Title: So In Love

Up : 3

By: Kikuva & Evilcat

Pairing: D18

Rate: [-NC21-] & [-DARK-]

Summary: ....ซากุระร่วงโรย....พาใจรันทด....ไม่ว่าจะความจำเสื่อมกี่ครั้ง....คนที่ฉันจะตกหลุมรักก็มีแค่นาย...



……………………………………..

………………………….

……………….




‘อ่ะ อ่ะ จะทำอะไรนะโรมาริโอ้’


‘ก็บอสเล่นทำงานโหมวันโหมคืน ผมก็ต้องฟ้งคุณเคียวสิครับ’


‘ง่า...ไม่บอกหมอนั่นไม่ได้เหรอ’


‘เป็นหวัดเจียนตายแล้วยังจะปากดีอีกเหรอครับ...อยากให้เค้ามาเยี่ยมแท้ๆ’


‘นี่โรมาริโอ้...อย่าบอกเคียวยะนะ...อย่าบอก...ไม่ว่าอะไร...ชั้นไม่อยากให้เค้าลำบากนะ’


‘ถึงชั้นจะตายไปก็ห้ามบอกเชียวนะ’



……………………………………..

………………………….

……………….



แพทย์เจ้าของไข้ออกมาสีหน้าไม่ค่อยดีนัก



"ใครเป็นญาติกับผู้ป่วยครับ"



แม้พูดไม่ออก ไม่รู้ว่าจะเป็นภาษาไหนแต่ร่างเล็กกว่าก็รีบตัดหน้าคุณลุงโรมาริโอ้ไปทันที ก่อนจะถูกดันไหล่ให้ออกมาอย่างจำนนด้วยคุณลุงคนที่โดนตัดหน้า



"ปล่อยให้ผมเถอะ คุณไปก็ฟังไม่รู้เรื่องหรอก รอฟังจากผมแล้วกัน"



สมเพช ... น่าสมเพช ... แม้ไม่ใช่ก็เหมือนตายทั้งเป็น เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าขนาดที่จะเข้าไปนั่งฟังอาการด้วยยังไม่มี



นี่เขาไร้ค่าขนาดนี้เลยเหรอ ....



เขาอยากจะให้มันเป็นเพียงแค่ฝันร้ายที่ใครสักคนจงใจเล่นงานเขา แต่กลิ่นคาวเลือดยังคงตรึงอยู่ที่มือ



แม้จะล้างมันออกไปแล้ว แต่มันก็ยังตอกลงไปในจิตใต้สำนึก ตอกย้ำเขา หลอกหลอนเขา ... หลอกหลอนให้จมปรักมันอยู่กับความจริง



ความจริงมักโหดร้ายเสมอ .. เขาเข้าใจก็เขาอยู่มาในโลกแบบนั้นตลอดเวลา ... ความจริงไม่เคยปรานีใคร



และความจริงก็เฉือดเฉือนใจเขาไปทีละนิด ... ร่างเล็กได้สติยามเมื่อโรมาริโอ้ออกมาพร้อมแพทย์อีกรอบ



ร่างเล็กตวัดสายตาเป็นคำถาม ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ครั้งนี้เขาก็ยังไม่ได้ปริปากพูด ..



หรือเพราะรู้ตัวเองดีว่า หากพูดไปแล้วคงมิอาจหยุดรั้งความเศร้าที่แห่กันมาจุกที่ลำคอ



" อาการโดยรวมยังน่าเป็นห่วง แต่ว่าก็พ้นขีดอันตรายแล้วละครับ เดียวพรุ้งนี้หมอก็อนุญาติให้เยี่ยมแล้ว "



โรมาริโอ้ เอ่ย จริงๆแล้วผลกระทบทางสมองเท่านั้นที่เค้ายังไม่ได้พูดถึงด้วย ร่างตรงหน้าก็มีสีหน้าเศร้าเต็มกลืนแล้ว



ร่างเล็กเผลอถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอย่างลืมตัว ...ของของเขา ..หากสวรรค์ไม่ต้องการ เขาจะรับเอาไว้เอง



อยากให้ถึงพรุ่งนี้ไวๆ ...แต่ตอนนี้ ....



สติร่างเล็กดับวูบทันที ก่อนจะลงไปนอนกองที่บนพื้น แต่ก็ถูกลุงหนวดโรมาริโอ้อุ้มมาวางไว้บนที่นั่ง ก่อนตัวเองจะนั่งจิบกาแฟไปพลาง



เช้าวันรุ่งขี้นคุณหมอเจ้าของไข้อนุญาติให้พบผู้ป่วยแล้ว แต่อาการที่ว่าเอาไว้บอกแต่เพียงโรมาริโอ้เท่านั้น



ลุงหนวดพยักหน้าทีสองทีก่อนจะหันมามองเด็กหนุ่มที่นอนค้างคืนที่นี่ทั้งคืน โดยมีเค้าเป็นเพื่อนร่างในห้องเริ่มรู้สึกตัวบ้างแล้ว



หนัก....หนักไปหมด....หัวจะระเบิดแล้ว...นัยย์ตาสีฟ้าใส...มองผู้มาเยือนใหม่ทั้งสองอย่างงุนงง....




"พวกคุณ อุ้บ!!!"



แต่แล้วมือก็ต้องรีบกุมขมับอย่างเจ็บปวด



ร่างเล็กรีบสะดุ้งตื่นทันที ยังไม่ทันจะสร่างง่วงก็ปราดเข้าไปหาคนนั่งกุมขมับ



"เป็นอะไรไป!!!"



ฮิบาริหันมาทางโรมาริโอ้ ..



