by kikuva on Fri May 16, 2008 2:37 pm
Title: So In Love (ภาคสอง)
Up : 55
By: Kikuva & Evilcat
Pairing: D18
Rate: [-NC21-] & [-DARK-]
Summary: ....ซากุระร่วงโรย....พาใจรันทด.... ไม่ว่าจะความจำเสื่อมกี่ครั้ง.....คนที่ฉันจะตกหลุมรักก็มีแค่นาย
……………………………………..
………………………….
……………….
" อ..ฮึ..ก เรื่องนั้นช่างมันเถอะนะ...ลุกขึ้นมาทานอะไรบ้างเถอะ...เคียวยะ "
อาจจะกลับคำพูดแต่กลับคนที่อ่อนแอขนาดนี้ ทิฐิที่มีก็สลายสิ้นเค้าจะทนตัวเองไม่ไหวแล้ว
และคิดว่าถ้าอยู่ต่อต้องร้องไห้แน่ๆ
" นาย..เป็นยังไงบ้าง "
มือที่กุมเอาไว้สั่นระริก นี่เค้าทำผิดกับอีกฝ่ายขนาดนี้เชียวเหรอ นัยย์ตาสีนิลที่มองมาไม่มีแววเอาโทษ
ไม่ถามสักนิด ไม่สนว่าเค้าจะทำผิดแค่ไหน คนคนนี้ก็จะอภัยให้เสมอ และ
ตอนนี้ช่วยต่อว่าอะไรชั้นสักคำจะได้ไหม ว่าอะไรก็ได้ อย่าทำให้ชั้นรู้สึกผิดไปมากกว่านี้เลย
เพราะแบบนี้ยังไงละชั้นถึงไม่อยากกลับมาหานายอีกเลย
คนแสนดีอย่างนายไม่คู่ควรกับคนเห็นแก่ตัวอย่างชั้นเลยจริงๆ ฮิบาริอาจไม่ได้อ่อนหวานเหมือนคนอื่นๆ
แต่จริงๆแล้วภายในอ่อนโยนกว่าใครๆ ปากร้ายแต่ก็ใจดี เย็นชาแต่ก็รักมั่น เพราะแบบนี้ไง
เค้าถึงไม่อยากกลับมา
"รอนายมาป้อน"
ก็ไม่รู้หรอนะจะเพ้อจะรำพันอะไร มือเรียวก็บีบมือเขาเอาไว้แน่น ยิ้มละไมที่ไม่เคยจะได้ทำ
"แล้วแหวนล่ะ อยู่ที่นายใช่มั้ย"
" อ่ะ..จริงสินะ "
มือหยิบชามข้าวมต้มของวันนี้มาให้ ก่อนตักขึ้นมาเป่าเบาๆให้หายร้อน แล้วจ่อเข้าที่ปากอีกฝ่าย
ริมฝีปากที่ขึ้นสีระเรื่อเสมอยามนี้แลดูซีดเซียวขนาดนี้เชียว แต่พอถามถึงแหวนที่ตามหาชามข้าวต้มก็ร่วงลง
เพล้ง!
มือคนที่ตามเก็บโดยสัญชาติญาณกำแน่นจนเลือดไหลซึม ตอบไม่ได้เค้าตอบคำถามเรื่องนี้ไม่ได้หรอก
" อ่ะ ชั้นนี่ซุ่มซ่ามจริง เดียวชั้นไปยกมาให้ใหม่นะเคียวยะ "
"ไม่ต้องไป!!"
ดังขึ้นกว่าแต่ก่อนแต่ก็แหบแห้งโรยรา คนตะโกนเมื่อครู่หายใจหอบ หน้าซีดๆค่อยๆแดงขึ้น
หวาดกลัว ... กลัวว่าถ้าหายลับไปหลังบานประตูนั้นเค้าจะไม่กลับเข้ามาอีก ..
เค้ากลัว เค้าทนไม่ไหวหากต้องห่างกันไปแม้แต่หนึ่งนาทีตอนนี้
"อย่าไปนะ"
ไม่ใช่จริตออดอ้อนไม่รู้เหมือนกันว่ามันมาจากไหน หัดส่งสายตาหวานๆเป็นตั้งแต่เมื่อไร
บางทีมันอาจออกมาจากก้นบึ้งหัวใจที่เคว้งคว้างก็ได้
" งั้นชั้นจะให้คนยกสำรับมาใหม่แล้วกัน เคียวยะ นอนพักเถอะนะ "
คนถูกห้ามปรามทวงถามแทบจำร่ำไห้ เป็นเวลานานทีเดียวกว่าเค้าจะกล่อมให้คนตัวเล็กหลับลงได้
" ว่าไงนะครับ อาการเคียวยะทรุดลงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย "
คนถามเองเจ็บเองกับคำถามที่คนเป็นหมอเจ้าของไข้ตอบ
" ก็ถ้ากำลังใจผู้ป่วยดีขึ้น ก็ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอกครับ นี่เค้าเล่นไม่ยอมทานยาตั้งแต่ต้นเลย คุณก็ต้องให้ความร่วมมือกับหมอด้วยนะครับ "
สัมผัสของโลหะที่เคยคุ้นกลับมาตอกย้ำจิตสำนึกให้เนียกถึง ..
แหวนล่ะ ... ความเย็นของโลหะไม่ได้ทาบทับอยู่ที่นิ้วมาตั้งแต่วันที่ดีโน่จากเขาไป
"ดีโน่ ..แหวน"
เพราะเสียงคุยด้วยกระมังถึงไปกระตุ้นให้คนนอนซมตื่นขึ้นมาอีกรอบ
แต่คราวนี้ค่อยดูมีชีวิตชีวาหน่อย ตาที่เหมือนคนจะลาลับจากโลกค่อยมีแววแห่งชีวิตน่ะนะ ..
"หายเหรอ ..?"
ร่างสูงรีบเดินมาดูอาการคนตัวเล็กพยายามไม่พูดถึงเริ่องแหวน
" ช่างมันเถอะนะ...เคียวยะทานข้าวก่อนเถอะ...ถ้าอยากได้ชั้นจะทำขึ้นใหม่อีกกี่วงก็ได้ "
เสียงทุ้มเอ่ยปลอบ มือลูบเรือนผมสวยไปมาด้วยความรักใคร่
ทนุถนอมก่อนยกช้อนขึ้นให้อีกฝ่ายรับอาหารหลังจากห่างหายไปนาน
" ดูสิ...ไม่ทานอะไรแบบนี้...ไม่ดีนะ...ผอมจนเหลือแต่กระดูกแบบนี้ "
คนพูดยิ้มเศร้า ไม่รู้จะกล่าวอ้างคำใดมาเอ่ยได้อีก มันตันไปหมด
"นายกลับมาก็พอแล้ว"
.. เสียงแผ่วจนเกือบจะกลืนหายกับความเงียบ ก่อนจะรับข้ามต้นอุ่นๆที่จออยู่ชิดริมฝีปาก
…………………………….
……………….
…………………………………..
TBC.
Last edited by
kikuva on Sat May 17, 2008 7:05 pm, edited 1 time in total.