

อยากกอดเธอ.....ให้มากกว่านี้

“ อย่าแก่แดดนักสิ เพิ่งสิบแปดเองนะนายน่ะ” ด็อกเตอร์ว่า พลางหยัดกายขึ้นอย่างง่ายดายราวปกติวิสัย ในขณะที่เด็กหนุ่มยังนอนเหยียดอยู่กับพื้น “ ลุกขึ้น ฮายาโตะ ” เขายื่นมือส่งให้ลูกศิษย์ เด็กหนุ่มได้แต่มองมาอย่างมึนงง ก่อนที่จะจับมือนั้นและยืนขึ้นพิงกำแพง หัวใจ....ยังเต้นระรัว

เพราะการตามล่า

หรือเพราะ.........

“ เฮ้อ...จูบผู้ชายนี่มันแย่จริงๆแฮะ” ด็อกเตอร์แสร้งหัวเราะขำขัน ทั้งที่หัวใจของตนเต็มตื้นเหลือคณา

จูบ.............

จุมพิต..............

คนที่รอคอย................

“ ก็ใครให้ใช้วิธีนี้เล่า!” โกคุเดระโวยขึ้นบ้าง พร้อมกับใช้ปกเสื้อเช็ดริมฝีปาก

“ เป็นผู้ชาย แค่จูบครั้งสองครั้ง ไม่ตายหรอกเนอะ” ชายหนุ่มยิ้มพลางกลั้วหัวเราะ

“ มันแน่อยู่แล้วล่ะ! ” แม้พูดจาโต้ไปเช่นนั้น หากแต่ใบหน้ายังคงแดงก่ำ ไม่อาจเข้าใจความรู้สึกของตนเองเลยสักนิด


“ ว่าแต่.....ทำไมถึงวิ่งหนีล่ะ” เด็กหนุ่มเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน แม้จะนึกหวั่นใจกับข่าวสารที่เพิ่งได้รับฟัง แต่....มีสิ่งที่อยากรู้ มากกว่า

“ ใครวิ่งหนีกันเรอะ” อีกฝ่ายแสร้งทำเป็นไม่สนใจ

“ นายน่ะสิ! ทำไมถึงวิ่งหนีล่ะ ทำไมถึงวิ่งออกมาทันทีที่ฟังเปียโนของฉันจบกันล่ะ!” โกคุเดระตะโกนถามเสียงสั่น รู้สึกแปลกที่หวั่นใจเสียขนาดนี้

ตอบสิ

เพราะอะไร

“ อยากรู้งั้นเหรอ ”

“ ก็ตอบมาสิ !” เด็กหนุ่มยังคงคาดคั้นถามคำถามเดิม แทนคำตอบ ชายหนุ่มกลับเอื้อมมือมาจับมือขวาของเขาไว้ พลางคลี่ฝ่ามือขาวให้แบออก ปลายนิ้วของชายหนุ่มนักฆ่าจับสัมผัสฝ่ามือนั้น.......

มือสาก

นิ้วแตกกร้าน

มือนี้....................

“ นี่ไม่ใช่มือของนักเปียโน” ชายหนุ่มพูดขึ้น

“ เอ๋........” หมายความว่ายังไงกัน

“ ก็แค่ฉัน......ทนฟังเพลงห่วยๆของนายไม่ได้ เท่านั้นล่ะ” สิ้นคำพูด เด็กหนุ่มพลันชกเข้าข้างแก้มอีกฝ่ายจนหน้าหัน

เหนือคำต่อว่าใดๆ

เหนือคำจำนรรจากร่นด่าใดๆ

โหดร้าย..................................

“ ฉันเกลียดนาย จามาล!” โกคุเดระตะโกนเสียงสั่นก่อนจะวิ่งออกไปทั้งน้ำตานองหน้า เราเป็นบ้าอะไรนี่

เจ็บ ที่ตรงไหนสักแห่ง

ปวด ที่ไหนสักที่

แม่.......................