อาการแบบนี้เขาเคยเห็น เพราะบิดาเป็นหมอทางสมองเลยพอจะคุ้นเคยกับโรคแบบนี้อยู่บ้าง



ตาลุงนั่นบอกเขาไม่หมด น่าสมเพชชะมัด เพราะเป็นภาษาอิตาลี่เลลยฟังไม่รู้เรื่อง



"ตามหมอสิ !! ยืนบื้ออยู่ได้!!"



ความเยือกเย็นมันละลายไปหมดแล้ว ...เขาร้อนใจ ..



เฝ้าภาวนาว่าสิ่งที่คนตรงหน้ากำลังเผชิญหน้าจะไม่ใช่สิ่งที่เขากลัวที่สุด



โรมาริโอ้ที่ได้สติรีบกดกริ่งเรียกหมอ แต่ท่าทางจะไม่ทันใจคนตัวเล็กกว่า เค้าเลยต้องรีบวิ่งออกไป



" ฝากบอสด้วยนะครับ "



" โอ้ยยย ...ปวด...ปวดเหลือเกิน...ธ...เธอ...เป็นใคร "



นี่เป็นคำถามแรกที่เจ้าของผมสีทองเอ่ยทัก นัยย์ตาที่เคยฉายแววทะเล้น



แต่สนิทสนมที่เค้ารู้จักดี หายไปกลายเป็นแววตาของคนไม่คุ้นเคย



ยามมองมาที่คนแปลกหน้าครั้งแรก มือที่พยุงเค้าไว้สั่นระริก ดีโน่ไร้ความทรงจำตั้งแต่แรกกับเค้าโดยสิ้นเชิง



เขานิ่งอึ้งงันอยู่อย่างนั้น ... สิ่งที่กลัวเป็นจริงขึ้นมาแล้ว



นัยน์ตาคู่ดุสบมองกับคู่ว่างเปล่านั้น เหมือนมีม่านที่มองไม่เห็นมาบังเอาไว้



ถึงคนที่สัมผัสอยู่จะเป็นดีโน่ แต่หัวใจมันไม่ใช่ ...ถึงจะมีไออุ่นแต่หัวใจกลับไร้ตัวตน



ฮิบาริขยับปากฝืนยิ้ม ก่อนจะเอามือเรียวประคองหน้าติดจะหวานนั้น



"ฮิบาริ เคียวยะ คนที่นายบอกว่าจะแต่งงานด้วย"



คนป่วยทำหน้าเอ๋อ ถ้าเป็นเวลาปกติเขาคงจะเอาทอนฟาเสยดางไปแล้ว



"นายเคยบอกว่ารักฉัน"



เขาพูดเสียงแผ่ว ก่อนจะโน้มหน้าลงไปจุมพิตหน้าผากเบาๆ



ถึงตอนนี้ลูกน้องต่างก็พากันไปสุมหัวข้างนอกกันหมดแล้วเพราะรู้ตัวว่าเวลานี้ไม่ใช่พวกเขาที่จะทำให้บอสกลับมาเหมือนเดิม



"นายพาฉันมาที่อิตาลี"



ริมฝีปากร้อนไล้มาตามพวงแก้มคนป่วย



"ฉันทะเลาะกับนาย เรามีอะไรกันที่โรงจอดรถชั้นใต้ดิน"



ลืมความอาย เขาหวังเพียรให้นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างคู่นี้กลับมาสะท้อนภาพเขา มือเรียวเล็กไล้เล่นกับเรือนผมสีทองนิ่ม เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าทำท่าปวดขมับเขาเลยยอมผละออกมา



"ถ้านึกไม่ออกตอนนี้ก็ช่างมัน ไม่ต้องฝืนเพราะผลข้างเคียงจากการสูญเสียความทรงจำคือการปวดหัวแทบคลั่ง"



ถ้านายหมดรัก ... ฉันก็จะทำให้นายกลับมารักฉันอีกครั้ง



" ผม...ผม...ผมจำไม่ได้...คุณเป็นใคร "



ร่างสูงผละร่างเล็กออกเบาๆ สัมผัสนั้นไม่ได้รังเกียจแต่ไม่ใช่เรื่องที่อยู่ๆเค้าจะรับเข้าไปได้ทั้งหมด



ทั้งที่ถ้าเป็นยามปกติเค้าไม่มีวันปล่อยคนคนนี้ไปไหนแน่ๆ



อะไรบางอย่าง....



แต่....อะไรละ...มันว่างเปล่า....ว่างเปล่าไปหมด....เมื่อพยายามค้นหากลับรู้สึกว่าไม่เจออะไรเลย...



มันหายไป...รู้เพียงแค่นั้น...เหมือนได้เริ่มนับหนึ่งใหม่อักครั้ง



เมฆาที่แสนรักและจะรักตลอดไป ........ ตราบวันสิ้นลมหายใจ....พร้อมกับดวงใจที่ตายไปนี้ ........



ทว่า.........ความตายกลับมาเยือนเร็วกว่าที่คิดไว้........ทุกอย่างว่างเปล่า



"หิวไหม"



จู่ๆร่างเล็กก็เปลี่ยนเรื่อง แต่เมื่อร่างสูงยังคงนั่งนิ่งไม่ตอบเขาก็เดินเข้าไปในห้องน้ำแทน มองเงาตัวเองในกระจกแล้วก็แปลกใจ ..



นี่เขาเลิกตีหน้าดุไปแล้วเหรอ ? ...