“ เพลงของฉัน แม้แต่นาย.....ก็ฟังไม่ได้อย่างนั้นเหรอ” ทำไมถึง......อึดอัดเหลือเกิน แค่ถูกต่อว่าว่าเล่นเปียโนแย่ เลยโมโหเท่านั้นน่ะหรือ หรือว่า.....เพราะคนที่ต่อว่า คือนาย จามาล........

ทำไมนายถึง

พูดแบบนั้นล่ะ

ฉัน...................

เป็นอะไร


คล้อยหลังเด็กหนุ่ม ด็อกเตอร์จามาลจับข้างแก้มที่ถูกชก ก่อนจะไล่ลงมาสัมผัสริมปากของตน.....หากไม่พูดแบบนั้น ตัวฉันคง....ทำร้ายเธอ

เธอเป็นเพียงเด็กน้อย

ที่แม้แค่การจูบ

ก็เป็นเรื่องยากเย็น

ใช่ไหม

“ มือของเธอน่ะ.....เป็นเพราะฉัน”

มือที่ย้อมไปด้วยหยาดเลือด

และแตกกร้านยับเยิน

มือน้อยๆในวานวันนั่น

“ คนที่ทำให้มือของเธอเป็นเช่นนั้น ก็ฉันยังไงล่ะ”

บทเพลงใดๆในโลก

ท่วงทำนองใดๆในความฝัน

รอยยิ้มใดๆที่มองเห็น

สัมผัสใดๆที่โอบกอด

จุมพิตใดๆที่ประทับตรึง

มิอาจเทียบเทียมเท่า

ตัวเธอ

“ ฉันขอโทษ....ฮายาโตะ” ชายหนุ่มก้มหน้า ความรู้สึกสับสนและโศกสลด ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจตนเอง ไม่ใช่ว่าเป็นสุภาพบุรุษคนดีอะไร แต่ว่า.......กับคนที่สำคัญที่สุด ปรารถนาที่สุด ต้องการที่สุด กลับ...ไม่อาจเอื้อมคว้า

เด็กน้อยของฉัน

ลูกศิษย์ของฉัน

สมบัติล้ำค่าของฉัน

เธอที่เป็นเช่นนั้น

จึงไม่อาจทำลายให้แหลกสลายลงได้


“ เปียโนของเธอ ไพเราะที่สุดเลยนะ ฮายาโตะ” คำพูดที่อีกฝ่าย...มิอาจได้ยิน



จบ

จบบทแรกค่ะ สั้นเกินคาดใช่มั้ยคะ เรื่องราวของรักต่างวัย ที่ดูเหมือนตอนนี้จะไม่ได้เข้าใจอะไรกันเลย และความรู้สึกของตัวโกคุเดระ เจ้าตัวก็ไม่ได้เข้าใจด้วย ตอนนี้เหมือนจะโฟกัสไปที่จามาลใช่มั้ยล่ะคะ เอาเป็นว่าขอทิ้งปมไว้ แล้วไปต่อกันที่บทสรุปละกันนะคะ ส่วนตัวแล้วชอบคู่นี้มาก ไปอ่านโดคู่นี้มาด้วยความบังเอิญยิ่งอยากเขียน เลยออกมาคู่แรก อ้อ...ชื่อเรื่องก็บอกแล้วว่ามันดาร์ค บทต่อๆไปก็คงประมาณนี้ล่ะค่ะ ถ้าถามหา X27 มันยังไม่ออกมาง่ายๆหรอกค่ะ

เนื่องจากข้าพเจ้าไม่มีความรู้เกี่ยวกับเปียโน หรือเพลงคลาสสิค ก็เลยอาจมีผิดพลาดไปหลายๆจุด หากอ่านแล้วรู้สึกแปลกๆต้องขออภัยด้วยเจ้าค่ะ


หายเฟลก้จริง แต่ตอนนี้มือตกไปเยอะเจ้าค่ะ อ่านแต่ตำรากฎหมายจนหัวหมุนไปหมด ภาษาดีๆก็เลยเลือนตามไปด้วย ขออภัยถ้าอ่านแล้วติดขัดเจ้าค่ะ

อ่า เห็นชื่อท่านรักแต่งฟิคแล้วก็คลิกทันที.. ชื่อเรื่องดาร์กๆแบบนี้ แนวดาร์กสกายล่ะชอบนัก.. แอบคิดว่าภาคต่อรึเปล่านะ..