หน้าสวยโทรมลงเล็กน้อยร่องรอยความกลัวกลัดกลุ้มเกาะอยู่ทั่วไปหน้า มือเรียววักน้ำสาดใส่ลวกๆ ก่อนจะเดินออกมาก็พบว่าคนป่วยหนักได้หลับไปแล้ว



ร่างแบบบางนั่งลงข้างๆเตียง จับมืออุ่นๆนั้นมากุมเอาไว้แนบหน้า ... ขอบตาเขาร้อนผะผ่าวแต่ก็ซ่อนหยาดแห่งความเศร้านั้นเข้าไปข้างใน



สัตย์สาบานกับตัวเองแล้วว่าจะไม่ร้องไห้อีก ...ไม่ร้องแม้คนที่รักที่สุดจะหายสาบสูญไปอีกสักคน



แล้วหยดน้ำที่กลิ้งกลอกอยู่ในมือใหญ่นั่นล่ะมันหมายความว่ายังไง



หลังคาโรงบาลมันรั่ว ..ฝนเลยตก ..ตกแบบที่ไม่คิดจะหยุดอยู่ในใจใครบางคน



……………………………………..

………………………….

……………….



TBC.

ค้างงงงงงงงงงงงงง
คิคุจังทำไมทำกับพี่แบบนี้
ดีโน่ความจำเสื่อมไปซะแล้ว
น่าสงสารฮิบะอย่างต่อเนื่อง
มาต่อเร็ว นะจ้า

[align=center]ปกติคนเค้าความจำเสื่อมแล้วมันจะดีขึ้น ((เห็นในหนังกี่เรื่องๆก็ราวๆนี้))

แต่ยัยนี่อาจนำเสนอให้ประหลาดกว่า

ฮั่นแน่ ~!

เริ่มสนใจ เริ่มคิดสาปแช่งมันจะมืดไหม ((โดนรองเท้าคนดูขว้างมาให้กำลังใจ))

มันจะยิ่งดีกว่าเดิมค่ะ

เอ้า 1 2 3 หากพร้อแล้วยกรองท้าขึ้น

ส้ม/ พี่คิวะจะบล้าเร้ออออออ

คิวะ/ฮา ล้อเล่น

มืดไม่มืดเดียวตอนที่ 7-8 ก็รู้เอง เจ้ามะฮะ ((วางโครงการยาว))

ตอนนี้จรลี

ยังไงก็ขอบพระคุณที่สนับสนุนเจ้ามะฮะ ((เหรอ)) ฮา แล้วเจอกันตอนหน้าจ้า [/align]

(อยากทุบทั้งคอม และเน็ตทิ้ง --* ทำไมค้างตลอด ปิดให้อัตโนมัติตลอดเลยเนี่ย!! แถมเน็ตก็ช้า+ตัดอีกต่างหาก --* .....เฮ้อ~ แล้วทำไมพอส่งเมนต์ต้องขึ้นหน้า เข้า log in อีกล่ะเนี่ย --*)

O[]o!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

อ้าปากค้างตาโต ดั่งที่เห็น

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย !!!!!!!!!!!!!!!!!

กำลังจะลงตัวแท้ๆ เลย (จิต dark : ถ้าลงตัว เรื่องก็จบเร็วสิ --"")

ทำไมคุณดีโน่ต้องมาเป็นแบบนี้ TT-TT ทำไมถึงจำท่านฮิบาริไม่ได้
(จิต dark : กรรมตามสนองฮิบาริไง แถมที่ดีโน่จำไม่ได้ ก็ไม่ได้ผิดนี่ ก็ดีโน่ช่วยฮิบารินะ อย่าลืมสิ -- ) (จิต light --* : --* )

(ขอเบรกแป๊บนะคะ ^*^ hu hu hu ) ผั๊วววะ!!!!! ตุ๊บบบ!!!!ตั๊บบบ!!!!!เพี๊ยะ!!! ปึกก!!! โครมมม!!!!เปรี้ยงงงง!!!!!! &&% &*$#$%#&*&^((^^%%$&^$^%%#$$&#&$*)(*)&^&%%%#&

จิต light เช็ดเหงื่อ : ฟู่ ค่อยยังชั่ว ซัดเจ้าจิด dark ซะอ่วม ฐานก่อกวน และว่าท่าฮิบาริได้ ....ฮึ มันน่านัก อาวล่ะมาเมนต์กันต่อดีกว่า ^^

(--*) ยังงี้ต้องมีบุคคลที่สามมาแย่งท่านฮิไปต่อหน้า มันถึงจะรู้สึกซะบ้าง ไอ้บ้าม้าพยศจอมบื้อ งี่เง่า !!!! (--**)

เค้าไม่ยอมจริงๆ ด้วย ทำไมถึงลืมท่านฮิ ทำกับท่านฮิ ไปแล้วนะเว้ยเฮ้ย !! (--*)

ยาม้าาา มาแย่งท่านฮิไปเร็วๆ เลย ตอนนี้ไม่ปลื้มม้าพยศอย่างแรง (--*)

_____________________________________________________

ทำไม๊.....ทำไม....ตาม้าพยศถึงลืมคุณพี่ท่านฮิบาริได้ลงคอ
ดูซิ....ดูมันทำ....ทำคุณพี่ทานร้องไห้เลยเห็นมั๊ย
จะพูดว่าไงดีช่างกล้าเ้หลือแสน
ขอคุณพีท่านเค้าแต่งงานแล้วตัวเองก็ลืมเค้าเนี่ยนะ
ไม่ได้เรืองเลยจริงๆ สาธุถ้าเกิดจำได้หมดแล้ว
ขอให้คุณพี่ท่านไม่ยอมแตงงานด้วยเลย
ปล.รีบๆมาต่อเน้อมันค้างอย่างแรง

-- *งัวเงีย* ท่านพี่มาลง และตอบเม้นแทนผมตั้งกะส้มยังไม่ตื่น (อีนี่นอนกินบ้านกินเมือง เพราะท่านพี่นั่นแหละ บู่วว)

ท่าน saoroon
- *หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง* งานทรมารคืองานของผมครับ มี๊ /โดนสอยไปกองที่พื้น หายง่วงเลย อูวว ท่านก็เห็นด้วยกับผมใช่ม้า มีมือที่สามเสียบไปเลย ม้าบ้าแบบนั้น [s]ปล่อยให้มันจมอยู่กับความว่างเปล่านั่นแหละ [/s]*โดนท่านคิวะถีบขาคู่*
มี๊*โทรเรียก80มาเสียบแล้ว หึๆๆๆ
ก็แค่จะลาก 8018 ไปเอี่ยวไม่ใช่เรอะ !!!!

ท่าน kokushiyoku
- หึๆๆๆ รักมันต้องรันทดก่อนจะเฉิดฉายสิครับ [s](ได้ข่าวว่ามันจะเฉิดฉายไม่ขึ้น)[/s] แต่ที่ความจำเสื่อมมันต้องโทษป้ายโฆษนาสินะ อย่าไปโทษดีโน่มันเลย

ท่านฮิพูดเตือนความจำได้ตรงมากกกค่ะ

ตกใจเลยละ

"ฉันทะเลาะกับนาย เรามีอะไรกันที่โรงจอดรถชั้นใต้ดิน"

อืม กล้าหาญมากมาย

ดีโน่อย่ามัวแต่ปวดหัวนะคะ กรุณาจำว่าที่เจ้าสาวให้ได้ไวๆ

เอาใจช่วยต่อไปค่ะ

อยากเอาสากทุบหัวคุณดี...

บังอาจม๊ากกกกก~!!!!!!

ลืมคุณฮิภรรยาที่แสนน่ารักได้อย่างร๊ายยยยยยย~!!!!


ส่วนคุณฮิ... ลินแนะนำ... ประกบปากจูบแล้วกดโล้ด~! เดี๋ยวเฮียแกก็จำได้เองค่ะ!! เพราะฉะนั้นอย่าเศร้าไปเลยนะคะ..

ทำไมอ่านๆแล้วมันเหมือน18D=[]=!!?!??

ท่านฮิ คุณเคียววว อ๊ากกกกกกกกก

เด่นเอ๋ย ฟื้นมายังดูใสๆอยู่เลย มันจะพลิกไปดาร์กได้ยังไงหนอ... (รอดูฝีมือท่านคิวะกับท่านส้ม)

แอบคิด...
ออนท็อปเลยคุณเคียว! จำไม่ได้ เดี๋ยวสัญชาติญาณมันพาไปเอง!

(กลายเป็นสาวกD18แล้วเรอะผม?)

Title: So In Love

Up : 4

By: Kikuva & Evilcat

Pairing: D18

Rate: [-NC21-] & [-DARK-]

Summary: ....ซากุระร่วงโรย....พาใจรันทด.... ไม่ว่าจะความจำเสื่อมกี่ครั้ง.....คนที่ฉันจะตกหลุมรักก็มีแค่นาย

……………………………………..

………………………….

……………….



เวลาผ่านมาตั้งสามวันแล้ว ร่างเล็กตรงหน้ายังมาเยี่ยมเยียนไม่ขาดสาย ทราบความเอาว่าเค้าปกป้องเด็กคนนี้จนได้รับบาดเจ็บ แต่ที่เด็กคนนี้บอกว่าเค้าขออีกฝ่ายเเต่งงาน



จะเป็นไปได้เหรอ...ถึงเด็กตรงหน้าจะหน้าตาหมดจดงดงามแค่ไหน ไหล่เล็กๆบอบบางเสียยิ่งกว่าอิสตรี....แต่ในความเป็นจริง...เค้ามีรสนิยมแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่...ว่ากันว่า...ความรักไร้พรมแดน...



แต่ที่เค้ากำลังทำอยู่มันเกินเลยไปรึเปล่านะ...อีกฝ่ายยังเด็กอยู่เลย...เท่าที่เห็นเค้าห่างกว่าเกิน 10 ปีเชียวนะ



" เคียวยะคุง...พอแล้วละ...เข็นมาตั้งไกลแล้ว..."



ร่างสูงเอ่ยทักท้วง เมื่อออกมานอกสวน รพ. ได้ตั้งไกลแล้ว โดยที่ไม่รู้ตัวว่าเค้าเป็นบอสใหญ่อาจถูกปองร้ายเมื่อไหร่ก็ได้



แต่ชายหนุ่มก็ยังขอร้องไม่ให้ผู้ติดตาม ตามเค้าออกมาความทรงจำที่หายไป เค้าในนี้รู้เพียงแต่ชื่อตัวเอง จากคำบอกเล่าของคนรอบข้างเท่านั้น



"อืม"



เด็กหนุ่มตอบสั้นๆ ไม่มีอารมณ์จะพูดมากไปกว่านี้ ร่างเล็กเข็นรถเข็นกลับมาทางเดิม



ก่อนจะหยุดเมื่อชายหนุ่มที่นั่งอยู่ชี้ให้ดูตรงสวนพฤษา แล้วก็เข็นไปส่งเมื่อเจ้าตัวร่ำร้องเหมือนเด็ก




" ฮะ ฮะ นายก็มาเหมือนกันเหรอ "




ลูกสุนัขพันธ์ลาบาดอร์ที่คนตาบอดเอามาเลี้ยงไว้ แต่เพราะมันยังไม่เชื่องเท่าที่ควร เลยเกือบถูกนำไปทิ้ง



แต่ร่างสูงขออุปการะเลี้ยงดูมันแทนเอง ท่าทีที่เล่นกับลูกสุนัขราวกับเด็กเล็กๆ รอยยิ้มใสซื่อหันมายิ้มให้เด็กหนุ่มอีกครั้ง



ใบหน้าสวยหันเสมองไปทางอื่น ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ใกล้ๆ หรี่ตาลงแล้วเผลอผ่อนยิ้มออกมาไม่รู้ตัว



แต่ก็แอบน้อยใจที่คนทำให้เจ้านี่มีความสุขไม่ใช่เขา ..