ไม่ได้สังเกตคู่ที่จั่วหัวอยู่เลย (แอบเห็นตอนแรกเป็นD59ด้วยซ้ำ 55+ ตาเฝื่อนจริงๆ -*-)

ปกติเราไม่ชอบนักเขียนที่หากินกับของเก่า อย่างมีภาคต่อออกมาเรื่อยๆทั้งที่เรื่องมันจบไปแล้ว แต่กรณีนี้ไม่ใช่ เพราะท่านรักเองก็บอกว่าอาจมีภาคต่อแต่แรกอยู่แล้วเพราะฉะนั้นไม่เป็นการผิดสัญญากับคนอ่านสินะ^ ^'

ไม่เคยอ่านคู่นี้..ทั้งในบอร์ดและในโด เพราะส่วนตัว ไม่นิยมโอจิ..


แต่..



ท่านไซโคเราอีกแล้วนะ...


ทำไมจามาลเท่งี้ อ๊ากกกกกกกกกกกกกก


มือที่ย้อมไปด้วยหยาดเลือด

และแตกกร้านยับเยิน

มือน้อยๆในวานวันนั่น

“ คนที่ทำให้มือของเธอเป็นเช่นนั้น ก็ฉันยังไงล่ะ”

บทเพลงใดๆในโลก

ท่วงทำนองใดๆในความฝัน

รอยยิ้มใดๆที่มองเห็น

สัมผัสใดๆที่โอบกอด

จุมพิตใดๆที่ประทับตรึง

มิอาจเทียบเทียมเท่า

ตัวเธอ

ไม่ว่าจะเป็นมุมมอง ของอาจารย์ที่สั่งสอนลูกศิษย์
หรือความรู้สึกจริงๆจากใจผู้ชายคนนึง..

มันก็.. เข้าใจถึงความรู้สึกเขาได้เลย...

มือนักเปียโน ปกติต้องถนอมมากเลยนี่นะ..กลับต้องมาต่อสู้ อาบเลือด เปื้อนไปทั้งกลิ่นควันสงคราม
มาเฟียก็มีด้านมืดของมาเฟียที่แท้จริงเหมือนกัน.. ในDARK SKYเหล่าการ์เดี้ยนผ่านกันมาได้..ในขั้นเริ่มต้น เพราะวงการนี้ยังมีอะไรอีกเยอะ...

แต่ส่วนตัว ดูเหมือนความเป็นห่วงเป็นใยหรือรักข้างเดียวมากกว่าแฮะ อืม ต้องรอดูพัฒนาการความสัมพันธ์ต่อไป...

(แอบกลัวว่า ใครบางคนที่รักยิ่งของเราจะกลายเป็นฝ่ายรับ ไม่นะT T ท่านรักฮะ เข็นตอนต่อไปมาเร็วๆเถอะ)

จะโกคุก็ดี จามาลก็ดี คาแร็กเตอร์ไหนๆเจอมือท่านรัก(โหมดแต่งฟิคดาร์ก)นี่ได้ใจทั้งนั้นเลยแฮะ..(ศึกชิงมรดกนั่นก็..สุดๆ.. - -+)

เม้นต์เหมือนคนเมาเลยแฮะเรา= ='' จะรอต่อนะคะ

จามาลโคตะระเท่!!!!!!!!!!!

ถ้าเท่ขนาดนี้ เชิญเอาโกคุเทระไปกดได้เลยจ้า ^o^ ไม่ต้องมามัวยืนกลุ้มแล้วลุง รีบฉุดแล้วจับกดไปเลย ก่อนที่ลุงจะแก่ไปกว่านี้ 55+

กะ...กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

แค่อ่านคำโปรยก็กรี๊ดแล้วค่ะ โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก T[]T!!!