แต่ทำยังไงได้ก็ถ้าเวลาแห่งความสุขมันผ่านไปไว งั้นเขาก็ขอจมกับความทุกข์ที่ไม่มีวันจางหาย



..จะเป็นแบบไหนก็ได้แค่มีคนคนนี้อยู่เขาก็ไม่ต้องการอะไร อย่าหายไปต่อหน้าเขาอีกเลย ...



เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นมาจากที่ไกลลิบๆ เสียงตะแบงเป็นภาษาอิตาลี่ก่อนจะตามด้วยเสียงระเบิดตูมตามแล้วพวกนางพยาบาลก็หลบลี้หนีภัยกันยกใหญ่ ลางสังหรณ์ของเขาไม่เคยพลาด



ยิ่งประสาทส่วนรับรู้สัตว์กินพืชชั้นต่ำมันกำเริบ บอกได้ไม่ยากว่าไอ้พวกที่มามันเป็นใคร



"คุณดีโน่!!!"



สึนะร้องหลงทันทีหลังจากห้ามโกคุเดระไม่ให้อาละวาด ร่างเล็กๆวิ่งมาจากดีโน่นึกขยาดฮิบาริอยู่หน่อยๆ




"ได้ข่าวว่าได้รับอุบัติเหตุเลยมาเยี่ยมน่ะครับ"



" พวกเธอคือ..."



ชายหนุ่มผมทองฝืนยิ้ม ถึงจะไร้ซึ่งความทรงจำหากว่า คนที่เคยรู้จักทำเป็นจำไม่ได้อีกฝ่ายคงเจ็บปวดมิใช่น้อย



" ไม่เป็นไรแล้วละนะ "



ร่างสูงเอ่ยตอบเท่าที่จำเป็น พยายามเลี่ยงคำตอบคำถามที่ไร้ซึ่งความทรงจำนั้นเสีย



"สูญเสียความทรงจำ"



สามเสียงเอ่ยทวนขึ้นมาไม่ได้นัดหมาย หลังจากที่ฮิบาริพาดีโน่ไปส่งห้องพักแล้วเขาก็มารับลมอยู่ที่ดาดฟ้า ไม่แคล้วสามหน่อตามมาแต่ดีกว่าหน่อยตรงที่โรมาริโอ้ที่เรียกพวกเขามาคอยอธิบายให้ฟัง



"ป้ายโฆษณาหล่นทับน่ะครับ"



ร่างเล็กพยายามไม่ฟัง ..ยิ่งฟังเขายิ่งเจ็บในอก ..ราวกับว่ามันตอกย้ำเขาไปเรื่อยๆ เมื่อสิ่งที่นึกออกไม่ใช่ม่านน้ำสวย คำขอแต่งงานแสนหวาน แต่เป็นเลือดของคนที่เขารักกำลังย้อมมือตัวเอง



ไม่อยากฟัง .. อย่าพูดอีกเลย ... เขาอยากจะหนี แต่ขามันก้าวไม่ออก ไม่อยากอยู่ที่นี่แต่ก็ไม่อยากกลับเข้าห้องไปพานพบดวงตาว่างเปล่าคู่นั้น ไม่อยากสบตา ...



ร่างเล็กสะดุ้งเพราะมืออุ่นๆมาปิดที่หูเขา หลังจากที่ทนฝืนทำไม่รู้ไม่เห็น ความสูงแบบนี้เขาพอจะเดาออกว่าใคร



"ไม่อยากฟังก็ไม่ต้องฝืนหรอก จิตใจนายบอบช้ำมามากพอแล้ว"



เสียงอบอุ่น .. ความรู้สึกว้าวุ่นตลลอด 4 วันนั้นค่อยๆสลายไป .. สายฝนที่พร่ำตกในใจแม้มันจะไม่หยุดแต่มันก็ดูจะบริสุทธิ์ขึ้น



เมื่อได้เห็นสายตาที่เด็กหนุ่มมองเพื่อสนิทคนนั้นแล้ว ก็ยิ่งเข้าใจสายตาของอีกฝ่ายห่วงใยร่างเล็กนี่มากแค่ไหน หากว่า...การมีอยู่ของชั้นบีบบังคับเธอละก็...ชั้นยินดีจากไปโดยไม่ลังเลเลย เคียวยะเป็นเด็กดี...ควรได้เจอสิ่งดีสิ



เมื่อนึกถึงคืนวันที่พ่อเด็กหน้ารักตีหน้าเป็นห่วงเค้าเสมอ แววตานั้นเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส แม้จำไม่ได้แต่เค้าต้องเป็นสาเหตุให้คนตรงหน้าเจ็บปวดมากแน่ๆชั้นควรจะทำอะไรเพื่อเธอบ้างสินะ......ฮิบาริคุง....



ตลอดเวลาในห้องพักผู้ป่วยเค้าคิดมาตลอดและนี่ก็ได้เวลาตัดสินใจเสียที ถ้าคนร่างเล็กกลับมาเมื่อไหร่เค้าจะต้องพูดให้รู้เรื่อง
ร่างเล็กซบลงตรงอกกว้าง ความในใจที่หายไปนานได้มาผ่อนคลายเอาเวล่นี้นี่เอง น้ำเสียงอบอุ่นคำปลอบใจที่อ่อนโยน



" นายควรกลับไปได้แล้วละ..."



เด็กหนุ่มผมดำถอนหายใจเฮือกใหญ่



" เพราะยังไง...ก็มีคนคนหนึ่งที่ขาดนายไม่ได้อยู่นี่นา "



เสียงใสร่าเริ่งเอ่ยขึ้น เกือบๆจะลงไปนอนวัดพื้นเพราะความมองโลกในแง่ดีอยู่เหมือนกัน นี่ถ้าฝึกมาไม่ดีคงดับไปแล้ว



คุณดีโน่ขาดนายไม่ได้ ..แต่ฉันก็ขาดนายไม่ได้เหมือนกันนะ ...



"หึ พวกแกเองก็รีบๆกลับญี่ปุ่นไปได้แล้ว นี่โดดโรงเรียนมาใช่มั้ย"



เสียงนั้นไม่ดุเหมือนแต่ก่อน ร่างเล็กพูดแค่นั้นก่อนจะตวัดตัวกลับเข้าไปในอาคาร



ทุกทีก็ไม่ได้เกลียดอะไรหรอกกับโรงพยาบาลเนี่ย เพราะบิดาเป็นแพทย์แล้วมารดาก็เป็นถึงผู้อำนวยการ เขาเลยได้แวะเวียนวิ่งเล่นเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น ... แต่ทำไมครั้งนี้เขาถึงเกลียดโรงพยาบาลขนาดนี้นะ ...



เพราะมันพรากทุกอย่างไปจากเขา ... ถัดจากพ่อกับแม่ ก็เป็นดีโน่ใช่ไหม ..



มือเรียวเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยเข้ามา เขาพบว่าม้าพยศยังคงนอนหลับนิ่งอยู่เลยเดินไปนั่งข้างๆ ไล้นิ้วมือไปบนแก้มแผ่วเขา เฝ้าจ้องมองหน้าคนหลับอยู่อย่างนี้



... หลับไปแบบบนี้ก็ดี ... อย่าลืมตาที่ไม่มีเขาขึ้นมาเลย ..



มองสบสายตาว่างเปล่านั้นก็เหมือนส่องงกระจกที่ไร้ตัวตน .. เขาไม่ต้องการ อยากให้คนตรงหน้าตื่นมาแล้วเรียกชื่อเขา ถึงมันจะน่ารำคาญแต่เขาก็จะไม่หนีมันอีกแล้ว



หมับ!!!



ข้อมือเรียวถูกดึงเอาไว้เบาๆ ดูเหมือนร่างเล็กจะตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเค้ายังหลับไม่สนิทดี



"เคียวยะ...ชั้นเรียกเธอ...แบบนี้มาตลอดใช่ไหม"



มือที่ยามสัมผัสเค้าร้อนผ่าวมายามนี้กับเย็นเฉียบ ร่างสูงค่อยๆยันตัวลูกขึ้นเผชิญหน้ากับร่างเล็ก



" ชั้นเคยรักเธอใช่รึเปล่า "



เสียงทุ้มนุ่มยังคงเอ่ยถามต่อไปเรื่อยๆ โดยมีความเงียบเป็นคำตอบเท่านั้น



" และ......."



ร่างสูงค่อยปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตขาวออก



ช้าๆเผยผิวเนียนเรียบลื่น ผิวขาวค่อยปรากฎสู่สายตา และ ลมหายใจร้อนๆของอีกฝ่ายทำเอาเค้าลังเลใจที่จะเอ่ยคำพูดต่อไปออกไปเสียแล้ว



" ชั้น...เคยขอเธอแต่งงาน "



ร่างสูงไล่สายตาจนเจอสร้อยสีเงินวาววับประดับบนแผ่นอกขาวเนียน



" นี่คือของที่ชั้นเคยให้เธอไว้ใช่รึเปล่า "



เสียงทุ้มเอ่ยถามแววตาที่เคยสดใสไหวระริก มันแปลกไปด้วยความโศกเศร้าแม้เค้าจะจำไม่ได้ก็ตาม



"อือ ...."



เสียงตอบแผ่วอยู่ที่ริมฝีปาก สิ่งที่ดีโน่พูดมันก็เป็นสิ่งที่เขาบอกไป ..เขาไม่ได้ดีใจสักนิด ที่เค้าอยากได้น่ะมันเป็นสิ่งที่เจ้าตัวพูดออกมา ไม่ใช่เขาที่เป็นคนเล่า ..



ไม่ ... เขาไม่ต้องการสายตาคู่นั้น ..จะสวมมันหรือจะขว้างทิ้งก็แล้วแต่แล้วละ ... ถ้อยคำสุดท้ายก่อนจะตามด้วยความโศกตรมดังลอดเข้ามาในหัว ร่างเล็กกระตุกแหวนออกจากสร้อย ก่อนจะวางมันลงบนมือใหญ่



ชายหนุ่มมีสีหน้าสงสัย แต่คนตัวเล็กกว่ากลับพยายามหลบสายตาหน้าแดงระเรื่อ




"ไว้ความทรงจำนายกลับคืนมาเมื่อไหร่ ค่อยมาสวมให้ฉันแล้วกัน"



มือแกร่งค่อยลูบดวงหน้าเนียนช้าๆ สายตาคู่นั้นหลบแววตาเค้า



" เคียวยะ...เธอเป็นเด็กดี...และก็น่ารักที่สุด...ตั้งแต่ชั้นลืมตาตื่นมา...เธอเท่านั้นที่อยู่เคียงข้างชั้นเสมอมา..."