ไม่ว่าแต่งคู่ไหน อิเบนซ์ก็ขออ่านเจ้าค่ะ แต่ไหนๆ มันก็เป็นภาคต่อของ Dark sky เพราะฉะนั้น....หึๆๆๆ


มันจะเป็น X27 ใช่มั้ยคะ?!!!


อ๊ายยยยยยย อยากอ่านๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ >////<

ภาคต่อของดาร์กสกายที่ไม่ใช่กับสึนะ
คู่แรกพลักออกมา Dr59
ไม่ใช่คู่ที่ชอบนัก
แต่พออ่านดูกลับรู้สึกชอบพิลึก
อบอุ่นดีเสียดี
ถ้าเป็นคู่ๆไปก็คงเป็นงี้ ละมั้ง
S80 D18 10069
เรียวเฮคิดไม่ออก จิ้นกับโคโลไม่ออก
ก๊ากกกก
แต่สดุท้ายก็มาลงที่ X27 ช่ายม่าย

โฮกกกกกกกก ลุงโคตรเท่~~

แอบชอบคู่นี้นิดๆถึงจะไม่ปลื้มโอจิค่อน แต่คู่นี้ดูอบอุ่นและน่ารักดีคะ

วันนี้วันเกิดลุงด้วย เหมือนแต่งเป็นของขวัญให้เลยง่ะ (แต่ลุงแกก็ทำเป็นเก๊ก ชริกินแห้วไปซ้า~)

รออ่านคู่อื่นๆต่อคะ

กระโดดเข้าใส่อย่างไม่รอช้า 555

แม้จะไม่ชื่นชอบคู่ แต่ดูเพราะชอบภาษาการเขียนของท่าน เราเชื่อว่าท่านสามารถเขียนให้เราอ่านได้แบบไม่มีอคติ

และก็ กรี๊ดดด เป็นเช่นนั้นจริง ๆ แม้จะไม่ได้เป็นคู่โปรด แต่ถ้าอ่านเอา อารมณ์ บรรยากาศ ความรู้สึกล่ะก็ใช่เลยยยยยยยย - -+b

ฮั่นแน่มันจะต้อง X27 ใช่ไหมค้า~

รอตามคู่อื่น ๆ ต่อไป

กระโดดกอด หมับ!!

ทั่นรักเจ้าค่ะ!!!

เรื่องนี้ชุนมิอาจเป้นแฟนลับแต่ก็เข้ามาอ่านเพราะคาดว่าน่าจะมี x27 >////////<

มีใช่มั้ย~!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ว่าแต่ทำไมโกคุถึงได้นางเอ๊กนางเอกแบบนี้!!!=[]=

จามาลแกไปว่านเขาทำไม~!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

แอบงง....สึนะมีบไม่กี่บรรทัด =w= (เรื่องนี้ก็เขียนอยู่ว่าจามาลโกคุ = =+)

รีบอร์นละเจ้าค่ะ แล้วอายุ 18 นี่มันอะไรกัน=[]=! แอบงงทุกสัดส่วน เพราะงั้นเอาตอนต่อไปมาให้อ่านด่วน จะได้หายงง (สรุกจะบอกเป็นนัยๆว่าอัพเร็วๆ-..-)
++++++++++++++++++++++++++
ทุกคนกล่าวหาว่ากาเป็นสิ่งอัปมงคลเพียงเพราะมันมีขนสีดำ.......แต่กระนั้นมันก็มีเลือดสีแดง

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ท่านรักอ้าาาาาาาาาาาา กลับมาพร้อมกับของแปลกกกกก~~!!!!! ก่อนอ่านทำใจสุดๆ แต่เพราะจั่วหัวว่าเป็นภาคต่อของดาร์กสกาย เอาวะ~!!! เพื่อความรู้เรื่อง และหลังจากนั้น....