ร่างสูงเหลือบมองแหวนที่อยู่บนมือของตัวเองก่อนจะยิ้มเศร้า



" แต่ชั้นก็จำเรื่องที่เกี่ยวกับเราไม่ได้เลย...ไม่รู้จะต้องใช้เวลาอีกสักเท่าไหร่...หรือนานแค่ไหน...ชั้นไม่อยากเห็นแก่ตัว ...."



ถ้าชั้นเห็นแก่ตัวกว่านี้อีกสักนิด...ชั้น



คงกล้าจะเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้ละมั้ง สายตาเด็กหนุ่มอีกคนที่ลอบมองเด็กคนนี้ คือสายตาที่เกินกว่าคำว่ารัก



" ดังนั้นชั้น...ขอมันคืนเถอะนะ "



ถ้อยคำที่เค้าเองก็ไม่อยากจะเอ่ย ทุกๆประโยคเชือดเชือนจิตใจจนแทบทนไม่ไหว ร่างสูงเกลี่ยขอบตาของอีกฝ่ายเบาๆ



...ไม่ว่ามันจะออกมาเป็นแบบไหนชั้นอยากให้เธอเก็บไว้... เก็บเอาไว้ ...



ร่างเล็กนิ่งงันรอยสัมผัสที่ขอบตามันก็ร้อนผ่าวขึ้นมาออีกครั้ง ก่อนจะกลั้นในลุกขึ้นยืน



..เหตุการณ์แบบนี้ไม่ว่าจะทางไหนก็เศร้า .. ถ้าเขาเลือกที่จะเก็บแหวนนั่นไว้ เขาก็ต้องจมอยู่กับพันธะที่หนีไม่ได้



..แต่ถ้าดีโน่เอาไป เขาก็จะหลุดพ้นจากสายตาคู่นั้น .. แต่ไม่ว่าทั้งไหนก็เจ็บปวดทั้งคู่




จะดื้อดึงก็มีแต่จะล่มสลาย หากแต่มันจะสลายเขาก็อยากให้มันแหลกด้วยมือของเขา ..



หน้าสวยโน้มลงมาใกล้ สัมผัสผ่านแผ่วเบาที่ริมฝีปาก ไม่ลึกซึ้ง ไม่ดุดัน ไม่อ่อนหวาน มันเศร้าจนน่ากลัวว่าจะสลายไป



เสียงกระซิบผ่านๆ ที่ดีโน่จับภาษาไม่ค่อยได้และฮิบาริคงไม่คิดจะพูดซ้ำ มือเล็กกดไหล่ให้เขานอนลงไปกับเตียง ก่อนจะเลื่อนผ้าห่มมาห่มให้แล้วเดินจากไป



สายฝนกำลังพร่ำตกที่ตรงกลางใจ พิรุณไม่ได้ช่วยชะล้างเลยสักนิดเดียว



……………………………………..

………………………….

……………….

……………………………………..

………………………….

……………….




ชั้นรักเธอ...ชั้นรักเธอ...และรู้ดีที่สุดว่าไม่อาจเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้ได้...แต่ชั้นก็มีความสุขเสมอ...หากเธอยิ้มให้ชั้นเพียงสักนิด...



……………………………………..

………………………….

……………….




ตั้งแต่วันนั้นดีโน่ไม่เจอร่างบางอีกเลย...ซึ่งเค้าก็ไม่คิดตามหา...



เมฆาล่องลอยไปตามใจตนเอง...อยู่บนฟากฟ้าที่งดงาม...เค้ารักที่อีกฝ่ายเป็นสิ่งนั้นเสมอมา



...แม้ขณะร่างกายไร้ซึ่งความทรงจำ...ก็ไม่คิดจะเหนี่ยวรั้งอีกฝ่ายไว้...



แค่เพียงครั้งคราวก็พอขอให้เธอคิดถึงชั้นบ้างก็พอแล้ว...ร่างสูงกลับมาบริหารงานต่อ...เค้าเรียนรู้งานทุกอย่างได้ไวจนตัวเองยังแทบแปลกใจ งานหนักทำให้เค้าพอจะลืมใบหน้าสวยที่ทอแววเศร้าสร้อยนั้นลงได้บ้าง



ไม่อยากมา ไม่อยากมา ...



เขาพร่ำบอกตัวเองเป็นรอบที่ร้อยแต่ขามันก็ไม่ยอมฟัง ถึงต่างบ้านแดนไกลแต่ที่ตรงนี้ก็เป็นที่เดียวที่เขามาถูก




โดยมีคนหัวตั้งติดสอยห้อยตามมาด้วยแม้สึนะและโกคุเดระจะกลับญี่ปุ่นไปแล้วก็ตาม



ตรงนี้ ..เขาลงจากแลมโบกินี่คันหรูเพราะเจ้าบ้าบางตัวทิ้งเขาเข้าไปในบาร์นั่น นัยน์ตาคู่สวยตวัดมองไปยังบาร์ที่ว่าที่ตอนนี้มันเงียบสงบเพราะเป็นเวลากลางวัน



ร่างเล็กเดินไปเรื่อยๆไม่สนใจจะไล่คนเดินตาม ก่อนจะมาหยุดอยู่ท่ามกลางฝูงชน แผงเร่ข้างทางตั้งกันให้เป็นหย่อมๆรอรับการแข่งขันฟุตบอลที่กำลังจะเกิดในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า



วันนั้นก็โหวกเหวกเหมือนวันนี้ ... แต่วันนี้มันไม่มีนายที่ตามหาเหมือนวันนั้น



เขาเดินมาหยุดที่ริมน้ำ เพราะเป็นเวลากลางวันเลยไม่มีม่านน้ำสวยให้ละลานตา



ป้ายโฆษณาที่หล่นลงมาก็ถูกเก็บกวดจนสะอาดแล้วตั้งมาตรการกวดขัน ฮิบาริหยุดยืนอยู่ริมน้ำนั่นด้วยความรู้สึกหลายอย่าง



วันนั้น ... ม้าพยศคุกเข่าขอเขาแต่งงาน ..



วันนั้น ... ม่านน้ำสวยเริงระบำเหมือนเป็นสักขีพยานกับสัญญาที่ไม่มีวันสาบสูญ



นิจนิรันดร์ .. มันนานแค่ไหน ... มือเรียวเผลอลูบคอตัวเองแต่ก็ไม่มีสร้อยคอที่คล้องแหวนเอาไว้



ก็ยอมวางมือลงบนราวที่กั้นเหล็กแทน ก่อนจะสะดุ้งเมื่อกระป๋องน้ำเย็นๆถูกแนบเข้าที่หน้า



"ระบายที่ฉันได้นะ"



ยามาโมโตะแย้มรอยยิ้ม ..รอยยิ้มเหรอ ... เขาไม่ได้เห็นเจ้าม้าบ้านั่นยิ้มมานานแค่ไหนแล้ว ถึงจะยิ้มเหมือนกันแต่มันไม่ใช่ ..



"ได้ข่าวว่าม้าพยศกำลังความจำเสื่อม"



เสียงหนึ่งที่ไม่ได้มาจากพวกเขาดังขึ้น จะดูถูกฮิบาริมากไปหน่อย ก็ร่างตรงนี้มมาอยู่ในอิตาลี่ได้ค่อนเดือน เขาเองก็หัวไวพอที่จะเรียนรู้และจดจำภาษาของที่นี่ไว้



"บอสคงดีใจที่จะได้กำจัดเสี้ยนสักที ลงมือช่วงนี้มันกำลังเอ๋อนี่แหละ"



……………………………………..

………………………….

……………….



TBC.

[align=center]เย้ นานๆทีได้ปั้นคุณม้าเป็นพระเอกบ้าง

((ปกติรับบทตัวประกอบคิวะทุกฟิคเลยแฮะ))

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์ค่า

จะหมั่นช่วยกันมาตอบมาลงน้อ

เจอกันพรุ้งนี้ค่า [/align]

กรี๊ดดดดดดดดดด
*ลินปาดหรือเปล่า? คิวะจัง?*

กำลังเศร้ากับบรรยากาศรักรันทด.. พระเอกความจำเสื่อม.. พระรอง?เข้ามาแทรกแซง...
หาก..

"บอสคงดีใจที่จะได้กำจัดเสี้ยนสักที ลงมือช่วงนี้มันกำลังเอ๋อนี่แหละ"

แฟมิลี่ไหนฟร้า~!!!!!!!!!!! คุณฮิ..ยามะ..ลุยสุดหูรู๊ด~!!!!!!!
กล้ามากที่มาท้าทายผู้พิทักษ์แห่งเมฆาของวองโก(บวกว่าที่นายหญิงคาบัคโรเน่แฟมิลี่)

ฮึ๊ก ...ฮึ๊ก .. ม้าบ้า ถ้าไม่ความจำกลับม้า แม่จะเอายามะมาสอยจริงๆด้วย *ปาดน้ำตา แหมะๆๆ*


ท่าน ladymamalade
- ยังหรอกครับ ยังมีเรื่องให้ตกใจมากกว่านี้อีกเยอะ คุณม้านี่บ้าเนอะ ลืมเจ้าสาวตัวเองได้ TOT

ท่าน Lina
- ฮึ๊ก จะทุบหัวโน่ มาทุบหัวส้มแทบเถอะ ประกบปากจูบแล้วกด ไม่พอครับมันไม่พอหรอก [s]มันต้องแส้ขึงผึ่งไฟแล้วใส่รัก[/s] ป๊าด นี่ส้มพิมพ์อะไรออกไป

ท่าน sarail
- พลิกได้สิฮะ ขนาดรถยังมีวันล้างเลย (ฮิ้วววว) แต่ท่านฮับยัง D18 อยู่นะ HOT (Hibari on top << คิดไปได้ยังไง - -") ก็ไม่เลวนะท่าน

ท่าน Lina อเกน
-เม้นท่านไวมหาศาลเลยขอบคุณนะคร้าบ คุณนายคาบัคโรเน่ จะลงไปจัดการแทนคุณสามีที่ความจำเสื่อมล่ะนะ = =b

อย่ามาแอ๊บเนียนเสียบนะเว้ยเฮ้ยยามะ=[]=!!! ฟิคจั่วหัวว่าD18ไม่เห็นเรอะ!!
/me โดนสาวก8018เขม่น

ดีโน่.. นิสัยแบบนี้จะไปแอ๊บดาร์กได้เรอะ... อืม ต้องรอดูต่อไป...= ="

ใครมันบังอาจมาวางแผนฆ่าคุณสามีต่อหน้าเมียหลวง (ฮา) เดี๋ยวก็ได้เจอทอนฟาหรอกเจ้าพวกสัตว์กินพืช!ลอบกัดนี่หว่า!!

(ใส่อารมณ์เกินไปรึเปล่าหนอ?)

ไม่ดองจริงๆเฮะท่าน วันละสองตอนหรือ? อืม... จะคอยดูว่าเมื่อไหร่จะดอง(กร๊ากกกกกกกก)