"อันว่าคนเราชอบลองของ"


กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก อ่านจบปุ๊บคำนี้ผุดขึ้นมาทันที!!!! โอ๊กกกกกกกกกกกกกก เริ่มติดอีกแว้วววววววว >^<!! จามาลนายนี่มัน...แอ๊บ!!!! อย่างนี้ภาษาทางการเค้าเรียกว่าแ๊อ๊บ!!!! กรี๊ดดดดดดดดดดดดด~~~!!! แต่ทำไมเท่ห์งี้ฟระ~~!! เป็นผู้ใหญ่ที่ปากไม่ตรงกับใจเท่าไหร่เลยนะย้าาาาา~~~!!! แต่ยังไม่จบใช่มั้ยล่ะระหว่างนายกับ 59 น่ะ เคะเคะ

แล้วโกคู๊ววววววววววววว ไม่จริงใ่ช่มั้ย....บอกฉันทีสิว่ามันไม่จริงใช่ม้ายยยยยยยยย~~~!!! สรุปลึกๆแล้วในหัวใจไดนาไมต์ของนายเองก็.....แอ๊บ!!!!! จะแอ๊บอีกคนเร้อออออ~~~!!!! >////< แต่ก็..แต่ก็.....ชอบบบบบบ อ๊ากกกกกกกกกกก ทำไมท่านรักช่างมีสกิลทำของแปลกให้น่าสนใจแบบนี้หนออ~~~ TvTb


ฟิคเรื่องนี้ช่างเป็นการกำจัดจุดอ่อนเพื่อ
"X27" ที่เยี่ยมมากมายค่ะ กร๊ากกกกกกกก (เสียงท่านรัก : เงียบๆก่อนโชจัง เด๋วคนเค้ารู้กันหมด อิอิ)


ตอนต่อไปของเป็น "Lust" ได้มั้ยคะ? Passion มันไม่พอ อิอิ
ว่าแต่คู่หน้าจะเป็นคราย~~~ รุ่นที่เก้ากำลังจะเคลื่อนไหวไปทางหนาย~~~!!!! ครั้งหน้าจะเป็น 80S หรือไม่~~!!!! อยากรู้วววววว~~~!!! โอ้ววววววว~~~ >////<b


/ตะโกนบอกชาวโลก
รักท่านรักจังโว้ยยยยยยย


ปล.ฝีมือไม่ตกนี่คะ? โชว่าท่านรักเขียนแจ่มขึ้นกว่าเดิมอีกนะ >w< บทบรรยาย Passion ของจามาลมันกระชับแต่กินใจมากมายเลยอ่ะ!!!

>< อร๊ายยยยยย ชอบฟิคนี้มากเลยค่ะ
ใช้คำดีจังเลย อ่านแล้วอินไปตามเนื้อเรื่องเลยนะเนี่ย

ตอนแรกไม่เคยอ่านdark sky หรอกค่ะ แต่พออ่านฟิคนี้แล้ว รีบกลับไปหามาอ่านอย่างด่วนเลย ฮ่าๆ
แล้วมาแต่งต่ออีกนะคะ ชอบมากเลย เป็นกำลังใจให้ค่ะ

แง๊ T^T

ตอนนี้อยู่ในสภาพหลายอารมณ์ ถ้าไม่สามารถเรียบเรียงเป็นคำพูดได้ก็ขอโทษทีนะค่ะ T^T

ตอนแรกที่อ่านๆไป รู้สึก อู้วว๊าว ที่อีตาชามาลมันไม่จริงจังกับใครสักทีมันเป็นอย่างนี้นี่เอง

แต่ก็มาว๊าวกว่าตอนฉากจูบ ประทับใจค่ะ เพราะว่า เป็นเหมือนจูบที่จำเป็นต้องจูบ แต่ความรู้สึกมันเกินความจำเป็น(ทั้งคู่)

น้องนางฮายาโตะก็เคลิ้มจัดไปตามระเบียบ~~

แต่จะร้องไห้ก็ช่วงหลังๆใกล้จบนี่แหละค่ะ ยากจังเลยนะค่ะ ความรักเนี่ย